...τείνει να πέσει κάτω από το μηδέν και δεν έχω καμία ιδιαίτερη όρεξη να την ανεβάσω με ανθρώπους, σκέφτηκα να έρθω εδώ πέρα μέσα και να βάλω μια σπάνια ποικιλία ντοματιάς, την Cherokee Purple, μήπως και αποφορτίσω λίγο την κατάσταση.
Η Cherokee Purple είναι μια ιστορική ποικιλία, με σκούρο μωβ-καφέ χρώμα και πολύπλοκη καπνιστή γεύση.
Λένε πως καλλιεργείται από τον 19ο αιώνα. Πράγμα που σημαίνει ότι έχει επιβιώσει από πολέμους, κακές σοδειές, οικονομικές κρίσεις και γενικά την ανθρώπινη ιστορία, που, μεταξύ μας, δεν είναι και το πιο ελπιδοφόρο περιβάλλον για να ζεις.
Κι αν τελικά δεν ανέβει η διάθεσή μου, τουλάχιστον θα ξεχνιέμαι κοιτάζοντας τη φωτογραφία μιας ντοματιάς με προσωπικότητα.
...ημερολόγιο. Η τρέχουσα ψυχική μου κατάσταση αν ήταν μουσική θα ήταν η
Metamorphosis Two του Philip Glass.
Δηλαδή, μια επανάληψη (θα σου πω εν καιρώ ποια δεινά επαναλαμβάνονται).
Μια εσωτερική παλινδρόμηση.
Ένας μινιμαλισμός που μου λέει: "Θα βιώσεις κι άλλο πόνο".
Είναι, πώς να το πω; Loop με αισθητική θα το πω...
Είμαι σε φάση που δεν καταρρέω (ακόμα), δεν ανθίζω (και ούτε πρόκειται), απλώς προετοιμάζομαι να δεχτώ την όποια επανάληψη δεινών με αξιοπρέπεια.
Κάθε σκέψη μου είναι μια νότα. Κάθε μου ανησυχία επανέρχεται με μικρή παραλλαγή.
Η διάθεσή μου δεν ουρλιάζει, δεν σπάει πράγματα.
Κάθεται στο πιάνο και παίζει το ίδιο μοτίβο.
Το θετικό;
Έχω soundtrack.
Το αρνητικό;
Δεν αλλάζει τόνο.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη μινιμαλιστική μελαγχολία και την πεισματική επανάληψη, λέω:
"Δεν είμαι σε κρίση. Είμαι σε καλλιτεχνική εμμονή".
Κι αυτό, μεταξύ μας, είναι πιο κομψό. Έχει, όπως και να το κάνουμε, ένα στυλ, βρε αδερφέ!
Πάντως μην ανησυχείς, εδώ θα είμαι. Μινιμαλιστικά σταθερή και ελαφρώς επικίνδυνη, προσέχοντας το loop μου και ταΐζοντάς το λίγη ειρωνεία για να μην με καταπιεί.
...κατά τις 2 το ξημέρωμα, με τον παιδικό μου φίλο τον Αλκιβιάδη (που επιμένει να συστήνεται ως κόρη ναυάρχου), είχαμε μια από αυτές τις βραδιές που τα πράγματα σοβαρεύουν επικίνδυνα.
Συζητούσαμε, πίνοντας μαστιχόνερα, για Καμύ και Κίρκεγκορ, με μια ένταση που θα ζήλευε ακόμα και η Σίρλεϊ Βαλένταϊν.
Και ενώ το κλίμα ήταν βαρύ, βαθιά μέσα μας ξέραμε κι οι δυο μας ότι η πραγματική αλήθεια είναι πολύ πιο απλή.
Το πράγμα χάλασε όταν ο Διονυσίου πήγε να την πει στον Ρασούλη.
Και αυτό, αγαπητό μου ημερολόγιο, είναι κάτι που ο Αλκιβιάδης κι εγώ το καταλαβαίνουμε απόλυτα.
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, αυτά για τον Perry Como κι ότι όλα τα πράγματα χάλασανόταν τραγούδησε την Glendoraείναι μεγάλες μπούρδες...
Τι να σου κάνει η "Glendora", όταν η ζωή είναι ένας διαρκής διάλογος μεταξύ του Ρασούλη...
και του Διονυσίου...
Τελικά η βραδιά έκλεισε συμφωνώντας αμφότεροι στο ότι το θέμα είναι να μπορείς να βλέπεις το παράλογο ακόμα και εκεί που όλα μοιάζουν χαμένα.
Και ο Αλκιβιάδης κι εγώ το ξέρουμε πολύ καλά αυτό...
...δεν είχε τέλος, η επίδειξη ατέρμονη, το θέαμα εξωφρενικό.
Και ενώ όλοι έτρωγαν τον σανό τους με την ηρεμία που αρμόζει σε ζώα αγροκτήματος, εγώ καθόμουν στην άκρη, σαν να ήμουν από άλλη εποχή. Την εποχή του βωβού για παράδειγμα.
Κοίταζα τα πρόσωπά τους, που έλαμπαν από αυτοπεποίθηση, καθώς κατάπιναν αμάσητα τα εύκολα ψέματα, τα ρηχά συνθήματα και τις κούφιες σοφίες, πιστεύοντας ότι έτσι χορταίνουν.
Είναι σαν να παρακολουθείς ένα σπίτι να χτίζεται πάνω σε άμμο, ενώ ο κόσμος χειροκροτεί τον αρχιτέκτονα.
Εγώ πάλι, είχα μια άλλη οπτική. Έβλεπα το κτίριο να λικνίζεται, άκουγα την άμμο που γλιστρούσε, καταλάβαινα την επερχόμενη κατάρρευση.
Και κάπου εκεί ένιωσα την ανάγκη να παρέμβω: "Για τους φίλους που άνοιξαν τώρα τους δέκτες τους, να ενημερώσω πως ο σανός αποτελεί ένα άκρως εύφλεκτο υλικό".
Βλέπεις, κάποια στιγμή η ζέστη γίνεται αφόρητη. Το ψέμα φουντώνει και ο αέρας γεμίζει με στάχτη.
Κι εγώ θα είμαι εκεί, με ένα ποτήρι γεμάτο με σόδα στο χέρι, παρακολουθώντας το φινάλε.
-Όταν επιστρέψεις στη δύση, θα επαναλάβεις στον κόσμο αυτά που λες σ' εμένα;
-Μιλάω αδιάκοπα, λέει ο Μάρκο, όμως ο ακροατής συγκρατεί μόνο τα λόγια που προσμένει.
Άλλη είναι η περιγραφή του κόσμου που το καλοπροαίρετο αυτί σου ακούει με προσοχή, άλλη εκείνη που θα κάνει το γύρο των λιμενεργατών και των γονδολιέρηδων στο δρόμο έξω από το σπίτι μου την ημέρα της επιστροφής μου, άλλη ακόμα εκείνη που ίσως υπαγορεύσω στα γεράματά μου, αν με πιάσουν αιχμάλωτο Γενοβέζοι πειρατές και με ρίξουν στη φυλακή στο ίδιο κελί με ένα συγγραφέα περιπετειών.
Δεν είναι η φωνή που υπαγορεύει την ιστορία. Είναι το αυτί.
Αόρατες Πόλεις - Ίταλο Καλβίνο
Που στο δικό μου το μυαλό, πάει να πει ότι ο καθένας έχει φτιάξει την κοσμοθεωρία του, την άποψή του, έχει διαμορφώσει τη γνώμη του και συγκρατεί μόνο αυτά που θέλει ν ακούσει.
Οπότε, τουλάχιστον, ας μην τρωγόμαστε μεταξύ μας, γιατί ξεκινάνε και τα κρύα.
Αν και δεν φταίει η θερμοκρασία που πέφτει και παγώνει το αίμα μας, φταίνε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας…
Ναι, φεύγουμε από εδώ και πάμε στο Φεύγουμε, διότι εκεί λαμβάνει χώρα βλογοπαίγνιον, στο οποίο συμμετέχω κατόπιν προσκλήσεως της αγαπητής Μαρίας Γ.
Πράγμα που σημαίνει ότι σήμερα θα βρίσκομαι στο βλογ της Μαρίας της Γ., για να απαντώ σε τυχόν σχόλια, να κουσκουσεύω, να κάνω διευκρινήσεις, ίσως και επεξηγήσεις.
...μόνο Sivert Høyem απόψε;
-Ναι.
-Είσαι σίγουρη;
-Απολύτως.
-Ε ρε γλέντια! Πάλι θα είμαστε να κόψουμε τις φλέβες μας...
-Μη σε μέλει, θα κάνω χορηγία τα ξυραφάκια. Άστορ. Τα παλιά, τα καλά, τα ορθόδοξα.
-Πες μου ότι θα έρθει και ο φίλος σου ο Δημοσθένης να κάνω χαρακίρι!
-Δεν σου λέω. Μη σε πάρω και στο λαιμό μου...
...πολλοί σκηνοθέτες που είναι άριστοι,
αλλά με τον Καουρισμάκι
θυμόμαστε και κανένα τραγουδάκι από τα παλιά.
Από την εποχή που αλητεύαμε.
Καουρισμακισμός…
※●※
Εν τω μεταξύ, στο προσφιλές μου βλογ "everything you know is wrong", τρέχει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και συνάμα εντυπωσιακό ποστ (εδώ), του οποίου την ανάγνωση συστήνω ανεπιφύλακτα.
"Σου τηλεφωνεί μια αρτίστα του βωβού, που φοράει μακριά μαύρα φόρεματα, πετάει τις νύχτες και περπατάει τα πρωινά, ρίχνει μενεξέδες από το μπαλκόνι βγάζοντας προεκλογικούς λόγους, ακούει τζαζ, είναι αυτοκαταστροφική και λέει "ναι" στην πρόσκλησή σου για μια παρτίδα σκραμπλ, με χρονόμετρο".
Όπως ήταν αναμενόμενο, την επόμενη ημέρα με πήρε τηλέφωνο ο Λεωνίδας.
Το κακό ήταν ότι το μήνυμα στον τηλεφωνητή, το είχε ακούσει πρώτα ο συγκάτοικός του, ο οποίος του είπε: "Σε πήρε τηλέφωνο μία τρελή".
Την Τρίτη 17 Μαΐου 1994, ήλθε ο Λεωνίδας στο σπίτι. Παίξαμε σκραμπλ.
