Είναι μαύρα μεσάνυχτα...

...και κάθομαι στο μπαλκόνι πίνοντας μαστιχόνερο με παγάκια, τα οποία λιώνουν με μεγαλύτερη ταχύτητα από όση προβλέπεται, ενώ παράλληλα ακούω το Memphis in June από τη Nina τη Simone και σκέφτομαι ότι τελικά ο Ιούνιος στο Memphis δεν διαφέρει και πολύ από τον Ιούνιο στη γειτονιά μου. 

Εντάξει, μπορεί να μην έχω εξαδέλφη που ακούει στο όνομα Μιράντα, να μην υπάρχει πίτα με βατόμουρα, να μην περνούν οι γείτονες τέτοια ώρα έξω από το σπίτι μου, αλλά απέναντι υπάρχει η πικροδάφνη που στέλνει ένα γλυκό άρωμα παντού γύρω μου. 

Και υπάρχει και η ίδια ζέστη. 

Η ίδια νωθρότητα. 

Η ίδια πεποίθηση ότι κάτι πρέπει να αλλάξεις, αλλά κάνει υπερβολική ζέστη για να σηκωθείς από την καρέκλα και να το κάνεις. 

Ναι, ήλθε κι ο Ιούνιος. 

Ουδόλως ενθουσιάστηκα. 

Αλλά δεν θα το κάνω και θέμα…

   

#memphis_στη_γειτονιά 

#ζέστη_και_νευράκια 

#καλό_μήνα

Κάπου εδώ στη γειτονιά...

...κάποια αποφάσισε να κάνει gender reveal party. 

Ναι, αυτό το υπέροχο κοινωνικό φαινόμενο όπου μαζεύονται όλοι, έχοντας αγωνία για να μάθουν αν το έμβρυο είναι αγόρι ή κορίτσι. 

Με μπαλόνια, με καπνούς, με θεατρικότητα, λες και ανακοινώνεται κάτι κοσμοϊστορικό και όχι κάτι που θα φανεί ούτως ή άλλως σε λίγους μήνες. 

Και σκέφτομαι η δόλια αρτίστα: Τι άγχος κι αυτό να προλάβουμε να βάλουμε ταμπέλα πριν καν ανοίξει τα μάτια του. Μην τυχόν και γεννηθεί το παιδί και μείνει απροσδιόριστο για πέντε λεπτά. Καταστροφή... 

Δεν λέω, ο ενθουσιασμός είναι ανθρώπινος. Αλλά όλη αυτή η φασαρία για κάτι τόσο, πώς να το πω κομψά, προβλέψιμο θα το πω, έχει μια δόση υπερβολής. 

Ίσως, λέω εγώ τώρα, να μπορούσαμε να αφήσουμε το παιδί να έρθει στον κόσμο με λίγη ησυχία. Χωρίς πυροτεχνήματα, χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς να του έχουμε ήδη γράψει τον ρόλο. 

Αλλά εντάξει. Εμείς εδώ ενδιαφερόμαστε πρώτα για το "τι είναι" και μετά, αν περισσέψει χρόνος, για το "ποιος είναι". 

Κατά τα άλλα, όλα φυσιολογικά. 

Και πολύχρωμα! 

#υπερπαραγωγές 

#αγόρι_κορίτσι_cisgender_transgender_ non_binary_κ.λπ.  

#με_ένα_πόνο

Σήμερα είναι η...

 ...Παγκόσμια Ημέρα Κατά Της Δίαιτας.

#πατάτες_τηγανιτές

#η_ζυγαριά_στην_εξορία

#καλή_όρεξη

Ο κόσμος...

...είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε, αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία δεν είναι πάντα και τόσο διασκεδαστική, αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης κάπου-κάπου. 

Lawrence Ferlinghetti ©

Dorothea Lange 

Migrant Mother (1936)

Χάνομαι μέσα...

...στην κάπνα, αφήνοντας μακριά τον ρομαντισμό.

#μπακούρι_αλλά_με-παϊδάκια 

#έρωτες_στα_κάρβουνα 

#τσίκνα_αντί_έρωτος

Ναι αγαπητό ημερολόγιο...

...θα ξανάρθουν. Λυπάμαι, αλλά δεν είναι στο χέρι μου...

#εποχική_ψυχρολουσία_με_γκλίτερ

#εορταστική_κατάθλιψη

#no_mercy

Κάνω...

...την ίδια διαδρομή κάθε Νοέμβριο 

και στρώνω τσόχα για σκιές Δεκέμβριο.

 

#δεν_κουνιέται_φύλλο

#καλό_μήνα

#όλα_καλά

Λόγω...

...της ημέρας. 

Calypso Larah Production

Βέβαια σήμερα είναι Παρασκευή, αλλά και πάλι...

Έλα τώρα...

...και πες μου εσύ ημερολόγιο, πώς γίνεται κι όταν είναι να πάω στην οδοντίατρο ή να το ξεχνάω εντελώς ή να αναρωτιέμαι ποια μέρα ήταν να πάω, ποιο μήνα και ποια χρονιά κι όταν είναι να πάω στο κομμωτήριο να είμαι σε κατάσταση συναγερμού, σαν έτοιμη από καιρό, σα θαρραλέα, σαν που ταιριάζει σε μένα που αξιώθηκα ένα τέτοιο ραντεβού... 

Πώς;

#σημαντικό_ραντεβού

#ξόρκι_στη_θλίψη

#buongiorno

Αφήνω...

...αυτό εδώ απαλά και φεύγω!

Κάποτε...

 

...ίσως και να μπορέσω να αφήσω αυτό τον θλιβερό λάκκο. 

Να αφήσω τη μαύρη στενοχώρια στο σκοτεινό της κλουβί. 

Να μην κοιτάξω πίσω ξανά. 

Να προχωρήσω με αυτοπεποίθηση. 

Να βάλω τέλος στον πόνο. 

Έχω ήδη στο πλευρό μου ουλές, που μόνο ο χρόνος μπορεί να γιατρέψει. 

Κάποτε ίσως και να μπορέσω να αφήσω αυτόν τον θλιβερό λάκκο. 

Να περπατήσω ήρεμα, βήμα-βήμα. 

Όχι βιαστικά. 

Να περπατήσω με την άμμο στα πόδια μου και να τραγουδώ χαρούμενα. 

Να τρέξω στην παραλία που έτρεχα πάντα, σαν ήμουν μικρή. 

Με το πρόσωπό μου γεμάτο αλάτι κι ένα χαμόγελο στα χείλη μου. 

Κάποτε ίσως και να μπορέσω...

#θυμήσου

#only_lovers_left_alive

#κάποτε_θα_λογαριαστούμε

"Λέγε...

 

...με Ισμαήλ. Πριν από μερικά χρόνια - δεν έχει σημασία πόσα ακριβώς - έχοντας λίγα ή καθόλου χρήματα στο πουγκί μου και τίποτα ιδιαίτερο που να με ενδιαφέρει στη στεριά, σκέφτηκα να ταξιδέψω λίγο στη θάλασσα και να δω το υδάτινο μέρος του κόσμου. 

Είναι ένας τρόπος που έχω να διώχνω το σπλήνιασμα και να ρυθμίζω το κυκλοφορικό. 

Όταν πιάνω τον εαυτό μου να στραβώνει το στόμα, όταν μες στην ψυχή μου είναι Νοέμβρης υγρός, που ψιλοβρέχει, όταν πιάνω τον εαυτό μου να σταματάει άθελα μπρος σε φερετροπωλεία και να γίνεται ουραγός κάθε κηδείας που συναντώ και, ειδικά, όταν οι υποχονδρίες μου με κυβερνούν τόσο, που χρειάζεται ένας δυνατός ηθικός φραγμός να με εμποδίσει να βγω επίτηδες στο δρόμο και μεθοδικά να ρίξω χάμω τα καπέλα του κόσμου, τότε θεωρώ πως ήρθε πια η ώρα να μπαρκάρω, όσο πιο γρήγορα μπορώ. 

Είναι το δικό μου υποκατάστατο του πιστολιού και της σφαίρας. 

Με μια φιλοσοφική χειρονομία όλο μεγαλοπρέπεια, ο Κάτων ρίχνεται πάνω στο σπαθί του εγώ παίρνω ήσυχα το πλοίο. Δεν υπάρχει τίποτα το εκπληκτικό σ' αυτό. 

Αν το ήξεραν έφτανε όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, με τον τρόπο τους, αργά ή γρήγορα, θα έτρεφαν πάνω-κάτω τα ίδια αισθήματα με μένα για τον ωκεανό". [...] 

Μόμπι Ντικ 

Melville Herman

 

#κόμικ_κατά_του_άγχους

#τζάμπα_πήγαν_οι_ενδοσκοπήσεις 

#μην_τάξεις_σε_άγιο_κερί_και_στην_αρτίστα_κόμικ

Όταν ένα...

...υλικό έχει υγρή μορφή, δεν έχει συγκεκριμένο σχήμα. 

 Αλλάζει με ευκολία και προσαρμόζεται στο δοχείο του. 

Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται κατά 70% από νερό. 

Τα συμπεράσματα δικά σου...

#της_κυριακής_τα_όνειρα_μέχρι_το_μεσημέρι

#μια_μέρα_θα_λογαριαστούμε

#μονόλογοι_αυτογνωσίας

Με κοντή...

...σαν ήμουνα ποδίτσα, 

στο σχολειό σιγανοπαπαδίτσα 

και εις το Αρσάκειο διάβαζα Βοκάκιο 

και εις το Βαρβάκειο είχα θαυμαστάς. 

***

(σ.σ. Τραγουδιέται μπροστά σε καθρέφτη, 

κατά προτίμηση φορώντας ρομπ ντε σαμπρ). 

***

*Γαμπίτσα αφράτη και ροζέ (εδώ)

Μουσική: Κατριβάνος Μίμης 

Στίχοι: Βέμπο Σοφία 

(Στο ποστ από την Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού. 

Για την ταινία είχαν αλλαχτεί οι αρχικοί στίχοι της Σοφίας Βέμπο). 

**Artwork: Pauline Palmer, "The Morning Sun," 1920

#χρόνια_πολλά_παύλο

#πάμε_εκεί_που_λένε_τραγούδια

#τα_πάντα_είναι_οπτική

Επιτέλους...

...καλοκαιράκι! 

Ζέστη, κουνούπια, κατσαρίδες... 

Πάντως, μια χαρά είναι το καλοκαίρι στην Ελλάδα. 

Σε σύγκριση, ας πούμε, με το καλοκαίρι στην Πιονγιάνγκ...  

Από την άλλη σκέφτομαι ότι σε όποιον αρέσει το καλοκαίρι, να το πάρει σπίτι του. Εγώ δεν φταίω σε τίποτα να λιώνω από τη ζέστη. 

Άντε, το κάψαμε και σήμερα, ώρα να φεύγω σιγά-σιγά... 

Καλό καλοκαίρι!

#συλλογισμοί_της_πέμπτης 

#καλοκαιρινά_σουξέ 

#ξέρει_κανείς_πού_πάνε_τα_τέσσερα;

Μη μου δίνεις, μη μου δίνεις...

...άλλο απ' το ποτήρι σου να πιώ. 

Με μεθάς και τα 'χω χάσει 

με τον ίδιο μου τον εαυτό 

όταν τον κοιτάζω, όταν τον κοιτάζω 

μαργαρίτες να μαδάει 

κι όλο εκείνες να ρωτάει: 

"Μ' αγαπάει, δε μ' αγαπάει" 

κι αν για μένανε πονάει.  

#χαζό_παιδί_χαρά_γεμάτο 

#ινσταγραμικοί_επηρεασμοί 

#only_lovers_left_alive

Ο μεγάλος Χαν...

...ρωτάει τον Μάρκο: 

-Όταν επιστρέψεις στη δύση, θα επαναλάβεις στον κόσμο αυτά που λες σ' εμένα; 

-Μιλάω αδιάκοπα, λέει ο Μάρκο, όμως ο ακροατής συγκρατεί μόνο τα λόγια που προσμένει. 

Άλλη είναι η περιγραφή του κόσμου που το καλοπροαίρετο αυτί σου ακούει με προσοχή, άλλη εκείνη που θα κάνει το γύρο των λιμενεργατών και των γονδολιέρηδων στο δρόμο έξω από το σπίτι μου την ημέρα της επιστροφής μου, άλλη ακόμα εκείνη που ίσως υπαγορεύσω στα γεράματά μου, αν με πιάσουν αιχμάλωτο Γενοβέζοι πειρατές και με ρίξουν στη φυλακή στο ίδιο κελί με ένα συγγραφέα περιπετειών. 

Δεν είναι η φωνή που υπαγορεύει την ιστορία. Είναι το αυτί. 

Αόρατες Πόλεις - Ίταλο Καλβίνο 

Που στο δικό μου το μυαλό, πάει να πει ότι ο καθένας έχει φτιάξει την κοσμοθεωρία του, την άποψή του, έχει διαμορφώσει τη γνώμη του και συγκρατεί μόνο αυτά που θέλει ν ακούσει. 

Οπότε, τουλάχιστον, ας μην τρωγόμαστε μεταξύ μας, γιατί ξεκινάνε και τα κρύα. 

Αν και δεν φταίει η θερμοκρασία που πέφτει και παγώνει το αίμα μας, φταίνε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας… 

#τα_γιατί_και_τα_διότι_φάγανε_τον_παναγιώτη 

#δέκα_εκατομμύρια_είμαστε_δώδεκα_εκατομμύρια_απόψεις_έχουμε

#δώδεκα_απόστολοι_καθένας_με_τον_πόνο_του 

Σήμερα έχω...

...να μετράω τριάντα μία ημέρες μέχρι τα μελομακάρονα και δώδεκα χρόνια από τον θάνατό σου. 

Η διάθεση τόσο περίεργη, που ονειρεύομαι μαγειρίτσα τρώγοντας ένα κομμάτι κέικ, το οποίο θα ήθελε να είναι μαρμπέ, αλλά επειδή το κακάο δεν ήταν αρκετό, έγινε ολίγον από μαρμπέ. 

Αποφασίζω να φτιάξω μαγειρίτσα με μανιτάρια. 

Και αρχίζω να ψιλοκόβω τα λαχανικά, λικνιζόμενη στους ήχους του Burning Sky από τους Bad Company. 

The sky is burnin' 

I believe my soul's on fire 

You are, I'm learnin', the key to my desire

   

Αλήθεια, θυμάσαι που την είχαμε δοκιμάσει για πρώτη φορά στην "Κατσαρόλα", μετά από μια παράσταση του Σταμάτη του Κραουνάκη με τη Σπείρα-Σπείρα; 

Ε γι’ αυτή τη μαγειρίτσα σου λέω…

Διάλειμμα για τσιγάρο στη βεράντα. 

Στροφή βλέμματος προς τα επάνω. 

Έπηξε ο ουρανός στα πουλιά. 

Πού πάνε δεν ξέρω. 

Δεν με αφορά κιόλας. 

Ενήλικα είναι, μόνα τους αποφασίζουν. 

Και, στην τελική, ποια είμαι εγώ που θα τους πει τι θα κάνουν; 

Ουπς! Μια μύγα στης αρτίστας το κάγκελο…

Συνέχεια μαγειρικής κι η σκέψη στα Μ.Μ.Ε., που όταν τρώνε δεν μιλάνε. 

Άσχετο, αυτό το "…να γυρίσετε την πλάτη στον φόβο και σε κάθε τσαρλατάνο…" δια στόματος Μητσοτάκη, τις προάλλες στο διάγγελμά του, το λες και σχήμα οξύμωρο. 

Στο μεταξύ, στους κόλπους της αντιπολίτευσης, μείζονος, ελάσσονος και πολύ ελάσσονος, όλα καλά; 

Πάω να αυγοκόψω τη μαγειρίτσα. 

Τι; 

Νόμιζες πως επειδή είναι με μανιτάρια, ότι έγινα τίποτα βίγκαν ή βετζετέριαν; 

Θού, Κύριε, φυλακήν τώ στόματι μου… 

Μακριά από εμένα αυτά τα πράγματα. 

Φεύγω τώρα. 

Σι γιου αράουντ… 

#μνήμη_νεκτάριου 

#αρνήτρια_βιγκανισμού 

#i_believe_my_soul's_on_fire

Αφήνω...

...εδώ ένα τόσο δα ποιηματάκι

και φεύγω.

Μικρή ιστορία

–Να ποτίσω; ρώτησε. 

Ρώτησε και πότισε. 

Βράχηκε, λασπώθηκε 

κι έτσι συναχώθηκε. 

Και μετά απ' όλ' αυτά, 

πυρετοί και εμετά. 

Τότε χειροτέρεψε, 

δεν έτρωγε και έρρεψε. 

Κι όταν τ' ωρολόγιον 

του τοίχου τρεις αντήχησε 

–Τ' ήθελα το πότισμα, 

είπε και ξεψύχισε.

Μποστ

Κάτι λέγαμε...

 

...προχθές με έναν φίλο μου στο τηλέφωνο, για τον Νίκο τον Καρούζο, τον Ναυπλιώτη ποιητή και μου ήρθε στο μυαλό ένα απόσπασμα από μια ιστορία-περιστατικό που είχα διαβάσει κάπου, κάποτε, δεν θυμάμαι πού, αλλά το έχω, με κάποιο ακατανόητο τρόπο, αποστηθίσει. 

Το παραθέτω: 

Κάποιος που έψαχνε για τη λέξη των λέξεων, τη λέξη που περιέχει τα πάντα και που μέσα της το σύμπαν ολόκληρο αιωρείται σαν κρεμαστός κήπος, εν ολίγοις τη Λέξη που ψάχνει κάθε ποιητής, συνάντησε ένα βράδυ στην ταβέρνα του Ντόλου τον Νίκο Καρούζο κι αφού ήπιαν μερικά ποτήρια και ήρθαν στο κέφι, του λέει σε έναν τόνο ξαφνικά επιτακτικό: 

"Ή μου αποκαλύπτεις τη Λέξη ή κόβω το κάπνισμα εδώ επί τόπου. Διάλεξε!". 

Ο Καρούζος, μοιραίως, βρέθηκε σε δύσκολη θέση. 

Τότε, για να τον ξεφορτωθεί κι αφού προσποιήθηκε ένα σύντομο δισταγμό, σκύβει και του λέει στ’ αυτί ψιθυριστά: 

"Η Λέξη είναι Κυριελέησον... Και τώρα δίνε του". 

Όπερ και εγένετο. 

Έχει γούστο τελικά να είναι αυτή η Λέξη...