Δεν είχα όρεξη που λες...

... να μάθουν όλες οι φυλές 

πως ήμουν λυπημένος. 

Βρήκα στο μπαρ έναν Ρωμιό, 

πήγα να ξομολογηθώ, 

μα  ήτανε πιωμένος.

Δεν πάνε...

...πολλές ημέρες που διάβασα την είδηση, ότι μία 30χρονη Γαλλίδα παντρεύτηκε μόνη της στη Σαντορίνη (εδώ).

Βέβαια, εδώ που τα λέμε, σιγά το νέο δηλαδή...

Διότι η Λίνα η Νικολακοπούλου τα έγραφε από το 1988: "...μονάχη μου παντρεύτηκα σε βρήκα σ’ εμπιστεύτηκα και ρεζιλεύτηκα στην παλιοκοινωνία".

Αλλά βλέπεις, μέχρι να συμβεί αυτό το γεγονός, το μόνο που θυμόμουν από το τραγούδι, ήταν εκεί που λέει για τα καφάσια με τις μπύρες: "...μονάχη μου καθόμουνα κι απ’ τη ζωή κρατιόμουνα κι ονειρευόμουνα σ’ ένα καφάσι μπίρες".
Τον οποίο στίχο τον παράφραζα πάντα σε "...κι ονειρευόμουνα μ' ένα καφάσι μπύρες"!

Ως άνθρωπος...

...και ως αρτίστα μου γεννώνται, συχνά-πυκνά, απορίες του τύπου "πού πάνε τα καπάκια από τα στυλό όταν τα χάνω;" ή "πόσο χρόνο χρειάζεται η λάμψη της φλόγας του αναπτήρα μου, για να φτάσει στην Ανδρομέδα;" ή "ψηφίζουν, άραγε, οι καλόγριες;" κ.λπ. Έτσι, προσφάτως, είχα αποκτήσει ακόμα μία απορία, την εξής: 

Υπάρχει η δυνατότητα κάποιος που του έχει χαλάσει η τηλεφωνική συσκευή, που δεν έχει κάμερα για τον υπολογιστή, ούτως ώστε να έχει πρόσβαση στο Skype και που ζει στο Άργος, να πιει τσικουδιές παρέα με κάποιον που ζει στα Χανιά, ενώ βρίσκεται ο καθένας σπίτι του, και να κάνουν χαλαρή κουβεντούλα και να περάσουν αμφότεροι πάρα πολύ ωραία; 

"Δεν γίνονται αυτά", ήταν η πρώτη μου σκέψη. 

Όμως, η ζωή ήλθε και με διέψευσε, εφόσον πέντε ημέρες μετά την γέννηση του τιτανοτεράστιου αυτού ερωτήματος, τόσον εγώ, όσο και ο Πρόεδρος Α.Π.Ι., πίναμε παρέα τις τσικουδιές μας κουβεντιάζοντας, ενώ ταυτόχρονα ήταν ο καθείς στο σπίτι του! Ιδού και η απόδειξη: 

Τι σου είναι τελικά η τεχνολογία, ε;

ΥΓ. Και εις άλλα με υγεία, Πρόεδρε!
ΥΓ. 2 Για τις υπόλοιπες απορίες μου δεν ξέρω αν θα βρω απαντήσεις και ανησυχώ...