Σήμερα το πρωί...

...διημείφθη στο μέσσεντζερ η κάτωθι στιχομυθία: 

Και αυτό διότι η φίλη μου η Ζωή θυμήθηκε ότι η αείμνηστη μητέρα Θεοδοσία, την περίοδο της τετράχρονης άνοιάς της νόμιζε πως ήμουν η θεία της η Σταυρούλα.

Οπότε εφόσον σήμερα 14 Σεπτεμβρίου, που η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, η Ζωή σκέφτηκε να μου ευχηθεί τα δέοντα, όπως έκανε στο παρελθόν, κάθε τέτοια ημέρα, η μητέρα Θεοδοσία. 

Ως εκ τούτου - και λόγω της ημέρας - το σχετικό άσμα που ακολουθεί, είναι μονόδρομος.

 

#οικογενειακές_παραδόσεις 

#δεύτερη_ταυτότητα 

#ρίξε_τα_μαλλιά_σου_μωρ_σταυρούλα_μ_πίσω

Χάζευα...

...την ανακοίνωση στο ασανσέρ και προσπαθούσα να φανταστώ πώς δημιουργήθηκε. 

Κάποιος είδε μια παπουτσοθήκη στον διάδρομο του δευτέρου ορόφου της πολυκατοικίας που βρίσκεται το πατρικό μου, όπου και διαμένω τα τελευταία χρόνια. 

Δεν του άρεσε. 

Ντύθηκε, βγήκε από το σπίτι του, πήγε σε κατάστημα "Φωτοαντίγραφα - Εκτυπώσεις", υπαγόρευσε το κείμενο, περίμενε να τυπωθεί, το πλήρωσε, το πήρε μαζί του, επέστρεψε, το έβαλε προσεκτικά σε διαφάνεια και το κόλλησε στο ασανσέρ. 

Σκέφτομαι όλη αυτή τη διαδικασία και πραγματικά ζηλεύω. 

Εγώ ούτε για τα σοβαρά προβλήματα της ζωής μου δεν διαθέτω τόση ενέργεια. 

Το αποτέλεσμα; 

Η παπουτσοθήκη εξακολουθεί να είναι στη θέση της. 

Και πολύ καλά κάνει...

#νόμος_είναι_το_δίκιο_του_εργάτη 

#η_επίμονη_παπουτσοθήκη 

#ιστορίες_της_πολυκατοικίας

Πρώτη...

...Αυγούστου. 

Το ημερολόγιο λέει ότι είναι ακόμα καλοκαίρι. 

Το θερμόμετρο λέει ότι πλησιάζει το τέλος του κόσμου. 

Κι εγώ, επιτέλους, καταλαβαίνω τη Δέσποινα.

   

Κι υποφέρω, κι υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω πολύ... 

Έχεις φύγει, έχεις φύγει, έχει μείνει η ζωή μου μισή... 

Μόνο που εκείνη τραγουδούσε για έναν χαμένο έρωτα. 

Εγώ ουρλιάζω για λίγη δροσιά. 

#υποφέρω 

#περιμένοντας_τον_οκτώβριο 

#καλό_μήνα

Ημερολόγιο: Αν θυμάμαι καλά...

...σήμερα 13 Ιουνίου ξεκινάς πάλι εξετάσεις. 

 Αρτίστα: Α ναι, το follow up του εξαμήνου... 

Ημερολόγιο: Είναι πολλές; 

Αρτίστα: Τόσες, που αν μαζέψω όλα τα παραπεμπτικά, μπορώ να τα δέσω και να εκδώσω μια μικρή ποιητική συλλογή. 

Σκύλος: Πάλι γιατροί; 

Αρτίστα: Πάλι. 

Σκύλος: Και θα σε τρυπάνε και θα σου ρίχνουν ζελέδες, σκιαγραφικά και ραδιενέργειες; 

Αρτίστα: Αυτό είναι το χόμπι τους. 

Αλλουέλα: Οι άνθρωποι έχουν μια αλλόκοτη ανάγκη να κοιτούν μέσα σε σώματα λες και ψάχνουν χαμένα κλειδιά. 

Ημερολόγιο: Και τώρα τι θα γίνει με μένα; 

Αρτίστα: Θα σε παρατήσω για λίγο. 

Ημερολόγιο: Υπέροχα. Θα κάθομαι μόνο μου σαν εγκαταλελειμμένη βεντάλια σε σπίτι γραίας. 

Σκύλος: Εγώ πάντως πιστεύω ότι θα γυρίσεις εδώ πέρα μέσα και θα συνομιλούμε και πάλι και θα τα καταγράφει το ημερολόγιο. 

Αρτίστα: Ε βέβαια θα γυρίσω εδώ πέρα μέσα. 

Αλλουέλα: Η αρτίστα έχει ενοχλητική αντοχή. 

Αρτίστα: Έχω να δω γυναικολόγο, χειρουργό, ογκολόγο, και τον επεμβατικό ακτινολόγο που τον Μάρτιο αποφάσισε να κάνει cryoablation σε μια Bosniak III στον νεφρό μου. 

Ημερολόγιο: Πολύ ιατρικό περιεχόμενο τελευταία. 

Αρτίστα: Ναι, αλλά με αισθητική. 

Σκύλος: Εγώ θα περιμένω εδώ. 

Αλλουέλα: Κι εγώ. Αγέρωχη. Με πουά. 

Ημερολόγιο: Και πότε θα επιστρέψεις; 

Αρτίστα: Μόλις τελειώσει αυτό το φεστιβάλ εξετάσεων, γνωματεύσεων και ανθρώπων που κοιτούν οθόνες μορφάζοντας επιστημονικά. 

Μέχρι τότε, να μην κάνετε βλακείες όσο λείπω. 

Σκύλος: Δεν υπόσχομαι τίποτα. 

Αλλουέλα: Ούτε κι εγώ. 

Ημερολόγιο: Εγώ τι να πω; Απλώς καταγράφω...

#follow_up_και_νεύρα 

#i_’ll_be_back

#οι_φωτογραφίες_μου 

Παλιά...

...ήθελα τον κόσμο. 

Και τον ήθελα τώρα. 

Είχα μεγάλες φιλοδοξίες, επαναστατικές διαθέσεις και μια αόριστη πεποίθηση ότι κάτι σπουδαίο με περίμενε στη γωνία. 

Σήμερα στεκόμουν μπροστά σε κάτι κεράσια. 

Τα κοιτούσα σιωπηλή. 

Και μετά άκουσα τον εαυτό μου να λέει: "Πω πω ακρίβεια...". 

Δεν ξέρω πότε ακριβώς έγινε η μετάβαση από την κατάκτηση του κόσμου στη μελέτη τιμών ανά κιλό. 

Ξέρω μόνο ότι συνέβη. 

Ναι, παλιά ήθελα τον κόσμο. 

Σήμερα ήθελα κεράσια. 

Τελικά, δεν πήρα τίποτα από τα δύο.

#οι_κερασιές_ανθίσαν_κι_εφέτος 

#κοιτάζοντας_τα_κεράσια 

#κάτι_έγραψα_και_σήμερα

Είναι μαύρα μεσάνυχτα...

...και κάθομαι στο μπαλκόνι πίνοντας μαστιχόνερο με παγάκια, τα οποία λιώνουν με μεγαλύτερη ταχύτητα από όση προβλέπεται, ενώ παράλληλα ακούω το Memphis in June από τη Nina τη Simone και σκέφτομαι ότι τελικά ο Ιούνιος στο Memphis δεν διαφέρει και πολύ από τον Ιούνιο στη γειτονιά μου. 

Εντάξει, μπορεί να μην έχω εξαδέλφη που ακούει στο όνομα Μιράντα, να μην υπάρχει πίτα με βατόμουρα, να μην περνούν οι γείτονες τέτοια ώρα έξω από το σπίτι μου, αλλά απέναντι υπάρχει η πικροδάφνη που στέλνει ένα γλυκό άρωμα παντού γύρω μου. 

Και υπάρχει και η ίδια ζέστη. 

Η ίδια νωθρότητα. 

Η ίδια πεποίθηση ότι κάτι πρέπει να αλλάξεις, αλλά κάνει υπερβολική ζέστη για να σηκωθείς από την καρέκλα και να το κάνεις. 

Ναι, ήλθε κι ο Ιούνιος. 

Ουδόλως ενθουσιάστηκα. 

Αλλά δεν θα το κάνω και θέμα…

   

#memphis_στη_γειτονιά 

#ζέστη_και_νευράκια 

#καλό_μήνα

Όπως...

...λέει ο ποιητής: 

"Τίποτα στα χεράκια μου μάνα μου δε φτουράει 

έρωτες, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά".  

Εκτός από τα προαναφερθέντα, στα δικά μου χεράκια δεν φτουράνε ούτε λουλούδια. Μόνο κάτι κάκτοι. 

Σκληροί, αγκαθωτοί, με λίγες έως καθόλου απαιτήσεις. 

Τους ξεχνάς σε μια γωνία κι εκείνοι δεν παρεξηγούνται, συνεχίζουν να υπάρχουν ατάραχοι. 

Και αν τύχει και ανθίσουν, τα σπάνια άνθη τους κρατάνε μία ημέρα. 

Κι αυτό, αν είμαι τυχερή και πέσω στον κατάλληλο κάκτο. 

Παρ' όλα ταύτα, στα δικά μου τα χεράκια διάλεξε να απλώσει κλώνους και άνθη το πιο απαιτητικό λουλούδι.

Η ορχιδέα.

Μάλλον, κοιτάζοντας γύρω της την ξεραΐλα και τα κακτοειδή, θα σκέφτηκε "Θα ανθίσω κι ας μου βγει και σε κακό". 

Εντελώς μεταξύ μας, δεν ξέρω αν άνθισε από πείσμα ή επειδή δεν κατάλαβε πού μπλέκει... 

Πάντως άνθισε. 

#ορχιδέα_σε_ξεραΐλα 

#botanical_ irony 

#φυτικό_θαύμα_με_επιφυλάξεις

Σαν δεν κρατούν...

...τα κότσια σου, μην κάνεις τον γκιουλέκα,

προτίμα ένα και γερό, παρά σπασμένα δέκα 

και μην πιστεύεις θηλυκό, μακριά από τη γυναίκα, 

εκτός πια αν στην τσέπη σου, υπάρχει μια ΜΠΕΜΠΕΚΑ.

Περισσότερα εδώ.

#λόγω_της_ημέρας 

#εθνικό_προφυλακτικό 

#ρομαντισμός_με_λάτεξ

Χάνομαι μέσα...

...στην κάπνα, αφήνοντας μακριά τον ρομαντισμό.

#μπακούρι_αλλά_με-παϊδάκια 

#έρωτες_στα_κάρβουνα 

#τσίκνα_αντί_έρωτος

Υπάρχει μια εποχή...

...του χρόνου, που όλοι προσποιούμαστε πως αγαπάμε την αγάπη, την καλοσύνη και τις οικογενειακές στιγμές. Μια εποχή παγιδευμένη ανάμεσα σε λαμπιόνια, κουραμπιέδες και μελομακάρονα, όπου η ανθρωπότητα αποφασίζει ότι δεν υπομένει αρκετά δεινά και πρέπει να υποφέρει περισσότερο. 

Κάθε χρόνο, λοιπόν, αυτή την εποχή, συμβαίνει το εξής κοινωνικό φαινόμενο, που, κατά τη γνώμη μου, δεν θα έπρεπε να είναι νόμιμο: Μικρά ανθρώπινα ξωτικά, που πιστεύουν ότι η φασαρία είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων, ξεχύνονται στους δρόμους την παραμονή 24 Δεκεμβρίου, κρατώντας τριγωνάκια και έχοντας την παράξενη πεποίθηση ότι ο κόσμος θέλει να τα ακούσει (τα τριγωνάκια) πριν πιει καφέ. 

Ναι, μιλάω για τα κάλαντα. 

Για τα κάλαντα που ξεκινάνε αχάραγα. 

Για τα πιτσιρίκια που κυκλοφορούν με μεταλλικά τριγωνάκια και θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να χτυπάνε τις πόρτες στις 6 το πρωί. 

Δεν είναι ότι αντιπαθώ τα παιδιά. Απλώς αντιπαθώ τα τριγωνάκια τους και την αναρχική συμπεριφορά τους απέναντι στην ώρα του ύπνου μου. 

Θέλω να ξυπνήσω επειδή θέλω εγώ, όχι επειδή μια ορχήστρα νηπίων αποφάσισε ότι "ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά". 

Έχω ήδη αρκετούς λόγους για ψυχολογική φθορά, δεν χρειάζομαι και το πρωινό ξύπνημα. 

Και αρχίζει το ντιν-ντον του κουδουνιού. 

Με τον ντιν πιο έντονο, να σου τρυπάει τα αυτιά. 

Και το κουδούνι συνεχίζει. 

Ντιν-ντον, ντιν-ντον. Με ρυθμό σαν heart monitor, που σου λέει ότι μόλις έπαθες κολπική μαρμαρυγή. 

Χτυπούν το κουδούνι με λύσσα, λες και αν δεν ακουστεί το τρίγωνό τους μέχρι την Kuala Lumpur, θα ματαιωθούν τα Χριστούγεννα. 

Και μετά ακούγονται οι φωνούλες απ’ έξω: 

"Να τα πούμε;". 

Όχι, καλό μου. 

Να μην τα πείτε. 

Να τα κρατήσετε για τον εαυτό σας.  

Να τα πείτε από μέσα σας. 

Να τα βάλετε σε podcast. 

Να τα κρεμάσετε στο δέντρο. 

Να κάτσετε σπίτι σας να το επανεξετάσετε. 

Εμένα να με αφήσετε στην ησυχία μου. 

Το αποκορύφωμα στην όλη ιστορία; Η προσδοκία ότι θα ανοίξω την πόρτα και θα χαμογελάω. 

Παιδιά, αν ανοίξω την πόρτα πριν τις 9 το πρωί, να ξέρετε ότι είναι από καθαρή κοινωνική υποχρέωση και όχι από χαρά. 

Κι αν τους ανοίξεις, πιάνουν το τραγούδι. 

Και μετά το τραγούδι, υπάρχει το βλέμμα. 

Εκείνο το βλέμμα που λέει: "Τώρα πλήρωσέ μας!". 

Όχι αγάααααπες μου, μην περιμένετε το "κατιτίς" σας. Το κατιτίς που θα πάρετε από εμένα είναι η προτροπή "Να βρείτε κάποιον άλλον να του διαλύσετε την ψυχολογία". 

Sorry, αλλά όχι. Δεν πληρώνω λύτρα. 

Δεν θα μπω εγώ, κοτζάμ αρτίστα, σε διαπραγματεύσεις με λιλιπούτειους τρομοκράτες! 

Δεν θα πάρετε ούτε ένα cent. Άμα θέλετε λεφτά, ανοίξτε ένα shop στο www.etsy.com. Έτσι κάνουν όλοι. 

Και τέλος πάντων, δεν θα κάτσω ούτε να το συζητήσω, ούτε να κάνω PR management με παιδιά που μου χτυπούν το κουδούνι αξημέρωτα. 

Από την άλλη βέβαια, αν θέλουν ας έρθουν. 

Ας χτυπήσουν. 

Ας κάνουν τη φασαρία τους. 

Εγώ, όπως και να 'χει, θα είμαι βουτηγμένη στη μιζέρια μου και στην απέχθειά μου προς τα τριγωνάκια, περιμένοντας την ησυχία, που ίσως δεν αξίζω, αλλά όμως τη θέλω. 

Άντε και του χρόνου να ξυπνήσετε κάποιον άλλον. 

#όχι_να_μην_τα_πείτε 

#μας_τα_’παν_άλλοι

#οι_φωτογραφίες_μου

Έχω ανακαλύψει...

...ένα σχεδόν σατανικό κόλπο για να ξεφορτώνομαι όσους με παίρνουν τηλέφωνο για προσφορές ρεύματος, τηλεφωνίας και λοιπών βασανιστηρίων. 

Δεν φωνάζω, δεν βρίζω, δεν το κλείνω απότομα. 

Αν με πάρουν για ρεύμα, παίρνω το πιο θλιβερό μου ύφος, ρίχνω και λίγο τρέμουλο στη φωνή, έτσι για να φαίνεται ότι η οικογένειά μου είναι ένα είδος σεχταριστικής δυναστείας που απαγορεύει τις απιστίες σε άλλους παρόχους και λέω: 

"Αααα, λυπάμαι πολύ, δεν μπορώ… Ο σύζυγός μου εργάζεται στη ΔΕΗ".

Αν είναι για τηλεφωνία, διατηρώ το ίδιο ύφος και απλώς μετακινώ την ίδια ατάκα σε άλλο περιβάλλον: 

"Αααα, λυπάμαι πολύ, δεν μπορώ… Ο σύζυγός μου εργάζεται στον ΟΤΕ". 

Και πάντα τους πιάνει μια ταραχή, σαν να διέπραξαν εθνικό έγκλημα. Στο τέλος ζητάνε συγγνώμη για την ενόχληση, για τα λάθη τους, για τα πάθη τους, μη σου πω και για την κλιματική αλλαγή. 

Και το καλύτερο; Δεν έχω καν σύζυγο. 

Ούτε έναν, ούτε δύο, ούτε εικονικό, ούτε σε άλλη πόλη, ούτε τίποτα. 

Για την ακρίβεια, είχα σύζυγο, αλλά τώρα είμαι χήρα τριετίας. Όμως εκείνοι δεν το ξέρουν! 

Νομίζουν πως κάπου δίπλα μου υπάρχει ένας σύζυγος με μπλε φόρμα εργασίας και εταιρικό λογότυπο, έτοιμος να τους κάνει έλεγχο. 

Αν νιώθω τύψεις; Όχι βέβαια! 

Έχω περάσει πολλά για να αφήσω μια προσφορά ρεύματος ή τηλεφωνίας να μου χαλάσει την ηρεμία. 

Ο καθείς κοιτάζει τη δουλειά του. 

Οι πάροχοι προσπαθούν να πουλήσουν κι εγώ κρατάω τον άσο στο μανίκι μου! 

Τι να κάνω η βαριόμοιρη; Απλώς προσπαθώ να απολαύσω τα πλεονεκτήματα του status μου. 

#ειδήμων_απόκρουσης_τηλεπωλήσεων 

#spouse_works_here 

#caller_panic_mode

Σήμερα το πρωί...

...σηκώθηκα, πήρα μια βαθιά ανάσα τύπου "πάμε να το ζήσουμε κι αυτό" και πήγα στο φαρμακείο για το αντιγριπικό εμβόλιο. Έτσι, για να νιώσω λίγο υπεύθυνη γραία - πριν το χαλάσω με οποιαδήποτε άλλη απόφαση της ημέρας. 

Πήρα και τον σκύλο για support και φτάσαμε στο φαρμακείο. Αφού είπαμε τις σχετικές καλημέρες με τα παιδιά του φαρμακείου, η φαρμακοποιός Μαριάννα στάθηκε πίσω από τον πάγκο και άρχισε να ετοιμάζει το εμβόλιο με τη σοβαρότητα ανθρώπου που κρατά στα χέρια του την υγεία σου και την υπομονή του ταυτόχρονα. 

Εγώ από την άλλη, έκανα αυτό το υπαρξιακό κουράγιο που κάνει ο μέσος άνθρωπος όταν πρέπει να τον εμβολιάσει η φαρμακοποιός, που έχει ήδη δει πέντε γιαγιάδες, δύο κρυωμένους και έναν τύπο που μπήκε να ρωτήσει "γιατί πονάει ο αστράγαλός μου όταν βρέχει;" και, λογικά, όλα αυτά της έχουν μετατρέψει τα νεύρα σε κρόσσια... 

Ενώ περιμένω, με το μπράτσο έξω, σαν να πρόκειται να ποζάρω για αφίσα δημόσιας υγείας, ο σκύλος έκανε τη δική του performance art. 

Ο σκύλος των 1.800 γραμμαρίων, που αν υπήρχε θεσμός "Μικρόσωμος Ναρκισσιστής της Χρονιάς" θα κέρδιζε με 100% διαφορά, ανακάλυψε τον μικρό καθρέφτη δαπέδου. 

Ξέρεις ποιον. Αυτόν που τα φαρμακεία έχουν εκεί για να δοκιμάζουν οι άνθρωποι ανατομικές παντόφλες, για να δουν αν στέκονται ευθυτενείς και όχι σαν κολώνα της ΔΕΗ μετά από 7 Ρίχτερ κι αν η παντόφλα τούς δίνει το vibe "πηγαίνω για οστεοπόρωση, αλλά με στυλ". 

Ε, λοιπόν, ο σκύλος αποφάσισε ότι ο καθρέφτης αυτός υπάρχει για ΕΚΕΙΝΟΝ. 

Πλησιάζει τον καθρέφτη με την αυτοπεποίθηση influencer που έχει χορηγία σε κάτι "vegan treats για σκύλους που δεν έχουν ανάγκη τίποτα, αλλά νιώθουν στερημένοι". 

Λέει από μέσα του: "Εδώ είμαστε. Κάμερα - κύλιση. Φως - τέλειο. Εγώ; - εκπληκτικός!" 

Σκύβει λίγο. Σηκώνει αυτί. Γυρίζει κεφάλι. Ποζάρει σαν να είναι ο guest star στο δικό του mental Vogue. 

Και όχι απλά κοιτιέται. Όοοοοοχι! Αυτό θα ήταν ταπεινό. Αυτοαναλύεται! 

Τον βλέπω να έχει πάρει το ύφος "Κοίτα με, όχι κοίτα με! Κοίτα πώς λαμπυρίζω!". 

Και εγώ να στέκομαι δίπλα του, να περιμένω την ένεση και να νιώθω ήδη πιο κουρασμένη από τη ζωή μου, από ό,τι η Μαριάννα μετά από Black Friday με εκπτώσεις στα καλλυντικά του φαρμακείου, ενώ ο σκύλος ζει τον προσωπικό του μύθο. 

Στο μεταξύ, η Μαριάννα πλησίασε με την ένεση ανά χείρας, μου είπε "Χαλαρώστε το χέρι" κι εγώ σκεφτόμουν "Τώρα να χαλαρώσω το χέρι ή να πάρω τον σκύλο από τον καθρέφτη;". 

Η Μαριάννα τελείωσε με το εμβόλιο, πήγε τρέχοντας και πήρε το κινητό της και τον έβγαλε φωτογραφία.

 

Ο σκύλος με κοίταζε και μου έλεγε (μιλώντας μου με τα μάτια) "Η ένεση τελείωσε; Διότι εγώ τελείωσα με το photo shooting και μπορείς, επιτέλους, να με πάρεις αγκαλιά…". 

Φύγαμε από το φαρμακείο, ο σκύλος ήταν κατευχαριστημένος με τη φωτογράφισή του κι εγώ με το εμβόλιο. 

Επιστρέψαμε στο σπίτι και μπήκαμε μέσα. Έκλεισα την πόρτα και γύρισα να τον δω. Με κοίταξε με ύφος: "Και τώρα τι; Θα γράψεις για μένα; Ή θα συνεχίσεις να ζεις αυτή τη μετριότητα χωρίς να με αναφέρεις;". 

Και ναι, έγραψα. 

Και χαλάλι του! 

Και να σου πω και κάτι; 

Πραγματικά δεν μπορώ να τον κατηγορήσω. 

Έχει δίκιο. 

Είναι υπέροχος. 

Κι εγώ απλώς υπάρχω για να τον συνοδεύω.

ΥΓ. Ευχαριστώ θερμά τη Μαριάννα για την φωτογράφιση του σκύλου.

#flash

#ο_μικρός_νάρκισσος

#αυτολατρεία

Είναι σχεδόν...

...μούχρωμα και κάθομαι στον κόκκινο καναπέ ήσυχα-ήσυχα, δεν μιλάω, δεν ενοχλώ κανέναν με περιττούς θορύβους και περνάνε από μπροστά μου μπακλαβάδες και γαλακτομπούρεκα, κοιτώντας με προκλητικά. 

Το πρωί που πήγαινα στη λαϊκή αγορά να πάρω φρούτα και λαχανικά, από το απέναντι πεζοδρόμιο μου έγνεφαν, κλείνοντάς μου το μάτι, εκλεράκια και μπολάκια με προφιτερόλ. 

Τις προάλλες που έβρεχε και ενώ έριχνε νερό, εγώ έβλεπα να βρέχει λιωμένη κουβερτούρα. 

Όταν βγάζω τον σκύλο βόλτα, περπατούν μαζί μας σοκολατάκια. 

Τις νύχτες αδύνατον να κοιμηθώ. Πως άλλωστε; Με το που κλείνω τα μάτια μου μια πάβλοβα έρχεται και με σκουντάει για να μου πει ότι δεν έχει πάνω της πολλές φράουλες.

 

Όπως ξέρεις αγαπημένο ημερολόγιο, έχω κόψει τα γλυκά. 

Θα καλμάρει άραγε κάποτε αυτό το στερητικό σύνδρομο;

Όχι, το ρωτάω επειδή νιώθω ότι αντέχω μόνο 30 δευτερόλεπτα ακόμα.

Και πολύ φοβούμαι πως στο 31ο θα τρέξω στο πλησιέστερο ζαχαροπλαστείο και ό,τι ήθελε προκύψει...

Το πρωί...

...μετά τη βόλτα του σκύλου και πριν βγω στον πηγαιμό για super market, διαπίστωσα ότι έχασα το πορτοφόλι μου. 

Μέσα στο πορτοφόλι υπήρχε και η χρεωστική κάρτα μου. 

Το κύριο μέλημά μου ήταν να επικοινωνήσω με την Τράπεζα, να ακυρώσω την παλιά και να κάνω αίτημα για καινούργια. Όπως και έκανα. 

Η ταυτότητα, το δίπλωμα και τα λοιπά, μπορούσαν να περιμένουν. 

Μη έχοντας ρευστό στο σπίτι και μη έχοντας ταυτότητα για να πάω να κάνω ανάληψη μετρητών από την Τράπεζα, ανέβαλα τον πηγαιμό στο super market. 

Για να ηρεμήσω και να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη, κάθισα στο τραπέζι της κουζίνας και αποφάσισα να τακτοποιήσω τη φρουτιέρα. 

Μια φρουτιέρα που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει το κουτί της Πανδώρας. Μια φρουτιέρα που περιέχει τα πάντα εκτός από φρούτα. Οι θησαυροί της είναι φάρμακα, συνδετήρες, μπαταρίες που υπομονετικά περιμένουν να πάνε στην ανακύκλωση, στυλό, φακελάκια διαφόρων μεγεθών, ξεχασμένες αποδείξεις και φιογάκια του σκύλου. 

Την αδειάζω με μια κίνηση και, φυσικά, βλέπω το πορτοφόλι, το οποίο είχε μέσα και την χρεωστική κάρτα που μόλις λίγα λεπτά πριν την είχα ακυρώσει. 

Εύγε αρτίστα, 65 χρόνια μόνο επιτυχίες! 

#το_σουξέ_της_ημέρας 

#βουρκωμένη_δευτέρα 

#προβοκάτσια;

Και τώρα που...

...εξέπνευσε ο Οκτώβριος (ο οποίος θα ήταν πολύ πιο εύηχος εάν είχε "Μ"), ας κάνω μια ανασκόπηση όσων συνέβησαν κατά τη διάρκειά του. 

Μετά την αφαίρεση των δοθιήνων από το ακτινοβολημένο το μισό βυζί, περίμενα να φύγουν τα ράμματα. Και έφυγαν. Αλλά οι κόμποι τους έμειναν. Περίμενα και περίμενα, τίποτε αυτοί. Εκεί. 

Να μένουν και να επιμένουν. Περήφανοι, αγέρωχοι και καμαρωτοί. 

Ώσπου βαρέθηκα, πήρα το τσιμπιδάκι των φρυδιών και τους αφαίρεσα βιαίως, για να μάθουν να φέρονται. 

Λίγες ημέρες μετά, πήγα στους αγαπημένους μου παθολογοανατόμους του ευάερου και ευήλιου νοσοκομείου που γιατροπορεύομαι και μου έδωσαν τις βιοψίες. 

Στο καπάκι πήγα στο γραφείο του χειρουργού, τις έδειξα, τις κοίταξε και απεφάνθη: "Τελικά ήταν δοθιήνες". Τι τελικά; τον ρώτησα, δηλαδή αρχικά τι θα μπορούσε να είναι; Κακοήθεια, μου απάντησε. Μα γιατί, του λέω, πόσοι καρκίνοι αντιστοιχούν κατ' άτομο; Όσοι δεν φαντάζεσαι, μου είπε. 

Και μετά από αυτή την αισιόδοξη κουβεντούλα, χαιρετηθήκαμε και έφυγα. 

Στο μεταξύ, στις 23 του μήνα συμπλήρωσα τα 65 έτη παρουσίας μου στον πλανήτη Γη. 

Μαζευτήκαμε οι κολλητές, έσβησα τα κεράκια, αυτές τσάκισαν την τούρτα σοκολάτα κι εγώ απλώς έβλεπα, καθώς απέχω από τα γλυκά. 

Δεν πέρασα καθόλου καλά στα γενέθλιά μου. Πώς να είναι ωραία χωρίς γλυκό; 

Στις 29 του μήνα είχα ραντεβού για την εξαγωγή δύο δοντιών. Οι εξαγωγές εστέφθησαν με μεγάλη επιτυχία και με δυο πόνους. Έναν για κάθε δόντι! 

Meanwhile από τις 24 του μήνα, έβλεπα στο αριστερό μάτι μια τριχούλα και κάτι τελίτσες σπαρμένες γύρω από την τριχούλα και κάτι σαν σφήνες που άλλοτε ήταν χρώματος ανθρακί κι άλλοτε λευκές και λαμπερές. 

Η τριχούλα, κάποια στιγμή, πάχυνε και έγινε σαν κλωστή, οπότε και έκλεισα ραντεβού στην οφθαλμίατρο. 

Στις 30 του μήνα, λοιπόν, πήγα και μου έκανε, εκτός των άλλων, μια πολύ ενδιαφέρουσα εξέταση που ονομάζεται βυθοσκόπηση ανοιχτής κόρης και διαπίστωσε ότι έχω αποκόλληση υαλοειδούς. 

Και μου είπε ότι εάν υπάρξουν αλλαγές, δηλαδή αν η κλωστή γίνει κουβάρι ή αν οι σφήνες και οι τελίτσες αυξηθούν, τότε να επικοινωνήσω μαζί της, διότι ίσως να έχει γίνει αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς, οπότε θα χρειαστώ επειγόντως επέμβαση, αλλιώς κινδυνεύω να πάθω την τύφλα μου. 

Γύρισα σπίτι οδηγώντας με το αριστερό μάτι κλειστό, καθώς μετά την εξέταση όλα ήταν χρωματιστά, αλλά και θαμπά και δεν έβλεπα. Ευτυχώς δεν είχε κίνηση και δεν συνέβη κανένα απρόοπτο. Το μάτι ξεθόλωσε στις 11 το βράδυ. 

Στο μεταξύ ενημέρωσα, μέσω Viber τον νεαρό απόγονό μου για τις εξελίξεις. Ακολουθεί η συνομιλία των γραπτών μηνυμάτων: 

Μετά από αυτό, τηλεφωνηθήκαμε και αφού πρώτα γελάσαμε μέχρι δακρύων για τη γραπτή συνομιλία, του είπα εκτενώς τα καθέκαστα. Και για την οδήγηση με το ένα μάτι κλειστό. 

Χαράματα της 31ης του μήνα και ενώ ψάχνω πότε είναι να περάσω ΚΤΕΟ το αυτοκίνητο, τρώω μια φλασιά του τύπου "Πότε θα πρέπει να ανανεώσω το δίπλωμα οδήγησης;" Κοιτάζω το δίπλωμα και διαπιστώνω ότι είχε λήξει την ημέρα των γενεθλίων μου! 

Τουτέστιν όταν πήγα οδοντίατρο οδηγούσα παράνομα. Και οφθαλμίατρο όταν πήγα, επίσης οδηγούσα παράνομα και με το ένα μάτι κλειστό στην επιστροφή. Άψογα! 

Μπήκα ευθύς αμέσως στη σχετική σελίδα του gov.gr και ξεκίνησα τις διαδικασίες. 

Εννοείται ότι μέχρι να λάβω το προσωρινό δίπλωμα, δεν πρόκειται να πιάσω τιμόνι στα χέρια μου. Διότι θέλω να είμαι νόμιμη. 

Εκτός αυτού, έπαιξε ρόλο και μία ακόμα τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με τον νεαρό απόγονό μου, όπου εκείνος μόλις έμαθε τα του διπλώματος, άρχισε τα "Δεν είναι κατάσταση αυτή και πού ακούστηκε γυναίκα στην ηλικία σου να κάνει αυτού του είδους τις αλητείες και να οδηγεί με ληγμένο δίπλωμα και με το ένα μάτι κλειστό και αίσχος και ντροπή σου μητέρα, λες και είσαι κανένας δεκαοχτάχρονος teddy boy και αν δεν συμμορφωθείς θα σου πάρω το αυτοκίνητο"! 

Όπως αντιλαμβάνεσαι αγαπητό μου ημερολόγιο, μετά από αυτή την απειλή δεν πρόκειται να οδηγήσω πριν φτάσει το προσωρινό δίπλωμα στα χέρια μου! 

Αυτές οι ομορφιές συνέβησαν τον μήνα Οκτώβριο. 

Θα ευχόμουν τον Νοέμβριο να είναι λίιιιιιιιγο καλύτερα τα πράγματα, αλλά δεν το εύχομαι, διότι η ζωή μού έχει δείξει ότι οι ευχές δεν πιάνουν. 

Ούτε αυτές που κάνω, αλλά ούτε αυτές που κάνουν οι άλλοι για εμένα...

#τα_σουξέ_του_οκτωβρίου 

# τρου_στόρι 

# βαθύτατα_κουρασμένη

Τέσσερα πόδια...

...μια ιστορία: "Καζαμπλάνκα", γυρίσματα της ταινίας, 1942. 

Επειδή ο Ηumphrey Bogart ηταν ελάχιστα κοντύτερος από την Ingrid Bergman (1,73 έναντι 1,75), αλλά ως άντρας που ήταν έπρεπε (αλίμονο!) να φαίνεται ψηλότερος, o σκηνοθέτης Michael Curtiz του φόρεσε προσθετικά, και μάλιστα με τακούνι, διευθετώντας έτσι το δισεπίλυτο αυτό πρόβλημα. 

Από Merlin's Music Box

Ο σκύλος...

...την περασμένη εβδομάδα, είχε στομαχικά προβλήματα. Ο κτηνίατρος είπε ότι για τρεις μέρες θα έπρεπε να τρώει νερόβραστο κοτόπουλο. 

Την πρώτη μέρα πάει τρέχοντας στο μπολ του, με κοιτάει και πέφτει με τα μούτρα στο φαΐ. 

Τη δεύτερη μέρα πάει τρέχοντας στο μπολ του, με κοιτάει και πέφτει με τα μούτρα στο φαΐ. 

Την τρίτη μέρα, κατά τας γραφάς, πάει τρέχοντας στο μπολ του, με κοιτάει και μού λέει: "Πάλι κοτόπουλο θα φάω σήμερα"; 

Τώρα αυτό έχει κι ένα ηθικό δίδαγμα περί της αναγκαιότητας του αλλαξοφαΐσματος, αλλά εγώ, αγαπητό ημερολόγιο, δεν σου το έγραψα γι αυτόν τον λόγο. 

Σου το έγραψα επειδή ενθουσιάστηκα που εγώ κι ο σκύλος μπορούμε ακόμα να μιλάμε με τα μάτια.

#σκυλίσια_ζωή

#ζωή_και_κότα

#κότα_νερόβραστη

I'm blue ue ue ue ue doo be doo be doo be doo...

...ή αλλιώς, άσμα για να καλοπιάσω τον Οκτώβριο.

   

#οκτώβρη_και_δεν_έσπειρες_σιτάρι_λίγο_θα_'χεις 

#οκτώβρης_βροχερός_ο_χρόνος_καρπερός 

#pour_passer_le_temps

Καθώς έβγαινα...

...για άλλη μια φορά στην κανονική μου ώρα από τον ανελκυστήρα, σκεφτόμουν πως η ζωή μου, με τις μέρες της που γίνονται όλο και πιο όμοιες στις λεπτομέρειές τους, μοιάζει μ’ εκείνες τις τιμωρίες που επιβάλλονται στους μαθητές ανάλογα με το σφάλμα τους, να γράψουν δέκα, εκατό ή και περισσότερες φορές την ίδια φράση, που τουλάχιστον εξαιτίας των πολλών επαναλήψεων γίνεται παράλογη. 

Μόνο που στη δική μου περίπτωση πρόκειται για μια τιμωρία που λέει "Όσες φορές αντέξεις". 

ΥΓ. Αααα, και πού είσαι αγαπητό ημερολόγιο; Για να μην ψάχνεσαι, να σου πω ότι το παραπάνω δεν το έχω γράψει εγώ, αλλά αποδίδεται στον Φραντς Κάφκα, από το βιβλίο "Ημερολόγια Β' 1914-1923", Εκδόσεις Εξάντας. Απλώς το κείμενο τυχαίνει να με εκφράζει, καθώς αυτό τον καιρό ζω σε ένα καφκικό περιβάλλον, με ατελείωτες γραφειοκρατικές διαδικασίες χωρίς νόημα και διέξοδο, με υπερβολικό άγχος και νιώθω ότι δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση. 

Με μια λέξη: Εφιάλτης.

Meanwhile, όταν το υστερόγραφο είναι μεγαλύτερο του βασικού κειμένου, τότε έχω χαρά μεγάλη.  

(Τελική μέτρηση λέξεων, πριν από αυτή την παρένθεση, διότι διαφορετικά δεν θα τελειώσω ποτέ: Κείμενο-79 λέξεις. Υστερόγραφο-90 λέξεις. Τέλεια!)

#κάφκα_και_ξερό_ψωμί

#σαββατιάτικοι_προβληματισμοί

#για_το_ζάλογγο_πάω_καλά;

Μισό λεπτό...

...να πάρω το γαμόχαπο (συγγνώμη, τον αναστολέα αρωματάσης ήθελα να γράψω) και να σου πω τα νέα. 

Σε λίγο, αγαπητό μου ημερολόγιο, θα ψήσω ένα μεγάλο μπιφτέκι και θα το συνοδεύσω με μια χρωματιστή σαλάτα. Το μπιφτέκι είναι μονόδρομος για το σημερινό γεύμα. 

Γιατί; θα με ρωτήσεις. Και θα σου απαντήσω: 

Χθες τη νύχτα έγινε σεισμός. Δυνατός. Ρίχτερ 5,2 σου λέει... 

Το σπίτι πήγαινε πέρα-δώθε για πολλά δευτερόλεπτα ή, τουλάχιστον, έτσι μου φάνηκε εμένα. 

Ήταν λες και πέρναγα από Κάβο Ντόρο, πηγαίνοντας Μυτιλήνη με τον Θεόφιλο της ΑΝΕΛ. 

Τρόμαξα όσο δεν φαντάζεσαι. 

Πήρα τον σκύλο αγκαλιά, ο οποίος σκύλος είναι κάπως ηλίθιος και δεν καταλαβαίνει από σεισμούς, μπήκαμε στη ντουλάπα, ανάμεσα στα κρεμασμένα ρούχα και περίμενα να σταματήσει το κούνημα. Μόλις ησύχασαν τα πράγματα, βγήκα από τη ντουλάπα, άφησα τον σκύλο στο κρεβάτι μου, και πήγα στην κουζίνα να πιώ λίγο νερό. 

Εν τω μεταξύ νύσταζα πολύ και ήθελα να κοιμηθώ. Αλλά φοβόμουν μήπως κάνει μεγαλύτερο σεισμό και μήπως πέσει το σπίτι. Και αμέσως αναρωτήθηκα αν πέσει το σπίτι και με καταπλακώσουν τα μπάζα, πώς θα με βρουν οι διασώστες, σε περίπτωση που δεν τα έχω τινάξει από τον τρόμο; 

Οπότε έβγαλα ένα μεγάλο μπιφτέκι από την κατάψυξη, το έβαλα σε ένα πιάτο, το τοποθέτησα στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι, ούτως ώστε να μυρίσουν το μπιφτέκι τα σκυλιά, που είθισται να έχουν μαζί τους οι διασώστες και έτσι να με βρουν μέσα στα μπάζα και να με σώσουν. 

Το μεγάλο μπιφτέκι, κατά τη διάρκεια της νύχτας ξεπάγωσε, οπότε, ναι, είναι μονόδρομος το σημερινό μενού. 

ΥΓ. Να σημειωθεί ότι φόρεσα και την καλή μου νυχτικιά, αυτή την άσπρη με τα κίτρινα πουά και τα παπάκια, μην είμαι και σαν λέτσος όταν με βρούνε. Άλλωστε, ξέρεις εσύ, για ένα στυλ ζούμε!

#shake_shake_shake_shake_shake_it_mi_amor

#μετασεισμικό_ποστ

#παπάκι_πάει_στην_ποταμιά