Είναι μαύρα μεσάνυχτα...

...και κάθομαι στο μπαλκόνι πίνοντας μαστιχόνερο με παγάκια, τα οποία λιώνουν με μεγαλύτερη ταχύτητα από όση προβλέπεται, ενώ παράλληλα ακούω το Memphis in June από τη Nina τη Simone και σκέφτομαι ότι τελικά ο Ιούνιος στο Memphis δεν διαφέρει και πολύ από τον Ιούνιο στη γειτονιά μου. 

Εντάξει, μπορεί να μην έχω εξαδέλφη που ακούει στο όνομα Μιράντα, να μην υπάρχει πίτα με βατόμουρα, να μην περνούν οι γείτονες τέτοια ώρα έξω από το σπίτι μου, αλλά απέναντι υπάρχει η πικροδάφνη που στέλνει ένα γλυκό άρωμα παντού γύρω μου. 

Και υπάρχει και η ίδια ζέστη. 

Η ίδια νωθρότητα. 

Η ίδια πεποίθηση ότι κάτι πρέπει να αλλάξεις, αλλά κάνει υπερβολική ζέστη για να σηκωθείς από την καρέκλα και να το κάνεις. 

Ναι, ήλθε κι ο Ιούνιος. 

Ουδόλως ενθουσιάστηκα. 

Αλλά δεν θα το κάνω και θέμα…

   

#memphis_στη_γειτονιά 

#ζέστη_και_νευράκια 

#καλό_μήνα

Υπάρχει μια εποχή...

...του χρόνου, που όλοι προσποιούμαστε πως αγαπάμε την αγάπη, την καλοσύνη και τις οικογενειακές στιγμές. Μια εποχή παγιδευμένη ανάμεσα σε λαμπιόνια, κουραμπιέδες και μελομακάρονα, όπου η ανθρωπότητα αποφασίζει ότι δεν υπομένει αρκετά δεινά και πρέπει να υποφέρει περισσότερο. 

Κάθε χρόνο, λοιπόν, αυτή την εποχή, συμβαίνει το εξής κοινωνικό φαινόμενο, που, κατά τη γνώμη μου, δεν θα έπρεπε να είναι νόμιμο: Μικρά ανθρώπινα ξωτικά, που πιστεύουν ότι η φασαρία είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων, ξεχύνονται στους δρόμους την παραμονή 24 Δεκεμβρίου, κρατώντας τριγωνάκια και έχοντας την παράξενη πεποίθηση ότι ο κόσμος θέλει να τα ακούσει (τα τριγωνάκια) πριν πιει καφέ. 

Ναι, μιλάω για τα κάλαντα. 

Για τα κάλαντα που ξεκινάνε αχάραγα. 

Για τα πιτσιρίκια που κυκλοφορούν με μεταλλικά τριγωνάκια και θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να χτυπάνε τις πόρτες στις 6 το πρωί. 

Δεν είναι ότι αντιπαθώ τα παιδιά. Απλώς αντιπαθώ τα τριγωνάκια τους και την αναρχική συμπεριφορά τους απέναντι στην ώρα του ύπνου μου. 

Θέλω να ξυπνήσω επειδή θέλω εγώ, όχι επειδή μια ορχήστρα νηπίων αποφάσισε ότι "ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά". 

Έχω ήδη αρκετούς λόγους για ψυχολογική φθορά, δεν χρειάζομαι και το πρωινό ξύπνημα. 

Και αρχίζει το ντιν-ντον του κουδουνιού. 

Με τον ντιν πιο έντονο, να σου τρυπάει τα αυτιά. 

Και το κουδούνι συνεχίζει. 

Ντιν-ντον, ντιν-ντον. Με ρυθμό σαν heart monitor, που σου λέει ότι μόλις έπαθες κολπική μαρμαρυγή. 

Χτυπούν το κουδούνι με λύσσα, λες και αν δεν ακουστεί το τρίγωνό τους μέχρι την Kuala Lumpur, θα ματαιωθούν τα Χριστούγεννα. 

Και μετά ακούγονται οι φωνούλες απ’ έξω: 

"Να τα πούμε;". 

Όχι, καλό μου. 

Να μην τα πείτε. 

Να τα κρατήσετε για τον εαυτό σας.  

Να τα πείτε από μέσα σας. 

Να τα βάλετε σε podcast. 

Να τα κρεμάσετε στο δέντρο. 

Να κάτσετε σπίτι σας να το επανεξετάσετε. 

Εμένα να με αφήσετε στην ησυχία μου. 

Το αποκορύφωμα στην όλη ιστορία; Η προσδοκία ότι θα ανοίξω την πόρτα και θα χαμογελάω. 

Παιδιά, αν ανοίξω την πόρτα πριν τις 9 το πρωί, να ξέρετε ότι είναι από καθαρή κοινωνική υποχρέωση και όχι από χαρά. 

Κι αν τους ανοίξεις, πιάνουν το τραγούδι. 

Και μετά το τραγούδι, υπάρχει το βλέμμα. 

Εκείνο το βλέμμα που λέει: "Τώρα πλήρωσέ μας!". 

Όχι αγάααααπες μου, μην περιμένετε το "κατιτίς" σας. Το κατιτίς που θα πάρετε από εμένα είναι η προτροπή "Να βρείτε κάποιον άλλον να του διαλύσετε την ψυχολογία". 

Sorry, αλλά όχι. Δεν πληρώνω λύτρα. 

Δεν θα μπω εγώ, κοτζάμ αρτίστα, σε διαπραγματεύσεις με λιλιπούτειους τρομοκράτες! 

Δεν θα πάρετε ούτε ένα cent. Άμα θέλετε λεφτά, ανοίξτε ένα shop στο www.etsy.com. Έτσι κάνουν όλοι. 

Και τέλος πάντων, δεν θα κάτσω ούτε να το συζητήσω, ούτε να κάνω PR management με παιδιά που μου χτυπούν το κουδούνι αξημέρωτα. 

Από την άλλη βέβαια, αν θέλουν ας έρθουν. 

Ας χτυπήσουν. 

Ας κάνουν τη φασαρία τους. 

Εγώ, όπως και να 'χει, θα είμαι βουτηγμένη στη μιζέρια μου και στην απέχθειά μου προς τα τριγωνάκια, περιμένοντας την ησυχία, που ίσως δεν αξίζω, αλλά όμως τη θέλω. 

Άντε και του χρόνου να ξυπνήσετε κάποιον άλλον. 

#όχι_να_μην_τα_πείτε 

#μας_τα_’παν_άλλοι

#οι_φωτογραφίες_μου

Είναι σχεδόν...

...μούχρωμα και κάθομαι στον κόκκινο καναπέ ήσυχα-ήσυχα, δεν μιλάω, δεν ενοχλώ κανέναν με περιττούς θορύβους και περνάνε από μπροστά μου μπακλαβάδες και γαλακτομπούρεκα, κοιτώντας με προκλητικά. 

Το πρωί που πήγαινα στη λαϊκή αγορά να πάρω φρούτα και λαχανικά, από το απέναντι πεζοδρόμιο μου έγνεφαν, κλείνοντάς μου το μάτι, εκλεράκια και μπολάκια με προφιτερόλ. 

Τις προάλλες που έβρεχε και ενώ έριχνε νερό, εγώ έβλεπα να βρέχει λιωμένη κουβερτούρα. 

Όταν βγάζω τον σκύλο βόλτα, περπατούν μαζί μας σοκολατάκια. 

Τις νύχτες αδύνατον να κοιμηθώ. Πως άλλωστε; Με το που κλείνω τα μάτια μου μια πάβλοβα έρχεται και με σκουντάει για να μου πει ότι δεν έχει πάνω της πολλές φράουλες.

 

Όπως ξέρεις αγαπημένο ημερολόγιο, έχω κόψει τα γλυκά. 

Θα καλμάρει άραγε κάποτε αυτό το στερητικό σύνδρομο;

Όχι, το ρωτάω επειδή νιώθω ότι αντέχω μόνο 30 δευτερόλεπτα ακόμα.

Και πολύ φοβούμαι πως στο 31ο θα τρέξω στο πλησιέστερο ζαχαροπλαστείο και ό,τι ήθελε προκύψει...

Καθώς έβγαινα...

...για άλλη μια φορά στην κανονική μου ώρα από τον ανελκυστήρα, σκεφτόμουν πως η ζωή μου, με τις μέρες της που γίνονται όλο και πιο όμοιες στις λεπτομέρειές τους, μοιάζει μ’ εκείνες τις τιμωρίες που επιβάλλονται στους μαθητές ανάλογα με το σφάλμα τους, να γράψουν δέκα, εκατό ή και περισσότερες φορές την ίδια φράση, που τουλάχιστον εξαιτίας των πολλών επαναλήψεων γίνεται παράλογη. 

Μόνο που στη δική μου περίπτωση πρόκειται για μια τιμωρία που λέει "Όσες φορές αντέξεις". 

ΥΓ. Αααα, και πού είσαι αγαπητό ημερολόγιο; Για να μην ψάχνεσαι, να σου πω ότι το παραπάνω δεν το έχω γράψει εγώ, αλλά αποδίδεται στον Φραντς Κάφκα, από το βιβλίο "Ημερολόγια Β' 1914-1923", Εκδόσεις Εξάντας. Απλώς το κείμενο τυχαίνει να με εκφράζει, καθώς αυτό τον καιρό ζω σε ένα καφκικό περιβάλλον, με ατελείωτες γραφειοκρατικές διαδικασίες χωρίς νόημα και διέξοδο, με υπερβολικό άγχος και νιώθω ότι δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση. 

Με μια λέξη: Εφιάλτης.

Meanwhile, όταν το υστερόγραφο είναι μεγαλύτερο του βασικού κειμένου, τότε έχω χαρά μεγάλη.  

(Τελική μέτρηση λέξεων, πριν από αυτή την παρένθεση, διότι διαφορετικά δεν θα τελειώσω ποτέ: Κείμενο-79 λέξεις. Υστερόγραφο-90 λέξεις. Τέλεια!)

#κάφκα_και_ξερό_ψωμί

#σαββατιάτικοι_προβληματισμοί

#για_το_ζάλογγο_πάω_καλά;

Λέγεται ότι...

...το πιο κάτω γνωμικό ανήκει στον Εμίλ Ζολά. Εγώ μια φορά, το είδα στο τουίτερ. 

"Αν φτάσεις σε μια ξένη πόλη και θέλεις να γνωρίσεις τα καθάρματά της, ξεκίνα την Κυριακή από την Εκκλησία και τη Δευτέρα από τη Δημαρχία".

Αν τουλάχιστον...

...μέσα στους ανθρώπους αυτούς, 

ένας επέθαινε από αηδία... 

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, 

θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία. 

Κώστας Καρυωτάκης/Πρέβεζα

#ο_νοών_νοείτο

#να_χαρώ_εγώ_δικαιοσύνη

#η_απόλυτη_ξεφτίλα

Επιτέλους...

...καλοκαιράκι! 

Ζέστη, κουνούπια, κατσαρίδες... 

Πάντως, μια χαρά είναι το καλοκαίρι στην Ελλάδα. 

Σε σύγκριση, ας πούμε, με το καλοκαίρι στην Πιονγιάνγκ...  

Από την άλλη σκέφτομαι ότι σε όποιον αρέσει το καλοκαίρι, να το πάρει σπίτι του. Εγώ δεν φταίω σε τίποτα να λιώνω από τη ζέστη. 

Άντε, το κάψαμε και σήμερα, ώρα να φεύγω σιγά-σιγά... 

Καλό καλοκαίρι!

#συλλογισμοί_της_πέμπτης 

#καλοκαιρινά_σουξέ 

#ξέρει_κανείς_πού_πάνε_τα_τέσσερα;

Κυριακή σήμερα...

...και κάναμε με τη Γιάννα λούσιμο, κούρεμα, μανικιούρ και πεντικιούρ στη μητέρα Θεοδοσία. 

Κατόπιν πέρασε από μπροστά μου το δίκιλο πετ μου και μου ήλθε μια εσάνς που δεν την έλεγες και βανίλιας, οπότε τον βούτηξα, τον έκανα μπάνιο, τον στέγνωσα, τον χτένισα και ύστερα προετοίμασα ένα σουφλέ ζυμαρικών με 145 τυριά, το οποίο στις 14:00 θα το πετάξω μέσα σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για να ψηθεί, ελπίζοντας να μην αρπάξει. 

Μετά μπήκα στο μπάνιο και πήρα ένα ντους κι ύστερα πέρασα μια βόλτα από το φουμπού, που τι το ήθελα η αθώα αρτίστα, καθώς τα νεύρα μου έγιναν τσατάλια βλέποντας το κάτωθι: 

Με κουρκουμπίνη. 

Προσωπικά νόμιζα ότι η κουρκουμπίνη είναι βασικό συστατικό για τα κουρκουμπίνια κι ότι είναι ελληνικό Π.Ο.Π. προϊόν και ούτε που είχε πάει ο νους μου πως την έχουν και οι Κινέζοι. 

Διότι τι; 

Φτιάχνουν στην Κίνα κουρκουμπίνια; 

Σε αυτό το σημείο και εμφανώς προβληματισμένη με τον πόλεμο που έχει ξεσπάσει μεταξύ των μασκομάχων και των μασκολάτρων και σκεπτόμενη ότι θα πέσουνε κορμιά, σε αφήνω με έναν σύνδεσμο συνταγής για κουρκουμπίνια, εδώ, μήπως και βγει και κάτι καλό από την βόλτα στο φουμπού και την αίσθηση επιστροφής στον Μεσαίωνα.

Τι Summertime...

...and the living is easy, που τραγουδούσε η Ella η Fitzgerald... 

Κολοκύθια μετά ριγάνεως. 

Το φετινό καλοκαίρι ήταν, ίσως, το δυσκολότερο και το πιο αφόρητο από όλα τα προηγούμενα. 

Αλλά ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή. Μήνα προς μήνα. 

Ιούνιος

Θάνατος του εργοδότη μου, άρα η αρτίστα στην ανεργία. Βλέπεις είμαι πολύ μεγάλη πλέον για να ξαναβγώ στο σινεμά. Άσε που τώρα πια οι ταινίες είναι ομιλούσες. 

Έφοδος κλεπτών στο σπίτι του γιου μας. Ευτυχώς ο γιος μας και η νύφη μας έλειπαν. Τους έκλεψαν κάτι λίγα μετρητά που είχαν σε έναν κουμπαρά, τα κοσμήματα που είχα χαρίσει στη νύφη μας στον αρραβώνα και τον βαφτιστικό της σταυρό. Τι θα πει "Μόνο αυτά"; Μα δεν είχαν και τίποτε άλλο τα παιδιά. Αυτά είχαν μόνο! 

Η μητέρα Θεοδοσία έπαψε να τραγουδάει άσματα του Στράτου του Διονυσίου και βυθίστηκε λίγο πιο πολύ στον κόσμο της. Έχει αρχίσει και με κοιτάζει παράξενα. 

Κατάφερα να πάω 3 (τρεις) φορές για μπάνιο. 

Κατανάλωσα 30 (τριάντα) κιλά παγωτό. 

Πήρα 3 (τρία) κιλά. 

Ιούλιος 

Χτυπάει το τηλέφωνο και ακούω τον κολλητό φίλο μου Δημοσθένη να μου λέει ασθμαίνοντας "Μην ανησυχείς, πηγαίνω στο νοσοκομείο, γιατί έχω έναν πόνο. Ειδοποίησε τις κόρες μου. Θα σε ξαναπάρω". Μετά από 1 (μία) περίπου ώρα με ξαναπαίρνει και με ενημερώνει ότι έπαθε Widow Maker Heart Attack (δηλαδή ένα βαρύτατο έμφραγμα, το οποίο δημιουργεί τις χήρες), ότι του έκαναν στεφανιογραφία και ότι του έβαλαν 3 (τρία) στεντ, ότι ετοιμαζόταν να μπει στην ΜΕΘ και ότι γενικά τη γλίτωσε, πράγμα πολύ βολικό, καθώς είναι διαζευγμένος και δεν θα είχε χήρα να αφήσει πεθαίνοντας. Έμεινε 3 (τρεις) ημέρες στη ΜΕΘ και άλλες 3 (τρεις) σε θάλαμο και μετά ήλθε για 20 (είκοσι) ημέρες στο σπίτι που κατοικούμε, για να τον γιατροπορέψω. Κατόπιν επέστρεψε στο σπίτι του και στη δουλειά του. 

Η μητέρα Θεοδοσία χαμένη στο διάστημα, μου ζητάει τη μαμά της. Με κοιτάζει ακόμα πιο παράξενα από ότι τον περασμένο μήνα. 

Κατάφερα να πάω ακόμα 3 (τρεις) φορές για μπάνιο. 

Κατανάλωσα κι άλλα 30 (τριάντα) κιλά παγωτό. 

Πήρα επίσης 3 (τρία) κιλά. 

Αύγουστος 

Ήταν πρωί του Αυγούστου, κοντά στη ροδαυγή, βγήκα να πάρω αέρα στην ανθισμένη γη. Όταν ξαναμπήκα στο σπίτι, διαπίστωσα ότι ο Ήρωας (το στεφάνι μου) έχασε 3 (τρεις) φορές το βήμα του. Επίσης έχανε και τα λόγια του. Διέκρινα, για 30 (τριάντα) δευτερόλεπτα μια απίστευτη βαρυθυμία στο βλέμμα του και αμέσως μετά για 1 (ένα) ολόκληρο λεπτό μια ευδαιμονία, που δεν υπήρχε λόγος να την έχει. Ένα ευτυχισμένο ύφος, το οποίο περιγράφεται μόνο με τη φράση "Στο πέος μου λουλούδια και γύρω-γύρω μέλισσες"! Σκέφτηκα πως είχε υπογλυκαιμία, του έκανα μέτρηση, δεν είχε. "Εγκεφαλικό" λέω, του πήρα πίεση, δεν είχε. Παίρνω τηλέφωνο τον γιο μας και μου λέει "Φώναξε ασθενοφόρο και πήγαινέ τον στο νοσοκομείο και θα συναντηθούμε εκεί", όπερ και εγένετο. Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι ο Ήρωας υπέστη ένα ελαφρύ εγκεφαλικό και τον κράτησαν 3 (τρεις) ημέρες για περαιτέρω παρακολούθηση. Η αξονική τομογραφία έδειξε πως δεν είχε προκληθεί κάποια βλάβη στον Ήρωα. Οι δε γιατροί, όταν τους είπα ότι δεν είχε υψηλή αρτηριακή πίεση, μου εξήγησαν πως δεν είναι απαραίτητο αυτό, για να πάθει κάποιος εγκεφαλικό. Ο Ήρωας επέστρεψε στο σπίτι απολύτως καλά. 

Ήλθε πάλι ο Δημοσθένης, για να περάσει την άδειά του μαζί μας. Έμεινε 10 (δέκα) ημέρες και γιατροπορεύαμε ο ένας τον άλλον. Ανταλλάσσαμε χάπια, μετράγαμε πιέσεις, μετράγαμε ζάχαρα και περάσαμε υπέροχα! 

Λίγες ώρες πριν την εκπνοή του Αυγούστου, η συμπεθέρα έπεσε, έσπασε το χέρι της, χειρουργήθηκε και τώρα είναι τελείως κουλή, μιας και το δεξί έχει βγει εκτός λειτουργίας, λόγω αφαίρεσης λεμφαδένων που έκανε πέρσι, μαζί με τη μαστεκτομή, και το αριστερό είναι πλέον κι αυτό χειρουργημένο και μπαταρισμένο. Οπότε, να μην γιατροπορέψω τα πρωινά τη συμπεθέρα, αφού ο σύζυγος και τα παιδιά της εργάζονται και αφού εγώ είμαι άνεργη και μισόκουλη; Διότι σε εμένα μόνο το αριστερό χέρι αρνείται ακόμα να κάνει όλες τις κινήσεις. Το δεξί μου δουλεύει μια χαρά. 

Η μητέρα Θεοδοσία με νομίζει πλέον για τη θεία της τη Σταυρούλα, με αποτέλεσμα στην εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, να μου εύχονται οι φίλοι και οι συγγενείς χρόνια πολλά. Τον Ήρωα τον αναγνωρίζει ακόμα. Τον σκύλο μας τον βλέπει για κουνέλι. 

Κατάφερα να πάω κι άλλες 3 (τρεις) φορές για μπάνιο. 

Κατανάλωσα κι άλλα 30 (τριάντα) κιλά παγωτό. 

Πήρα κι άλλα 3 (τρία) κιλά. 

Συνοψίζοντας, αυτά που θα κρατήσω από το απαισιότατο και υπέρ το δέον ζεστό καλοκαίρι του 2019, είναι τα εξής: 

Θαλάσσια μπάνια 9 (εννέα). 

Κατανάλωση παγωτού 90 (ενενήντα) κιλά. 

Αύξηση του βάρους μου (εννέα) κιλά. 

#tiezisapalirepoustimou 
#syllegw_kila 
#misw_ta_kalokairia

Αν μη τι άλλο...

...εδώ στον Αργολικό κάμπο δεν πλήττουμε στις εκλογές. 

Δεν άκουσα την προεκλογική του ομιλία, αλλά πιθανολογώ πως έταξε ότι θα φέρει λιμάνι στο κάστρο και τον Tom Waits για live στην πλατεία. 

Κι οι Αργείοι τον πίστεψαν. 

Και για ακόμα μια φορά θα έχουμε για δήμαρχο τον Χαρχούδα και τη ζωή μας θα κυβερνά μια αρκουδοπεταλούδα. 

Πάμε γερά αδέρφια με ντόπιο LSD. 

Και να ήταν μόνο αυτό; 

Εκεί που χάζευα ανέμελα τα εκλογικά αποτελέσματα, διαβάζω ότι το γνωστό ναζιστικό μόρφωμα πήρε ποσοστό 13,3% από τους νέους 17-24 ετών. 

Περασδέρι μας. 

Να, αυτά συμβαίνουν και ένιωσα μια πίεση στο κεφάλι η καταφρονεμένη αρτίστα και είπα σήμερα, Δεύτερα 27 Μαΐου 2019, να πάω μια βόλτα σε κοντινή παραλία, να κάνω μια βουτιά, μήπως και το παγωμένο νερό με βοηθήσει να συνέλθω. 

Όπερ και εγένετο, οπότε ήπια και καφέ στης Ρούλας το καφενεδάκι. 

Ακολουθούν φωτογραφικά ντοκουμέντα.
Φρεσκότατα.

Η παραλία μπροστά μου 

Η παραλία στα αριστερά μου

Η παραλία στα δεξιά μου

Τα υπέρκομψα υποδήματα 

που φοράω στις παραλίες 

Κορμός παραλίας, βολικός για κάθισμα 

Η σκιά στο καφενεδάκι 

Η θέα από το καφενεδάκι 

στα δεξιά 

Η θέα από το καφενεδάκι 

στα αριστερά 

Παρτέρι στο καφενεδάκι με ροζ λουλούδι 

αγνώστου ταυτότητος

Το πρωινό...

...της περασμένης Παρασκευής, αλλά και το μεσημέρι της ήταν πολύ κουραστικά. 

Τόσο κουραστικά, που όταν η ώρα πήγε 15:50 και σκεπτόμενη την απογευματινή φροντίδα της μητρός, καθώς και την εργασία μετέπειτα, όπου παρατηρείται φόρτος λόγω προεκλογικής περιόδου, το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν το απόλυτο τίποτα. 

Δοθείσης ευκαιρίας, λοιπόν, άνοιξα την τηλεόραση και έπεσα πάνω σε μια εκπομπή που φέρει τον τίτλο Shopping Star και την παρουσιάζει μία συμπαθής ξανθιά κυρία, με το ονοματεπώνυμο Βίκυ Καγιά. 

Είναι μια εκπομπή που, από ότι κατάλαβα, ασχολείται με το πώς θα ντυθεί κάποια αναλόγως με την περίσταση. 

Για παράδειγμα, τι πρέπει να φορέσει μία γυναίκα σε έναν γάμο, σε μια κηδεία, σε μια προγραμματισμένη επίσκεψη για χειρουργική επέμβαση ή όταν πηγαίνει το αυτοκίνητο στο συνεργείο, όταν μαζεύει ελιές ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. 

Το θέμα της εκπομπής που έτυχε να παρακολουθήσω ήταν "Σικ σε δείπνο με τον πρώην". 

Ναι.
Με τον πρώην. 

Δείπνο. 

Λες και είμαστε τίποτα Σουηδοί ξέρω 'γω και πηγαίνουμε για δείπνο με τους πρώην...  

Εδώ πέρα αγάπη μου τους πρώην τους κάνουμε μπλοκ, τους ρίχνουμε καντήλια, τρώμε τα συκώτια μας, μαλλιοτραβιόμαστε, καλούμε το Εσωτερικών Υποθέσεων και άλλα τέτοια πολιτισμένα, δεν τρέχουμε νυχτιάτικα στα ρεστοράν μαζί τους. 

Βάλε κυρία Καγιά μου για θέμα "Σικ σε ξεκατίνιασμα με τον πρώην", να έρθεις να πιάσεις και τον σφυγμό της ελληνικής κοινωνίας κι άσε τα δείπνα κατά μέρος! 

Ακούς εκεί, δείπνο με τον πρώην... 

Τα ύστερα του κόσμου δηλαδή.