Σαν χάρτες με ξεχασμένες οδούς, σαν δρόμους χωμάτινους, γυμνοί, ατόφιοι και κάπως επικίνδυνοι, αν δεν δώσεις την κατάλληλη προσοχή, κάπως έτσι μας φαντάζονται...
Μα οι άνθρωποι που φοβούνται τις πιθανότητες, μάθανε να περπατάνε μόνο σε πλακάκι ή μάρμαρο, υπό την προστασία του γυαλισμένου αστραφτερού μονοπατιού προς πάσα κατεύθυνση.
Και εγώ εδώ, μια γλιστράω από τη μεγάλη ταχύτητα στο αστραφτερό μάρμαρο και μια χαρακώνονται τα πέλματά μου στα χαλίκια.
Τις προάλλες βγήκα για φωτογράφιση και πέρασα από ένα μπαρ που σύχναζα, πριν να γίνω γραία.
Εκεί που λες, όταν πήγαινα έπινα τον Βόσπορο, έπαιζα και καμία μουσική όταν έκαμε διάλλειμα ο ντι τζέι, χόρευα ακατάπαυστα, έκανα ψυχανάλυση με τον μπάρμαν και γενικά πέρναγα πολύ ωραία.
Μέχρι που έπιασε φωτιά.
Περνώντας από μπροστά του, με κυρίευσε μια νοσταλγία και φωτογράφισα το, καμένο πλέον, παράθυρό του.
Το βλέπει ο Στήλιος (σ.σ. το παράθυρο) και προέκυψε η δεύτερη σύμπραξη.
Τουτέστιν η αρτίστα βάζει τη φωτογραφία κι ο Στήλιος (εδώ) το εξαιρετικό κείμενο.
Δεν χρειάζεται να σου πω ποιος είναι ο Στήλιος, τον θυμάσαι από την περασμένη φορά (εδώ).
Σήμερα, όμως, έχω και κάτι καινούργιο, που δεν το γνωρίζεις.
Αυτό το ταλαντούχο παιδί, εκτός από το να γράφει εξαιρετικά, καταπιάνεται και με άλλα πράγματα.
Ένα από αυτά είναι να φτιάχνει μουσικές.
Κι έκανε και ένα άλμπουμ τραγουδιών, με δικούς του στίχους, μουσική και αφήγηση, που το πρώτο μέρος κυκλοφορεί ήδη στο Youtube, στο δικό του κανάλι (εδώ).
Έχω λοιπόν, μια φωτογραφία, ένα άσμα και μια δημοσίευση αυτής της σύμπραξης από το στόρυ του Στήλιου και σου τα αφήνω εδώ απαλά!
⁕⁕⁕
Κανείς δεν χρειάζεται ήρωα, θεό ή δαίμονα.
.
Κανείς δεν αξίζει σωτηρία στην
σωσίβια λέμβο αν δεν εισχώρησε από μόνος του.
Η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται.
Σκιές πάνε κι έρχονται, και σε κάθε δρομολόγιο τροφοδοτούνται με κομμάτια από την πίτα, κι εσύ ήσουν το ιδανικό γλυκό.
.
Κρίμα καλό μου ντελικατέσεν, άμορφο παρέμεινες και απόψε... Μετά τις επισκέψεις και τις αναχωρήσεις.
.
Καλώς το... Πέρνα κι εσύ απόψε από κοντά μας. Και λίγο εδώ θα κάνουμε ησυχία.
.
.
.
.
.
Τώρα μπορώ να σου μιλήσω ξανά ελεύθερα, ή αλυσοδεμένα... Δεν ξέρω...
.
Πλέον η έννοια του ελεύθερου έχει πάρει νέες τροπές, οπότε αν θέλω να ακριβολογώ δεν μπορώ να πω με σιγουριά κάτι από αυτά τα δύο.
.
Πού είχαμε μείνει;
Α ναι σωστά, πνίγονται.
Αλλά μην απλώσεις χέρι δαγκώνουν, δεν ψάχνουν σωτήρα αυτά τα χέρια, ψάχνουν θυσίες...
Γλυκές θυσίες, γεμάτες ένταση, έτοιμες για αυτοθυσία, η θάλασσα αφρίζει στην ανταλλαγή του βλέμματος, να σου θυμίζει ότι το να κοιτάς καμιά φορά είναι κατάρα...
Έφτασε ο Μάιος και είπα να έρθω εδώ πέρα μέσα, να ανοίξω κανένα παράθυρο, να μπει η ευωδιά από τις ανθισμένες πορτοκαλιές της περιοχής.
Και για να σου πω και για τον Στήλιο.
Τον Στήλιο δεν τον γνωρίζω, παρά μόνο μέσα από τις φωτογραφίες που ανεβάζει στο ίνσταγκραμ.
Έχω την εντύπωση ότι είναι ένα πολύ νεαρό παιδί.
Έχω, όμως, την βεβαιότητα ότι είναι ένας πολύ ευγενικός νέος, που διαθέτει απίστευτα ώριμη σκέψη και μεγάλο ταλέντο στη γραφή.
Και ξέρω ότι φτιάχνει και μουσικές.
Αρχίσαμε να συνομιλούμε, όταν μου ζήτησε κάποια φωτογραφία, για να την χρησιμοποιήσει ως thumbnail σε κάποιο κείμενο.
Αγνοούσα τη λέξη, όμως αυτό το thumb, που άρχιζε η λέξη, μου θύμισε το Under My Thumb των Rolling Stones, από το άλμπουμ Aftermath του 1966.
Οπότε είδα θετικά το αίτημά του και του έστειλα τη φωτογραφία.
Φυσικά ο Στήλιος μου εξήγησε τι σημαίνει η λέξη thumbnail κι έτσι απέκτησα και μια γνώση παραπάνω η αρτίστα…
Πέρασε ο καιρός, ήλθε και το Πάσχα, έπεσα σε κώμα από τα πολλά πασχαλινά κουλούρια (θαύμα έγιναν τα κουλουράκια μου εφέτος) και τα τσουρέκια που με φίλεψε η Φλοράνς (μια φίλη εδώ πιο κάτω, δεν την ξέρεις), ώσπου ξημέρωσε το Σάββατο 30 Απριλίου 2022 και η οδοντίατρος άνοιξε το ιατρείο της, μόνο και μόνο για να μου βγάλει ένα δόντι.
Την Κυριακή το πρήξιμο είχε φτάσει στον ουρανό, ο πόνος καλά κρατούσε, ένιωθα βαθύτατα κουρασμένη και κοιμόμουν σχεδόν όλη την ημέρα.
Το απόγευμα σηκώθηκα να πάρω ένα παυσίπονο και έριξα μια ματιά στο κινητό, μήπως είχε πάρει κανείς τηλέφωνο.
Και βλέπω ένα μήνυμα.
Από τον Στήλιο.
Το ανοίγω, το διαβάζω και ξεχνάω και κούραση και πρήξιμο και πόνο και παυσίπονο.
Γιατί ήταν το ίδιο το κείμενο παυσίπονο.
Όχι, διάβασέ το κι εσύ και πες μου…
⁕
_sthlios
Μπήκα στο δάσος και μέτρησα αμέτρητα δέντρα που ποικίλουν σε ύψος, μέγεθος και πάχος, άλλα με πυκνό φύλλωμα, άλλα με βελόνες, άλλα με ανοιχτά καταπράσινα φύλλα, και άλλα γκρίζα, δίχως όμορφα χρώματα.
Μα διάλεξα ενστικτωδώς ένα περίεργο δέντρο για δικό μου, ένα μικρό, στο άνθος ακόμα, στην αναζήτηση του ύψους και των ορίων του, ένα δέντρο περίεργο, ματαιόδοξο, κάπως θλιμμένο κάτω από τις ακτίνες του ήλιου, που κάνουν τα πάντα λίγο πιο λαμπερά.
Κάπως ξεχωριστό, κάπως αταίριαστο, παράταιρο μέσα στο δάσος, που μοιάζουν ασήμαντες οι λεπτομέρειες από αρκετά μεγάλη απόσταση.
Άλλοι φθονούσαν τη φροντίδα μου και άλλοι φοβόντουσαν την ανάπτυξη, τα φύλλα και τα άνθη, που μύριζαν με μια τόσο ευφάνταστη πολυτονία, σχεδόν σαν αμέθυστος πολύτιμη.
Και κάπως έτσι μια μέρα μου το στέρησαν.
.
.
Μα ήταν το δικό μου δέντρο, διαλεγμένο από τα δικά μου μάτια, μα ξεχώριζε...
Και αν ποτέ φύτευαν κάτι καινούργιο στην θέση του, δεν θα άνθιζε.
Και δεν άνθισε.
Το χώμα δεν θα άφηνε το νερό να φτάσει στις ρίζες και τα πουλιά δεν θα ήθελαν να ξαποστάσουν λίγο στα κλαδιά, που τόσο άτρωτα τα κάνει να νιώθουν.
Και πέταξαν.
Πέτα λοιπόν...
Και βρες μου το δέντρο που μου πήραν κακήν-κακώς, ώστε να μην μπορώ να το ποτίζω, γιατί αναπτυσσόταν επικίνδυνα, γιατί μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξεχωρίσει μέσα στο δάσος και να γίνει το ορόσημο που θα αναγνώριζε ο καθείς από μακριά, που σ’ όλα τα πουλιά που θα διάλεγαν να ξαποστάσουν πάνω του, θα πρόσφερε ένα συναίσθημα ημιθεϊκό και όχι άτρωτο.
.
.
Πέτα και βρες αυτό το δέντρο, θα το δεις.
Ίσως να το μυρίσεις, μα φύγε γρήγορα, γιατί όσο περισσότερο χρόνο ξοδέψεις γύρω του, τόσο επίπονο θα είναι να το αποχωριστείς και έτσι θα μείνεις για πάντα στα κλαδιά του, χωρίς να μπορέσεις να μου προσφέρεις την πληροφορία που αναζητώ.
Εις το επανιδείν.
Και ακόμα ψάχνω...
.
.
Τα πάντα είναι οπτική.
.
.
.
⁕
Τώρα θα αναρωτιέσαι γιατί ο Στήλιος μου έστειλε το κείμενο.
Μα επειδή με αυτό είχε συνοδέψει δύο φωτογραφίες μου!
Η πρώτη
Και η δεύτερη
Άντε, δεν πρέπει να έχεις παράπονο, σου έδειξα και δυο φωτογραφίες...
Ξέρω, σου έχω υποσχεθεί περισσότερες, αλλά θα το κάνω όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου!
Και κάπως έτσι, λοιπόν, έγινε αυτή η σύμπραξη!
Τώρα, για την περίπτωση που θέλεις να βρεις τον Στήλιο, σου αφήνω τη διεύθυνση εδώ.
Όσο για εμάς, θα τα πούμε και πάλι εν ευθέτω χρόνω!
