Τα γεγονότα...

...που ακολουθούν έλαβαν χώρα στις 30 Μαρτίου του τρέχοντος έτους. 

Φυσικά το voucher της μεταφορικής που θα μου έφερνε την Αλλουέλα μού είχε σταλεί σε φωτογραφία από τις 27 Μαρτίου. 

Περίμενα στωικά και πηγαινοερχόμουν στο σπίτι με ανυπομονησία. Κάθε λίγο κοίταζα τη φωτογραφία, λες και αυτό θα έκανε την αλλόκοτη παχουλοκομψή μου να φτάσει πιο γρήγορα. 

Ο σκύλος είχε ενημερωθεί πριν δύο ημέρες για την άφιξη της νέας συγκατοίκου μας. 

Στην αρχή πήρε ένα ξινισμένο ύφος και ρωτούσε: "Και ποια είναι τώρα αυτή και τι ακριβώς θα έρθει να κάνει και ποία η θέσις μου;". 

Του είπα ότι πρόκειται για μία αλλόκοτα που θα κάνει αισθητική αναβάθμιση στο σπίτι και του εξήγησα ότι ο ίδιος δεν θα χάσει κανένα από τα προνόμια που έχει κατακτήσει. 

Έδειξε να είναι σύμφωνος με την καινούργια συνθήκη, αλλά, όσο εγώ αγωνιούσα για την άφιξη της Αλλουέλας, εκείνος με κοίταζε με ύφος "Άλλη δεν περιμένει αλλόκοτα, μόνο η αρτίστα την Αλλουέλα", κουνώντας σχεδόν απαξιωτικά το κεφάλι του. 

Τελικά, την τρίτη μέρα κατά τας γραφάς, επιτέλους χτύπησε το κουδούνι. 

Τρέχουμε αμφότεροι (σκύλος και αρτίστα) στην πόρτα, την ανοίγω και εμφανίστηκε ένας νεαρός, που ήταν ψηλός, ήταν ευγενικός, είχε τις χάρες όλες. 

Κρατούσε το κουτί με το πολύτιμο δώρο! 

Μου το έδωσε, το πήρα ευλαβικά κι ευθύς αμέσως το ακούμπησα στο τραπέζι.

 

Με προσοχή μεγάλη το άνοιξα και την είδα ξαπλωμένη αναπαυτικά σε άχυρα σαν μεταξωτά.

 

Την ανασήκωσα λίγο, για να περιεργαστεί τον χώρο. 

Της άρεσε και μου ζήτησε να την ξεναγήσω στο σπίτι, για να βρει τη θέση της. Σε χρόνο dt επέλεξε να κατοικήσει στο σημείο που είχα διαλέξει κι εγώ για εκείνη.

 

Εκεί μπορεί να χαίρεται το φως της ημέρας, 

το μούχρωμα (Jesus, τι λέξη κι αυτή…), 

αλλά και της νύχτας, όταν της ανάβω το μικρό φωτιστικό. 

Το έπιπλο που διάλεξε η αλλόκοτά μου, για να εγκατασταθεί, είναι μία κλασική ημικυκλική κονσόλα εισόδου, σε Style Anglais και πιο συγκεκριμένα της περιόδου Queen Anne, από μασίφ ξύλο καρυδιάς, σε απλή γραμμή, που είναι σήμα κατατεθέν της αγγλικής επιπλοποιίας του 18^ου αιώνα, με μαρκετερί, πολύ κομψό, που αναδεικνύει τις όμορφες καμπύλες της. Θέλησε αυτό το έπιπλο, για να μπορεί να με καλωσορίζει κάθε φορά που θα επιστρέφω σπίτι. 

Τώρα που πληκτρολογώ όλα αυτά, η Αλλουέλα κοιμάται ήσυχη, ο σκύλος κοιμάται ροχαλίζοντας κι εγώ είμαι ευτυχής, που αυγατίσαμε οι συγκάτοικοι στο πατρικό μου σπίτι. 

Να σημειωθεί ότι για να αποφευχθούν τυχόν εντάσεις στο νοικοκυριό, έχω ήδη θεσπίσει, από το απόγευμα, τους κάτωθι κανόνες:  

α). Ο σκύλος διατηρεί τα δικαιώματα του παλαιότερου συγκάτοικου. 

β). Η Αλλουέλα έχει δικαίωμα σχολιασμού, διαλόγου και μονολόγων. 

γ). Το παρόν ημερολόγιο παραμένει ο επίσημος τόπος καταγραφής της τρέλας. 

δ). Η γράφουσα φέρει την πλήρη ευθύνη για την κλιμάκωση των διαλόγων. 

Σε αυτό το σημείο, θέλω να ευχαριστήσω θερμά, για ακόμα μία φορά, την δημιουργό της κίτρινης παχουλοκομψής αλλόκοτας, για αυτό το πολύτιμο δώρο που μου προσέφερε! 

I❤️Φ.Μ. 

Οι αλλόκοτες βρίσκονται στο allokotes.gr. Αλλά δεν είναι μόνες τους. Έχουν και τα αλλόκοτα προικιά τους, τα οποία υπάρχουν στο shop της ιστοσελίδας. Τις λαμπάδες τους, τις κούπες τους, τα t-sirt τους, τα νεσεσέρ τους, τις τσάντες τους, το παγούρι τους, μέχρι και φούτερ έχουν! 

#αλλόκοτη_συγκατοίκηση 

#σπίτι_με_χαρακτήρα 

#αυγατίσαμε

Τριγυρνούσα άσκοπα...

...στο διαδίκτυο, χωρίς σκοπό και μη ξέροντας τι ψάχνω ή αν ψάχνω κάτι. 

Κάπου εκεί, ανάμεσα στην υπαρξιακή μου κόπωση και στην αδυναμία μου στα όμορφα και τα καλαίσθητα, εμφανίστηκαν οι αλλόκοτες. 

Νεροκολοκύθες μεταμορφωμένες σε αλλόκοτες. 

Με πουά. 

Με βλέμμα που λέει πολλά. 

Με άποψη. 

Δηλαδή, προφανώς και δεν υπήρχε περίπτωση να μην μπλέξω. 

Αρχικά εντόπισα μία ψηλομύτα, κόκκινη με άσπρα πουά, σνομπ και ελαφρώς μπλαζέ, δηλαδή πολύ φίλη μου. 

Και έστειλα μήνυμα στη δημιουργό της. Όχι του τύπου "Τιμούλα;", όχι αυτή τη μάστιγα. Είμαι μια αρτίστα, που ναι μεν μπορεί να βρίσκομαι σε ένα στάδιο παρακμής, αλλά όχι και σε πλήρη κατάρρευση. Έγραψα ένα κανονικό κείμενο. Με καλή πρόθεση. Με ερωτήσεις που αφορούσαν στις αλλόκοτες. Με συμπάθεια για τη δημιουργό κι ας μην την ήξερα. 

Η απάντηση ήρθε και ήταν αναπάντεχη: "Αρτίστα, θα ήθελα να σου χαρίσω μία, όμως, δυστυχώς, αυτή που διάλεξες δεν είναι διαθέσιμη. Σου στέλνω φωτογραφίες με όλες όσες υπάρχουν, για να διαλέξεις". Δεν πίστευα στα μάτια μου και στα υπέροχα ροζ αυτιά μου, διότι στο μεταξύ είχαμε τηλεφωνηθεί με την νεαρή μάγισσα που μεταμορφώνει με το μαγικό ραβδί της τις νεροκολοκύθες σε αλλόκοτες. 

Μου προσφέρθηκε από την καλλιτέχνιδα μία αλλόκοτη δώρο. Όχι γιατί της το ζήτησα, αλλά επειδή της άρεσε το πρώτο μήνυμα που της έστειλα. Ίσως γιατί διαισθάνθηκε ότι δεν έψαχνα απλώς για ένα ωραίο αντικείμενο, αλλά για έναν χαρακτήρα. 

Τελικά διάλεξα μια κίτρινη. 

Παχουλοκομψή.

Με μαύρα πουά. 

Είχε κάτι στο βλέμμα της, που με έκανε να θέλω να την υιοθετήσω και να μείνει μαζί μου για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Κάτι παιχνιδιάρικο, με μια υποψία περιπαικτικής διάθεσης! 

Και κουβαλά μαζί της κάτι από τη χαρά της δημιουργίας και της απρόσμενης γενναιοδωρίας. 

Της έχω δώσει ήδη το όνομά της. Την αποκαλώ "Αλλουέλα". 

Γιατί μοιάζει να είναι από αλλού φερμένη και είμαι σίγουρη ότι θα ταιριάξουμε. 

Τώρα περιμένω την Αλλουέλα να φτάσει σπίτι μου με κούριερ. 

Αν αυτό δεν είναι ένδειξη ότι κάτι έχει πάει πολύ σωστά, δεν ξέρω τι είναι. 

Και σε αυτό το σημείο αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο θα σε αφήσω, αλλά να είσαι standby διότι θα υπάρξει και sequel, όταν φτάσει στο σπίτι η Αλλουέλα. 

Meanwhile θα ήθελα να ευχαριστήσω τη δημιουργό γι’ αυτή την τόσο γενναιόδωρη χειρονομία της. 

Οι αλλόκοτες βρίσκονται στο allokotes.gr. 

Αλλά δεν είναι μόνες τους. Έχουν και τα αλλόκοτα προικιά τους, τα οποία υπάρχουν στο shop της ιστοσελίδας. 

Τις λαμπάδες τους, τις κούπες τους, τα t-sirt τους, τα νεσεσέρ τους, τις τσάντες τους, το παγούρι τους, μέχρι και φούτερ έχουν!

#αλλόκοτη_ομορφιά 

#δώρο_με_ψυχή 

#από_αλλού_φερμένη

Υπάρχουν μέρες...

...που κάποιοι άνθρωποι σε απογοητεύουν. Και υπάρχουν μέρες που κάποιοι άλλοι σου φέρνουν λουκούμια Γκουντέλου από τα Χανιά.

Και όπως γνωρίζεις, αγαπητό μου ημερολόγιο, αυτά τα λουκούμια δεν είναι απλώς γλυκίσματα. 

Είναι η επιτομή της γεύσης, η απόδειξη πως η τελειότητα υπάρχει. 

Βέβαια είναι σπάνια και εφήμερη (η τελειότητα), αλλά και πάλι... 

Μία γεύση τόσο ξεχωριστή, που δικαιολογεί τα ταξίδια, τη φιλία, ίσως ακόμα και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. 

Πέρα από κάθε αμφιβολία, είναι τα καλύτερα του πλανήτη, πλην όμως δεν τα βρίσκεις πουθενά αλλού εκτός από τον νομό Χανίων. 

Ευχαριστώ πολύ τον Σήφη και τη Σοφία. Διότι δεν έδειξαν απλώς ευγένεια. Έδειξαν κατανόηση. 

Κατανόηση για το τι είναι πραγματικά σημαντικό σε αυτόν τον κόσμο! 

I ♥ Sifis & Sofia 

ΥΓ. Πέρυσι είχε προμηθευτεί τα εν λόγω λουκούμια, για να μου τα φέρει, η Πελαγία, μια γλυκιά, αλλά λιχούδω ψυχή. Όμως την έπιασε μια λιγούρα κατά την επιστροφή της με το καράβι και τα έφαγε όλα.

Μα δεν πειράζει, χαλάλι της!

#μην_τάξεις_σε_άγιο_κερί_και_στην_αρτίστα_λουκούμι

#ένα_λουκούμι_την_ημέρα_τον_ψυχίατρο_τον_κάνει_πέρα

#ποστ_κατά_του_άγχους

Οριακά πριν...

...μπω από μόνη μου σε καραντίνα (γιατί πάντα ήμουν πολύ μπροστά), λόγω της τεράστιας αύξησης των κρουσμάτων γενικώς, δέχτηκα μια επίσκεψη πολύ ευχάριστη και από πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. 

Επίσκεψη από τον κουμπάρο μου (είμεθα κουμπάροι σε ένα παράλληλο σύμπαν), τον Mahler76! 

Τον Μάλερ τον γνώρισα διαδικτυακά στις 2 Μαΐου του σωτηρίου έτους 2011, όταν είχα κάμει ένα ποστ στο παλιό μου βλογ, το ola de palabras, και εκείνος ήλθε και σχολίασε. 

Τον ήξερα, βέβαια, καθώς ήταν πασίγνωστος στη βλογόσφαιρα, αλλά ήταν τέτοιο το μέγεθος της διασημότητάς του, που δίσταζα να τον επισκεφτώ πρώτη, διότι κατά βάθος είμαι και ντροπαλή η ρουφιάνα. 

Τον γνώρισα εκ του σύνεγγυς, αρκετά αργότερα, στις 13 Ιανουαρίου του 2012, σε ένα V.I.P. πάρτι που με είχε καλέσει ο Λουστράκος στο τιτανοτεράστιο διαδικτυακό του ραδιόφωνο το Boem Radio. 

Με τον Μάλερ αγαπηθήκαμε με την πρώτη ματιά και ήταν θέμα χρόνου να κουμπαριάσουμε, σε εκείνο το παράλληλο σύμπαν που σου έλεγα πιο πάνω. 

Από τότε συναντιόμαστε όποτε μας το επιτρέπουν οι καταστάσεις και οι αποστάσεις. 

Και στις 5 Νοεμβρίου 2021, μας το επέτρεψαν! 

Και συναντηθήκαμε. 

Και ήλθε στο σπίτι.

Και κρατούσε για εμένα όλα τα καλά του κόσμου. 

Μία υπέροχη τούρτα τιραμισού με αυγά 

(μπορείς να λυσσάξεις ελεύθερα Λεκάνα) και

ένα καταπληκτικό βιβλίο,

 το οποίο είχε μέσα του μια αφιέρωση-ευχή, 

που καλύτερη στον πλανήτη δεν υπάρχει!

Η βραδιά κύλησε σε εξαιρετικά ευχάριστο και αγαπησιάρικο κλίμα, καθώς μιλήσαμε, φάγαμε, ήπιαμε και την Άρτα φοβερίσαμε (το τελευταίο φαντάζει άσχετο, αλλά και πάλι…). 

Προσμένοντας κι άλλες συναντήσεις μας, ευχαριστώ αγαπημένε μου Μάλερ για τα δώρα σου, αλλά κυρίως σ' ευχαριστώ για την παρουσία σου στη ζωή μου! 

I ❤ Mahler76 

#τα_σουξέ_του_νοεμβρίου 

#τα_καλά_νέα_του_ιστολογίου_ημερολογίου 

#κουμπάρε_σ'_αγαπάω

Ο ταχυδρόμος...

...χτυπάει πάντα δυο φορές. 

Έτσι έγινε και χθες. 

Την πρώτη φορά έφερε φάκελο από τη Μία! 

Φάκελο που περιείχε δώρο, που μου έκαμε η Μία για τα γενέθλιά της, δες εδώ! 

Δώρο που εκτός από πανέμορφο είναι και πρακτικότατο! 

Μία ωραιότατη θήκη για τα γυαλιά μου. Για να μην τα αφήνω από 'δω κι από 'κει όταν δεν τα φοράω. 

Το δώρο συνοδευόταν από μία άκρως καλλιτεχνική κάρτα. 

Όλα αυτά φτιαγμένα από τα χεράκια της Μίας. 

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό με το χρονικό του δώρου της Μίας: 

Μία, σε ευχαριστώ πολύ για ακόμα μια φορά! 

I ❤Mia! 

Τη δεύτερη φορά ο ταχυδρόμος έφερε φάκελο από το Ρουλάκι. 

Το οποίο Ρουλάκι έμαθε ότι δεν έχω όρεξη να κατεβάσω τα χριστουγεννιάτικα από το πατάρι και να στολίσω το σπίτι, οπότε είπε "Έτσι είσαι αρτίστα; Θα σε κάνω εγώ να στολίσεις θες δεν θες"! 

Ο φάκελος από το Ρουλάκι περιείχε καρτούλα με ευχές, σημείωμα με λόγια ψυχικής στήριξης και 3 (τρία) πλεκτά στολίδια για το χριστουγεννιάτικο δέντρο! 

Κι έτσι στόλισα ήθελα δεν ήθελα! 

Εννοείται πως όλα αυτά τα έφτιαξε το Ρουλάκι με τα χεράκια του! 

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό με το χρονικό του δώρου από το Ρουλάκι: 

Ρουλάκι μου σ’ ευχαριστώ για ακόμα μία φορά! 

I ❤ Ρουλάκι!

Τα φετινά μου γενέθλια...

...γιορτάστηκαν με τεράστια επιτυχία. Γκραν σουξέ... 

Έλαβα πολλά δώρα, όμως ένα ήταν αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο, καθώς ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από όλα τα δώρα γενεθλίων που είχα δεχτεί ως τώρα και μου το έφερε ο Τάσος Κάβουρας (σ.σ. τακτικός σχολιαστής στα βλογ μας). 

Και ναι μεν το δώρο του Τάσου Κάβουρα περιελάμβανε ένα μπουκάλι σπιτικό κρασί και ένα βάζο γεμάτο καθαρισμένα καρύδια (σ.σ. το κρασί ήταν από την προσωπική κάβα του Γιώργη του Κάβουρα και τα καρύδια μαζεμένα από τον ίδιο, από την καρυδιά που βρίσκεται εδώ και πολλά-πολλά χρόνια στην πίσω αυλή του σπιτιού του. Μου διαφεύγει το ποιος καθάρισε τα καρύδια, αλλά εικάζω ότι ήταν ο ίδιος ο Γιώργης ο Κάβουρας), όμως το πραγματικό δώρο, πέρα από τα καλούδια του Τάσου Κάβουρα, ήταν η γνωριμία μου με τον πατέρα του, τον Γιώργη Κάβουρα. 

Τον Γιώργη Κάβουρα τον είχα μόνο ακουστά, ως έναν από τους ελάχιστους επιζώντες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, έναν άνθρωπο που υπήρξε μαχητής του Ε.Α.Μ. και που πολέμησε σε πολλές μάχες σε όλη την Περιφέρεια της Πελοποννήσου ενάντια στους Γερμανούς. 

Επίσης ήξερα ότι έχει γράψει και ένα βιβλίο, υπό τον τίτλο "Μη με ξεχάσεις", όπου σε αυτό καταγράφει τα βιώματά του και τις μνήμες του από τον πόλεμο, την αντίσταση, τον εμφύλιο και την εξορία του. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει ακόμα, αλλά το έχω στο πρόγραμμα. Τίποτε άλλο δεν γνώριζα για τον Γιώργη τον Κάβουρα. 

Μέχρι που τα έφερε έτσι η ζωή και ανταλλάξαμε κάποιες κουβέντες με τον Τάσο Κάβουρα, στον χώρο των σχολίων στο βλογ της Μαρίας Γ. και συγκεκριμένα στο ποστ με τον τίτλο "Bloggers talking challenge # 2 με την Αρτίστα του βωβού". Μετά ανταλλάξαμε κάποια μέιλ, καθώς κάτι έψαχνε ο Τάσος Κάβουρας και προσπάθησα να τον βοηθήσω στην έρευνα, σαν δαιμόνια ερευνήτρια που είμαι και τελικά συμφωνήσαμε πως εάν τον έφερνε ο δρόμος του στο ειδυλλιακό Άργος, θα συναντιόμασταν, όπερ και εγένετο. 

Η συνάντηση έγινε ανήμερα των γενεθλίων μου και η έκπληξη ήταν η παρουσία του πατρός του, ο οποίος είχε έλθει για να παραλάβει τιμητική αναμνηστική πλακέτα από το ΚΕΜΧ Ναυπλίου, καθώς είχε χρηματίσει λοχίας εκπαιδευτής της 1 ΕΣΣΟ. 

Λόγω του γνωστού προβλήματος της μητρός Θεοδοσίας, καταφέραμε και μείναμε περίπου μισή ώρα μόνο, ήταν όμως αρκετός χρόνος για να διακρίνω στον αειθαλή Γιώργη Κάβουρα την οξυδέρκειά του, την αξιοπρέπειά του, την δύναμή του, την ευγένειά του. 

Ευθυτενής, καλοντυμένος, με καθαρό βλέμμα και συγκροτημένο λόγο. 

Δεν φοβάται τις καινοτομίες, ούτε την τεχνολογία, καθώς, όπως έμαθα, απέκτησε το πρώτο του λάπι τόπι στα 88 του χρόνια και το χειρίζεται άψογα έως τώρα που βαδίζει προς τα 97 του. Άξιος! 

Ήταν εμφανής η συγκίνησή του, λόγω της τιμητικής πλακέτας που είχε δεχτεί πριν λίγη ώρα και δεν είχε κανένα πρόβλημα να δηλώσει αυτή του τη συγκίνηση. 

Ήταν και χαρούμενος που γνώρισε μια αρτίστα του βωβού κι έναν Ήρωα και δεν δίστασε ούτε στιγμή να μας το εκφράσει. 

Βγάλαμε αναμνηστικές φωτογραφίες και αποχαιρετιστήκαμε, με την υπόσχεση ότι θα συναντηθούμε ξανά, στη Μεγαλόπολη αυτή τη φορά, για να φάμε παγωτό, όταν μου το επιτρέψουν οι συνθήκες. 

Ε λοιπόν, αν δεν ήταν αυτό ένα από τα πιο ξεχωριστά δώρα που έχει λάβει κάποιος στα γενέθλιά του, τότε ποιο; 

Θα κρατήσω φυλαχτό την ανάμνηση αυτής της πρώτης μας συνάντησης μας με τον Γιώργη Κάβουρα και θα του ευχηθώ να έχει υγεία και μακροημέρευση και να παίρνει πάντα στη ζωή του χαρές και όμορφες συγκινήσεις, όπως αυτή με την απονομή της τιμητικής πλακέτας από το ΚΕΜΧ Ναυπλίου! 

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό από την ημέρα. 

Τα καλούδια του Τάσου Κάβουρα 

(σ.σ. το βάζο με τα καρύδια ήταν μέχρι επάνω γεμάτο, 

αλλά έφαγα τα μισά μέχρι να τα πάω στο σπίτι). 

Ο Γιώργης Κάβουρας στο ΚΕΜΧ Ναυπλίου.

 

 

Bonus: Η πραγματική μου τούρτα.

Σε αυτό το σημείο να πω ότι κάποιες από τις αναρτήσεις μου φιλοξενούν ένα τραγούδι.

Σήμερα, και κατόπιν επιθυμίας του Γιώργη Κάβουρα, θα ακούσουμε το "Σ' Αγαπώ Γιατί Είσαι Ωραία".

Δικό σας...

   

ΥΓ: Δεν θέλω να ζηλέψετε, αλλά εμένα ο Τάσος Κάβουρας μου έδειξε με περισσή υπερηφάνεια και φωτογραφία του εγγονού του Αναστάση μαζί με τη μητέρα του Φλώρα, που πρόσφατα πέρασε σε διαγωνισμό καθηγήτρια Πανεπιστημίου στο Ντέλφτ της Χάγης στην Ολλανδία. Αμέ!

Αγαπημένο...

...μου ημερολόγιο ιστολόγιο, αυτό το ποστ δεν σηματοδοτεί την επιστροφή μου στο τακτικό εβδομαδιαίο βλόγγινγ. Είναι μια έκτακτη ανάρτηση. Το πότε θα επιστρέψω, δεν το γνωρίζω ακόμα. 

Προς το παρόν, μάλλον, περνάω ένα καταθλιπτικό επεισόδιο, ίσως επειδή έφυγαν όλοι οι φιλοξενούμενοι και απομείναμε πάλι τρεις κι ο κούκος (όπου κούκος, βάλε σκύλος) στο σπίτι που κατοικούμε, το οποίο (καταθλιπτικό επεισόδιο) θέλω να σεβαστώ, μήπως και συγκινηθεί και με αφήσει μια ώρα αρχύτερα.
Ίσως πάλι, για τη βαρυθυμία μου να ευθύνεται το γεγονός ότι σήμερα Πέμπτη 9 Ιανουαρίου και ώρα 11 π.μ., η οδοντίατρός μου πρόκειται να μου βγάλει 4 (τέσσερα) δόντια μαζί.
Ταυτοχρόνως.
Με τη μία.
Αυτό σημαίνει πως θα απέχω όχι μόνον από εδώ και τις διαδικτυακές ενασχολήσεις γενικότερα, αλλά και από την τοπική κοινωνία, έως ότου να αποκατασταθεί η βλάβη.

Εννοείται ότι θα κλείσω και τα τηλέφωνα (σταθερό και κινητό), καθώς δεν θα μπορώ να μιλήσω, αφενός μεν λόγω ελλείψεως  σημαντικών για την καλή άρθρωση οδόντων (ας δοκιμάσει κάποιος να πει τη λέξη "συστοιχία" χωρίς δόντια και θα καταλάβει τι εννοώ), αφετέρου δε λόγω κακής διαθέσεως.

Σε αυτό το σημείο, παραθέτω μιμίδιο, το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να έχει φτιαχτεί αποκλειστικά για εμένα!

Είναι λίγος καιρός...

...που γνώρισα την Αχτίδα, παρά το γεγονός ότι είναι βλόγγερ εδώ και πολλά χρόνια. 

Ήλθε μια μέρα εδώ πέρα μέσα και μετά ανταπέδωσα την επίσκεψη και, όπως ήταν φυσικό, κόλλησα. 

Διότι από τη μία έχει ένα σκυλάκι ίδιο με το δικό μου, αλλά σε θηλυκό και μου αρέσει να το βλέπω και από την άλλη φτιάχνει υπέροχα πράγματα, που θα τα ζήλευε (με την καλή έννοια) ο καθένας! 

Έτσι είχα πάει μια μέρα και είδα σε αυτή την ανάρτησή της, ότι είχε φτιάξει, μεταξύ άλλων, κάτι καταπληκτικά χριστουγεννιάτικα στολίδια από καπάκια βάζων. 

Ξετρελάθηκα! 

Άφησα σε ένα σχόλιο τη γνώμη μου. 

Τι ήταν να την πω; 

Αμέσως η Αχτίδα είπε ότι θα μου στείλει ένα! 

Και μου έστειλε! 

Και το άνοιξα.

Και τι βρήκα μέσα;

Όχι ένα, ούτε δύο, 

αλλά τρία χριστουγεννιάτικα στολίδια!

Ένα στολίδι για το δέντρο, 

φτιαγμένο από καπάκια βάζων.

Ένα γούρι-καρδούλα για το 2020. 

Και ένα στολίδι με τον Άγιο Βασίλη! 

Όλα από τα χεράκια της! 

Υπέροχα! 

Δεν κρατήθηκα και τα τοποθέτησα αμέσως! 

Και κάπως έτσι ξεκίνησε κι ο στολισμός του σπιτιού εφέτος. 

Με τα στολίδια από την Αχτίδα. 

Την οποία και ευχαριστώ θερμώς για τη χαρά που μου πρόσφερε! 

I ❤ Αχτίδα!

Είμαι ένα βήμα...

...πριν να με γράψουν στο βιβλίο Γκίνες, 

ως την πιο τυχερή της βλογόσφαιρας! 

Διότι είναι η δεύτερη φορά 

που κερδίζω δώρα εξαιρετικά από την 

Μία! 

Ναι, καλά κατάλαβες, ήμουν μία από τις νικήτριες του 

2nd-blogaversary- candy, 

που έκανε η Μία για τα γενέθλια του βλογ της! 

Και σε προσκαλώ να δούμε μαζί τα καλούδια!

※※※

Αφού, λοιπόν, παρέλαβα το κουτί, 

το άνοιξα με μεγάλη ανυπομονησία και 

είδα όλο αυτό το πολύχρωμο περιεχόμενο! 

Άρχισα να βγάζω ένα-ένα τα καλούδια, 

ξεκινώντας από την κάρτα. 

Μια κάρτα με την Μίνι Μάους σε ρόλο αρτίστας! 

Μια κάρτα made by Mia, 

που πιο ταιριαστή δεν γινόταν για μένα! 

Η κάρτα είχε και σημείωμα στην πίσω της πλευρά. 

Και ιδού η κάρτα μπροστά και η κάρτα πίσω. 

Μετά έβγαλα τα αξεσουάρ. 

Ένα κολιέ περίτεχνα πλεγμένο,

made by Mia, 

δύο δαχτυλίδια, 

made by Mia,

τρία ζευγάρια σκουλαρίκια 

made by Mia και

τρία πραγματάκια,

 made by Mia

(εκ των οποίων το ένα είναι η κουκουβάγια Κλημεντίνη) 

που δεν ξέρω η άσχετη τι ακριβώς είναι, 

αλλά όλο και κάτι θα τα κάνω! 

Στη συνέχεια έβγαλα μία πάνινη τσάντα, 

made by Mia,

πολύ βολική, με ψάρια, η οποία θα κρατηθεί πολύ εφέτος, 

διότι μου αρέσουν τα ψάρια. 

Και ένα πολύ ωραίο τετράδιο υπήρχε στο κουτί,

made by Mia. 

Ντυμένο με ύφασμα με λαχούρια και κορδέλα στο πλάι, 

για να δένει! 

Κουβαράκια με νήμα ολόμαλλο, που, 

όταν το επιτρέψει το χέρι μου και ο γιατρός, 

θα πλέξω με αυτά έναν ωραιότατο λαιμό 

για τις κρύες μέρες του χειμώνα. 

Ύφασμα καλοκαιρινό, σε εκπληκτικά χρώματα, 

με λουλούδια, πεταλούδες και κολιμπρί πάνω του, 

που θα το χρησιμοποιήσω για να φτιάξω ένα φόρεμα, 

μαζί με τζην πανί που έχω, 

αλλά από μόνο του το τζην δεν με φτάνει 

για τόσο μακρύ που το θέλω, 

οπότε θα χρησιμοποιήσω και αυτό που μου έστειλε η Μία 

και θα γίνει ένας συνδυασμός θαύμα! 

Ύφασμα επίσης καλοκαιρινό, 

πιο βραδινό από το προηγούμενο, 

με φτερά σε υπέροχα χρώματα πάνω σε σκούρο φόντο, 

τα οποία φτερά αρμόζουν σε μια αρτίστα, 

που άνετα γίνεται μπλουζάκι, 

ευάερο με τιραντάκια! 

Και, φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν και 

οι λιχουδιές από το κουτί! 

Τα κεράσματα για τα γενέθλια του βλογ της Μίας! 

Ένας λαγός και ζελεδάκια! 

Τι άλλο να ζητήσει κανείς; 

Τίποτα! 

Ας είναι καλά η Μία 

που φροντίζει για την εμφάνισή μας 

και για τις χειροτεχνίες μας! 

※※※

Συμπερασματικά δηλώνω πως 

Μία είναι μόνο μία 

και την ευχαριστώ πάρα, πάρα, μα πάρα πολύ 

για όλα τα καλούδια που μου έστειλε! 

I ♥ Mia!

Και εκεί που λες...

...ότι δεν συμβαίνει τίποτα το ευχάριστο, τίποτα το ξεχωριστό και ότι όλα είναι ίδια, έρχεται ο ταχυδρόμος, σου παραδίδει έναν μεγάλο φάκελο και σε διαψεύδει!

Βλέπω από πού έχει σταλεί και τον ανοίγω πάραυτα, με μεγάλη λαχτάρα, αδιαφορώντας για τα κομμάτια του χαρτιού που έπεφταν στο πάτωμα.

Και κράτησα στα χέρια μου το "εύσαρκο κάτι σαν φως"!

Τη νέα ποιητική συλλογή της Βίκυς Δερμάνη, που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2018, από τις εκδόσεις ΑΩ. 

Και ανοίγω το βιβλίο και βλέπω την ιδιόχειρη αφιέρωση. 

Αλλά επειδή είναι πολύ προσωπική, δεν αφήνω να φανεί παρά μόνο η υπογραφή της Βίκυς. 

Το κλείνω και το ξανανοίγω σε μια τυχαία σελίδα και πέφτω επάνω της. 

Σε ποια; Στη Φεβρωνία. Όχι βέβαια στη συχωρεμένη θεία Φεβρωνία, αλλά σε αυτήν της Βίκυς της Δερμάνη, που ουδεμία σχέση έχει με την εκλιπούσα.

Αμέσως παίρνω τη Βίκυ τηλέφωνο και μετά από μία αρκετά μεγάλης χρονικής διάρκειας συνομιλία, όπως ήταν φυσικό, παράτησα τα πάντα για αργότερα και ξεκίνησα την ανάγνωση. 

Γιατί το βρίσκω απολύτως φυσιολογικό να προτιμά κάποιος να είναι με τη Μαρία, τον Γιώργο, την Άννα, τον Αντώνη, τη Ρενάτα και τη Φεβρωνία, παρά να φτιάχνει φάβα, με κίνδυνο μάλιστα να την κάψει. 

Κι ας έχουν όλοι αυτοί τα παράθυρα μισόκλειστα ή σφαλιστά. 

Γιατί παντού υπάρχουν παράθυρα. 

Σε όλα τα ποιήματα (σ.σ. που θα τολμούσα να τα χαρακτηρίσω ως ποιητικές πρόζες), εκτός από ένα, που θα πω πιο κάτω. 

Άλλωστε έπρεπε να κρατήσω το δικό μου εθιμοτυπικό. Να βρω αμέσως ποιο από όλα θα χρίσω ως το πιο αγαπημένο μου αυτής της συλλογής. Έτσι έχω κάνει με όλα τα βιβλία της Βίκυς. 

Και το βρήκα. 

Είναι Αυτή! 

Που κάποτε την έλεγαν Ηλέκτρα. 

Είναι Αυτή, που το ποίημα της δεν έχει παράθυρο. 

Και είναι τόσα, μα τόσα τα συναισθήματα που με μοναδικό τρόπο στα γεννά η ποίηση της Βίκυς. 

Και είναι κρίμα που δεν έχω την ευχέρεια να μετατρέπω τα συναισθήματά μου σε λέξεις για να τα περιγράψω. Ποτέ δεν το έχω καταφέρει. Ποτέ δεν έμαθα να το κάνω. 

Ευτυχώς όμως, βρήκα εδώ κάτι που έχει γραφτεί για το βιβλίο και που συμφωνώ με τα γραφόμενα και που μπορεί κανείς διαβάζοντάς το να πάρει μια ιδέα. 

Το μόνο που έχω να πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Βίκυ. 

Όχι μόνο γιατί μου χάρισε την καινούργια της συλλογή, αλλά και επειδή είναι αυτή που είναι, επειδή γράφει όπως γράφει, επειδή είναι φίλη μου.