Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Το περιστατικό συνέβη...

...μια μέρα πριν εκείνη έλθει στο σπίτι. Η μουσική έπαιζε σε πολύ μεγάλη ένταση, για να καλύπτει τις φωνές μας, καθώς προσπαθούσαμε, εγώ και ο κ. Μήτσος (το στεφάνι μου) να κάνουμε μια πολιτισμένη κουβέντα και να πάρουμε μια απόφαση, αλλά εις μάτην. Δεν συμφωνούσαμε! 
Κοντέψαμε να πιαστούμε καούκα με καούκα, πράγμα το οποίο, ευτυχώς, απεφεύχθη τελικά! 
Εκείνος έλεγε "Ζουζού, Σούζυ ή Μπιζού". Έτσι σκέτα. Χωρίς επώνυμο. 
Εγώ επέμενα "Σβετλάνα Αλληλούγεβα, Ρόζα Λούξεμπουργκ ή Τάκης". Σκέτο "Τάκης". Χωρίς επώνυμο. 
Η διαμάχη συνεχίστηκε για περίπου τρεις ώρες. Αποφασίσαμε να κάνουμε ένα διάλειμμα για καφέ και θα συνεχίζαμε τη συζήτηση μετά. 
Και ύστερα από την πρώτη γουλιά και ανάβοντας το πρώτο τσιγάρο, αναφώνησα "Cookie"! 
-Ναι, θέλω! μου απάντησε το στεφάνι μου. 
-Τι θέλεις; τον ρώτησα με έκδηλη την απορία στο μάτι. 
Στεφάνι: Cookie θέλω. Μπισκότο βρε παιδί μου... Έχουμε; Ταιριάζουν με τον καφέ! 
Ατβ: Όχι, δεν έχουμε, αλλά θα αποκτήσουμε! 
Στεφάνι: Θα ψήσεις; 
Ατβ: Όχι, αλλά θα έχουμε Cookie. Όχι Cookie -μπισκότο, αλλά Cookie -μικρό αρχείο κειμένου, από αυτά που αποθηκεύονται στον μπράουζερ κατά την πλοήγησή μας στο διαδίκτυο! Cookie θα την πούμε! 
Και ο κ. Μήτσος, αφού το επανέλαβε δυο-τρεις φορές, το βρήκε εξαιρετικά εύηχο και απεφάνθη ότι είναι λαμπρή η ιδέα μου και ουδεμία σημασία έχει το τι μπορεί να σημαίνει για τον καθένα μας το Cookie! 
Για εκείνον είναι ένα μπισκότο και για μένα είναι ένα μικρό αρχείο κειμένου! 
Και για του δύο όμως, πάνω απ’ όλα, είναι η Κούκι μας, του σκυλιού μας το σκυλί, που είναι δυο φορές σκυλί μας! 
Η κόρη του Σήφη, που γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 2017 και ήλθε προχθές στο σπίτι! 
Κι έχουμε χαρά μεγάλη! 
Και οι πρώτες της φωτογραφίες, με μεγάλο κόπο τραβηγμένες, μιας και, προς το παρόν, δεν στέκει λεπτό ακίνητη:





ΥΓ. Ο Σήφης δεν καταλαβαίνει ότι είναι κόρη του και έχει πέσει σε απελπισία, πιο μαύρη κι από το τρίχωμά του, με την έλευση της Κούκι και βρίσκεται σε δίλημμα. 
Να αυτοκτονήσει πέφτοντας από το μπαλκόνι ή να μαζέψει τα πράγματά του και να μεταναστεύσει. Ελπίζω να είναι περαστικό και να συνέλθει γρήγορα!

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Εξήλθε από...



...τα ιδιαίτερα διαμερίσματά της, φορώντας ένα μπλε ρουά κιμονό, που έχει έναν δράκο κεντημένο στην πλάτη. Στο κεφάλι είχε βάλει ένα σιέλ τυρμπάν. Στηριζόταν στο μπαστούνι με την ασημί χειρολαβή και όχι σε εκείνο το γκρι με τα τέσσερα ποδαράκια-στηρίγματα, το οποίο αρνείται πεισματικά να το κρατήσει, επειδή, όπως υποστηρίζει, δεν είναι καμιά γριά. Κοντοστάθηκε στον διάδρομο, η 93χρονη Θεοδοσία, και αναφώνησε: 
-Δεν μπορώ να φοράω το τυρμπάν. Με πιάνει φαγούρα. 
-Μη το φοράτε, απάντησα η, έχουσα άγνοια κίνδυνου, αρτίστα. 
Θεοδοσία: Δεν γίνεται. Είναι χάλια τα μαλλιά μου. Θέλω ρίζα. 
Αρτίστα του βωβού: Ρίζα ελέβορου; 
Θ: Γιατί να είσαι τόσο άσχετη; Θέλω να μου βάψει κάποιος τη ρίζα των μαλλιών. 
Ατβ: Τι χρώμα; 
Θ: Ξανθό σαντρέ. 
Ατβ: Το σαντρέ είναι αυτό που βάζουν και στους τοίχους και κάνει σαν γρομπαλάκια; Άμα είναι να φωνάξω τον κυρ-Αντρέα, που έβαψε το σπίτι της χήρας, να σας τα φτιάξει. 
Θ: Όχι σαγρέ ανόητη, σαντρέ. Αλλά πού να ξέρεις εσύ από αυτά, που αφήνεις άβαφτα τα μαλλιά σου, εδώ και δυο δεκαετίες; Τέλος πάντων, να πας να μου πάρεις βαφή και να κανονίσεις με μια κομμώτρια να έρθει να μου τα περάσει. 
Ατβ: Και πώς θα τη ζητήσω τη μπογιά μητέρα; 
Θ: Ναι, σωστά, γιατί την προηγούμενη φορά που πήγες, μου έφερες αλλά αντί άλλων… Να πάρεις τηλέφωνο την κομμώτρια και να μου τη δώσεις να της πω να φέρει εκείνη. Και κλείσε κανένα παράθυρο επιτέλους! Έχει ψοφόκρυο εδώ μέσα! Ένα ρίγος με διαπερνά! 
Ατβ: Μα γιατί; Αυτές τις ημέρες έχει 35 βαθμούς έξω και μέσα στο σπίτι είναι μια χαρά η θερμοκρασία. 
Θ: Αυτό που σου είπα! 
Ατβ: Μάλιστα μητέρα, ότι πείτε. Εν τω μεταξύ, να πεταχτώ στο ντελικατέσεν, να σας πάρω παστουρμά, που ζητήσατε χθες; 
Θ: Ακόμα δεν πήρες; Δεν εισακούγομαι πια σ’ αυτό το σπίτι! 
-Φεύγω πάραυτα μητέρα, της είπα και σηκώθηκα από την καρέκλα. 
-Και τι; Εγώ θα μείνω μόνη μου; είπε με ύφος λυπημένο, αφήνοντας έναν βαρύ αναστεναγμό… 
Και κάπου εδώ, η αρτίστα, στέκομαι και την κοιτώ αποσβολωμένη, μη έχοντας κάτι άλλο να πω, διότι έτσι κι αλλιώς, δεν έχει νόημα και άκρη δεν θα βγάλω. Ας πάρω, τουλάχιστον, τηλέφωνο την κομμώτρια… 

 #tizwpalirepoustimou
#posi_upomoni_pia
#kapoios_na_me_swsei