...που κυλά μέσα στο αίμα, το 'χω ζήσει κι έχω κάνει αντισώματα".
Νικολάκης Ζεγκίνογλου: Το παιδί, Επεισόδιο 99, 00:13:51
Ημερολόγιο: Γιατί;
Αρτίστα: Γιατί τι;
Ημερολόγιο: Γιατί αυτό το έβαλες τώρα εδώ πέρα μέσα;
Αρτίστα: Γιατί μου άρεσε.
Ημερολόγιο: Μα το επεισόδιο είναι παλιό.
Αρτίστα: Εγώ είμαι πιο παλιά.
Ημερολόγιο: Κάτι είχα υποψιαστεί...
Αρτίστα: Και όπως ξέρεις, κρατάω πάντα καβάντζα μια καθημερινή σειρά για να βγάλω το καλοκαίρι. Θεώρησέ το ως μέσο επιβίωσης μέχρι να έρθει το φθινόπωρο.
...ημερολόγιο. Η τρέχουσα ψυχική μου κατάσταση αν ήταν μουσική θα ήταν η
Metamorphosis Two του Philip Glass.
Δηλαδή, μια επανάληψη (θα σου πω εν καιρώ ποια δεινά επαναλαμβάνονται).
Μια εσωτερική παλινδρόμηση.
Ένας μινιμαλισμός που μου λέει: "Θα βιώσεις κι άλλο πόνο".
Είναι, πώς να το πω; Loop με αισθητική θα το πω...
Είμαι σε φάση που δεν καταρρέω (ακόμα), δεν ανθίζω (και ούτε πρόκειται), απλώς προετοιμάζομαι να δεχτώ την όποια επανάληψη δεινών με αξιοπρέπεια.
Κάθε σκέψη μου είναι μια νότα. Κάθε μου ανησυχία επανέρχεται με μικρή παραλλαγή.
Η διάθεσή μου δεν ουρλιάζει, δεν σπάει πράγματα.
Κάθεται στο πιάνο και παίζει το ίδιο μοτίβο.
Το θετικό;
Έχω soundtrack.
Το αρνητικό;
Δεν αλλάζει τόνο.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη μινιμαλιστική μελαγχολία και την πεισματική επανάληψη, λέω:
"Δεν είμαι σε κρίση. Είμαι σε καλλιτεχνική εμμονή".
Κι αυτό, μεταξύ μας, είναι πιο κομψό. Έχει, όπως και να το κάνουμε, ένα στυλ, βρε αδερφέ!
Πάντως μην ανησυχείς, εδώ θα είμαι. Μινιμαλιστικά σταθερή και ελαφρώς επικίνδυνη, προσέχοντας το loop μου και ταΐζοντάς το λίγη ειρωνεία για να μην με καταπιεί.
...δεν είχε τέλος, η επίδειξη ατέρμονη, το θέαμα εξωφρενικό.
Και ενώ όλοι έτρωγαν τον σανό τους με την ηρεμία που αρμόζει σε ζώα αγροκτήματος, εγώ καθόμουν στην άκρη, σαν να ήμουν από άλλη εποχή. Την εποχή του βωβού για παράδειγμα.
Κοίταζα τα πρόσωπά τους, που έλαμπαν από αυτοπεποίθηση, καθώς κατάπιναν αμάσητα τα εύκολα ψέματα, τα ρηχά συνθήματα και τις κούφιες σοφίες, πιστεύοντας ότι έτσι χορταίνουν.
Είναι σαν να παρακολουθείς ένα σπίτι να χτίζεται πάνω σε άμμο, ενώ ο κόσμος χειροκροτεί τον αρχιτέκτονα.
Εγώ πάλι, είχα μια άλλη οπτική. Έβλεπα το κτίριο να λικνίζεται, άκουγα την άμμο που γλιστρούσε, καταλάβαινα την επερχόμενη κατάρρευση.
Και κάπου εκεί ένιωσα την ανάγκη να παρέμβω: "Για τους φίλους που άνοιξαν τώρα τους δέκτες τους, να ενημερώσω πως ο σανός αποτελεί ένα άκρως εύφλεκτο υλικό".
Βλέπεις, κάποια στιγμή η ζέστη γίνεται αφόρητη. Το ψέμα φουντώνει και ο αέρας γεμίζει με στάχτη.
Κι εγώ θα είμαι εκεί, με ένα ποτήρι γεμάτο με σόδα στο χέρι, παρακολουθώντας το φινάλε.
Ναι, φεύγουμε από εδώ και πάμε στο Φεύγουμε, διότι εκεί λαμβάνει χώρα βλογοπαίγνιον, στο οποίο συμμετέχω κατόπιν προσκλήσεως της αγαπητής Μαρίας Γ.
Πράγμα που σημαίνει ότι σήμερα θα βρίσκομαι στο βλογ της Μαρίας της Γ., για να απαντώ σε τυχόν σχόλια, να κουσκουσεύω, να κάνω διευκρινήσεις, ίσως και επεξηγήσεις.
...μόνο Sivert Høyem απόψε;
-Ναι.
-Είσαι σίγουρη;
-Απολύτως.
-Ε ρε γλέντια! Πάλι θα είμαστε να κόψουμε τις φλέβες μας...
-Μη σε μέλει, θα κάνω χορηγία τα ξυραφάκια. Άστορ. Τα παλιά, τα καλά, τα ορθόδοξα.
-Πες μου ότι θα έρθει και ο φίλος σου ο Δημοσθένης να κάνω χαρακίρι!
-Δεν σου λέω. Μη σε πάρω και στο λαιμό μου...
...πολλοί σκηνοθέτες που είναι άριστοι,
αλλά με τον Καουρισμάκι
θυμόμαστε και κανένα τραγουδάκι από τα παλιά.
Από την εποχή που αλητεύαμε.
Καουρισμακισμός…
※●※
Εν τω μεταξύ, στο προσφιλές μου βλογ "everything you know is wrong", τρέχει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και συνάμα εντυπωσιακό ποστ (εδώ), του οποίου την ανάγνωση συστήνω ανεπιφύλακτα.
