Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Ως άνθρωπος...

...και ως αρτίστα μου γεννώνται, συχνά-πυκνά, απορίες του τύπου "πού πάνε τα καπάκια από τα στυλό όταν τα χάνω;" ή "πόσο χρόνο χρειάζεται η λάμψη της φλόγας του αναπτήρα μου, για να φτάσει στην Ανδρομέδα;" ή "ψηφίζουν, άραγε, οι καλόγριες;" κ.λπ. Έτσι, προσφάτως, είχα αποκτήσει ακόμα μία απορία, την εξής: 
Υπάρχει η δυνατότητα κάποιος που του έχει χαλάσει η τηλεφωνική συσκευή, που δεν έχει κάμερα για τον υπολογιστή, ούτως ώστε να έχει πρόσβαση στο Skype και που ζει στο Άργος, να πιει τσικουδιές παρέα με κάποιον που ζει στα Χανιά, ενώ βρίσκεται ο καθένας σπίτι του, και να κάνουν χαλαρή κουβεντούλα και να περάσουν αμφότεροι πάρα πολύ ωραία; 
"Δεν γίνονται αυτά", ήταν η πρώτη μου σκέψη. 
Όμως, η ζωή ήλθε και με διέψευσε, εφόσον πέντε ημέρες μετά την γέννηση του τιτανοτεράστιου αυτού ερωτήματος, τόσον εγώ, όσο και ο Πρόεδρος Α.Π.Ι., πίναμε παρέα τις τσικουδιές μας κουβεντιάζοντας, ενώ ταυτόχρονα ήταν ο καθείς στο σπίτι του! Ιδού και η απόδειξη: 


Τι σου είναι τελικά η τεχνολογία, ε;

ΥΓ. Και εις άλλα με υγεία, Πρόεδρε!
ΥΓ. 2 Για τις υπόλοιπες απορίες μου δεν ξέρω αν θα βρω απαντήσεις και ανησυχώ...

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Διδακτική ιστορία...



...από τα πολύ παλαιά χρόνια: 
Ο Περικλής Γιαννόπουλος έγραψε το όνομά του στις σελίδες της ιστορίας, καθώς αυτοκτόνησε στις 8 Απριλίου του 1910. 

Πώς αυτοκτόνησε; Έφιππος και στεφανωμένος μπήκε στη θάλασσα και αυτοπυροβολήθηκε στον κρόταφο! 

Όπως γράφτηκε στον Τύπο της εποχής: "Ο Γιαννόπουλος ξανακέρδισε με τον θάνατό του τη δημοτικότητα που είχε χάσει με το έργο του". 

Εμπρός λοιπόν, όσοι διψούν για δημοσιότητα!