Η ζωή...

...είναι ωραία.

Η ζωή είναι αλλού.

Η ζωή είναι αιτία. 

Η ζωή είναι αποτέλεσμα. 

Η ζωή εν τάφω. 

Η ζωή μετά θάνατον. 

Η ζωή είναι τρόμος. 

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα. 

Η ζωή κάνει φάρσες. 

Η ζωή γράφει ιστορία.

Η ζωή μου όλη. 

Η Ζωή Φυτούση.

   

Η ζωή συνεχίζεται...

#οξύ_παραλήρημα 

#υπαρξιακά_προβλήματα

#ζωή_και_κότα

Ευχούλες...

...για χρόνια πολλά!

Λόγω...

...της ημέρας.

"Κάθε ψέμα...

...που κυλά μέσα στο αίμα, το 'χω ζήσει κι έχω κάνει αντισώματα".  

Νικολάκης Ζεγκίνογλου: Το παιδί, Επεισόδιο 99, 00:13:51 

Ημερολόγιο: Γιατί; 

Αρτίστα: Γιατί τι; 

Ημερολόγιο: Γιατί αυτό το έβαλες τώρα εδώ πέρα μέσα; 

Αρτίστα: Γιατί μου άρεσε. 

Ημερολόγιο: Μα το επεισόδιο είναι παλιό. 

Αρτίστα: Εγώ είμαι πιο παλιά. 

Ημερολόγιο: Κάτι είχα υποψιαστεί... 

Αρτίστα: Και όπως ξέρεις, κρατάω πάντα καβάντζα μια καθημερινή σειρά για να βγάλω το καλοκαίρι. Θεώρησέ το ως μέσο επιβίωσης μέχρι να έρθει το φθινόπωρο. 

Ημερολόγιο: Δεν πας καλά... 

Αρτίστα: Και τέλος πάντων, ό,τι θέλω θα κάνω. 

#το_παιδί 

#καβάντζα_σειράς 

#αντισώματα

Πρώτη...

...Αυγούστου. 

Το ημερολόγιο λέει ότι είναι ακόμα καλοκαίρι. 

Το θερμόμετρο λέει ότι πλησιάζει το τέλος του κόσμου. 

Κι εγώ, επιτέλους, καταλαβαίνω τη Δέσποινα.

   

Κι υποφέρω, κι υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω πολύ... 

Έχεις φύγει, έχεις φύγει, έχει μείνει η ζωή μου μισή... 

Μόνο που εκείνη τραγουδούσε για έναν χαμένο έρωτα. 

Εγώ ουρλιάζω για λίγη δροσιά. 

#υποφέρω 

#περιμένοντας_τον_οκτώβριο 

#καλό_μήνα

Ήλθε...

...ο Ιούλιος. 

 Δεν τον ζήτησα. 

 Και τώρα με κυνηγάει για να με εξοντώσει. 

Το χειρότερο είναι ότι κανείς από τους δυο μας δεν φεύγει.

Εγώ θα μείνω στην πόλη. 

Κι εκείνος το ίδιο.

Ναι, ήλθε ο Ιούλιος. 

Άρχισαν οι εχθροπραξίες.

   

#φτάνει_πια_με_το_καλοκαίρι 

#i_hate_summer 

#περιμένοντας_τον_οκτώβριο

Είναι μαύρα μεσάνυχτα...

...και κάθομαι στο μπαλκόνι πίνοντας μαστιχόνερο με παγάκια, τα οποία λιώνουν με μεγαλύτερη ταχύτητα από όση προβλέπεται, ενώ παράλληλα ακούω το Memphis in June από τη Nina τη Simone και σκέφτομαι ότι τελικά ο Ιούνιος στο Memphis δεν διαφέρει και πολύ από τον Ιούνιο στη γειτονιά μου. 

Εντάξει, μπορεί να μην έχω εξαδέλφη που ακούει στο όνομα Μιράντα, να μην υπάρχει πίτα με βατόμουρα, να μην περνούν οι γείτονες τέτοια ώρα έξω από το σπίτι μου, αλλά απέναντι υπάρχει η πικροδάφνη που στέλνει ένα γλυκό άρωμα παντού γύρω μου. 

Και υπάρχει και η ίδια ζέστη. 

Η ίδια νωθρότητα. 

Η ίδια πεποίθηση ότι κάτι πρέπει να αλλάξεις, αλλά κάνει υπερβολική ζέστη για να σηκωθείς από την καρέκλα και να το κάνεις. 

Ναι, ήλθε κι ο Ιούνιος. 

Ουδόλως ενθουσιάστηκα. 

Αλλά δεν θα το κάνω και θέμα…

   

#memphis_στη_γειτονιά 

#ζέστη_και_νευράκια 

#καλό_μήνα

Κάπου εδώ στη γειτονιά...

...κάποια αποφάσισε να κάνει gender reveal party. 

Ναι, αυτό το υπέροχο κοινωνικό φαινόμενο όπου μαζεύονται όλοι, έχοντας αγωνία για να μάθουν αν το έμβρυο είναι αγόρι ή κορίτσι. 

Με μπαλόνια, με καπνούς, με θεατρικότητα, λες και ανακοινώνεται κάτι κοσμοϊστορικό και όχι κάτι που θα φανεί ούτως ή άλλως σε λίγους μήνες. 

Και σκέφτομαι η δόλια αρτίστα: Τι άγχος κι αυτό να προλάβουμε να βάλουμε ταμπέλα πριν καν ανοίξει τα μάτια του. Μην τυχόν και γεννηθεί το παιδί και μείνει απροσδιόριστο για πέντε λεπτά. Καταστροφή... 

Δεν λέω, ο ενθουσιασμός είναι ανθρώπινος. Αλλά όλη αυτή η φασαρία για κάτι τόσο, πώς να το πω κομψά, προβλέψιμο θα το πω, έχει μια δόση υπερβολής. 

Ίσως, λέω εγώ τώρα, να μπορούσαμε να αφήσουμε το παιδί να έρθει στον κόσμο με λίγη ησυχία. Χωρίς πυροτεχνήματα, χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς να του έχουμε ήδη γράψει τον ρόλο. 

Αλλά εντάξει. Εμείς εδώ ενδιαφερόμαστε πρώτα για το "τι είναι" και μετά, αν περισσέψει χρόνος, για το "ποιος είναι". 

Κατά τα άλλα, όλα φυσιολογικά. 

Και πολύχρωμα! 

#υπερπαραγωγές 

#αγόρι_κορίτσι_cisgender_transgender_ non_binary_κ.λπ.  

#με_ένα_πόνο

Σήμερα είναι η...

 ...Παγκόσμια Ημέρα Κατά Της Δίαιτας.

#πατάτες_τηγανιτές

#η_ζυγαριά_στην_εξορία

#καλή_όρεξη

Ο κόσμος...

...είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε, αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία δεν είναι πάντα και τόσο διασκεδαστική, αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης κάπου-κάπου. 

Lawrence Ferlinghetti ©

Dorothea Lange 

Migrant Mother (1936)

Χάνομαι μέσα...

...στην κάπνα, αφήνοντας μακριά τον ρομαντισμό.

#μπακούρι_αλλά_με-παϊδάκια 

#έρωτες_στα_κάρβουνα 

#τσίκνα_αντί_έρωτος

Ναι αγαπητό ημερολόγιο...

...θα ξανάρθουν. Λυπάμαι, αλλά δεν είναι στο χέρι μου...

#εποχική_ψυχρολουσία_με_γκλίτερ

#εορταστική_κατάθλιψη

#no_mercy

Κάνω...

...την ίδια διαδρομή κάθε Νοέμβριο 

και στρώνω τσόχα για σκιές Δεκέμβριο.

 

#δεν_κουνιέται_φύλλο

#καλό_μήνα

#όλα_καλά

Λόγω...

...της ημέρας. 

Calypso Larah Production

Βέβαια σήμερα είναι Παρασκευή, αλλά και πάλι...

Έλα τώρα...

...και πες μου εσύ ημερολόγιο, πώς γίνεται κι όταν είναι να πάω στην οδοντίατρο ή να το ξεχνάω εντελώς ή να αναρωτιέμαι ποια μέρα ήταν να πάω, ποιο μήνα και ποια χρονιά κι όταν είναι να πάω στο κομμωτήριο να είμαι σε κατάσταση συναγερμού, σαν έτοιμη από καιρό, σα θαρραλέα, σαν που ταιριάζει σε μένα που αξιώθηκα ένα τέτοιο ραντεβού... 

Πώς;

#σημαντικό_ραντεβού

#ξόρκι_στη_θλίψη

#buongiorno

Αφήνω...

...αυτό εδώ απαλά και φεύγω!

Κάποτε...

 

...ίσως και να μπορέσω να αφήσω αυτό τον θλιβερό λάκκο. 

Να αφήσω τη μαύρη στενοχώρια στο σκοτεινό της κλουβί. 

Να μην κοιτάξω πίσω ξανά. 

Να προχωρήσω με αυτοπεποίθηση. 

Να βάλω τέλος στον πόνο. 

Έχω ήδη στο πλευρό μου ουλές, που μόνο ο χρόνος μπορεί να γιατρέψει. 

Κάποτε ίσως και να μπορέσω να αφήσω αυτόν τον θλιβερό λάκκο. 

Να περπατήσω ήρεμα, βήμα-βήμα. 

Όχι βιαστικά. 

Να περπατήσω με την άμμο στα πόδια μου και να τραγουδώ χαρούμενα. 

Να τρέξω στην παραλία που έτρεχα πάντα, σαν ήμουν μικρή. 

Με το πρόσωπό μου γεμάτο αλάτι κι ένα χαμόγελο στα χείλη μου. 

Κάποτε ίσως και να μπορέσω...

#θυμήσου

#only_lovers_left_alive

#κάποτε_θα_λογαριαστούμε

"Λέγε...

 

...με Ισμαήλ. Πριν από μερικά χρόνια - δεν έχει σημασία πόσα ακριβώς - έχοντας λίγα ή καθόλου χρήματα στο πουγκί μου και τίποτα ιδιαίτερο που να με ενδιαφέρει στη στεριά, σκέφτηκα να ταξιδέψω λίγο στη θάλασσα και να δω το υδάτινο μέρος του κόσμου. 

Είναι ένας τρόπος που έχω να διώχνω το σπλήνιασμα και να ρυθμίζω το κυκλοφορικό. 

Όταν πιάνω τον εαυτό μου να στραβώνει το στόμα, όταν μες στην ψυχή μου είναι Νοέμβρης υγρός, που ψιλοβρέχει, όταν πιάνω τον εαυτό μου να σταματάει άθελα μπρος σε φερετροπωλεία και να γίνεται ουραγός κάθε κηδείας που συναντώ και, ειδικά, όταν οι υποχονδρίες μου με κυβερνούν τόσο, που χρειάζεται ένας δυνατός ηθικός φραγμός να με εμποδίσει να βγω επίτηδες στο δρόμο και μεθοδικά να ρίξω χάμω τα καπέλα του κόσμου, τότε θεωρώ πως ήρθε πια η ώρα να μπαρκάρω, όσο πιο γρήγορα μπορώ. 

Είναι το δικό μου υποκατάστατο του πιστολιού και της σφαίρας. 

Με μια φιλοσοφική χειρονομία όλο μεγαλοπρέπεια, ο Κάτων ρίχνεται πάνω στο σπαθί του εγώ παίρνω ήσυχα το πλοίο. Δεν υπάρχει τίποτα το εκπληκτικό σ' αυτό. 

Αν το ήξεραν έφτανε όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, με τον τρόπο τους, αργά ή γρήγορα, θα έτρεφαν πάνω-κάτω τα ίδια αισθήματα με μένα για τον ωκεανό". [...] 

Μόμπι Ντικ 

Melville Herman

 

#κόμικ_κατά_του_άγχους

#τζάμπα_πήγαν_οι_ενδοσκοπήσεις 

#μην_τάξεις_σε_άγιο_κερί_και_στην_αρτίστα_κόμικ

Όταν ένα...

...υλικό έχει υγρή μορφή, δεν έχει συγκεκριμένο σχήμα. 

 Αλλάζει με ευκολία και προσαρμόζεται στο δοχείο του. 

Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται κατά 70% από νερό. 

Τα συμπεράσματα δικά σου...

#της_κυριακής_τα_όνειρα_μέχρι_το_μεσημέρι

#μια_μέρα_θα_λογαριαστούμε

#μονόλογοι_αυτογνωσίας

Με κοντή...

...σαν ήμουνα ποδίτσα, 

στο σχολειό σιγανοπαπαδίτσα 

και εις το Αρσάκειο διάβαζα Βοκάκιο 

και εις το Βαρβάκειο είχα θαυμαστάς. 

***

(σ.σ. Τραγουδιέται μπροστά σε καθρέφτη, 

κατά προτίμηση φορώντας ρομπ ντε σαμπρ). 

***

*Γαμπίτσα αφράτη και ροζέ (εδώ)

Μουσική: Κατριβάνος Μίμης 

Στίχοι: Βέμπο Σοφία 

(Στο ποστ από την Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού. 

Για την ταινία είχαν αλλαχτεί οι αρχικοί στίχοι της Σοφίας Βέμπο). 

**Artwork: Pauline Palmer, "The Morning Sun," 1920

#χρόνια_πολλά_παύλο

#πάμε_εκεί_που_λένε_τραγούδια

#τα_πάντα_είναι_οπτική