Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Θαρρώ ήταν...

...στα τέλη του περασμένου αιώνα, που είχα πάει να δω τη Μαρικούλα στη Μυτιλήνη.
Ό,τι είχε ανοίξει ένα δικό της κατάστημα με είδη δώρων στην οδό Αλκαίου.
Λίγα μέτρα πιο πάνω από το νεοκλασικό, που πριν το 1940 στεγαζόταν το ατελιέ μόδας της θείας του πατέρα μου. 
Η συνάντ

Χμ... 
Μπορεί να συνεχίσω κάποτε την καταγραφή αυτής της ανάμνησης.
Μπορεί και όχι.

Όπως και να έχει, της Μαρικούλας της άρεσε η πολύ η Janis.


Time keeps movin on, 
friends they turn away
...................................

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Πέρασαν πολλές μέρες...

...που με πολιορκούσε στενά, αλλά εγώ βράχος ακλόνητος. Έκανα πως δεν καταλαβαίνω.
Κι ας έλιωνα...
Για να είμαι ειλικρινής, κατά βάθος με πλημμύριζαν τυφλές ελπίδες, αλλά δεν ενέδιδα.
Ήξερα τι μπορεί να κάνει για μένα, σε ποια επίπεδα ευτυχίας μπορεί να με φτάσει. Είχα ιδίαν άποψη για το κλίμα που δημιουργεί. Είχα ακούσει το ψιθύρισμά του και είχα ταξιδέψει μ’ αυτό, σε τόπους αλαργινούς.
Στο νου μου έρχονταν οι προηγούμενες φορές που είχαμε συνευρεθεί, μέσα Φεβρουαρίου θα 'τανε θαρρώ, πόσες όμορφες στιγμές είχαμε μοιραστεί και μετά χαθήκαμε και πάλι...
Ακόμα πληρώνω εκείνες τις ώρες.
Και είπα: "Δεν ξαναμπλέκω".
Γνώριζα ότι θα μετανιώσω, ότι θα μου κοστίσει ακριβά, ότι στο τέλος θα κλάψω με μαύρο δάκρυ. Αλλά δεν άντεξα περαιτέρω στον πειρασμό. Σήμερα ενέδωσα.
Του παραδόθηκα κι ό,τι θέλει ας γίνει.
Ας καταστραφώ.
Άλλωστε, όσο κι αν κανείς προσέχει, όσο κι αν το κυνηγά, πάντα, πάντα θα 'ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει.
Air condition, αγάπη μου!


#βιωματικό_ποστ