...και κάθομαι στο μπαλκόνι πίνοντας μαστιχόνερο με παγάκια, τα οποία λιώνουν με μεγαλύτερη ταχύτητα από όση προβλέπεται, ενώ παράλληλα ακούω το Memphis in June από τη Nina τη Simone και σκέφτομαι ότι τελικά ο Ιούνιος στο Memphis δεν διαφέρει και πολύ από τον Ιούνιο στη γειτονιά μου.
Εντάξει, μπορεί να μην έχω εξαδέλφη που ακούει στο όνομα Μιράντα, να μην υπάρχει πίτα με βατόμουρα, να μην περνούν οι γείτονες τέτοια ώρα έξω από το σπίτι μου, αλλά απέναντι υπάρχει η πικροδάφνη που στέλνει ένα γλυκό άρωμα παντού γύρω μου.
Και υπάρχει και η ίδια ζέστη.
Η ίδια νωθρότητα.
Η ίδια πεποίθηση ότι κάτι πρέπει να αλλάξεις, αλλά κάνει υπερβολική ζέστη για να σηκωθείς από την καρέκλα και να το κάνεις.
...η κάτωθι φωτογραφία με τις δύο σκιές θα έπρεπε να συνοδεύεται, τιμής ένεκεν, από ένα Low Bap κομμάτι, καθώς η μία σκιά (αυτή με την αλογοουρά) ανήκει στην αγαπημένη μου Sadahzinia.
Η άλλη σκιά ανήκει στην Ε.Σ., η οποία θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία της.
Όμως, μόλις απαθανατίστηκε η στιγμή, αυτό που σκέφτηκα αμέσως ήταν το Shadow on the wall από τον Mike Oldfield.
Ναι ξέρω, σκιές, Low Bap, Sadahzinia και ξαφνικά σκάει και ο Mike Oldfield από το πουθενά.
Όμως, στο δικό μου το μυαλό, η μετάβαση από Sadahzinia σε Shadow on the Wall είναι τόσο άκυρη, που γίνεται απολύτως σωστή.
Δεν θα επιχειρήσω να το εξηγήσω, απλώς συνέβη.
Άβυσσος η ψυχή της αρτίστας...
Shadow on the wall
Like a shadow on the wall
Treat me like a prisoner
Treat me like a fool
Treat me like a loser
Use me as a tool
Face me 'til I'm hungry
Push me in the cold
Treat me like a criminal
Just a shadow on the wall
Shadow on the wall
Like a shadow on the wall
Treat me like I'm evil
Freeze me 'til I'm cold
Beat me 'til I'm feeble
Grab me 'til I'm old
Fry me 'til I'm tired
Push me 'til I fall
Treat me like a criminal
Just a shadow on the wall
Like a shadow on the wall
ΥΓ. Ευχαριστώ πολύ αμφότερες τις κυρίες, που πόζαραν με χαρά γι’ αυτή τη φωτογραφία.
...ο Gavin Burrell (The Reborn Identity)
και εκεί που έπινε το πρωινό του τσάι, τσιμπολογώντας παράλληλα μικρά μπισκότα με γλάσο φράουλας, του ήρθε μια ιδέα και αναφώνησε: Δεν παίρνω τρία τραγούδια από διαφορετικούς μουσικούς κόσμους, να τα πετάξω μέσα σε ένα μπλέντερ και να φτιάξω ένα mashup, να μου βρίσκεται στις δύσκολες ώρες;
Ένωσε λοιπόν τρία κομμάτια που κανονικά δεν θα έπρεπε να συναντηθούν ποτέ.
Το σκοτεινό "Street Spirit (Fade Out)" των Radiohead,
το "Gained the World" των Morcheeba με τη φωνή της Amanda Zamolo
και το ηλεκτρονικό "Taken Away" των Digitalism.
Και έφτιαξε το "Spirit World".
Αυτό το mashup, ενάντια σε κάθε λογική, δουλεύει πάρα πολύ καλά, επειδή τα τραγούδια έχουν παρόμοιο tempo και μελαγχολικό mood.
Δηλαδή ο παραγωγός Gavin Burrell πήρε τρία εντελώς άσχετα κομμάτια και τα έκανε να ακούγονται σαν να γράφτηκαν ως ένα αυτόνομο.
Η υπνωτική μελαγχολία των Radiohead συναντά το trip-hop ύφος των Morcheeba και από κάτω γλιστρά ένα ηλεκτρονικό στρώμα που κάνει το κομμάτι να μοιάζει σχεδόν κινηματογραφικό.
Οι στίχοι στο "Spirit World" προέρχονται από τα αρχικά τραγούδια, αλλά μέσα στο mashup αποκτούν άλλη ροή, σαν να γράφτηκαν εξαρχής γι αυτό.
Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω τους στίχους όσο κι αν έψαξα, γιατί κάποιες εταιρείες νομίζουν ότι οι στίχοι είναι πυρηνικός κώδικας και δεν τους δίνουν (βλέπε copyright και άλλες τέτοιες τρίχες), αλλά βρήκα στο SonicHits ένα video του mashup, που έχει επάνω του τα lyrics, οπότε όλα καλά.
I heard I lost it on the grapevine
I must admit I had a great time
There are words for people like me
But I don't think there's very many
All these things into position
All these things we'll one day swallow whole
Fade out again
I've gained the world then lost my soul
Maybe it's cause I'm getting old
All the people that I know
There's no persuasion that I'm into
I've made some sense of what we've been through
We sould form a new foundation
If we could find the right location
Be a world child, from a circle
Before we all go under
I've gained the world then lost my soul
Maybe it's cause I'm getting old
All the people that I know
Have gained the world then lost their souls
We are gonna take you out on and to cross the border
I've gained the world then lost my soul
It's not that we don't care but we will take it a bit further
Maybe it's cause I'm getting old
We can't be arsed turning around
You've come with us we've got the sound
Cracked eggs, dead birds
Scream as they fight for life
I can feel death can see it's beady eyes
All these things into position
All these things we'll one day swallow whole
We're not heading home now
We ain't going back
Fade out again
I've gained the world then lost my soul
Maybe it's cause I'm getting old
All the people that I know
Have gained the world then lost their souls
We ain't going back
I've gained the world then lost my soul
Maybe it's cause I'm getting old
We ain't going back
All the people that I know
Have gained the world then lost their souls
Immerse your soul in love
We ain't going back
IMMERSE YOUR SOUL IN LOVE
Και όπως αντιλαμβάνεται κανείς, είναι ένα από τα κομμάτια που δεν βαριέμαι να τα ακούω, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει.
Γι' αυτό και η ανάλυση…
Όσο για την επικείμενη κατάλυση του όγκου, θα γράψω όταν έρθει η ώρα.
...ημερολόγιο. Η τρέχουσα ψυχική μου κατάσταση αν ήταν μουσική θα ήταν η
Metamorphosis Two του Philip Glass.
Δηλαδή, μια επανάληψη (θα σου πω εν καιρώ ποια δεινά επαναλαμβάνονται).
Μια εσωτερική παλινδρόμηση.
Ένας μινιμαλισμός που μου λέει: "Θα βιώσεις κι άλλο πόνο".
Είναι, πώς να το πω; Loop με αισθητική θα το πω...
Είμαι σε φάση που δεν καταρρέω (ακόμα), δεν ανθίζω (και ούτε πρόκειται), απλώς προετοιμάζομαι να δεχτώ την όποια επανάληψη δεινών με αξιοπρέπεια.
Κάθε σκέψη μου είναι μια νότα. Κάθε μου ανησυχία επανέρχεται με μικρή παραλλαγή.
Η διάθεσή μου δεν ουρλιάζει, δεν σπάει πράγματα.
Κάθεται στο πιάνο και παίζει το ίδιο μοτίβο.
Το θετικό;
Έχω soundtrack.
Το αρνητικό;
Δεν αλλάζει τόνο.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη μινιμαλιστική μελαγχολία και την πεισματική επανάληψη, λέω:
"Δεν είμαι σε κρίση. Είμαι σε καλλιτεχνική εμμονή".
Κι αυτό, μεταξύ μας, είναι πιο κομψό. Έχει, όπως και να το κάνουμε, ένα στυλ, βρε αδερφέ!
Πάντως μην ανησυχείς, εδώ θα είμαι. Μινιμαλιστικά σταθερή και ελαφρώς επικίνδυνη, προσέχοντας το loop μου και ταΐζοντάς το λίγη ειρωνεία για να μην με καταπιεί.
...που τα βάζεις να παίζουν για παρέα, υπάρχουν άλμπουμ που τα βάζεις για να σφουγγαρίσεις, υπάρχουν άλμπουμ που τα βάζεις για να νιώσεις κάπως sophisticated.
Και υπάρχει και το Spirit of Eden, το άλμπουμ που σε κοιτάει από μακριά με την ηρεμία του σοφού γέροντα και σου λέει:
"Μην κάνεις θόρυβο. Εγώ θα κάνω τη δουλειά. Εσύ μόνον άκου και σώπα".
Οι Talk Talk, εκεί στα ένδοξα ’80s, αντί να συνεχίσουν να βγάζουν pop ύμνους, πράγμα κερδοφόρο, εύκολο και πρακτικό, αποφάσισαν να κάνουν την απόλυτη cult τσαχπινιά: Να γράψουν κάτι που μοιάζει με λειτουργία, παράκληση, ambient έκσταση και jazz νευρικό κλονισμό ταυτόχρονα.
Γιατί;
Επειδή μπορούσαν.
Και επειδή βαρέθηκαν την εποχή τους πριν η εποχή να βαρεθεί εκείνους.
Το Spirit of Eden δεν είναι απλώς τραγούδια.
Είναι διαδρομές.
Σιγά-σιγά σε τραβάνε μέσα τους κάτι ψίθυροι, κάτι νότες που δεν παίζονται αλλά είναι σαν ανάσα, και κάπου στο βάθος η φωνή του Mark Hollis μοιάζει να κάνει εξομολόγηση σε σκοτεινή εκκλησία χωρίς παπά.
Το άλμπουμ δεν χτίζεται πάνω στον ρυθμό, χτίζεται πάνω στη σιωπή.
Και πάνω στο νεύρο.
Και πάνω σε εκείνο το "κάτι πολύ σημαντικό συμβαίνει εδώ, αλλά δεν θα σου εξηγήσω τι".
Αν το ακούσεις τη λάθος ημέρα, σε κάνει να κοιτάς τον τοίχο και να αναρωτιέσαι γιατί δεν έχεις συναισθήματα.
Αν το ακούσεις τη σωστή ημέρα, σου ανοίγει μια μυστική πόρτα στο μυαλό, που δεν ξέρεις καν αν ήθελες να ανοίξει, αλλά τώρα είναι αργά. Η πόρτα αυτή άνοιξε.
Κι όμως, παρόλο που είναι τόσο ατμοσφαιρικό και υπερβατικό, έχει μια παράξενη γείωση.
Σαν να σου λέει:
"Η ζωή σου είναι ένα κουβάρι από δυσκολίες και παράλογα. Άκουσε αυτό το άλμπουμ. Τα προβλήματα θα συνεχίσουν να είναι στη θέση τους, αλλά εσύ θα ανασαίνεις καλύτερα".
Δεν είναι άλμπουμ για όλους.
Αλλά είναι άλμπουμ για όσους έχουν λίγο παραπάνω μέσα τους από αυτό που δείχνουν.
Και σίγουρα είναι για ανθρώπους που γράφουν σε δημόσιο προσωπικό ημερολόγιο, έχοντας τα σχόλια κλειστά από ιδιοτροπία, και αποφασίζουν ότι σήμερα θα είναι λίγο πιο ευαίσθητοι, απ’ όσο είναι πρόθυμοι να παραδεχτούν.
Η Bertha Mae Lightning είναι από εκείνες τις περσόνες που δεν αντέχουν το ξερό βιογραφικό τύπου Wikipedia.
Είναι στάση ζωής. Είναι όνομα που ακούγεται σαν να το είπε κάποια γυναίκα, μία φορά, χαμηλόφωνα, και μετά έκλεισε την πόρτα πίσω της, χωρίς να κοιτάξει αν την ακολουθούν.
Κουβαλάει μέσα της και το Bertha (βαρύ, παλιομοδίτικο, σαν τον μπουφέ της πεθεράς μου, που δεν τον πετάω γιατί έχει ιστορία) και το Lightning (γρήγορο, άγριο, χωρίς καμία διάθεση για εξηγήσεις).
Σαν να λέμε ρίζες και αστραπή. Παράδοση και άντε γεια.
Η Bertha Mae Lightning μοιάζει με γυναίκα που δεν την ένοιαξε ποτέ αν ήταν αρεστή, δεν εξήγησε γιατί έφυγε και σίγουρα δεν έμεινε για το χειροκρότημα.
Αν τη συναντούσες, δεν θα σου μιλούσε για τον εαυτό της.
Θα σου έλεγε μια φράση που θα σε ακολουθούσε για χρόνια και μετά θα χανόταν.
Και εσύ θα έμενες να αναρωτιέσαι αν ήταν πραγματική ή αν απλώς χρειαζόσουν να υπάρξει.
Η Bertha Mae Lightning είναι αυτό που μένει όταν κόβεις τα περιττά, τα γλυκά και την αβεβαιότητα.
Είναι περσόνα για όσους δεν θέλουν να σωθούν, αλλά απλώς προσπαθούν να σταθούν όρθιοι μέσα στην καταιγίδα τους.
...τέτοιες μέρες κάνω μια αναφορά στον αφανή ήρωα των Χριστουγέννων, τον άνθρωπο που όταν άκουσε "Ιωσήφ είμαι έγκυος και το παιδί είναι του Θεού", δεν είπε καν "Τι λες Μαρία;" αλλά χωρίς δεύτερη σκέψη φόρτωσε τη γυναίκα του στον γάιδαρο και την πήγε να γεννήσει στη Βηθλεέμ σε μια φάτνη...
Αφού η Μαρία γέννησε, ο Ιωσήφ άραξε έξω με τους τρεις μάγους και κάπνισαν τη σμύρνα και το λιβάνι παρατηρώντας την τροχιά του κομήτη του Χάλεϊ...
Οι μάγοι του είπαν "Να τον χαίρεσαι τον γιο!" κι εκείνος τους απάντησε "Δεν είναι δικός μου, είναι του Θεού"...
Του πήραν το λιβάνι από τα χέρια και του είπαν "Ψηλέ μην κάνεις άλλο... Σε χαλάει."
...κατά τις 2 το ξημέρωμα, με τον παιδικό μου φίλο τον Αλκιβιάδη (που επιμένει να συστήνεται ως κόρη ναυάρχου), είχαμε μια από αυτές τις βραδιές που τα πράγματα σοβαρεύουν επικίνδυνα.
Συζητούσαμε, πίνοντας μαστιχόνερα, για Καμύ και Κίρκεγκορ, με μια ένταση που θα ζήλευε ακόμα και η Σίρλεϊ Βαλένταϊν.
Και ενώ το κλίμα ήταν βαρύ, βαθιά μέσα μας ξέραμε κι οι δυο μας ότι η πραγματική αλήθεια είναι πολύ πιο απλή.
Το πράγμα χάλασε όταν ο Διονυσίου πήγε να την πει στον Ρασούλη.
Και αυτό, αγαπητό μου ημερολόγιο, είναι κάτι που ο Αλκιβιάδης κι εγώ το καταλαβαίνουμε απόλυτα.
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, αυτά για τον Perry Como κι ότι όλα τα πράγματα χάλασανόταν τραγούδησε την Glendoraείναι μεγάλες μπούρδες...
Τι να σου κάνει η "Glendora", όταν η ζωή είναι ένας διαρκής διάλογος μεταξύ του Ρασούλη...
και του Διονυσίου...
Τελικά η βραδιά έκλεισε συμφωνώντας αμφότεροι στο ότι το θέμα είναι να μπορείς να βλέπεις το παράλογο ακόμα και εκεί που όλα μοιάζουν χαμένα.
Και ο Αλκιβιάδης κι εγώ το ξέρουμε πολύ καλά αυτό...
Εσύ, που είσαι της βαριάς κουλτούρας, της βαθιάς ενδοσκόπησης και του ατελείωτου προβληματισμού, άμα θες πήγαινε στο Θέατρο του Λυκαβηττού να δεις τον Υπηρέτη δύο Αφεντάδων του Γκολντόνι.
Εγώ σήμερα θα πάω αλλού.
Δεν θέλω να σε πικράνω, αγαπητό ημερολόγιο, αλλά ο Γκολντόνι είναι για αρχάριους.
Η πραγματική commedia dell'arte παίζεται με νταούλια και κλαρίνα.
Εσύ θα χειροκροτήσεις ένα καλογραμμένο έργο.
Εγώ θα παρακολουθήσω το πιο απρόβλεπτο σενάριο και θα το κάνω με την απαραίτητη σοβαρότητα.
Διότι μπορεί να είμαι αρτίστα, αλλά δεν είμαι μόνο της τέχνης, είμαι και της ζωής.
...καλοκαίρια σαλπάρισαν σήμερα με ένα ελαφρύ δροσερό αεράκι που έρχεται από το 1964.
Επιτέλους!
Βέβαια ξέρω μερικούς που κλαίνε με μαύρο δάκρυ που έρχεται το φθινόπωρο.
Εγώ; Χορεύω.
Το "Summer is Over" από την Dusty Springfield είναι ο προσωπικός μου ύμνος.
Γιατί, αγαπητό μου ημερολόγιο, ας είμαστε ρεαλιστές, ποιος λογικός άνθρωπος αντέχει τόσους μήνες με τους καύσωνες, τις σαγιονάρες, τις εσπαντρίγιες, το ice tea, αυτή την ύβρη των αναψυκτικών, να ρέει άφθονο και τα κουνούπια;
Το καλοκαίρι είναι σαν ένας αποτυχημένος έρωτας. Στην αρχή σε παρασύρει με τα ωραία του, αλλά στο τέλος σε αφήνει με μαύρισμα που ξεφλουδίζει και με έναν τεράστιο, λόγω του κλιματιστικού, λογαριασμό του ρεύματος να περιμένει να τον πληρώσεις.
Τώρα πια, εσύ κι εγώ αγαπημένο μου ημερολόγιο, μπορούμε να επιστρέψουμε στη δική μας, κανονική ζωή.
Με τον γκρίζο ουρανό, τις ταινίες με υπότιτλους, τα πουλόβερ, και τον ζεστό μας καφέ στον καναπέ, μέσα στο σπίτι μας.
Ναι, μέσα στο σπίτι, γιατί στην τελική, η αλήθεια που βρίσκεται εκεί έξω, δεν είναι καθόλου ηλιόλουστη.
...είναι τα 9μερα του Ozzy Osbourne και επειδή ως αρτίστα δεν ασχολούμαι με κόλλυβα, δεν ζυμώνω πρόσφορα με σφραγίδες, ούτε χωρίς σφραγίδες, με τα λιβάνια δεν τα πάω καλά, από τη φάση "ανάβω καντήλι" έχω μόνο ελαιόλαδο, δεν έχω φυτιλάκια, αλλά ούτε και καντήλι, για να πάω στον φούρνο για παξιμαδάκια με αυτή τη ζέστη ούτε λόγος, η τιμή του καφέ έχει φτάσει στα ύψη, το αλκοόλ το έκοψα μαχαίρι, που σημαίνει ξέχνα τα κονιακάκια, άρα έτσι δεν κάνουμε δουλίτσα, οπότε αποφάσισα να ανάψω ένα ρεσώ
και να βάλω κι ένα τραγούδι του, διότι, ως γνωστόν ο Ozzy σώζει, είτε είναι ζωντανός είτε είναι πεθαμένος.
Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε αγαπητό μου ημερολόγιο και Ozzy Osbourne, "See You On The Other Side".
