...ευχάριστα. Εκεί που έκαιγε ο τόπος στα πέριξ του πατρικού μου, πριν λίγες ώρες ξέσπασε μια καταιγίδα, η οποία συνέβαλε στο να πέσει η θερμοκρασία από τους 180 βαθμούς Κελσίου στους 24.
Πράγμα που, αν μη τι άλλο, το λες και θαύμα.
Δοθείσης ευκαιρίας λοιπόν, κάθισα μπροστά στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα, ενώ και η άλλη ήταν επίσης ορθάνοιχτη, και απολάμβανα το ρεύμα που είχε δημιουργηθεί.
Ο αέρας ήταν τόσο δυνατός, ώστε η βροχή με πιτσιλούσε.
Λίγο.
Κάπου-κάπου.
Και ενώ έξω γινόταν της σεξεργάτριας το κάγκελο (ναι, δεν λέμε πλέον "της πουτάνας το κάγκελο", διότι δεν είναι πολιτικά ορθό να προσβάλλουμε τα εργασιακά κεκτημένα εν μέσω καταιγίδας, ούτε είναι συμπεριληπτικό να κάνουμε διακρίσεις την ώρα που αστράφτει), εγώ αποφάσισα να ντύσω μουσικά αυτή την ευτυχία που ζούσα.
Μέσα στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, έβαλα στο πικάπ το "Ball and Chain" της τεράστιας Big Mama Thornton.
Μπορεί οι περισσότεροι να το γνώρισαν αργότερα από τη σπαρακτική ερμηνεία της Janis Joplin (η οποία το δανείστηκε και το έκανε παγκόσμια επιτυχία) αλλά η αυθεντική, ζωντανή ενέργεια της Big Mama ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν τη συγκεκριμένη στιγμή.
Ανέβασα την ένταση στο τέρμα και άφησα τα blues να μπερδευτούν με τους κεραυνούς.
Και ναι μεν η Big Mama καθόταν δίπλα στο παράθυρό της κοιτάζοντας τη βροχή και τραγουδούσε για τα βάσανα της ζωής, αλλά εγώ, βλέποντας το θερμόμετρο να κατρακυλάει, άκουγα τα εγκεφαλικά μου κύτταρα να χειροκροτούν επειδή γλίτωσα τη θερμοπληξία.
...που ακολουθούν έλαβαν χώρα στις 30 Μαρτίου του τρέχοντος έτους.
Φυσικά το voucher της μεταφορικής που θα μου έφερνε την Αλλουέλα μού είχε σταλεί σε φωτογραφία από τις 27 Μαρτίου.
Περίμενα στωικά και πηγαινοερχόμουν στο σπίτι με ανυπομονησία. Κάθε λίγο κοίταζα τη φωτογραφία, λες και αυτό θα έκανε την αλλόκοτη παχουλοκομψή μου να φτάσει πιο γρήγορα.
Ο σκύλος είχε ενημερωθεί πριν δύο ημέρες για την άφιξη της νέας συγκατοίκου μας.
Στην αρχή πήρε ένα ξινισμένο ύφος και ρωτούσε: "Και ποια είναι τώρα αυτή και τι ακριβώς θα έρθει να κάνει και ποία η θέσις μου;".
Του είπα ότι πρόκειται για μία αλλόκοτα που θα κάνει αισθητική αναβάθμιση στο σπίτι και του εξήγησα ότι ο ίδιος δεν θα χάσει κανένα από τα προνόμια που έχει κατακτήσει.
Έδειξε να είναι σύμφωνος με την καινούργια συνθήκη, αλλά, όσο εγώ αγωνιούσα για την άφιξη της Αλλουέλας, εκείνος με κοίταζε με ύφος "Άλλη δεν περιμένει αλλόκοτα, μόνο η αρτίστα την Αλλουέλα", κουνώντας σχεδόν απαξιωτικά το κεφάλι του.
Τελικά, την τρίτη μέρα κατά τας γραφάς, επιτέλους χτύπησε το κουδούνι.
Τρέχουμε αμφότεροι (σκύλος και αρτίστα) στην πόρτα, την ανοίγω και εμφανίστηκε ένας νεαρός, που ήταν ψηλός, ήταν ευγενικός, είχε τις χάρες όλες.
Κρατούσε το κουτί με το πολύτιμο δώρο!
Μου το έδωσε, το πήρα ευλαβικά κι ευθύς αμέσως το ακούμπησα στο τραπέζι.
Με προσοχή μεγάλη το άνοιξα και την είδα ξαπλωμένη αναπαυτικά σε άχυρα σαν μεταξωτά.
Την ανασήκωσα λίγο, για να περιεργαστεί τον χώρο.
Της άρεσε και μου ζήτησε να την ξεναγήσω στο σπίτι, για να βρει τη θέση της. Σε χρόνο dt επέλεξε να κατοικήσει στο σημείο που είχα διαλέξει κι εγώ για εκείνη.
Εκεί μπορεί να χαίρεται το φως της ημέρας,
το μούχρωμα (Jesus, τι λέξη κι αυτή…),
αλλά και της νύχτας, όταν της ανάβω το μικρό φωτιστικό.
Το έπιπλο που διάλεξε η αλλόκοτά μου, για να εγκατασταθεί, είναι μία κλασική ημικυκλική κονσόλα εισόδου, σε Style Anglais και πιο συγκεκριμένα της περιόδου Queen Anne, από μασίφ ξύλο καρυδιάς, σε απλή γραμμή, που είναι σήμα κατατεθέν της αγγλικής επιπλοποιίας του 18ου αιώνα, με μαρκετερί, πολύ κομψό, που αναδεικνύει τις όμορφες καμπύλες της.
Θέλησε αυτό το έπιπλο, για να μπορεί να με καλωσορίζει κάθε φορά που θα επιστρέφω σπίτι.
Τώρα που πληκτρολογώ όλα αυτά, η Αλλουέλα κοιμάται ήσυχη, ο σκύλος κοιμάται ροχαλίζοντας κι εγώ είμαι ευτυχής, που αυγατίσαμε οι συγκάτοικοι στο πατρικό μου σπίτι.
Να σημειωθεί ότι για να αποφευχθούν τυχόν εντάσεις στο νοικοκυριό, έχω ήδη θεσπίσει, από το απόγευμα, τους κάτωθι κανόνες:
α). Ο σκύλος διατηρεί τα δικαιώματα του παλαιότερου συγκάτοικου.
β). Η Αλλουέλα έχει δικαίωμα σχολιασμού, διαλόγου και μονολόγων.
γ). Το παρόν ημερολόγιο παραμένει ο επίσημος τόπος καταγραφής της τρέλας.
δ). Η γράφουσα φέρει την πλήρη ευθύνη για την κλιμάκωση των διαλόγων.
Σε αυτό το σημείο, θέλω να ευχαριστήσω θερμά, για ακόμα μία φορά, την δημιουργό της κίτρινης παχουλοκομψής αλλόκοτας, για αυτό το πολύτιμο δώρο που μου προσέφερε!
I❤️Φ.Μ.
Οι αλλόκοτες βρίσκονται στο allokotes.gr.
Αλλά δεν είναι μόνες τους. Έχουν και τα αλλόκοτα προικιά τους, τα οποία υπάρχουν στο shopτης ιστοσελίδας.
Τις λαμπάδες τους, τις κούπες τους, τα t-sirt τους, τα νεσεσέρ τους, τις τσάντες τους, το παγούρι τους, μέχρι και φούτερ έχουν!
...στο διαδίκτυο, χωρίς σκοπό και μη ξέροντας τι ψάχνω ή αν ψάχνω κάτι.
Κάπου εκεί, ανάμεσα στην υπαρξιακή μου κόπωση και στην αδυναμία μου στα όμορφα και τα καλαίσθητα, εμφανίστηκαν οι αλλόκοτες.
Νεροκολοκύθες μεταμορφωμένες σε αλλόκοτες.
Με πουά.
Με βλέμμα που λέει πολλά.
Με άποψη.
Δηλαδή, προφανώς και δεν υπήρχε περίπτωση να μην μπλέξω.
Αρχικά εντόπισα μία ψηλομύτα, κόκκινη με άσπρα πουά, σνομπ και ελαφρώς μπλαζέ, δηλαδή πολύ φίλη μου.
Και έστειλα μήνυμα στη δημιουργό της. Όχι του τύπου "Τιμούλα;", όχι αυτή τη μάστιγα. Είμαι μια αρτίστα, που ναι μεν μπορεί να βρίσκομαι σε ένα στάδιο παρακμής, αλλά όχι και σε πλήρη κατάρρευση.
Έγραψα ένα κανονικό κείμενο. Με καλή πρόθεση. Με ερωτήσεις που αφορούσαν στις αλλόκοτες. Με συμπάθεια για τη δημιουργό κι ας μην την ήξερα.
Η απάντηση ήρθε και ήταν αναπάντεχη: "Αρτίστα, θα ήθελα να σου χαρίσω μία, όμως, δυστυχώς, αυτή που διάλεξες δεν είναι διαθέσιμη. Σου στέλνω φωτογραφίες με όλες όσες υπάρχουν, για να διαλέξεις".
Δεν πίστευα στα μάτια μου και στα υπέροχα ροζ αυτιά μου, διότι στο μεταξύ είχαμε τηλεφωνηθεί με την νεαρή μάγισσα που μεταμορφώνει με το μαγικό ραβδί της τις νεροκολοκύθες σε αλλόκοτες.
Μου προσφέρθηκε από την καλλιτέχνιδα μία αλλόκοτη δώρο. Όχι γιατί της το ζήτησα, αλλά επειδή της άρεσε το πρώτο μήνυμα που της έστειλα. Ίσως γιατί διαισθάνθηκε ότι δεν έψαχνα απλώς για ένα ωραίο αντικείμενο, αλλά για έναν χαρακτήρα.
Τελικά διάλεξα μια κίτρινη.
Παχουλοκομψή.
Με μαύρα πουά.
Είχε κάτι στο βλέμμα της, που με έκανε να θέλω να την υιοθετήσω και να μείνει μαζί μου για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Κάτι παιχνιδιάρικο, με μια υποψία περιπαικτικής διάθεσης!
Και κουβαλά μαζί της κάτι από τη χαρά της δημιουργίας και της απρόσμενης γενναιοδωρίας.
Της έχω δώσει ήδη το όνομά της. Την αποκαλώ "Αλλουέλα".
Γιατί μοιάζει να είναι από αλλού φερμένη και είμαι σίγουρη ότι θα ταιριάξουμε.
Τώρα περιμένω την Αλλουέλα να φτάσει σπίτι μου με κούριερ.
Αν αυτό δεν είναι ένδειξη ότι κάτι έχει πάει πολύ σωστά, δεν ξέρω τι είναι.
Και σε αυτό το σημείο αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο θα σε αφήσω, αλλά να είσαι standby διότι θα υπάρξει και sequel, όταν φτάσει στο σπίτι η Αλλουέλα.
Meanwhile θα ήθελα να ευχαριστήσω τη δημιουργό γι’ αυτή την τόσο γενναιόδωρη χειρονομία της.
...που κάποιοι άνθρωποι σε απογοητεύουν. Και υπάρχουν μέρες που κάποιοι άλλοι σου φέρνουν λουκούμια Γκουντέλου από τα Χανιά.
Και όπως γνωρίζεις, αγαπητό μου ημερολόγιο, αυτά τα λουκούμια δεν είναι απλώς γλυκίσματα.
Είναι η επιτομή της γεύσης, η απόδειξη πως η τελειότητα υπάρχει.
Βέβαια είναι σπάνια και εφήμερη (η τελειότητα), αλλά και πάλι...
Μία γεύση τόσο ξεχωριστή, που δικαιολογεί τα ταξίδια, τη φιλία, ίσως ακόμα και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.
Πέρα από κάθε αμφιβολία, είναι τα καλύτερα του πλανήτη, πλην όμως δεν τα βρίσκεις πουθενά αλλού εκτός από τον νομό Χανίων.
Ευχαριστώ πολύ τον Σήφη και τη Σοφία. Διότι δεν έδειξαν απλώς ευγένεια. Έδειξαν κατανόηση.
Κατανόηση για το τι είναι πραγματικά σημαντικό σε αυτόν τον κόσμο!
I ♥ Sifis & Sofia
ΥΓ. Πέρυσι είχε προμηθευτεί τα εν λόγω λουκούμια, για να μου τα φέρει, η Πελαγία, μια γλυκιά, αλλά λιχούδω ψυχή. Όμως την έπιασε μια λιγούρα κατά την επιστροφή της με το καράβι και τα έφαγε όλα.
Σαν χάρτες με ξεχασμένες οδούς, σαν δρόμους χωμάτινους, γυμνοί, ατόφιοι και κάπως επικίνδυνοι, αν δεν δώσεις την κατάλληλη προσοχή, κάπως έτσι μας φαντάζονται...
Μα οι άνθρωποι που φοβούνται τις πιθανότητες, μάθανε να περπατάνε μόνο σε πλακάκι ή μάρμαρο, υπό την προστασία του γυαλισμένου αστραφτερού μονοπατιού προς πάσα κατεύθυνση.
Και εγώ εδώ, μια γλιστράω από τη μεγάλη ταχύτητα στο αστραφτερό μάρμαρο και μια χαρακώνονται τα πέλματά μου στα χαλίκια.
Έφτασε ο Μάιος και είπα να έρθω εδώ πέρα μέσα, να ανοίξω κανένα παράθυρο, να μπει η ευωδιά από τις ανθισμένες πορτοκαλιές της περιοχής.
Και για να σου πω και για τον Στήλιο.
Τον Στήλιο δεν τον γνωρίζω, παρά μόνο μέσα από τις φωτογραφίες που ανεβάζει στο ίνσταγκραμ.
Έχω την εντύπωση ότι είναι ένα πολύ νεαρό παιδί.
Έχω, όμως, την βεβαιότητα ότι είναι ένας πολύ ευγενικός νέος, που διαθέτει απίστευτα ώριμη σκέψη και μεγάλο ταλέντο στη γραφή.
Και ξέρω ότι φτιάχνει και μουσικές.
Αρχίσαμε να συνομιλούμε, όταν μου ζήτησε κάποια φωτογραφία, για να την χρησιμοποιήσει ως thumbnail σε κάποιο κείμενο.
Αγνοούσα τη λέξη, όμως αυτό το thumb, που άρχιζε η λέξη, μου θύμισε το Under My Thumb των Rolling Stones, από το άλμπουμ Aftermath του 1966.
Οπότε είδα θετικά το αίτημά του και του έστειλα τη φωτογραφία.
Φυσικά ο Στήλιος μου εξήγησε τι σημαίνει η λέξη thumbnail κι έτσι απέκτησα και μια γνώση παραπάνω η αρτίστα…
Πέρασε ο καιρός, ήλθε και το Πάσχα, έπεσα σε κώμα από τα πολλά πασχαλινά κουλούρια (θαύμα έγιναν τα κουλουράκια μου εφέτος) και τα τσουρέκια που με φίλεψε η Φλοράνς (μια φίλη εδώ πιο κάτω, δεν την ξέρεις), ώσπου ξημέρωσε το Σάββατο 30 Απριλίου 2022 και η οδοντίατρος άνοιξε το ιατρείο της, μόνο και μόνο για να μου βγάλει ένα δόντι.
Την Κυριακή το πρήξιμο είχε φτάσει στον ουρανό, ο πόνος καλά κρατούσε, ένιωθα βαθύτατα κουρασμένη και κοιμόμουν σχεδόν όλη την ημέρα.
Το απόγευμα σηκώθηκα να πάρω ένα παυσίπονο και έριξα μια ματιά στο κινητό, μήπως είχε πάρει κανείς τηλέφωνο.
Και βλέπω ένα μήνυμα.
Από τον Στήλιο.
Το ανοίγω, το διαβάζω και ξεχνάω και κούραση και πρήξιμο και πόνο και παυσίπονο.
Γιατί ήταν το ίδιο το κείμενο παυσίπονο.
Όχι, διάβασέ το κι εσύ και πες μου…
⁕
_sthlios
Μπήκα στο δάσος και μέτρησα αμέτρητα δέντρα που ποικίλουν σε ύψος, μέγεθος και πάχος, άλλα με πυκνό φύλλωμα, άλλα με βελόνες, άλλα με ανοιχτά καταπράσινα φύλλα, και άλλα γκρίζα, δίχως όμορφα χρώματα.
Μα διάλεξα ενστικτωδώς ένα περίεργο δέντρο για δικό μου, ένα μικρό, στο άνθος ακόμα, στην αναζήτηση του ύψους και των ορίων του, ένα δέντρο περίεργο, ματαιόδοξο, κάπως θλιμμένο κάτω από τις ακτίνες του ήλιου, που κάνουν τα πάντα λίγο πιο λαμπερά.
Κάπως ξεχωριστό, κάπως αταίριαστο, παράταιρο μέσα στο δάσος, που μοιάζουν ασήμαντες οι λεπτομέρειες από αρκετά μεγάλη απόσταση.
Άλλοι φθονούσαν τη φροντίδα μου και άλλοι φοβόντουσαν την ανάπτυξη, τα φύλλα και τα άνθη, που μύριζαν με μια τόσο ευφάνταστη πολυτονία, σχεδόν σαν αμέθυστος πολύτιμη.
Και κάπως έτσι μια μέρα μου το στέρησαν.
.
.
Μα ήταν το δικό μου δέντρο, διαλεγμένο από τα δικά μου μάτια, μα ξεχώριζε...
Και αν ποτέ φύτευαν κάτι καινούργιο στην θέση του, δεν θα άνθιζε.
Και δεν άνθισε.
Το χώμα δεν θα άφηνε το νερό να φτάσει στις ρίζες και τα πουλιά δεν θα ήθελαν να ξαποστάσουν λίγο στα κλαδιά, που τόσο άτρωτα τα κάνει να νιώθουν.
Και πέταξαν.
Πέτα λοιπόν...
Και βρες μου το δέντρο που μου πήραν κακήν-κακώς, ώστε να μην μπορώ να το ποτίζω, γιατί αναπτυσσόταν επικίνδυνα, γιατί μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξεχωρίσει μέσα στο δάσος και να γίνει το ορόσημο που θα αναγνώριζε ο καθείς από μακριά, που σ’ όλα τα πουλιά που θα διάλεγαν να ξαποστάσουν πάνω του, θα πρόσφερε ένα συναίσθημα ημιθεϊκό και όχι άτρωτο.
.
.
Πέτα και βρες αυτό το δέντρο, θα το δεις.
Ίσως να το μυρίσεις, μα φύγε γρήγορα, γιατί όσο περισσότερο χρόνο ξοδέψεις γύρω του, τόσο επίπονο θα είναι να το αποχωριστείς και έτσι θα μείνεις για πάντα στα κλαδιά του, χωρίς να μπορέσεις να μου προσφέρεις την πληροφορία που αναζητώ.
Εις το επανιδείν.
Και ακόμα ψάχνω...
.
.
Τα πάντα είναι οπτική.
.
.
.
⁕
Τώρα θα αναρωτιέσαι γιατί ο Στήλιος μου έστειλε το κείμενο.
Μα επειδή με αυτό είχε συνοδέψει δύο φωτογραφίες μου!
Η πρώτη
Και η δεύτερη
Άντε, δεν πρέπει να έχεις παράπονο, σου έδειξα και δυο φωτογραφίες...
Ξέρω, σου έχω υποσχεθεί περισσότερες, αλλά θα το κάνω όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου!
Και κάπως έτσι, λοιπόν, έγινε αυτή η σύμπραξη!
Τώρα, για την περίπτωση που θέλεις να βρεις τον Στήλιο, σου αφήνω τη διεύθυνση εδώ.
Όσο για εμάς, θα τα πούμε και πάλι εν ευθέτω χρόνω!
...μπω από μόνη μου σε καραντίνα (γιατί πάντα ήμουν πολύ μπροστά), λόγω της τεράστιας αύξησης των κρουσμάτων γενικώς, δέχτηκα μια επίσκεψη πολύ ευχάριστη και από πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο.
Επίσκεψη από τον κουμπάρο μου (είμεθα κουμπάροι σε ένα παράλληλο σύμπαν), τον Mahler76!
Τον Μάλερ τον γνώρισα διαδικτυακά στις 2 Μαΐου του σωτηρίου έτους 2011, όταν είχα κάμει ένα ποστ στο παλιό μου βλογ, το ola de palabras, και εκείνος ήλθε και σχολίασε.
Τον ήξερα, βέβαια, καθώς ήταν πασίγνωστος στη βλογόσφαιρα, αλλά ήταν τέτοιο το μέγεθος της διασημότητάς του, που δίσταζα να τον επισκεφτώ πρώτη, διότι κατά βάθος είμαι και ντροπαλή η ρουφιάνα.
Τον γνώρισα εκ του σύνεγγυς, αρκετά αργότερα, στις 13 Ιανουαρίου του 2012, σε ένα V.I.P. πάρτι που με είχε καλέσει ο Λουστράκος στο τιτανοτεράστιο διαδικτυακό του ραδιόφωνο το Boem Radio.
Με τον Μάλερ αγαπηθήκαμε με την πρώτη ματιά και ήταν θέμα χρόνου να κουμπαριάσουμε, σε εκείνο το παράλληλο σύμπαν που σου έλεγα πιο πάνω.
Από τότε συναντιόμαστε όποτε μας το επιτρέπουν οι καταστάσεις και οι αποστάσεις.
Η βραδιά κύλησε σε εξαιρετικά ευχάριστο και αγαπησιάρικο κλίμα, καθώς μιλήσαμε, φάγαμε, ήπιαμε και την Άρτα φοβερίσαμε (το τελευταίο φαντάζει άσχετο, αλλά και πάλι…).
Προσμένοντας κι άλλες συναντήσεις μας, ευχαριστώ αγαπημένε μου Μάλερ για τα δώρα σου, αλλά κυρίως σ' ευχαριστώ για την παρουσία σου στη ζωή μου!
Φάκελο που περιείχε δώρο, που μου έκαμε η Μία για τα γενέθλιά της, δες εδώ!
Δώρο που εκτός από πανέμορφο είναι και πρακτικότατο!
Μία ωραιότατη θήκη για τα γυαλιά μου.
Για να μην τα αφήνω από 'δω κι από 'κει όταν δεν τα φοράω.
Το δώρο συνοδευόταν από μία άκρως καλλιτεχνική κάρτα.
Όλα αυτά φτιαγμένα από τα χεράκια της Μίας.
Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό με το χρονικό του δώρου της Μίας:
Μία, σε ευχαριστώ πολύ για ακόμα μια φορά!
I ❤Mia!
Τη δεύτερη φορά ο ταχυδρόμος έφερε φάκελο από το Ρουλάκι.
Το οποίο Ρουλάκι έμαθε ότι δεν έχω όρεξη να κατεβάσω τα χριστουγεννιάτικα από το πατάρι και να στολίσω το σπίτι, οπότε είπε "Έτσι είσαι αρτίστα; Θα σε κάνω εγώ να στολίσεις θες δεν θες"!
Ο φάκελος από το Ρουλάκι περιείχε καρτούλα με ευχές, σημείωμα με λόγια ψυχικής στήριξης και 3 (τρία) πλεκτά στολίδια για το χριστουγεννιάτικο δέντρο!
Κι έτσι στόλισα ήθελα δεν ήθελα!
Εννοείται πως όλα αυτά τα έφτιαξε το Ρουλάκι με τα χεράκια του!
Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό με το χρονικό του δώρου από το Ρουλάκι:
...μου ημερολόγιο ιστολόγιο, αυτό το ποστ δεν σηματοδοτεί την επιστροφή μου στο τακτικό εβδομαδιαίο βλόγγινγ. Είναι μια έκτακτη ανάρτηση. Το πότε θα επιστρέψω, δεν το γνωρίζω ακόμα.
Προς το παρόν, μάλλον, περνάω ένα καταθλιπτικό επεισόδιο, ίσως επειδή έφυγαν όλοι οι φιλοξενούμενοι και απομείναμε πάλι τρεις κι ο κούκος (όπου κούκος, βάλε σκύλος) στο σπίτι που κατοικούμε, το οποίο (καταθλιπτικό επεισόδιο) θέλω να σεβαστώ, μήπως και συγκινηθεί και με αφήσει μια ώρα αρχύτερα.
Ίσως πάλι, για τη βαρυθυμία μου να ευθύνεται το γεγονός ότι σήμερα Πέμπτη 9 Ιανουαρίου και ώρα 11 π.μ., η οδοντίατρός μου πρόκειται να μου βγάλει 4 (τέσσερα) δόντια μαζί.
Ταυτοχρόνως.
Με τη μία.
Αυτό σημαίνει πως θα απέχω όχι μόνον από εδώ και τις διαδικτυακές ενασχολήσεις γενικότερα, αλλά και από την τοπική κοινωνία, έως ότου να αποκατασταθεί η βλάβη.
Εννοείται ότι θα κλείσω και τα τηλέφωνα (σταθερό και κινητό), καθώς δεν θα μπορώ να μιλήσω, αφενός μεν λόγω ελλείψεως σημαντικών για την καλή άρθρωση οδόντων (ας δοκιμάσει κάποιος να πει τη λέξη "συστοιχία" χωρίς δόντια και θα καταλάβει τι εννοώ), αφετέρου δε λόγω κακής διαθέσεως.
Σε αυτό το σημείο, παραθέτω μιμίδιο, το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να έχει φτιαχτεί αποκλειστικά για εμένα!
...που γνώρισα την Αχτίδα, παρά το γεγονός ότι είναι βλόγγερ εδώ και πολλά χρόνια.
Ήλθε μια μέρα εδώ πέρα μέσα και μετά ανταπέδωσα την επίσκεψη και, όπως ήταν φυσικό, κόλλησα.
Διότι από τη μία έχει ένα σκυλάκι ίδιο με το δικό μου, αλλά σε θηλυκό και μου αρέσει να το βλέπω και από την άλλη φτιάχνει υπέροχα πράγματα, που θα τα ζήλευε (με την καλή έννοια) ο καθένας!
Έτσι είχα πάει μια μέρα και είδα σε αυτήτην ανάρτησή της, ότι είχε φτιάξει, μεταξύ άλλων, κάτι καταπληκτικά χριστουγεννιάτικα στολίδια από καπάκια βάζων.
Ξετρελάθηκα!
Άφησα σε ένα σχόλιο τη γνώμη μου.
Τι ήταν να την πω;
Αμέσως η Αχτίδα είπε ότι θα μου στείλει ένα!
Και μου έστειλε!
Και το άνοιξα.
Και τι βρήκα μέσα;
Όχι ένα, ούτε δύο,
αλλά τρία χριστουγεννιάτικα στολίδια!
Ένα στολίδι για το δέντρο,
φτιαγμένο από καπάκια βάζων.
Ένα γούρι-καρδούλα για το 2020.
Και ένα στολίδι με τον Άγιο Βασίλη!
Όλα από τα χεράκια της!
Υπέροχα!
Δεν κρατήθηκα και τα τοποθέτησα αμέσως!
Και κάπως έτσι ξεκίνησε κι ο στολισμός του σπιτιού εφέτος.
Με τα στολίδια από την Αχτίδα.
Την οποία και ευχαριστώ θερμώς για τη χαρά που μου πρόσφερε!
Την πρώτη εβδομάδα μετά το Πάσχα, οι ημερήσιες εφημερίδες θα μετρήσουν μόλις δύο εκδόσεις!
Την Τρίτη του Πάσχα δεν εκδίδονται, λόγω αργίας της δεύτερης ημέρας της γιορτής (Δευτέρα).
Την Πέμπτη δεν έχει φύλλο, λόγω απεργίας της Πρωτομαγιάς (Τετάρτη).
Και το Σαββατοκύριακο πάλι δεν θα εκδοθούν, λόγω της γιορτής του Αγίου Πέτρου στις 3 Μαΐου (τοπική γιορτή).
Δοθείσης ευκαιρίας, λοιπόν, και επειδή λόγω επικείμενης Μεγάλης Εβδομάδας, μια κατάνυξη θα την πάθω η αρτίστα, λέω να απέχω και από τούτο το ημερολόγιο ιστολόγιο, αλλά και από το διαδίκτυο γενικότερα, από σήμερα Σάββατο του Λαζάρου έως την Τρίτη 7 Μαΐου!
Οπότε, δεν μένει παρά να σας ευχηθώ καλό Πάσχα, καλή Ανάσταση και καλή Εργατική Πρωτομαγιά!
...ότι δεν συμβαίνει τίποτα το ευχάριστο, τίποτα το ξεχωριστό και ότι όλα είναι ίδια, έρχεται ο ταχυδρόμος, σου παραδίδει έναν μεγάλο φάκελο και σε διαψεύδει!
Βλέπω από πού έχει σταλεί και τον ανοίγω πάραυτα, με μεγάλη λαχτάρα, αδιαφορώντας για τα κομμάτια του χαρτιού που έπεφταν στο πάτωμα.
Και κράτησα στα χέρια μου το "εύσαρκο κάτι σαν φως"!
Τη νέα ποιητική συλλογή της Βίκυς Δερμάνη, που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2018, από τις εκδόσεις ΑΩ.
Και ανοίγω το βιβλίο και βλέπω την ιδιόχειρη αφιέρωση.
Αλλά επειδή είναι πολύ προσωπική, δεν αφήνω να φανεί παρά μόνο η υπογραφή της Βίκυς.
Το κλείνω και το ξανανοίγω σε μια τυχαία σελίδα και πέφτω επάνω της.
Σε ποια; Στη Φεβρωνία. Όχι βέβαια στη συχωρεμένη θεία Φεβρωνία, αλλά σε αυτήν της Βίκυς της Δερμάνη, που ουδεμία σχέση έχει με την εκλιπούσα.
Αμέσως παίρνω τη Βίκυ τηλέφωνο και μετά από μία αρκετά μεγάλης χρονικής διάρκειας συνομιλία, όπως ήταν φυσικό, παράτησα τα πάντα για αργότερα και ξεκίνησα την ανάγνωση.
Γιατί το βρίσκω απολύτως φυσιολογικό να προτιμά κάποιος να είναι με τη Μαρία, τον Γιώργο, την Άννα, τον Αντώνη, τη Ρενάτα και τη Φεβρωνία, παρά να φτιάχνει φάβα, με κίνδυνο μάλιστα να την κάψει.
Κι ας έχουν όλοι αυτοί τα παράθυρα μισόκλειστα ή σφαλιστά.
Γιατί παντού υπάρχουν παράθυρα.
Σε όλα τα ποιήματα (σ.σ. που θα τολμούσα να τα χαρακτηρίσω ως ποιητικές πρόζες), εκτός από ένα, που θα πω πιο κάτω.
Άλλωστε έπρεπε να κρατήσω το δικό μου εθιμοτυπικό. Να βρω αμέσως ποιο από όλα θα χρίσω ως το πιο αγαπημένο μου αυτής της συλλογής. Έτσι έχω κάνει με όλα τα βιβλία της Βίκυς.
Και το βρήκα.
Είναι Αυτή!
Που κάποτε την έλεγαν Ηλέκτρα.
Είναι Αυτή, που το ποίημα της δεν έχει παράθυρο.
Και είναι τόσα, μα τόσα τα συναισθήματα που με μοναδικό τρόπο στα γεννά η ποίηση της Βίκυς.
Και είναι κρίμα που δεν έχω την ευχέρεια να μετατρέπω τα συναισθήματά μου σε λέξεις για να τα περιγράψω. Ποτέ δεν το έχω καταφέρει. Ποτέ δεν έμαθα να το κάνω.
Ευτυχώς όμως, βρήκα εδώ κάτι που έχει γραφτεί για το βιβλίο και που συμφωνώ με τα γραφόμενα και που μπορεί κανείς διαβάζοντάς το να πάρει μια ιδέα.
Το μόνο που έχω να πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Βίκυ.
Όχι μόνο γιατί μου χάρισε την καινούργια της συλλογή, αλλά και επειδή είναι αυτή που είναι, επειδή γράφει όπως γράφει, επειδή είναι φίλη μου.
ΥΓ. Αυτό το ξημέρωμα, το οποίο ήταν δώρο του κουμπάρου μου και τον ευχαριστώ θερμά γι αυτό, μπορεί άνετα να θεωρηθεί το τρίτο ωραιότερο της ζωής μου, ως τώρα.
