Μια κυρία...

...από τη γειτονιά μου, μπήκε στη σελίδα του ERTFLIX για να παραπονεθεί ότι δεν βάζουν πια ταινίες σαν τις παλιές καλές, αλλά σκουπίδια και ότι η ίδια πρόκειται να το γυρίσει στις βιντεοκασέτες. 

Ανατρίχιασε το ERTFLIX μέχρι τα τρίσβαθα του είναι του. 

Με μιας έπεσαν οι servers και λύγισαν οι αλγόριθμοι. 

Την ίδια στιγμή, κάπου στα κεντρικά γραφεία του ERTFLIX, πάγωσαν όλοι. 

Ένας υπάλληλος άφησε κάτω τον καφέ του και έντρομος αναφώνησε "Όχι... Όχι στις κασέτες...". 

Μια ασκούμενη ψιθύρισε "Γιατί Θεέ μου αυτό τώρα...". 

Κάποιος διέκοψε το meeting που είχε και φώναξε: "Μας φεύγει η κυρία που έχει κασέτες"! 

Διασκεδάζω πάρα πολύ με αυτή την πεποίθηση ορισμένων ανθρώπων, που πιστεύουν ότι πλατφόρμες σαν το ERTFLIX θα καταρρεύσουν επειδή ξέθαψαν μια βιντεοκασέτα από το πατάρι. 

Από την άλλη, βέβαια, υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό σε αυτή την πίστη, ότι μια πλατφόρμα streaming θα καταρρεύσει ψυχολογικά επειδή η κυρία Τάδε αποφάσισε να επιστρέψει στο VHS. 

Αυτή την πίστη που έχουν κάποιο άνθρωποι τη θαυμάζω λίγο, αλλά περισσότερο με τρομάζει...

#η_κυρία_δεν_αστειεύεται 

#θα_το_γυρίσει 

#πανικός_στο_streaming

Χθες έζησα...

...ένα ιδιαίτερο είδος ελληνικής περιπέτειας, που ξεκινάει αθώα με τη φράση: "Θα βγάλω δυο χαρτιά μόνο και θα έχω ξεμπερδέψει σε πέντε λεπτά". 

Στη δική μου περίπτωση, τα "δυο χαρτιά" ήταν κτηματολογικά φύλλα και αποσπάσματα κτηματολογικών διαγραμμάτων για κάποια γεωτεμάχια που κληρονόμησε ο αγαπημένος μου φίλος Αλκιβιάδης, ο οποίος συνεχίζει να συστήνεται ως κόρη ναυάρχου και για τα οποία έπρεπε να κάνει υποβολή δήλωσης ιδιοκτησίας, διότι η περιοχή που είναι τα κληρονομηθέντα βρίσκεται σε κυρωμένη πράξη εφαρμογής. 

Επειδή όμως ο Αλκιβιάδης εργάζεται αόκνως και μετά προθυμίας και τρέχει και δεν φτάνει, ζήτησε από εμένα να κάνω αυτή τη δουλειά. 

Η οποία, θεωρητικά, είναι απλή υπόθεση. 

Στην πράξη, όμως, το Ελληνικό Διοικητικό σύμπαν έχει έναν μαγικό τρόπο να σε ρουφάει μέσα του σαν χωροχρονική δίνη. 

Ανοίγεις ένα έγγραφο, μετά δεύτερο, μετά τρίτο, μετά αρχίζεις να συγκρίνεις ΚΑΕΚ, όρια, αριθμούς πρωτοκόλλου, μπαινοβγαίνεις στο e-banking να πληρώσεις παράβολα, γυρνάς στο site του Κτηματολογίου και ξαφνικά περνούν δύο ώρες χωρίς να το καταλάβεις. 

Το πρόβλημα είναι ότι πριν καθίσω στον υπολογιστή είχα βάλει να μαγειρεύονται φασόλια χάντρες με πιπεριές Φλωρίνης και με πράσινες πιπεριές. Το φαγητό σιγόβραζε ήρεμα στο ζουμί του, ενώ εγώ βυθιζόμουν ολοένα και βαθύτερα στα μυστήρια του Κτηματολογίου και της Δημόσιας Διοίκησης. 

Κάπου ανάμεσα σε ένα απόσπασμα διαγράμματος και μια αναζήτηση στοιχείων ιδιοκτησίας, μου συνέβη αυτό που αποκαλείται "η στιγμή που μυρίζει ελαφρώς καμένο, αλλά επιλέγεις να το αγνοήσεις". 

Λίγο αργότερα, το μεσημεριανό μου είχε μετατραπεί στο γνωστόν τοις πάσι "άνθρακες ο θησαυρός". 

Έτσι, το γεύμα της ημέρας, κατέληξε να είναι ένα γιαούρτι και μία μπανάνα. Τουτέστιν δίαιτα από ανάγκη και όχι από επιλογή. 

Η κατσαρόλα ευτυχώς σώθηκε. Με κόπο, επιμονή και υπομονή τεραστίων διαστάσεων. 

Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε ακόμη ένα επεισόδιο της ζωής μου, όπου η ελληνική γραφειοκρατία κατάφερε όχι μόνο να απορροφήσει την προσοχή μου, αλλά και να κάψει, κυριολεκτικά, το φαγητό μου. 

Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον προχώρησε η υπόθεση με τα γεωτεμάχια του αγαπητού μου Αλκιβιάδη, ο οποίος μου έταξε λουκούλλειο γεύμα, ως ευχαριστώ για τον κόπο μου. 

Όσο για τα φασόλια, τι να πω; Ήταν παράπλευρη απώλεια της Ελληνικής Διοίκησης... 

#χάντρες_αλά_κτηματολόγιο 

#περιμένοντας_αριθμό_πρωτοκόλλου 

#πεινάω

Κάπου εδώ στη γειτονιά...

...κάποια αποφάσισε να κάνει gender reveal party. 

Ναι, αυτό το υπέροχο κοινωνικό φαινόμενο όπου μαζεύονται όλοι, έχοντας αγωνία για να μάθουν αν το έμβρυο είναι αγόρι ή κορίτσι. 

Με μπαλόνια, με καπνούς, με θεατρικότητα, λες και ανακοινώνεται κάτι κοσμοϊστορικό και όχι κάτι που θα φανεί ούτως ή άλλως σε λίγους μήνες. 

Και σκέφτομαι η δόλια αρτίστα: Τι άγχος κι αυτό να προλάβουμε να βάλουμε ταμπέλα πριν καν ανοίξει τα μάτια του. Μην τυχόν και γεννηθεί το παιδί και μείνει απροσδιόριστο για πέντε λεπτά. Καταστροφή... 

Δεν λέω, ο ενθουσιασμός είναι ανθρώπινος. Αλλά όλη αυτή η φασαρία για κάτι τόσο, πώς να το πω κομψά, προβλέψιμο θα το πω, έχει μια δόση υπερβολής. 

Ίσως, λέω εγώ τώρα, να μπορούσαμε να αφήσουμε το παιδί να έρθει στον κόσμο με λίγη ησυχία. Χωρίς πυροτεχνήματα, χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς να του έχουμε ήδη γράψει τον ρόλο. 

Αλλά εντάξει. Εμείς εδώ ενδιαφερόμαστε πρώτα για το "τι είναι" και μετά, αν περισσέψει χρόνος, για το "ποιος είναι". 

Κατά τα άλλα, όλα φυσιολογικά. 

Και πολύχρωμα! 

#υπερπαραγωγές 

#αγόρι_κορίτσι_cisgender_transgender_ non_binary_κ.λπ.  

#με_ένα_πόνο

Διακόπτω...

...τη ροή του προγράμματος του παρόντος ημερολογίου, καθώς συνέβη ένα έκτακτο και απρόσμενο γεγονός.

Έφτασα στην 18.000 πίστα στο Candy Crush Saga και την πέρασα με τεράστια επιτυχία!

Και, εννοείται, συνεχίζω ακάθεκτη!

#χαζό_παιδί_χαρά_γεμάτο

#πόσο_μ'_αρέσουν_οι_καραμελίτσες

#i've_crushed_them_all

Επειδή η διάθεσή μου...

...τείνει να πέσει κάτω από το μηδέν και δεν έχω καμία ιδιαίτερη όρεξη να την ανεβάσω με ανθρώπους, σκέφτηκα να έρθω εδώ πέρα μέσα και να βάλω μια σπάνια ποικιλία ντοματιάς, την Cherokee Purple, μήπως και αποφορτίσω λίγο την κατάσταση. 

Η Cherokee Purple είναι μια ιστορική ποικιλία, με σκούρο μωβ-καφέ χρώμα και πολύπλοκη καπνιστή γεύση. 

Λένε πως καλλιεργείται από τον 19ο αιώνα. Πράγμα που σημαίνει ότι έχει επιβιώσει από πολέμους, κακές σοδειές, οικονομικές κρίσεις και γενικά την ανθρώπινη ιστορία, που, μεταξύ μας, δεν είναι και το πιο ελπιδοφόρο περιβάλλον για να ζεις. 

Κι αν τελικά δεν ανέβει η διάθεσή μου, τουλάχιστον θα ξεχνιέμαι κοιτάζοντας τη φωτογραφία μιας ντοματιάς με προσωπικότητα. 

#ντοματιά_ με_χαρακτήρα 

#καλλιέργεια_υπομονής 

#purple_mood

Χάνομαι μέσα...

...στην κάπνα, αφήνοντας μακριά τον ρομαντισμό.

#μπακούρι_αλλά_με-παϊδάκια 

#έρωτες_στα_κάρβουνα 

#τσίκνα_αντί_έρωτος

Ναι αγαπητό ημερολόγιο...

...θα ξανάρθουν. Λυπάμαι, αλλά δεν είναι στο χέρι μου...

#εποχική_ψυχρολουσία_με_γκλίτερ

#εορταστική_κατάθλιψη

#no_mercy

Έλα τώρα...

...και πες μου εσύ ημερολόγιο, πώς γίνεται κι όταν είναι να πάω στην οδοντίατρο ή να το ξεχνάω εντελώς ή να αναρωτιέμαι ποια μέρα ήταν να πάω, ποιο μήνα και ποια χρονιά κι όταν είναι να πάω στο κομμωτήριο να είμαι σε κατάσταση συναγερμού, σαν έτοιμη από καιρό, σα θαρραλέα, σαν που ταιριάζει σε μένα που αξιώθηκα ένα τέτοιο ραντεβού... 

Πώς;

#σημαντικό_ραντεβού

#ξόρκι_στη_θλίψη

#buongiorno

Ο σκύλος...

...την περασμένη εβδομάδα, είχε στομαχικά προβλήματα. Ο κτηνίατρος είπε ότι για τρεις μέρες θα έπρεπε να τρώει νερόβραστο κοτόπουλο. 

Την πρώτη μέρα πάει τρέχοντας στο μπολ του, με κοιτάει και πέφτει με τα μούτρα στο φαΐ. 

Τη δεύτερη μέρα πάει τρέχοντας στο μπολ του, με κοιτάει και πέφτει με τα μούτρα στο φαΐ. 

Την τρίτη μέρα, κατά τας γραφάς, πάει τρέχοντας στο μπολ του, με κοιτάει και μού λέει: "Πάλι κοτόπουλο θα φάω σήμερα"; 

Τώρα αυτό έχει κι ένα ηθικό δίδαγμα περί της αναγκαιότητας του αλλαξοφαΐσματος, αλλά εγώ, αγαπητό ημερολόγιο, δεν σου το έγραψα γι αυτόν τον λόγο. 

Σου το έγραψα επειδή ενθουσιάστηκα που εγώ κι ο σκύλος μπορούμε ακόμα να μιλάμε με τα μάτια.

#σκυλίσια_ζωή

#ζωή_και_κότα

#κότα_νερόβραστη

Έχω μια...

...καλή γειτόνισσα, την κυρία Νίτσα, η οποία έρχεται στο σπίτι μου άπαξ μηνιαίως για καφέ και για να μου μεταφέρει τα κους-κους της γειτονιάς. 

Στη γειτονιά κατοικεί και η Βαγγελιώ. Καλό κορίτσι, νοικοκυρά, ηθική. Ποτέ δεν έδωσε δικαίωμα για το οτιδήποτε πουθενά. 

Πλην όμως 72 ετών και ήτο μέχρι πρότινος (δηλαδή μέχρι τα 70 της) ανύμφευτη. 

Ώσπου έσκασε η βόμβα πρόπερσι. Η Βαγγελιώ παντρεύτηκε! 

Και πλέον, σε κάθε επίσκεψη η γειτόνισσα κυρία Νίτσα (που με λυπάται οικτρά που είμαι χήρα) φέρνει το θέμα πάντα στη συζήτηση, εδώ και δύο χρόνια. 

"Και παντρεύτηκε η Βαγγελιώ και μπράβο της και δεν περνάει η ζωή άμα είσαι μαγκούφης και μοναχός του κανείς, ούτε στον παράδεισο". 

Κι άλλα πολλά τέτοια θυμόσοφα που θα έκαναν σκόνη τα ρητά μου περί επιλεκτικότητας της μοναχικής ζωής. 

Όμως είχα μείνει με μια απορία η αρτίστα: Πού τον βρήκε τον άντρα η Βαγγελιώ 70 χρονών γυναίκα; 

Πριν μπω στη διαδικασία να ρωτήσω, με πρόλαβε η κυρία Νίτσα: 

-Ξέρεις που τον βρήκε τον γαμπρό η Βαγγελιώ; 

-Πού; 

-Στο ίντερνεΣ. 

Σιωπή εκκωφαντική. Δεν ανασαίνω καν. 

-Εσύ αρτίστα έχεις ίντερνεΣ; 

-Έχω… 

-Ε, τζάμπα το πληρώνεις! 

Και εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι το πιο καυστικό σχόλιο που είχα ακούσει ποτέ για την προσωπική μου ζωή, είχε μόλις ειπωθεί από την κυρία Νίτσα...

#τα_σουξέ_της_γειτονιάς

#μοναχός_σου_χόρευε_κι_όσο_θέλεις_πήδα

#και_στων_παιδιώνε_σας

Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών

#walter_white 

#breaking_bad 

#i_was_alive

Από...

...extreme sports σήμερα, κατάφερα και ρύθμισα την ώρα στο ρολόι του αυτοκινήτου (στην καλοκαιρινή ώρα), μετά από έναν τιτανοτεράστιο αγώνα με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα, συμβουλευόμενη ένα ξεχασμένο στο ντουλαπάκι εγχειρίδιο χρήσης (manual στην καθομιλουμένη), το οποίο να σημειωθεί ότι είναι σε μια γλώσσα που μάλλον δεν υφίσταται πλέον. 

Vivere pericolosamente! 

Τώρα θα μου πεις ότι όπου να 'ναι, νομίζω προς το τέλος Οκτωβρίου, η ώρα θα αλλάξει και πάλι, αλλά τέλος πάντων...

#το_επίτευγμα_της_ημέρας

#δουλειά_δεν_ είχαμε_δουλειά_βρήκαμε

#όσα_φέρνει_η_ώρα_δεν_τα_φέρνει_ο_χρόνος_όλος

Μισό λεπτό...

...να πάρω το γαμόχαπο (συγγνώμη, τον αναστολέα αρωματάσης ήθελα να γράψω) και να σου πω τα νέα. 

Σε λίγο, αγαπητό μου ημερολόγιο, θα ψήσω ένα μεγάλο μπιφτέκι και θα το συνοδεύσω με μια χρωματιστή σαλάτα. Το μπιφτέκι είναι μονόδρομος για το σημερινό γεύμα. 

Γιατί; θα με ρωτήσεις. Και θα σου απαντήσω: 

Χθες τη νύχτα έγινε σεισμός. Δυνατός. Ρίχτερ 5,2 σου λέει... 

Το σπίτι πήγαινε πέρα-δώθε για πολλά δευτερόλεπτα ή, τουλάχιστον, έτσι μου φάνηκε εμένα. 

Ήταν λες και πέρναγα από Κάβο Ντόρο, πηγαίνοντας Μυτιλήνη με τον Θεόφιλο της ΑΝΕΛ. 

Τρόμαξα όσο δεν φαντάζεσαι. 

Πήρα τον σκύλο αγκαλιά, ο οποίος σκύλος είναι κάπως ηλίθιος και δεν καταλαβαίνει από σεισμούς, μπήκαμε στη ντουλάπα, ανάμεσα στα κρεμασμένα ρούχα και περίμενα να σταματήσει το κούνημα. Μόλις ησύχασαν τα πράγματα, βγήκα από τη ντουλάπα, άφησα τον σκύλο στο κρεβάτι μου, και πήγα στην κουζίνα να πιώ λίγο νερό. 

Εν τω μεταξύ νύσταζα πολύ και ήθελα να κοιμηθώ. Αλλά φοβόμουν μήπως κάνει μεγαλύτερο σεισμό και μήπως πέσει το σπίτι. Και αμέσως αναρωτήθηκα αν πέσει το σπίτι και με καταπλακώσουν τα μπάζα, πώς θα με βρουν οι διασώστες, σε περίπτωση που δεν τα έχω τινάξει από τον τρόμο; 

Οπότε έβγαλα ένα μεγάλο μπιφτέκι από την κατάψυξη, το έβαλα σε ένα πιάτο, το τοποθέτησα στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι, ούτως ώστε να μυρίσουν το μπιφτέκι τα σκυλιά, που είθισται να έχουν μαζί τους οι διασώστες και έτσι να με βρουν μέσα στα μπάζα και να με σώσουν. 

Το μεγάλο μπιφτέκι, κατά τη διάρκεια της νύχτας ξεπάγωσε, οπότε, ναι, είναι μονόδρομος το σημερινό μενού. 

ΥΓ. Να σημειωθεί ότι φόρεσα και την καλή μου νυχτικιά, αυτή την άσπρη με τα κίτρινα πουά και τα παπάκια, μην είμαι και σαν λέτσος όταν με βρούνε. Άλλωστε, ξέρεις εσύ, για ένα στυλ ζούμε!

#shake_shake_shake_shake_shake_it_mi_amor

#μετασεισμικό_ποστ

#παπάκι_πάει_στην_ποταμιά

Ναι, ναι...

...θυμάμαι, είχα δηλώσει αποχώρηση. Είχα αποχαιρετήσει. Είχα εξαφανιστεί, το ξέρω. Είχα πει "Τέρμα". Είχα επιμείνει στο ότι το έκλεισα το μαγαζί. Είχα αυτοεξοριστεί. Είχα βάλει ταφόπλακα στο πληκτρολόγιο και σε είχα αφήσει πίσω μου αγαπητό μου ημερολόγιο.

Όμως, όπως εκείνο το πουλί (δεν θυμάμαι ποιο ήταν, νομίζω κουρούνα ήταν, αλλά και να μην ήταν κουρούνα ουδεμία σημασία έχει) σαν να αναγεννήθηκα κι εγώ από τις στάχτες της απουσίας μου.

Μην με ρωτάς πώς, ούτε γιατί. Απλά συνέβη.

Και είμαι πάλι εδώ. Και όχι επειδή άλλαξα γνώμη. Ποτέ δεν αλλάζω γνώμη, απλά αναπροσαρμόζομαι. Επειδή η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές. Και γι αυτές τις ανατροπές θα σου μιλήσω. 

Διότι έχουν προκύψει πολλά από τότε που σου έγραψα τελευταία φορά.  

Όλα θα σου τα πω. Και για τον καρκίνο που ήρθε και με βρήκε και για το αυτοάνοσο που μου έσκασε πριν από ένα μήνα. 

Θα σου τα πω όχι με μιας. Σιγά-σιγά. Γιατί δεν είναι η διάθεσή μου κάθε μέρα η ίδια.

Είναι σαν το WiFi στο λεωφορείο. Πότε έχει, πότε δεν έχει.

Πότε θα σου γράφω και  πότε θα σιωπώ.

Όπως αντιλαμβάνεσαι η κατάσταση θα είναι λίγο χύμα εδώ πέρα μέσα. 

Χωρίς τακτικό πρόγραμμα. Χωρίς χρονική σειρά. Δηλαδή ό,τι να 'ναι ένα πράμα.

Οπότε, αγαπητό μου ημερολόγιο, ετοιμάσου για το χάος και ό,τι ήθελε προκύψει…

#ο_αληθινός_τάφος_των_νεκρών_είναι_οι_καρδιές_των_ζωντανών

#για_όσο_αντέξω

#αμέρικαν_μπαρ

Αφήνω...

...αυτό εδώ απαλά και φεύγω!

Με κοντή...

...σαν ήμουνα ποδίτσα, 

στο σχολειό σιγανοπαπαδίτσα 

και εις το Αρσάκειο διάβαζα Βοκάκιο 

και εις το Βαρβάκειο είχα θαυμαστάς. 

***

(σ.σ. Τραγουδιέται μπροστά σε καθρέφτη, 

κατά προτίμηση φορώντας ρομπ ντε σαμπρ). 

***

*Γαμπίτσα αφράτη και ροζέ (εδώ)

Μουσική: Κατριβάνος Μίμης 

Στίχοι: Βέμπο Σοφία 

(Στο ποστ από την Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού. 

Για την ταινία είχαν αλλαχτεί οι αρχικοί στίχοι της Σοφίας Βέμπο). 

**Artwork: Pauline Palmer, "The Morning Sun," 1920

#χρόνια_πολλά_παύλο

#πάμε_εκεί_που_λένε_τραγούδια

#τα_πάντα_είναι_οπτική

Επιτέλους...

...καλοκαιράκι! 

Ζέστη, κουνούπια, κατσαρίδες... 

Πάντως, μια χαρά είναι το καλοκαίρι στην Ελλάδα. 

Σε σύγκριση, ας πούμε, με το καλοκαίρι στην Πιονγιάνγκ...  

Από την άλλη σκέφτομαι ότι σε όποιον αρέσει το καλοκαίρι, να το πάρει σπίτι του. Εγώ δεν φταίω σε τίποτα να λιώνω από τη ζέστη. 

Άντε, το κάψαμε και σήμερα, ώρα να φεύγω σιγά-σιγά... 

Καλό καλοκαίρι!

#συλλογισμοί_της_πέμπτης 

#καλοκαιρινά_σουξέ 

#ξέρει_κανείς_πού_πάνε_τα_τέσσερα;

Μη μου δίνεις, μη μου δίνεις...

...άλλο απ' το ποτήρι σου να πιώ. 

Με μεθάς και τα 'χω χάσει 

με τον ίδιο μου τον εαυτό 

όταν τον κοιτάζω, όταν τον κοιτάζω 

μαργαρίτες να μαδάει 

κι όλο εκείνες να ρωτάει: 

"Μ' αγαπάει, δε μ' αγαπάει" 

κι αν για μένανε πονάει.  

#χαζό_παιδί_χαρά_γεμάτο 

#ινσταγραμικοί_επηρεασμοί 

#only_lovers_left_alive

Όχι, δεν...

...με πλάνεψε η ντόλτσε βίτα, αυτή που λεν ζωή γλυκιά και κάθε μέρα κατεβαίνω της κοινωνίας τα σκαλιά, που με τόση επιτυχία είχε τραγουδήσει ο Σπύρος ο Ζαγοραίος.

   

Με πλάνεψε όμως το ίνσταγκραμ. 

Γι' αυτό και έχω εξαφανιστεί. Θα μου πεις ήμουν ήδη εξαφανισμένη, αλλά η κατάσταση ήρθε και χειροτέρεψε. 

Και ζαλώνομαι, που λες, το Ξιαόμι ΡεντΜι 8, σμάρτφον τετραετίας (και βάλε), που έχει μια κάμερα της κακιάς ώρας (και βάλε) και παίρνω σβάρνα τα μονοπάτια, τις ραχούλες, τις παραλίες, τα εγκαταλελειμμένα εργοστάσια παραγωγής ελαιόλαδου (γνωστά και ως λιοτρίβια στην ευρύτερη περιοχή), κάτι γκρεμισμένα που έχει εδώ γύρω, προσπαθώ να πείσω γατιά και σκυλιά να μου ποζάρουν (δεν τα καταφέρνω και πολύ) και τραβάω, αβέρτα – κουβέρτα, φωτογραφίες. 

Μετά γυρίζω σπίτι, ξεδιαλέγω τις πιο καλές και ανεβάζω, συνήθως, δύο την ημέρα. 

Μία το πρωί και μία το βράδυ. Σαν να είναι αντιβίωση ένα πράμα. 

Οι φωτογραφίες μου είναι ως επί το πλείστον ασπρόμαυρες. Ενίοτε (σπανίως δηλαδή) και καμιά έγχρωμη, να έρθει να σπάσει η μαυρίλα. 

Αφού, λοιπόν, ανεβάσω την κάθε φωτογραφία, κάθομαι και περιμένω να μου κάμουν λάικ. Και χαίρομαι σαν ηλίθιο. Κάθε λάικ και μία χαρά. 

Επίσης κάνω και συλλογή από φόλοουερς. Και χαίρομαι όταν βλέπω να αυγατίζει αυτή η συλλογή. 

Τώρα, αν με ρωτάς τι είναι αυτό το κακό που με βρήκε, δεν ξέρω να σου απαντήσω. 

Με βρήκε και για όσο μου κρατήσει η χαρά θα το κάνω. 

Βέβαια, δεν είμαι σίγουρη για πόσο θα κρατήσει αυτό το σπορ, καθώς βαριέμαι απελπιστικά γρήγορα. 

Θα δείξει το πράγμα. 

Μέχρι να βαρεθώ όμως, εκεί θα βολοδέρνω! 

Σε φιλώ σταυρωτά και σπεύδω να ανεβάσω την επόμενη φωτογραφία!

Ο μεγάλος Χαν...

...ρωτάει τον Μάρκο: 

-Όταν επιστρέψεις στη δύση, θα επαναλάβεις στον κόσμο αυτά που λες σ' εμένα; 

-Μιλάω αδιάκοπα, λέει ο Μάρκο, όμως ο ακροατής συγκρατεί μόνο τα λόγια που προσμένει. 

Άλλη είναι η περιγραφή του κόσμου που το καλοπροαίρετο αυτί σου ακούει με προσοχή, άλλη εκείνη που θα κάνει το γύρο των λιμενεργατών και των γονδολιέρηδων στο δρόμο έξω από το σπίτι μου την ημέρα της επιστροφής μου, άλλη ακόμα εκείνη που ίσως υπαγορεύσω στα γεράματά μου, αν με πιάσουν αιχμάλωτο Γενοβέζοι πειρατές και με ρίξουν στη φυλακή στο ίδιο κελί με ένα συγγραφέα περιπετειών. 

Δεν είναι η φωνή που υπαγορεύει την ιστορία. Είναι το αυτί. 

Αόρατες Πόλεις - Ίταλο Καλβίνο 

Που στο δικό μου το μυαλό, πάει να πει ότι ο καθένας έχει φτιάξει την κοσμοθεωρία του, την άποψή του, έχει διαμορφώσει τη γνώμη του και συγκρατεί μόνο αυτά που θέλει ν ακούσει. 

Οπότε, τουλάχιστον, ας μην τρωγόμαστε μεταξύ μας, γιατί ξεκινάνε και τα κρύα. 

Αν και δεν φταίει η θερμοκρασία που πέφτει και παγώνει το αίμα μας, φταίνε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας… 

#τα_γιατί_και_τα_διότι_φάγανε_τον_παναγιώτη 

#δέκα_εκατομμύρια_είμαστε_δώδεκα_εκατομμύρια_απόψεις_έχουμε

#δώδεκα_απόστολοι_καθένας_με_τον_πόνο_του