Όπως...

...λέει ο ποιητής: 

"Τίποτα στα χεράκια μου μάνα μου δε φτουράει 

έρωτες, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά".  

Εκτός από τα προαναφερθέντα, στα δικά μου χεράκια δεν φτουράνε ούτε λουλούδια. Μόνο κάτι κάκτοι. 

Σκληροί, αγκαθωτοί, με λίγες έως καθόλου απαιτήσεις. 

Τους ξεχνάς σε μια γωνία κι εκείνοι δεν παρεξηγούνται, συνεχίζουν να υπάρχουν ατάραχοι. 

Και αν τύχει και ανθίσουν, τα σπάνια άνθη τους κρατάνε μία ημέρα. 

Κι αυτό, αν είμαι τυχερή και πέσω στον κατάλληλο κάκτο. 

Παρ' όλα ταύτα, στα δικά μου τα χεράκια διάλεξε να απλώσει κλώνους και άνθη το πιο απαιτητικό λουλούδι.

Η ορχιδέα.

Μάλλον, κοιτάζοντας γύρω της την ξεραΐλα και τα κακτοειδή, θα σκέφτηκε "Θα ανθίσω κι ας μου βγει και σε κακό". 

Εντελώς μεταξύ μας, δεν ξέρω αν άνθισε από πείσμα ή επειδή δεν κατάλαβε πού μπλέκει... 

Πάντως άνθισε. 

#ορχιδέα_σε_ξεραΐλα 

#botanical_ irony 

#φυτικό_θαύμα_με_επιφυλάξεις