Ο κόσμος...

...είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε, αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία δεν είναι πάντα και τόσο διασκεδαστική, αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης κάπου-κάπου. 

Lawrence Ferlinghetti ©

Dorothea Lange 

Migrant Mother (1936)

Καθώς έβγαινα...

...για άλλη μια φορά στην κανονική μου ώρα από τον ανελκυστήρα, σκεφτόμουν πως η ζωή μου, με τις μέρες της που γίνονται όλο και πιο όμοιες στις λεπτομέρειές τους, μοιάζει μ’ εκείνες τις τιμωρίες που επιβάλλονται στους μαθητές ανάλογα με το σφάλμα τους, να γράψουν δέκα, εκατό ή και περισσότερες φορές την ίδια φράση, που τουλάχιστον εξαιτίας των πολλών επαναλήψεων γίνεται παράλογη. 

Μόνο που στη δική μου περίπτωση πρόκειται για μια τιμωρία που λέει "Όσες φορές αντέξεις". 

ΥΓ. Αααα, και πού είσαι αγαπητό ημερολόγιο; Για να μην ψάχνεσαι, να σου πω ότι το παραπάνω δεν το έχω γράψει εγώ, αλλά αποδίδεται στον Φραντς Κάφκα, από το βιβλίο "Ημερολόγια Β' 1914-1923", Εκδόσεις Εξάντας. Απλώς το κείμενο τυχαίνει να με εκφράζει, καθώς αυτό τον καιρό ζω σε ένα καφκικό περιβάλλον, με ατελείωτες γραφειοκρατικές διαδικασίες χωρίς νόημα και διέξοδο, με υπερβολικό άγχος και νιώθω ότι δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση. 

Με μια λέξη: Εφιάλτης.

Meanwhile, όταν το υστερόγραφο είναι μεγαλύτερο του βασικού κειμένου, τότε έχω χαρά μεγάλη.  

(Τελική μέτρηση λέξεων, πριν από αυτή την παρένθεση, διότι διαφορετικά δεν θα τελειώσω ποτέ: Κείμενο-79 λέξεις. Υστερόγραφο-90 λέξεις. Τέλεια!)

#κάφκα_και_ξερό_ψωμί

#σαββατιάτικοι_προβληματισμοί

#για_το_ζάλογγο_πάω_καλά;

"Λέγε...

 

...με Ισμαήλ. Πριν από μερικά χρόνια - δεν έχει σημασία πόσα ακριβώς - έχοντας λίγα ή καθόλου χρήματα στο πουγκί μου και τίποτα ιδιαίτερο που να με ενδιαφέρει στη στεριά, σκέφτηκα να ταξιδέψω λίγο στη θάλασσα και να δω το υδάτινο μέρος του κόσμου. 

Είναι ένας τρόπος που έχω να διώχνω το σπλήνιασμα και να ρυθμίζω το κυκλοφορικό. 

Όταν πιάνω τον εαυτό μου να στραβώνει το στόμα, όταν μες στην ψυχή μου είναι Νοέμβρης υγρός, που ψιλοβρέχει, όταν πιάνω τον εαυτό μου να σταματάει άθελα μπρος σε φερετροπωλεία και να γίνεται ουραγός κάθε κηδείας που συναντώ και, ειδικά, όταν οι υποχονδρίες μου με κυβερνούν τόσο, που χρειάζεται ένας δυνατός ηθικός φραγμός να με εμποδίσει να βγω επίτηδες στο δρόμο και μεθοδικά να ρίξω χάμω τα καπέλα του κόσμου, τότε θεωρώ πως ήρθε πια η ώρα να μπαρκάρω, όσο πιο γρήγορα μπορώ. 

Είναι το δικό μου υποκατάστατο του πιστολιού και της σφαίρας. 

Με μια φιλοσοφική χειρονομία όλο μεγαλοπρέπεια, ο Κάτων ρίχνεται πάνω στο σπαθί του εγώ παίρνω ήσυχα το πλοίο. Δεν υπάρχει τίποτα το εκπληκτικό σ' αυτό. 

Αν το ήξεραν έφτανε όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, με τον τρόπο τους, αργά ή γρήγορα, θα έτρεφαν πάνω-κάτω τα ίδια αισθήματα με μένα για τον ωκεανό". [...] 

Μόμπι Ντικ 

Melville Herman

 

#κόμικ_κατά_του_άγχους

#τζάμπα_πήγαν_οι_ενδοσκοπήσεις 

#μην_τάξεις_σε_άγιο_κερί_και_στην_αρτίστα_κόμικ

Cooperation Vol. 3

 

Σαν χάρτες με ξεχασμένες οδούς, σαν δρόμους χωμάτινους, γυμνοί, ατόφιοι και κάπως επικίνδυνοι, αν δεν δώσεις την κατάλληλη προσοχή, κάπως έτσι μας φαντάζονται... 

Μα οι άνθρωποι που φοβούνται τις πιθανότητες, μάθανε να περπατάνε μόνο σε πλακάκι ή μάρμαρο, υπό την προστασία του γυαλισμένου αστραφτερού μονοπατιού προς πάσα κατεύθυνση. 

Και εγώ εδώ, μια γλιστράω από τη μεγάλη ταχύτητα στο αστραφτερό μάρμαρο και μια χαρακώνονται τα πέλματά μου στα χαλίκια. 

Θυσία απόψε. 

Κι έπεσε στην αγκαλιά μου. 

Ανατολή απόψε. 

Και ξημερώθηκε κοντά μου. 

Village burning tonight. 

City guide us and let us ride your yellow lights. 

The name of my noise is yellow bloody stripes.

Κείμενο: Στήλιος 

Φωτογραφία: Αρτίστα του βωβού

Αν τουλάχιστον...

...μέσα στους ανθρώπους αυτούς, 

ένας επέθαινε από αηδία... 

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, 

θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία. 

Κώστας Καρυωτάκης/Πρέβεζα

#ο_νοών_νοείτο

#να_χαρώ_εγώ_δικαιοσύνη

#η_απόλυτη_ξεφτίλα

Cooperation Vol. 2

Αγαπημένο μου ημερολόγιο ιστολόγιο, 

Τις προάλλες βγήκα για φωτογράφιση και πέρασα από ένα μπαρ που σύχναζα, πριν να γίνω γραία. 

Εκεί που λες, όταν πήγαινα έπινα τον Βόσπορο, έπαιζα και καμία μουσική όταν έκαμε διάλλειμα ο ντι τζέι, χόρευα ακατάπαυστα, έκανα ψυχανάλυση με τον μπάρμαν και γενικά πέρναγα πολύ ωραία. 

Μέχρι που έπιασε φωτιά. 

Περνώντας από μπροστά του, με κυρίευσε μια νοσταλγία και φωτογράφισα το, καμένο πλέον, παράθυρό του. 

Το βλέπει ο Στήλιος (σ.σ. το παράθυρο) και προέκυψε η δεύτερη σύμπραξη. 

Τουτέστιν η αρτίστα βάζει τη φωτογραφία κι ο Στήλιος (εδώ) το εξαιρετικό κείμενο. 

Δεν χρειάζεται να σου πω ποιος είναι ο Στήλιος, τον θυμάσαι από την περασμένη φορά (εδώ). 

Σήμερα, όμως, έχω και κάτι καινούργιο, που δεν το γνωρίζεις. 

Αυτό το ταλαντούχο παιδί, εκτός από το να γράφει εξαιρετικά, καταπιάνεται και με άλλα πράγματα. 

Ένα από αυτά είναι να φτιάχνει μουσικές. 

Κι έκανε και ένα άλμπουμ τραγουδιών, με δικούς του στίχους, μουσική και αφήγηση, που το πρώτο μέρος κυκλοφορεί ήδη στο Youtube, στο δικό του κανάλι (εδώ). 

Έχω λοιπόν, μια φωτογραφία, ένα άσμα και μια δημοσίευση αυτής της σύμπραξης από το στόρυ του Στήλιου και σου τα αφήνω εδώ απαλά!

⁕⁕⁕

Κανείς δεν χρειάζεται ήρωα, θεό ή δαίμονα. 

.

Κανείς δεν αξίζει σωτηρία στην σωσίβια λέμβο αν δεν εισχώρησε από μόνος του. 

Η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται. 

Σκιές πάνε κι έρχονται, και σε κάθε δρομολόγιο τροφοδοτούνται με κομμάτια από την πίτα, κι εσύ ήσουν το ιδανικό γλυκό. 

.

Κρίμα καλό μου ντελικατέσεν, άμορφο παρέμεινες και απόψε... Μετά τις επισκέψεις και τις αναχωρήσεις. 

.

Καλώς το... Πέρνα κι εσύ απόψε από κοντά μας. Και λίγο εδώ θα κάνουμε ησυχία. 

. 

. 

. 

. 

. 

Τώρα μπορώ να σου μιλήσω ξανά ελεύθερα, ή αλυσοδεμένα... Δεν ξέρω... 

.

Πλέον η έννοια του ελεύθερου έχει πάρει νέες τροπές, οπότε αν θέλω να ακριβολογώ δεν μπορώ να πω με σιγουριά κάτι από αυτά τα δύο. 

.

Πού είχαμε μείνει; 

Α ναι σωστά, πνίγονται. 

Αλλά μην απλώσεις χέρι δαγκώνουν, δεν ψάχνουν σωτήρα αυτά τα χέρια, ψάχνουν θυσίες... 

Γλυκές θυσίες, γεμάτες ένταση, έτοιμες για αυτοθυσία, η θάλασσα αφρίζει στην ανταλλαγή του βλέμματος, να σου θυμίζει ότι το να κοιτάς καμιά φορά είναι κατάρα... 

.

Πάλι μπερδεμένα στα λέω το ξέρω. 

Μα συνήθισες. 

.

Μα πάλι δεν κατάλαβες, ξαναρίξε μια ακόμα μάτια… 

Και τώρα, τώρα βλέπεις δύο έννοιες επιτέλους. 

.

Μα βαριέμαι να εξηγώ. 

.

Λοιπόν απλά είναι τα πράγματα. 

ΘΕΣ;

⁕⁕⁕

Bonus: 

Άσμα by Στήλιος

#μα_σε_συνήθισα

#όπου_δεν_πίπτει_λόγος_πίπτει_νάζι

#πού_να_σου_εξηγώ_τώρα...

Cooperation Vol. 1

Έφτασε ο Μάιος και είπα να έρθω εδώ πέρα μέσα, να ανοίξω κανένα παράθυρο, να μπει η ευωδιά από τις ανθισμένες πορτοκαλιές της περιοχής. 

Και για να σου πω και για τον Στήλιο. 

Τον Στήλιο δεν τον γνωρίζω, παρά μόνο μέσα από τις φωτογραφίες που ανεβάζει στο ίνσταγκραμ. 

Έχω την εντύπωση ότι είναι ένα πολύ νεαρό παιδί. 

Έχω, όμως, την βεβαιότητα ότι είναι ένας πολύ ευγενικός νέος, που διαθέτει απίστευτα ώριμη σκέψη και μεγάλο ταλέντο στη γραφή. 

Και ξέρω ότι φτιάχνει και μουσικές. 

Αρχίσαμε να συνομιλούμε, όταν μου ζήτησε κάποια φωτογραφία, για να την χρησιμοποιήσει ως thumbnail σε κάποιο κείμενο. 

Αγνοούσα τη λέξη, όμως αυτό το thumb, που άρχιζε η λέξη, μου θύμισε το Under My Thumb των Rolling Stones, από το άλμπουμ Aftermath του 1966.

   

Οπότε είδα θετικά το αίτημά του και του έστειλα τη φωτογραφία. 

Φυσικά ο Στήλιος μου εξήγησε τι σημαίνει η λέξη thumbnail κι έτσι απέκτησα και μια γνώση παραπάνω η αρτίστα… 

Πέρασε ο καιρός, ήλθε και το Πάσχα, έπεσα σε κώμα από τα πολλά πασχαλινά κουλούρια (θαύμα έγιναν τα κουλουράκια μου εφέτος) και τα τσουρέκια που με φίλεψε η Φλοράνς (μια φίλη εδώ πιο κάτω, δεν την ξέρεις), ώσπου ξημέρωσε το Σάββατο 30 Απριλίου 2022 και η οδοντίατρος άνοιξε το ιατρείο της, μόνο και μόνο για να μου βγάλει ένα δόντι. 

Την Κυριακή το πρήξιμο είχε φτάσει στον ουρανό, ο πόνος καλά κρατούσε, ένιωθα βαθύτατα κουρασμένη και κοιμόμουν σχεδόν όλη την ημέρα. 

Το απόγευμα σηκώθηκα να πάρω ένα παυσίπονο και έριξα μια ματιά στο κινητό, μήπως είχε πάρει κανείς τηλέφωνο. 

Και βλέπω ένα μήνυμα. 

Από τον Στήλιο. 

Το ανοίγω, το διαβάζω και ξεχνάω και κούραση και πρήξιμο και πόνο και παυσίπονο. 

Γιατί ήταν το ίδιο το κείμενο παυσίπονο. 

Όχι, διάβασέ το κι εσύ και πες μου…

⁕

_sthlios 

Μπήκα στο δάσος και μέτρησα αμέτρητα δέντρα που ποικίλουν σε ύψος, μέγεθος και πάχος, άλλα με πυκνό φύλλωμα, άλλα με βελόνες, άλλα με ανοιχτά καταπράσινα φύλλα, και άλλα γκρίζα, δίχως όμορφα χρώματα. 

Μα διάλεξα ενστικτωδώς ένα περίεργο δέντρο για δικό μου, ένα μικρό, στο άνθος ακόμα, στην αναζήτηση του ύψους και των ορίων του, ένα δέντρο περίεργο, ματαιόδοξο, κάπως θλιμμένο κάτω από τις ακτίνες του ήλιου, που κάνουν τα πάντα λίγο πιο λαμπερά. 

Κάπως ξεχωριστό, κάπως αταίριαστο, παράταιρο μέσα στο δάσος, που μοιάζουν ασήμαντες οι λεπτομέρειες από αρκετά μεγάλη απόσταση. 

Άλλοι φθονούσαν τη φροντίδα μου και άλλοι φοβόντουσαν την ανάπτυξη, τα φύλλα και τα άνθη, που μύριζαν με μια τόσο ευφάνταστη πολυτονία, σχεδόν σαν αμέθυστος πολύτιμη. 

Και κάπως έτσι μια μέρα μου το στέρησαν. 

. 

. 

Μα ήταν το δικό μου δέντρο, διαλεγμένο από τα δικά μου μάτια, μα ξεχώριζε... 

Και αν ποτέ φύτευαν κάτι καινούργιο στην θέση του, δεν θα άνθιζε. 

Και δεν άνθισε. 

Το χώμα δεν θα άφηνε το νερό να φτάσει στις ρίζες και τα πουλιά δεν θα ήθελαν να ξαποστάσουν λίγο στα κλαδιά, που τόσο άτρωτα τα κάνει να νιώθουν. 

Και πέταξαν. 

Πέτα λοιπόν... 

Και βρες μου το δέντρο που μου πήραν κακήν-κακώς, ώστε να μην μπορώ να το ποτίζω, γιατί αναπτυσσόταν επικίνδυνα, γιατί μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξεχωρίσει μέσα στο δάσος και να γίνει το ορόσημο που θα αναγνώριζε ο καθείς από μακριά, που σ’ όλα τα πουλιά που θα διάλεγαν να ξαποστάσουν πάνω του, θα πρόσφερε ένα συναίσθημα ημιθεϊκό και όχι άτρωτο. 

. 

. 

Πέτα και βρες αυτό το δέντρο, θα το δεις. 

Ίσως να το μυρίσεις, μα φύγε γρήγορα, γιατί όσο περισσότερο χρόνο ξοδέψεις γύρω του, τόσο επίπονο θα είναι να το αποχωριστείς και έτσι θα μείνεις για πάντα στα κλαδιά του, χωρίς να μπορέσεις να μου προσφέρεις την πληροφορία που αναζητώ. 

Εις το επανιδείν. 

Και ακόμα ψάχνω... 

. 

. 

Τα πάντα είναι οπτική. 

. 

. 

. 

⁕

Τώρα θα αναρωτιέσαι γιατί ο Στήλιος μου έστειλε το κείμενο. 

Μα επειδή με αυτό είχε συνοδέψει δύο φωτογραφίες μου!

 

Η πρώτη 

Και η δεύτερη 

Άντε, δεν πρέπει να έχεις παράπονο, σου έδειξα και δυο φωτογραφίες... 

Ξέρω, σου έχω υποσχεθεί περισσότερες, αλλά θα το κάνω όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου! 

Και κάπως έτσι, λοιπόν, έγινε αυτή η σύμπραξη! 

Τώρα, για την περίπτωση που θέλεις να βρεις τον Στήλιο, σου αφήνω τη διεύθυνση εδώ.

Όσο για εμάς, θα τα πούμε και πάλι εν ευθέτω χρόνω!

#τα_μαγιάτικα_σουξέ 

#οι_χαρές_του_ίνσταγκραμ 

#ευχάριστες_εκπλήξεις_στο_dm

"Περνάει ο χρόνος...

...της Γιολάντα Μπατανέ. 

Με τα βιβλία της πρώτης ρωσίδας τρανσέξουαλ Ντμίτρα Βασίλιεβας για το πώς μπορεί να παραμείνει κάποιος για πάντα νέος-έστω και μέσα σε μια ψυχιατρική κλινική. 

Με ψώνια. Ασταμάτητα ψώνια. 

Βρίζει τις πωλήτριες για το σπαστό ωράριο. 

Γιατί να κλείνουν μεσημέρι; Τρεις ώρες από την ζωή της χαμένες. Δίχως ψώνια. Κουρασμένη χωρίς να κουράζεται. Αντί να βρίζει κοιμάται. Και όταν ξυπνάει βρίζει. Αφού δεν μπορεί να έχει μεσημβρινά ψώνια, δεν θα έχει τίποτα. Τρεις ώρες, μεσημέρι. Κοιμάται πάντα. 

Και το κουμπί να πατήσει ο Κίμ, δεν θα ξυπνήσει. Δεν χαρίζεται σε κανέναν. Σε τίποτα. Σε καμία χαρά. Αφού δεν δύναται να ψωνίζει, καλύτερα να κοιμάται. 

Εκείνος απόντας. Άρα ήσυχος. Εξαργύρωσε την ησυχία του με δυο μπλοκ επιταγών στο όνομά της, με εβδομαδιαίο επίδομα και με ένα θεόρατο σπίτι απέναντι από τα ανάκτορα. Γιατί; Γιατί το μέγεθος μετράει. Όπως όλοι. 

Μέχρι τις παραμονές του χωρισμού διαφημίζουν την ευτυχία τους. 

Γιολάντα Μπατανέ. Μόνη παντού."

Είναι αρχές του έτους 1917. Μια απροσδόκητη έλλειψη βότκας, τόσο καθαρής όσο και νοθευμένης, οδηγεί σε ταραχές στην Αγία Πετρούπολη. Η όχι και τόσο απροσδόκητη αφασία του τσάρου Νικόλαου Β' και της τσαρίνας Αλεξάνδρας, οδηγεί στην κλιμάκωση των εχθροπραξιών και την πτώση της ελέω Θεού μοναρχίας. 

Οι Ρώσοι θα έμπλεκαν πλέον με τους κουμμουνιστάς, αλλά ας πρόσεχαν στην τελική. 

Μέσα σε αυτό το ταραχώδες περιβάλλον, που οδήγησε στην κοσμοϊστορική αλλαγή από τον Πατερούλη Νικόλαο στον Πατερούλη Στάλιν, διάφοροι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, της όχι και τόσο διπλανής, αλλά ως επί το πλείστον της παρακατιανής πόρτας, ζουν τα δικά τους προσωπικά κωμικά δράματα. 

Τι θα φάνε, τι θα πιούνε, τι θα αρπάξει ο κώλος τους και, κυρίως, από ποιον θα το αρπάξει. 

Ανύπαρκτες καριέρες, αλλά και ανέλπιστοι θρίαμβοι θα σημαδέψουν τις ζωές τους. 

Μινγουάιλν, αν το έπος ΤΟΥΜΟΥΝΙΟΥΝ είχε σάουντρακ, θα ήταν το κάτωθι:

   

Τι είναι όμως το έπος ΤΟΥΜΟΥΝΙΟΥΝ;

Όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο: "Αυτή η ιστορία δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Έχει όμως έρωτα, πόλεμο, ίντριγκα, μυστήριο και ανθρώπινα πάθη. Ό,τι δηλαδή κάνουν ενδιαφέρουσα την περιπέτεια της ζωής. 

Από το Πέτρογκραντ μέχρι τη Μόσχα και από το Παρίσι και το Βερολίνο μέχρι το Κάπρι και τη Θεσσαλονίκη, οι ήρωες του αληθινού αυτού μεγαλειώδους έπους βάζουν τα πάθη τους πάνω από τις τραγωδίες της Ιστορίας. 

Στην πραγματικότητα αδυνατούν να κατανοήσουν την Ιστορία ακόμα και όταν τη "γράφουν". 

Το έπος ΤΟΥΜΟΥΝΙΟΥΝ καταγράφει τις ιστορίες απλών ανθρώπων που έζησαν "κανονικά" και "αντικανονικά" χωρίς να το ξέρουν. 

Στην πραγματικότητα καταγράφει εμβληματικά στιγμιότυπα της ανθρώπινης ανοησίας και των κοινοτοπιών της.". 

Τόση ώρα, ο λόγος για το νέο βιβλίο του Γιώργου Σιδέρη 

ΤΟΥΜΟΥΝΙΟΥΝ, 

που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος και

ήρθε για να μας συναρπάσει, 

να μας ξεδιψάσει, 

να γεμίσει τις πσυχούλες (!) μας ζεστασιά και αγάπη. 

Διαβάζεται απνευστί και 

μένει χαραγμένο στην μνήμη μας για πάντα ή, τουλάχιστον, 

μέχρι να δούμε το επόμενο επεισόδιο του Μπάτσελορ. 

Η τιμή του; Μόνο 10 ευρώ! 

Σαν να ψηφίζαμε 3 (τρεις) φορές για αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. 

Τίποτα δηλαδή… 

Μπορείς να το βρεις εδώ. 

Σε αυτό το σημείο παραθέτω λίγα λόγια για τον συγγραφέα, γραμμένα από τον ίδιο τον συγγραφέα: 

"Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1975. 

Στον ελεύθερο χρόνο μου διαβάζω βιβλία, ταξιδεύω και γράφω βιβλία όπως αυτά: "Η Σίσσυ Μπλουμ παντρεύτηκε" Biblio Εκδόσεις, "Άλαλα τα χείλη των ευσεβών" Biblio Εκδόσεις, "Σορτς ιστορίες" Εκδόσεις Λιβάνη. Όλα εξαντλημένα. Μαζί με την υπομονή μου. 

Γιώργος Σιδέρης" 

Υ.Γ. Ο τίτλος του βιβλίου "ΤΟΥΜΟΥΝΙΟΥΝ" τονίζεται όπως ερμηνεύεται και η Ιστορία: Κατά το δοκούν.

⁎⁎⁎

Συντελεστές του παρόντος ποστ.

Γιώργος Σιδέρης: Υπεύθυνος για την 1η παράγραφο, την επιλογή των εξαιρετικών φωτογραφιών (για τις ανάγκες του ποστ), τα ενσωματωμένα στις φωτογραφίες κείμενα (για τις ανάγκες του ποστ), την επιλογή του σάουντρακ του έπους (αν υπήρχε σάουντρακ σε αυτό), το οπισθόφυλλο του έπους, καθώς και για το απλό, λιτό κι απέριττο βιογραφικό του. 

Κουμπάρος Μάλερ (εδώ): Υπεύθυνος για τη 2η παράγραφο, για το κείμενο με την στοίχιση στο κέντρο, καθώς και για το ΥΓ.

Αρτίστα του βωβού: Υπεύθυνη για την αντιγραφή όλων των παραπάνω (πάλι μου βγήκε η πίστη της ρουφιάνας...).

Χορηγός επικοινωνίας: Ανιέτσκα Σκλιρουτσίκοβα. 

Μπόνους: Ο τίτλος από το πρώτο κεφάλαιο

Τα ουρλιαχτά...

...των λύκων που ακούγονταν προχθές κατά το μούχρωμα, από τον λόφο που βρίσκεται απέναντι δεξιά από το σπίτι που κατοικώ, ήταν η αφορμή να θυμηθώ τη δεσποινίδα Κοκκινοσκουφίτσα και την ιστορία της. 

Όχι το γνωστό παραμύθι, αλλά μια εκδοχή του, που είχε γράψει ο Παύλος ο Μάτεσις, είχε βάλει τη μελωδία ο Νίκος ο Δανίκας και είχε αφηγηθεί ο Γιώργος ο Μαρίνος. 

Η αφήγηση αυτή είχε συμπεριληφθεί στο άλμπουμ του τελευταίου "Ροζ Προκηρύξεις", μαζί με το εξίσου αγαπημένο μου άσμα "Σουμάδα στη Φεγγαράδα", αλλά γι' αυτό θα σου πω μιαν άλλη φορά. 

Που λες, ήμουν φαν του καλλιτέχνη και πήγαινα κάθε χρόνο στη Μέδουσα, και πάντα μετά το τέλος της παράστασης τον επισκεπτόμουν στο καμαρίνι του και με υποδεχόταν φορώντας, συνήθως, το κατάλευκο μπουρνούζι του, έχοντας ένα τεράστιο χαμόγελο και μια χαρά που πάλι έβλεπε τη μικρή του (ναι, τότε ήμουν ακόμα πολύ νεαρά) φανατική θαυμάστρια. 

Καθόμασταν για λίγο, παρουσία και του συνθέτη, λέγαμε διάφορα, που δεν είναι της παρούσης και στο τέλος λέγαμε καληνύχτα, αφού κάναμε μια σφιχτή αγκαλιά. Ναι, τότε αγκαλιαζόμασταν οι άνθρωποι… 

Συγκινούμαι πάντα, καθώς τα ενθυμούμαι όλα αυτά.  

Μα ας μη μακρηγορώ κι ας περάσω στο δια ταύτα: 

Η δεσποινίς Κοκκινοσκουφίτσα 

H Kοκκινοσκουφίτσα, 

χλωμή καρδίτσα 

ορφανή και μόνη, 

κρυώνει. 

Της έχουν κλέψει το πανωφόρι 

και στο ξεροβόρι κρυώνει 

καθώς ο βοριάς τ’ αρνάκια παγώνει, 

γενικώς… 

Με θλιμμένα ματάκια 

τρώει πουλάκια, 

σαλιγκαράκια, 

μανιταράκια ή και παιδάκια. 

Όλο φυτοζωεί, ω άπονη ζωή, 

δεν την παίζει δε κανείς! 

Μην κλέψεις το παλτό της ορφανής. 

Και θλιμμένη στο χιόνι 

τον άγριο λύκο ανταμώνει 

κι ο άγριος λύκος ουρλιάζει 

και την πειράζει. 

Η Kοκκινοσκουφίτσα νευριάζει, 

τον λύκο αρπάζει και τον βιάζει. 

Θλιμμένη και μόνη τον λύκο σκοτώνει. 

Θλιμμένη τον γδέρνει 

τη γούνα του παίρνει 

και φτιάχνει μανσόν και μαντό. 

Κι έτσι πια δεν κρυώνει 

και κάνει σκι μόνη, στο χιόνι.

   

Τελικά ποτέ δεν λείπει ο λύκος, όμως το παραμύθι συνεχίζεται και στο τέλος όλα καλά. 

Άλλωστε υπάρχουν πάντα τα τραγούδια.

#μπονέλι_ντι_στέφανο

Μη μου θυμώνεις μάτια μου...

...που τα σχόλια είναι κλειστά 

πάλι με χρόνια με καιρούς 

ξανά θα γίνουν ανοιχτά. 

Μινγουάιλ, ας βάλω να ακούσουμε ένα άσμα.

 

I was riding, I was riding 

The sun was rising up from the fields 

I got a feeling I just can’t shake 

I got a feeling that just won’t go away 

You’ve gotta just keep on pushing 

Push the sky away 

And if your friends think that you should do it different 

And if they think that you should do it the same 

You’ve gotta just keep on pushing 

Push the sky away 

And if you feel you got everything you came for 

If you got everything and you don’t want no more 

You’ve gotta just keep on pushing Push the sky away 

And some people say it’s just rock and roll 

Oh but it gets you right down to your soul 

You’ve gotta just keep on pushing 

Push the sky away

Αφήνω...

...εδώ ένα τόσο δα ποιηματάκι

και φεύγω.

Μικρή ιστορία

–Να ποτίσω; ρώτησε. 

Ρώτησε και πότισε. 

Βράχηκε, λασπώθηκε 

κι έτσι συναχώθηκε. 

Και μετά απ' όλ' αυτά, 

πυρετοί και εμετά. 

Τότε χειροτέρεψε, 

δεν έτρωγε και έρρεψε. 

Κι όταν τ' ωρολόγιον 

του τοίχου τρεις αντήχησε 

–Τ' ήθελα το πότισμα, 

είπε και ξεψύχισε.

Μποστ

Κάτι λέγαμε...

 

...προχθές με έναν φίλο μου στο τηλέφωνο, για τον Νίκο τον Καρούζο, τον Ναυπλιώτη ποιητή και μου ήρθε στο μυαλό ένα απόσπασμα από μια ιστορία-περιστατικό που είχα διαβάσει κάπου, κάποτε, δεν θυμάμαι πού, αλλά το έχω, με κάποιο ακατανόητο τρόπο, αποστηθίσει. 

Το παραθέτω: 

Κάποιος που έψαχνε για τη λέξη των λέξεων, τη λέξη που περιέχει τα πάντα και που μέσα της το σύμπαν ολόκληρο αιωρείται σαν κρεμαστός κήπος, εν ολίγοις τη Λέξη που ψάχνει κάθε ποιητής, συνάντησε ένα βράδυ στην ταβέρνα του Ντόλου τον Νίκο Καρούζο κι αφού ήπιαν μερικά ποτήρια και ήρθαν στο κέφι, του λέει σε έναν τόνο ξαφνικά επιτακτικό: 

"Ή μου αποκαλύπτεις τη Λέξη ή κόβω το κάπνισμα εδώ επί τόπου. Διάλεξε!". 

Ο Καρούζος, μοιραίως, βρέθηκε σε δύσκολη θέση. 

Τότε, για να τον ξεφορτωθεί κι αφού προσποιήθηκε ένα σύντομο δισταγμό, σκύβει και του λέει στ’ αυτί ψιθυριστά: 

"Η Λέξη είναι Κυριελέησον... Και τώρα δίνε του". 

Όπερ και εγένετο. 

Έχει γούστο τελικά να είναι αυτή η Λέξη...

Ένα πρωινό...

...του περασμένου αιώνα είχα πάει στο κέντρο της Αθήνας για χάζι και ζεστή σοκολάτα από το Café De Pari, που ήταν τότε στην ανηφόρα της οδού Σίνα, τώρα μάλλον δεν υπάρχει πια. 

Δεν είχα διάθεση να καθίσω στο καφέ κι έτσι πήρα το ρόφημα και περπάτησα λίγο πιο πάνω. 

Βρέθηκα μπροστά σε ένα τόσο δα μικρό βιβλιοπωλείο και σκέφτηκα "Εδώ είμαστε". 

Κατέβηκα τα τρία σκαλάκια και μπήκα μέσα και περιεργάστηκα τον χώρο. 

Είχε έναν αέρα κομψότητας, όπως και η ιδιοκτήτριά του. 

Διάλεξα δύο βιβλία που είχα σκοπό να διαβάσω και πιάσαμε την κουβέντα με την Τιτίνα. Έτσι την έλεγαν την ιδιοκτήτρια. 

Ωραιότατη, γλυκύτατη και ευγενική. 

Τόσο τη συμπάθησα, που πήρα μόνο το ένα βιβλίο από τα δύο, για να έχω την ευκαιρία να ξαναπάω και να τη δω ξανά και να κουβεντιάσω μαζί της και πάλι. 

Κι έτσι άρχισαν οι συχνές επισκέψεις στο βιβλιοπωλείο και οι ατελείωτες συζητήσεις μας. 

Κι όταν το βιβλιοπωλείο έκλεισε, δεν το κράτησε η Τιτίνα για πολύ καιρό, συνεχίσαμε αυτό που είχαμε ξεκινήσει, σε καφενεία στο Κέντρο της Αθήνας.

Και κάπως έτσι έγινε η "Τιτίνα μου"... 

Ήλθε ο καιρός που έγινα οικονομική μετανάστρια και οι συζητήσεις μας συνεχίστηκαν τηλεφωνικώς. 

Στο εξής απλώς θα την θυμάμαι με αγάπη, κρατώντας πάντα το le mois d’ Avril pas un fil από τον "Aντιπερισπασμό" και το ένα κι ένα κάνουν όσα θες (ξέρει εκείνη). 

Αντίο Τιτίνα μου... 

 

ΥΓ. Περισσότερα για την Τιτίνα Δανέλλη εδώ.

ΥΓ. 2 Είθε να είστε όλοι καλά.

Στο σόι μου μέσα...

...υπάρχει, εκτός των υπολοίπων, μία θεία που φέρει το ονοματεπώνυμο Γ.Ι. και έχει παντρευτεί, από τον προπερασμένο αιώνα, το ένα από τα αδέλφια της μητρός Θεοδοσίας.

Η Γ.Ι. ήταν ιδιόρρυθμη και γεροπαράξενη από τα νιάτα της, από τότε που ήταν ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου και πριν ακόμη γίνει σύζυγος του θείου, ο οποίος να σημειωθεί ήταν πολύ καλός θείος, μέχρι που γνώρισε την Γ.Ι. κι εκείνη τον έκανε σαν τα μούτρα της.

Ο πατέρας μου έλεγε ότι θα έπρεπε κάποια στιγμή να υποδυθεί την Μπλανς Ντυμπουά, διότι καμία άλλη δεν θα μπορούσε να την ερμηνεύσει καλύτερα, παρά μόνον η Γ.Ι., λόγω του ότι είναι και η ίδια τίγκα στα ψυχολογικά προβλήματα, όπως η ηρωίδα του Τένεσι Ουίλιαμς.

Και ναι, δεν λέω, προσπαθώ να σέβομαι άπαντες τους ψυχικά διαταραγμένους, αλλά έχω κι εγώ τα όριά μου.

Η αξιομίσητη Γ.Ι., λοιπόν, από τότε που μπήκε στο σόι μου μέσα, κράτησε τις αποστάσεις και φρόντισε να απομακρύνει και τον θείο μου από την οικογένεια. Απείχαν αμφότεροι από όλες τις οικογενειακές συγκεντρώσεις, από όλες τις χαρές μας κι από όλες τις λύπες μας.

Με εμένα ουδεμία επαφή είχε, καθώς είμαι παιδιόθεν χαρακτηρισμένη ως το "μαύρο πρόβατο της οικογενείας", παρά μόνο ένα τηλεφώνημα τυπικό που ανταλλάσσαμε στις ονομαστικές μας εορτές.

Με έπαιρνε τηλέφωνο της Αγίας Αρτίστας ανήμερα, την έπαιρνα (σ.σ. επειδή το απαιτούσε η μητέρα) της Αγίας Γ. κι αυτό ήταν όλο. 

Όταν το μυαλό της μητέρας τα έπαιξε, σταμάτησε και αυτή η επικοινωνία. 

Ώσπου προχθές με καλεί για να μου δώσει συμβουλές για το πώς να φροντίζω τη μητέρα Θεοδοσία και να μου κάνει σχετικές συστάσεις και παρατηρήσεις.

Πότε;

Ύστερα από δύο χρόνια που ήταν άφαντη και ουδόλως ενδιαφέρθηκε για το οτιδήποτε!

Δεν είπα τίποτα, παρά μόνο την άκουγα να αγορεύει ασταμάτητα, περίμενα να τελειώσει και μετά άρχισα να της απαγγέλλω ένα απόσπασμα από το "Τερατώδες Αριστούργημα" του Γιάννη Ρίτσου:    

"...Οι συμβουλές είναι εύκολες όταν έχεις δυο καρέκλες 

ν’ απλώνεις τα πόδια σου και μεγάλη λιακάδα 

όταν έχεις ένα δεύτερο καφέ 

συνέχεια παγωμένο νερό και μια τέντα 

ραβδωτή πράσινη κι άσπρη..." 

Μόλις τελείωσα με την απαγγελία, της είπα και ένα "Ότι κατάλαβες, κατάλαβες και μην με ενοχλήσεις ξανά" και της έκλεισα το τηλέφωνο, έχοντας ένα υπο-καταχθόνιο χαμόγελο και τρίβοντας με ικανοποίηση τα χέρια, μιας και η μητέρα Θεοδοσία δεν θα μπορούσε, για πρώτη φορά στη ζωή της, να μου κάνει παρατήρηση για την αγενή συμπεριφορά μου.

Και το πόσο το ευχαριστήθηκα δεν περιγράφεται με λέξεις!

#τι_τραβάω_η_δόλια

#μπήκαν_τα_γίδια_στο_μαντρί

#αλληλεγγύη_στην_αρτίστα

"Όταν ο Γκρέγκορ Σάμσα...

...ξύπνησε ένα πρωινό από κακό όνειρο, βρέθηκε στο κρεβάτι του μεταμορφωμένος σε γιγάντια κατσαρίδα. Ήτανε ξαπλωμένος ανάσκελα, πάνω στη σκληρή ράχη του που έμοιαζε με πανοπλία κι όταν σήκωνε λιγάκι το κεφάλι του μπορούσε να δει την τουρλωτή καφετιά κοιλιά του που ήτανε χωρισμένη σε σκληρές καμπυλωτές δίπλες και που μόλις συγκρατούσε τα σκεπάσματα του για να μη ξεγλιστρήσουν τελείως από πάνω του. Τα πολυάριθμα πόδια του, που ήταν αξιοθρήνητα λεπτά σε σύγκριση με το υπόλοιπο κορμί του, ταλαντεύονταν ανήμπορα μπροστά στα μάτια του… ".

Φραντς Κάφκα 

Η Μεταμόρφωση 

Τον καιρό που διάβασα τη "Μεταμόρφωση", ένα ήταν σίγουρο:
Δεν ήμουν σε ηλικία που θα μπορούσα να κατανοήσω τι ακριβώς ήθελε να πει ο Κάφκα.
Δεν ήμουν σε θέση να αντιληφθώ ότι ο συγγραφέας όχι μόνο ξετύλιγε τις αγωνίες, τις ενοχές και την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά έφτανε και να μεταφράσει αυτήν την άχαρη και ανούσια ύπαρξη σε ύλη, σε σωματική υπόσταση. 

Αυτά τα κατάλαβα πολύ αργότερα, όταν, μεγαλύτερη πια, ξαναέπιασα το βιβλίο στα χέρια μου. Όμως το κακό είχε ήδη γίνει και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Και εξηγούμαι: 

Όσες φορές έχει τύχει να συναντήσω στο διάβα μου κατσαρίδα η πρώτη μου αντίδραση είναι να πιάσω μια μυγοσκοτώστρα, μια παντόφλα, ένα τηγάνι, έστω ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ βρε αδερφέ, με σκοπό να το φέρω πάνω της και να την συνθλίψω. 

Όμως το χέρι μένει να αιωρείται, ακίνητο και αδύναμο να διαπράξει το φονικό. 

Κι αυτό επειδή το μυαλό μου ανατρέχει στον Γκρέγκορ Σάμσα και αυτομάτως σκέφτομαι ότι αυτή η κατσαρίδα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας συγγενής μου, εξ αίματος ή εξ αγχιστείας. 

Την κοιτάζω και αναρωτιέμαι: Λες να είναι ο θείος Τάκης από το Μπρονξ; Έχει γούστο… 

Ή μήπως είναι η θεία Μαρσέλ από το Λονγκ Άιλαντ; 

Και το χέρι συνεχίζει να αιωρείται και η κατσαρίδα, αφού μου γελάει πονηρά, αποχωρεί με το κεφάλι ψηλά κι εξαφανίζεται. 

Είμαι σοβαρά γιατρέ μου;

ΥΓ. Η επιλογή των συγγενών μου εξ Αμερικής ουδόλως υπονοεί οιανδήποτε σχέση τους με τις κατσαρίδες.

ΥΓ. 2 Αυτό το ποστ έγινε με αφορμή τη θέαση κατσαρίδας, η οποία κινείτο ανενόχλητη κι ανέμελη σε πεζοδρόμιο της πόλης.

#κάφκα_και_ξερό_ψωμί
#la_cucaracha 

#μας_την_πέσανε

Και εκεί που λες...

...ότι δεν συμβαίνει τίποτα το ευχάριστο, τίποτα το ξεχωριστό και ότι όλα είναι ίδια, έρχεται ο ταχυδρόμος, σου παραδίδει έναν μεγάλο φάκελο και σε διαψεύδει!

Βλέπω από πού έχει σταλεί και τον ανοίγω πάραυτα, με μεγάλη λαχτάρα, αδιαφορώντας για τα κομμάτια του χαρτιού που έπεφταν στο πάτωμα.

Και κράτησα στα χέρια μου το "εύσαρκο κάτι σαν φως"!

Τη νέα ποιητική συλλογή της Βίκυς Δερμάνη, που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2018, από τις εκδόσεις ΑΩ. 

Και ανοίγω το βιβλίο και βλέπω την ιδιόχειρη αφιέρωση. 

Αλλά επειδή είναι πολύ προσωπική, δεν αφήνω να φανεί παρά μόνο η υπογραφή της Βίκυς. 

Το κλείνω και το ξανανοίγω σε μια τυχαία σελίδα και πέφτω επάνω της. 

Σε ποια; Στη Φεβρωνία. Όχι βέβαια στη συχωρεμένη θεία Φεβρωνία, αλλά σε αυτήν της Βίκυς της Δερμάνη, που ουδεμία σχέση έχει με την εκλιπούσα.

Αμέσως παίρνω τη Βίκυ τηλέφωνο και μετά από μία αρκετά μεγάλης χρονικής διάρκειας συνομιλία, όπως ήταν φυσικό, παράτησα τα πάντα για αργότερα και ξεκίνησα την ανάγνωση. 

Γιατί το βρίσκω απολύτως φυσιολογικό να προτιμά κάποιος να είναι με τη Μαρία, τον Γιώργο, την Άννα, τον Αντώνη, τη Ρενάτα και τη Φεβρωνία, παρά να φτιάχνει φάβα, με κίνδυνο μάλιστα να την κάψει. 

Κι ας έχουν όλοι αυτοί τα παράθυρα μισόκλειστα ή σφαλιστά. 

Γιατί παντού υπάρχουν παράθυρα. 

Σε όλα τα ποιήματα (σ.σ. που θα τολμούσα να τα χαρακτηρίσω ως ποιητικές πρόζες), εκτός από ένα, που θα πω πιο κάτω. 

Άλλωστε έπρεπε να κρατήσω το δικό μου εθιμοτυπικό. Να βρω αμέσως ποιο από όλα θα χρίσω ως το πιο αγαπημένο μου αυτής της συλλογής. Έτσι έχω κάνει με όλα τα βιβλία της Βίκυς. 

Και το βρήκα. 

Είναι Αυτή! 

Που κάποτε την έλεγαν Ηλέκτρα. 

Είναι Αυτή, που το ποίημα της δεν έχει παράθυρο. 

Και είναι τόσα, μα τόσα τα συναισθήματα που με μοναδικό τρόπο στα γεννά η ποίηση της Βίκυς. 

Και είναι κρίμα που δεν έχω την ευχέρεια να μετατρέπω τα συναισθήματά μου σε λέξεις για να τα περιγράψω. Ποτέ δεν το έχω καταφέρει. Ποτέ δεν έμαθα να το κάνω. 

Ευτυχώς όμως, βρήκα εδώ κάτι που έχει γραφτεί για το βιβλίο και που συμφωνώ με τα γραφόμενα και που μπορεί κανείς διαβάζοντάς το να πάρει μια ιδέα. 

Το μόνο που έχω να πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Βίκυ. 

Όχι μόνο γιατί μου χάρισε την καινούργια της συλλογή, αλλά και επειδή είναι αυτή που είναι, επειδή γράφει όπως γράφει, επειδή είναι φίλη μου.

Εξήλθε του δωματίου της...

...φορώντας, μέσα στο καταχείμωνο, την καλοκαιρινή αέρινη ρόμπα της, αυτή με τις στερλίτσιες και στα χείλη είχε βάλει ένα πορτοκαλί κραγιόν. 

Τραγουδούσε το "Μαρία με τα κίτρινα, ποιον αγαπάς καλύτερα, ποιον αγαπάς καλύτερα, τον άνδρα σου ή τον γείτονα". 

Κάθισε στην πολυθρόνα σκηνοθέτη της κουζίνας και αναφώνησε: "Τις έθαψα κι αυτές!". 

Εννοούσε την κατά πέντε έτη νεώτερή της αδελφή Βαρβάρα (σ.σ. χαϊδευτικά την αποκαλούσαμε Ρούλα), την οποία και χάσαμε την 1^η Δεκεμβρίου 2018, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο και την κουνιάδα της τη Φεβρωνία (σ.σ. γνωστή στους παλαιότερους επισκέπτες του παρόντος ιστολογίου και ως θεία Φεβρωνία), επίσης πέντε έτη νεότερη από τη μητέρα Θεοδοσία, η οποία Φεβρωνία έπαθε ανακοπή αργά τη νύχτα της 1^ης Ιανουαρίου 2019, προφανώς από το πολύ χοιρινό με κάστανα που έφαγε το μεσημέρι της ιδίας ημέρας, όπως διατείνεται ο εξάδελφός μου και ανιψιός της και μοναδικός κληρονόμος των ελαχίστων υπαρχόντων της εκλιπούσης, μιας και η ίδια δεν είχε παιδιά. 

Αρτίστα του βωβού: Τι λόγια είναι αυτά μητέρα; Χάσαμε δύο πολυαγαπημένα πρόσωπα. Πώς μπορείτε και λέτε τέτοια πράγματα; 

Θεοδοσία: Εντάξει, αλλά τις έθαψα κι αυτές! 

Ατβ: Εδώ θάψατε κοτζάμ Επίτιμο, οι θείες θα σας γλίτωναν; 

Θ: Μμμμμμμμ… Απροπό, εσύ ποια είσαι; 

Ατβ: Η κόρη σας είμαι. 

Θ: Κλείσε πια αυτό το μαραφέτι (σ.σ. εννοώντας το ραδιόφωνο). Τι χαζό τραγούδι είναι αυτό που παίζει; Ποια θα ’θελε καλύτερα να τη λέγανε Μαρία και να ήταν ράφτρα μες τη Κοκκινιά; 

Ατβ: Μη σας πω ακόμα κι εγώ θα το προτιμούσα τελευταίως… 

Θ: Η Μαρία με τα κίτρινα είναι καλύτερο τραγούδι. Πόσες κοπέλες είστε εδώ; 

Ύστερα από αυτή τη διεξοδική συζήτηση, επέστρεψε και πάλι στο δικό της σύμπαν, μη έχοντας καμία επαφή με την πραγματικότητα. 

Και κάπως έτσι έφυγε για εμάς ο παλιός ο χρόνος και ήλθε ο καινούργιος. 

Με την απώλεια δύο πολυαγαπημένων μας προσώπων. 

Προσφάτως απέκτησα...

...το βιβλίο της φιλτάτης Μαρίας Κανελλάκη, που φέρει τον τίτλο "Ιστορίες της διπλανής κρίσης" και ξεκινώντας την ανάγνωσή του, διαπίστωσα τα εξής: 

Διαβάζεται εξ ίσου καλά στην παραλία, 

στο μπαλκόνι, και στον διθέσιο καναπέ.