Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2020

Από τον...

...καναπέ μέχρι το γραφείο, είναι 12 βήματα.
Κάθομαι στην καρέκλα. 
Κοιτάω την κλεψύδρα και με κοιτάει κι εκείνη. 
Στρέφω το βλέμμα στον τοίχο και του χαμογελώ. 
Γιατί απορείς; 
Και οι τοίχοι έχουν ψυχή.



#καραντίνα_βόλιουμ_δύο
#καραντινικά_συμπεράσματα
#τα_σουξέ_της_καραντίνας

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2020

Κάποτε ο ιστορικός...


...γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, έλεγε στη φυλακή στους συντρόφους του: "Αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαΐ σου και διάβαζε πολύ".
Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ερχόταν η ημέρα που θα μου χρησίμευε αυτή η ρήση και ότι θα αντλούσα δύναμη από αυτή. 
Τη δύναμη που χρειάζομαι για να κρατήσω τη διάθεσή μου, τα νεύρα μου, αλλά και το μυαλό μου σε ένα κάπως φυσιολογικό για την εποχή επίπεδο. 
Κι ας μην είμαι μέσα σε ένα μικρό κελί κάποιας φυλακής. Όμως έτσι νιώθω. Ίσως κακώς, γιατί πάντα υπάρχουν και χειρότερα, αλλά έτσι νιώθω. 
Αγαπάω το κελί μου, τρώω το φαΐ μου, διαβάζω πολύ. 
Αντέχω ακόμα. 

Βέβαια, αν δεν έτρωγα όλο το φαΐ μου, θα ήταν καλύτερα τα πράγματα, αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια...  

Εσύ όλα καλά; 

#καραντίνα_βόλιουμ_δύο 
#καραντινική_παράκρουση 
#είμαι_καλά_γιατρέ_μου_;

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2020

Ανέκαθεν στη ζωή...

...τα πράγματα ήταν ρευστά και τίποτα δεν ήταν ποτέ σίγουρο, πόσο μάλλον η ίδια η ζωή.
Τώρα με τον covid-19 η κατάσταση χειροτέρεψε. 
Σε περίπτωση, λοιπόν που αφήσω τον μάταιο τούτο κόσμο, θα ήθελα στην εξόδιο ακολουθία μου να ακουστεί το Whiskey, mystics and men των Doors. 
Κοίτα μη βάλεις τίποτα φλωριές να παίζουν, γιατί δεν θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα... 



#αισιόδοξοι_συλλογισμοί
#καραντίνα_βόλιουμ_2 
# καραντινικά_αιτήματα 

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2020

Τα φετινά μου γενέθλια...

...γιορτάστηκαν με τεράστια επιτυχία. Γκραν σουξέ... 
Έλαβα πολλά δώρα, όμως ένα ήταν αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο, καθώς ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από όλα τα δώρα γενεθλίων που είχα δεχτεί ως τώρα και μου το έφερε ο Τάσος Κάβουρας (σ.σ. τακτικός σχολιαστής στα βλογ μας). 
Και ναι μεν το δώρο του Τάσου Κάβουρα περιελάμβανε ένα μπουκάλι σπιτικό κρασί και ένα βάζο γεμάτο καθαρισμένα καρύδια (σ.σ. το κρασί ήταν από την προσωπική κάβα του Γιώργη του Κάβουρα και τα καρύδια μαζεμένα από τον ίδιο, από την καρυδιά που βρίσκεται εδώ και πολλά-πολλά χρόνια στην πίσω αυλή του σπιτιού του. Μου διαφεύγει το ποιος καθάρισε τα καρύδια, αλλά εικάζω ότι ήταν ο ίδιος ο Γιώργης ο Κάβουρας), όμως το πραγματικό δώρο, πέρα από τα καλούδια του Τάσου Κάβουρα, ήταν η γνωριμία μου με τον πατέρα του, τον Γιώργη Κάβουρα. 
Τον Γιώργη Κάβουρα τον είχα μόνο ακουστά, ως έναν από τους ελάχιστους επιζώντες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, έναν άνθρωπο που υπήρξε μαχητής του Ε.Α.Μ. και που πολέμησε σε πολλές μάχες σε όλη την Περιφέρεια της Πελοποννήσου ενάντια στους Γερμανούς. 
Επίσης ήξερα ότι έχει γράψει και ένα βιβλίο, υπό τον τίτλο "Μη με ξεχάσεις", όπου σε αυτό καταγράφει τα βιώματά του και τις μνήμες του από τον πόλεμο, την αντίσταση, τον εμφύλιο και την εξορία του. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει ακόμα, αλλά το έχω στο πρόγραμμα. Τίποτε άλλο δεν γνώριζα για τον Γιώργη τον Κάβουρα. 
Μέχρι που τα έφερε έτσι η ζωή και ανταλλάξαμε κάποιες κουβέντες με τον Τάσο Κάβουρα, στον χώρο των σχολίων στο βλογ της Μαρίας Γ. και συγκεκριμένα στο ποστ με τον τίτλο "Bloggers talking challenge # 2 με την Αρτίστα του βωβού". Μετά ανταλλάξαμε κάποια μέιλ, καθώς κάτι έψαχνε ο Τάσος Κάβουρας και προσπάθησα να τον βοηθήσω στην έρευνα, σαν δαιμόνια ερευνήτρια που είμαι και τελικά συμφωνήσαμε πως εάν τον έφερνε ο δρόμος του στο ειδυλλιακό Άργος, θα συναντιόμασταν, όπερ και εγένετο. 
Η συνάντηση έγινε ανήμερα των γενεθλίων μου και η έκπληξη ήταν η παρουσία του πατρός του, ο οποίος είχε έλθει για να παραλάβει τιμητική αναμνηστική πλακέτα από το ΚΕΜΧ Ναυπλίου, καθώς είχε χρηματίσει λοχίας εκπαιδευτής της 1 ΕΣΣΟ. 
Λόγω του γνωστού προβλήματος της μητρός Θεοδοσίας, καταφέραμε και μείναμε περίπου μισή ώρα μόνο, ήταν όμως αρκετός χρόνος για να διακρίνω στον αειθαλή Γιώργη Κάβουρα την οξυδέρκειά του, την αξιοπρέπειά του, την δύναμή του, την ευγένειά του. 
Ευθυτενής, καλοντυμένος, με καθαρό βλέμμα και συγκροτημένο λόγο. 
Δεν φοβάται τις καινοτομίες, ούτε την τεχνολογία, καθώς, όπως έμαθα, απέκτησε το πρώτο του λάπι τόπι στα 88 του χρόνια και το χειρίζεται άψογα έως τώρα που βαδίζει προς τα 97 του. Άξιος! 
Ήταν εμφανής η συγκίνησή του, λόγω της τιμητικής πλακέτας που είχε δεχτεί πριν λίγη ώρα και δεν είχε κανένα πρόβλημα να δηλώσει αυτή του τη συγκίνηση. 
Ήταν και χαρούμενος που γνώρισε μια αρτίστα του βωβού κι έναν Ήρωα και δεν δίστασε ούτε στιγμή να μας το εκφράσει. 
Βγάλαμε αναμνηστικές φωτογραφίες και αποχαιρετιστήκαμε, με την υπόσχεση ότι θα συναντηθούμε ξανά, στη Μεγαλόπολη αυτή τη φορά, για να φάμε παγωτό, όταν μου το επιτρέψουν οι συνθήκες. 

Ε λοιπόν, αν δεν ήταν αυτό ένα από τα πιο ξεχωριστά δώρα που έχει λάβει κάποιος στα γενέθλιά του, τότε ποιο; 
Θα κρατήσω φυλαχτό την ανάμνηση αυτής της πρώτης μας συνάντησης μας με τον Γιώργη Κάβουρα και θα του ευχηθώ να έχει υγεία και μακροημέρευση και να παίρνει πάντα στη ζωή του χαρές και όμορφες συγκινήσεις, όπως αυτή με την απονομή της τιμητικής πλακέτας από το ΚΕΜΧ Ναυπλίου! 

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό από την ημέρα. 

Τα καλούδια του Τάσου Κάβουρα 
(σ.σ. το βάζο με τα καρύδια ήταν μέχρι επάνω γεμάτο, 
αλλά έφαγα τα μισά μέχρι να τα πάω στο σπίτι). 


Ο Γιώργης Κάβουρας στο ΚΕΜΧ Ναυπλίου.
 

Ο Γιώργης Κάβουρας με την γράφουσα και τον Ήρωα.
 

Bonus: Η πραγματική μου τούρτα.


Σε αυτό το σημείο να πω ότι κάποιες από τις αναρτήσεις μου φιλοξενούν ένα τραγούδι.
Σήμερα, και κατόπιν επιθυμίας του Γιώργη Κάβουρα, θα ακούσουμε το "Σ' Αγαπώ Γιατί Είσαι Ωραία".
Δικό σας...

   
ΥΓ: Δεν θέλω να ζηλέψετε, αλλά εμένα ο Τάσος Κάβουρας μου έδειξε με περισσή υπερηφάνεια και φωτογραφία του εγγονού του Αναστάση μαζί με τη μητέρα του Φλώρα, που πρόσφατα πέρασε σε διαγωνισμό καθηγήτρια Πανεπιστημίου στο Ντέλφτ της Χάγης στην Ολλανδία. Αμέ!

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2020

Σήμερα είναι...

...Παρασκευή 23 Οκτωβρίου του σωτηρίου (;) έτους 2020 και 
συμπληρώνω τα 60 χρόνια ζωής επάνω στον πλανήτη Γη. 

60 χρόνια αρτίστα, 60 χρόνια επιτυχίες...

Σκέφτηκα, λοιπόν, να το γιορτάσω λιτά κι απέριττα. 

Με τούρτα,
 

με σαμπάνια 
 

και, φυσικά, με σοκολατάκια! 


Παρακαλώ καθίστε αναπαυτικά 
σε κάποιο από τα πολυάριθμα σαλόνια μου 
και οσονούπω θα περάσει ο μπάτλερ 
να σας σερβίρει…

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2020

Είμαι σχεδόν σίγουρη...

Imaged by Heritage Auctions, HA.com

...ότι ο καλός συνάδελφος Μπάστερ Κίτον, ο οποίος στην αφίσα της ταινίας του Seven Chances κάθεται πρώτο στασίδι πίστα κρατώντας μια νυφική ανθοδέσμη, σιγοψιθυρίζει αυτό: 
"Μονάχος μου παντρεύτηκα σε βρήκα σ' εμπιστεύτηκα 
και ρεζιλεύτηκα στην παλιοκοινωνία".


Και μπορεί σε αυτό το ποστ να μην είναι ανοιχτά τα σχόλια, σου έχω όμως μπόνους την ταινία του καλού συνάδελφου.
 


#συλλογισμοί_της_παρασκευής
#ταινιάκι_κατά_του_άγχους
#συναδελφική_αλληλεγγύη

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2020

Μετά το Κυριακάτικο...


...γεύμα, κατά το πλύσιμο των πιάτων και ενώ χάζευα την τέντα του απέναντι διαμερίσματος (ναι, δεν έχω πλυντήριο πιάτων), έσπασα η άχρηστη αρτίστα την πολυαγαπημένη μου γαβάθα. 
Και όπως ήταν φυσικό ο νους μου ανέτρεξε σαράντα τρία χρόνια πριν, τότε που είχα ακούσει για πρώτη φορά περί εντροπίας, που σημαίνει, σου λέει, τάση προς αταξία, αποδιοργάνωση, ροπή προς την εξάντληση της ενέργειας. 
Ύστερα θυμήθηκα την επίσκεψή μου στο κλαμπ Εντροπία. 
Εικοσιένα χρόνια πριν. Στα Ταμπακαριά. Στα Χανιά. 
Δεν υπάρχει πια. Το κλαμπ. 
Και τώρα, πέντε ημέρες πριν, ένιωσα ότι η εντροπία μου κλείνει ξανά το μάτι. 
Σπάω τη γαβάθα μου και σκέφτομαι την εντροπία, τις πρώτες μας συναντήσεις και κάτι ψιλά που είχα διαβάσει σχετικά στη Βικιπαίδεια: Η εντροπία είναι η έννοια μέσω της οποίας μετράται η αταξία, της οποίας η μέγιστη τιμή αντικατοπτρίζει την πλήρη αποδιοργάνωση (ομογενοποίηση των πάντων) και ισοδυναμεί με την παύση της ζωής. 

Η παύση ζωής της γαβάθας μου. 
Αν δεν είναι αυτό η εντροπία, τότε τι; 

Όχι, την αγαπούσα τη γαβάθα μου. Είχαμε ζήσει υπέροχες και νόστιμες στιγμές μαζί. Είχε το πιο σωστό μέγεθος από όλες της γαβάθες της προίκας μου, για να δέχεται τις Κυριακάτικες μακαρονάδες μου. 
Ούτε τη λίγη ποσότητα, που χωράει ένα κοινό βαθύ πιάτο (για ρηχό ή του φρούτου δεν το συζητώ καν…), ούτε όμως και την υπερβολική, που χωράει μια κανονική γαβάθα. 
Ήταν ακριβώς αυτό που έπρεπε, για τα δικά μου μέτρα και σταθμά. 

Αξίωμα
Αξίωμα

Η απώλεια της γαβάθας με καταρράκωσε την ήδη καραβοτσακισμένη αρτίστα. 
Αλλά στο τέλος μάζεψα τα κομμάτια της, μάζεψα και τα δικά μου κομμάτια και είπα "Δε βαριέσαι αρτίστα… Όλα καλά. Να ζήσεις να τη θυμάσαι...". 

Και τώρα συνεχίζω ακάθεκτη. 

Και σφίγγω τα δόντια και σιγοτραγουδώ εκείνο το παλιό τραγούδι των βαρκάρηδων της Σμύρνης, το "Έσπασες τα πιάτα", περισσότερο γνωστό ως "Γιάφ Γιούφ", που με επιτυχία το τραγούδησε ο Αντώνης ο Νταγκλάς (εκτός άλλων που το είχαν τραγουδήσει πριν, αλλά και μετά από αυτόν) και που η ηχογράφησή του έγινε από την εταιρεία His Master's Voice, με αριθμό καταλόγου ΑΟ-311 και σε μορφή δίσκου 10" (25,4 εκατοστών) στις 11-5-1929 στην Αθήνα.



#κυριακάτικα_προβλήματα 
#αντίο_γαβαθούλα_μου 
#ο_επικήδειος_μιας_γαβάθας