Κανονικά...

...η κάτωθι φωτογραφία με τις δύο σκιές θα έπρεπε να συνοδεύεται, τιμής ένεκεν, από ένα Low Bap κομμάτι, καθώς η μία σκιά (αυτή με την αλογοουρά) ανήκει στην αγαπημένη μου Sadahzinia. 

Η άλλη σκιά ανήκει στην Ε.Σ., η οποία θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία της. 

Όμως, μόλις απαθανατίστηκε η στιγμή, αυτό που σκέφτηκα αμέσως ήταν το Shadow on the wall από τον Mike Oldfield. 

Ναι ξέρω, σκιές, Low Bap, Sadahzinia και ξαφνικά σκάει και ο Mike Oldfield από το πουθενά. 

Όμως, στο δικό μου το μυαλό, η μετάβαση από Sadahzinia σε Shadow on the Wall είναι τόσο άκυρη, που γίνεται απολύτως σωστή. 

Δεν θα επιχειρήσω να το εξηγήσω, απλώς συνέβη. 

Άβυσσος η ψυχή της αρτίστας... 

   

Shadow on the wall 

Like a shadow on the wall 

Treat me like a prisoner 

Treat me like a fool 

Treat me like a loser 

Use me as a tool 

Face me 'til I'm hungry 

Push me in the cold 

Treat me like a criminal 

Just a shadow on the wall 

Shadow on the wall 

Like a shadow on the wall 

Treat me like I'm evil 

Freeze me 'til I'm cold 

Beat me 'til I'm feeble 

Grab me 'til I'm old 

Fry me 'til I'm tired 

Push me 'til I fall 

Treat me like a criminal 

Just a shadow on the wall 

Like a shadow on the wall 

ΥΓ. Ευχαριστώ πολύ αμφότερες τις κυρίες, που πόζαραν με χαρά γι’ αυτή τη φωτογραφία. 

#σκιές_και_αναμνήσεις 

#μη_δίνεις_σημασία 

#υπάρχουν_και_χειρότερα

Είναι μια...

...φωνή που δεν φωνάζει, αλλά επιμένει. 

Δεν σε διατάζει, απλώς σε κοιτάει. 

Και σου λέει πως ό,τι αποφεύγεις, δεν σκοπεύει να φύγει.

Η φωτογραφία είναι απλώς το άλλοθι. 

Η μουσική είναι η αλήθεια. 

Κι εγώ κάνω πως δεν άκουσα τίποτα. 

Αλλά άκουσα.  

It's almost a feeling you can touch in the air 

You look all around you but nobody's there 

It's been a long time now since you've been aware 

That someone is watching you... (he's gonna get you)

Sooner or later when your big chances come 

You'll look for the catches but there will be none 

Remember before you grab the money and run 

That someone is watching you... (he's gonna get you) 

 Before you run and hide 

He's gonna get you 

You got no choice 

Because you can't escape the voice

   

Jumping at shadows that come up from behind 

Scared of the darkness that's there in your mind 

You're frightened to move because of what you might find 

That someone is watching you... (he's gonna get you) 

Before you run and hide 

He's gonna get you 

You got no choice 

Because you can't escape the voice

#ψύχραιμη_απειλή 

#εσωτερική_μετάδοση 

#οι_φωτογραφίες_μου

Να, εδώ...

...κάτι γειτόνισσες.

#οι_φωτογραφίες_μου

#περίπατοι_με_τον_σκύλο

#της_γειτονιάς

Ευχάριστη...

...συνάντηση  με έναν ευρωπαϊκό κοκκινολαίμη (erithacus rubecula),

κατά τη διάρκεια της βόλτας με τον σκύλο.

#οι_φωτογραφίες_μου

#περίπατοι_με_τον_σκύλο

#τα_συναπαντήματα_του_δεκέμβρη

Χιόνια...

...στο καμπαναριό 

που Χριστούγεννα σημαίνει.

Χιόνια στο καμπαναριό 

πέθανε όλο το χωριό.

(Πρώτη διδάξασα: Καίτη Κωνσταντίνου/Μαύρη κωμωδία: Εγκλήματα/Σενάριο: Λευτέρης Παπαπέτρου/Σκηνοθεσία: Αντώνης Τέμπος και Αντώνης Αγγελόπουλος) 

#οι_φωτογραφίες_μου 

#περίπατοι_με_τον_σκύλο 

#7_Ιανουαρίου_2017

Δέκα...

...μικροί στρατιώτες πήγαν να φάνε μια φορά 

Ο ένας τρώγοντας πνίγηκε και έμειναν εννιά. 

Εννιά μικροί στρατιώτες ξενύχτι κάνανε γερό 

Ο ένας παρακοιμήθηκε και έμειναν οκτώ. 

Οκτώ μικροί στρατιώτες στο Ντέβον πήγαν συντροφιά 

Ο ένας πίσω δεν γύρισε και έμειναν επτά. 

Επτά μικροί στρατιώτες κόβανε ξύλα ώσπου να φέξει 

Ο ένας κόπηκε στα δυο κι έτσι έμειναν έξι. 

Έξι μικροί στρατιώτες σ’ ένα μελίσσι πήγανε κοντά 

Μέλισσα τσιμπάει τον ένα και έμειναν πέντε τώρα πια. 

Πέντε μικροί στρατιώτες πήγαν να μάθουν τον νόμο

Έγινε ο ένας δικαστής και έμειναν τέσσερις μόνο. 

Τέσσερις μικροί στρατιώτες βγήκαν στα ανοιχτά

Τρώει τον έναν μια ρέγκα κι έμειναν τρεις ξαφνικά. 

Τρεις μικροί στρατιώτες πήγαν στο ζωολογικό

Μία αρκούδα αγκάλιασε τον έναν κι έμειναν οι δύο. 

Δύο μικροί στρατιώτες κάθισαν στον ήλιο τον καυτό

Ψήθηκε ο ένας κι άφησε τον άλλο μοναχό.

 

Τώρα μικρός στρατιώτης υπήρχε μόνο ένας.

Πήγε και κρεμάστηκε...

...και δεν έμεινε κανένας!

ΥΓ: Ιδού και το πρωτότυπο, έτσι για την αλητεία...

"Ten little soldier boys went out to dine; One choked his little self and then there were nine. 

Nine little soldier boys sat up very late; One overslept himself and then there were eight. 

Eight little soldier boys travelling in Devon; One said he'd stay there and then there were seven. 

Seven little soldier boys chopping up sticks; One chopped himself in halves and then there were six. 

Six little soldier boys playing with a hive; A bumblebee stung one and then there were five. 

Five little soldier boys going in for law; One got in Chancery and then there were four. 

Four little soldier boys going out to sea; A red herring swallowed one and then there were three. 

Three little soldier boys walking in the zoo; A big bear hugged one and then there were two. 

Two little soldier boys sitting in the sun; One got frizzled up and then there was one. 

One little soldier boy left all alone; He went out and hanged himself and then there were none."

#οι_φωτογραφίες_μου

#μικρές_ατασθαλίες

#τα_εν_οίκω

Έχω κάποια θέματα...

...μαζί σου αυτές τις ημέρες αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο. Κάθε τρεις και λίγο επαναλαμβάνεις: "Nα στολίσουμε και έρχονται Χριστούγεννα κι εμείς δεν έχουμε στολίσει και δεν φτάνει που δεν θα φάμε μελομακάρονα και κουραμπιέδες, ούτε καν μια δίπλα, έτσι για το καλό και τι γιορτές θα είναι αυτές χωρίς γλυκά και τέλος πάντων κάνε κάτι, βάλε ένα ελατάκι, μια μπαλίτσα σε ένα κλαδάκι, δυο τρία λαμπιόνια, έστω ένα αστεράκι βρε αδερφέ, γιατί τα νεύρα μου κρόσσια λέμε…". 

Εγώ ουδεμία όρεξη έχω για στολισμούς και τα τοιαύτα. 

Από την άλλη, ένα σε έχω και χατίρι δεν μπορώ να σου χαλάσω. 

Οπότε ας σου βάλω κάτι από τα παλιά, από τότε που τα πράγματα ήταν αλλιώς και κυκλοφορούσα σχεδόν καθημερινά στο Instagram (γιατί τώρα το έχω βαρεθεί κι αυτό). 

Μια φωτογραφία από τις 23 Δεκεμβρίου 2022, με όλα όσα ζήτησες αγαπητό (λέμε τώρα...) προσωπικό ημερολόγιο.

Μια φωτογραφία που μου έκανε την τιμή 

η κοινότητα ISO 100 Community και την επέλεξε ως ξεχωριστή! 

Και της έβαλε και έναν σκούφο του Santa του Claus!

Και έγραψε στα σχόλια και το σχετικό Congratulations! 

Είχα πάρει χαρά μεγάλη εκείνη την ημέρα! 

Ενθυμούμενη λοιπόν αυτή τη χαρά, σου αφήνω εδώ τη συγκεκριμένη φωτογραφία, για να χαρείς κι εσύ. 

Μη μου προσάπτεις κιόλας ότι σε άφησα εντελώς αστόλιστο… 

Φυσικά, με την αναποδιά που σε δέρνει αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο, είμαι σίγουρη πως θα αρχίσεις γκρινιάζεις για το ασπρόμαυρο του στολισμού και θα μουρμουρίζεις: "Πού είναι τα χρώματα και τι Χριστούγεννα είναι αυτά, χωρίς λίγο πράσινο, χωρίς λίγο κόκκινο, χωρίς έστω λίγη χρυσόσκονη" και άλλα τέτοια, αλλά βολέψου τώρα με ό,τι έχουμε!

ΥΓ.

#οι_φωτογραφίες_μου 

#the_real_ancient_memes

#merry_christmas

 Του φεγγαριού απέναντι...

#οι_φωτογραφίες_μου 

#περίπατοι_με_τον_σκύλο 

#σουμάδα_στη_φεγγαράδα

Πέφτει...

...η νύχτα στο Παλέρμο.

#οι_φωτογραφίες_μου 

#περίπατοι_με_τον_σκύλο 

#εδώ_πιο_πέρα

Προσεχώς...

...λικέρ!

#οι_φωτογραφίες_μου 

#περίπατοι_με_τον_σκύλο 

#τα_ρόδια_της_γειτονιάς

Εκεί στον Νότο...

...που τρίζει ο θάνατος κι αγάπη κάνει κρότο.

#οι_φωτογραφίες_μου

#περίπατοι_με_τον_σκύλο

#νότια_προάστια

Τώρα τελευταία...

...οι μέρες μου περνούν όμορφα, ήσυχα, απλά, χαριτωμένα και χωρίς πολλά απρόοπτα. 

Μόλις είχα συνέλθει από το ταρακούνημα του σεισμού, έσκασαν κάτι ηλίθια κρατικοκτηματολογικοεφοριακά γραφειοκρατικά, που θα τραβήξουν σε βάθος χρόνου και που με άγχωσαν, αλλά πιστεύω να μην επηρεάσουν την υγεία μου, ψυχική και σωματική (εδώ γελάει και το πληκτρολόγιο). 

Εν τω μεταξύ μου έσπασαν δύο δόντια, οριζοντίως των ούλων, πράγμα που σημαίνει ότι οσονούπω ξεκινάω πάρε-δώσε με την οδοντίατρο, αλλά εντάξει, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. 

Κατόπιν παρουσιάστηκαν τρεις δοθιήνες στον χειρουργημένο-ακτινοβολημένο μαστό (δηλαδή σε όσο έχει απομείνει από δαύτον) και κατόπιν συστάσεως του χειρουργού μαστολόγου, πήγα στο γνωστό ευάερο και ευήλιο νοσοκομείο που γιατροπορεύομαι παιδιόθεν, για να αφαιρέσει τις φωλίτσες τους. 

Πέρασα πάρα πολύ ωραία κατά τη διάρκεια της μικροεπέμβασης. 

Ο γιατρός έκοψε με το νυστέρι, αφαίρεσε κάτι που δεν έβλεπα, έσκαψε με ένα εργαλείο, μετά έκαψε με ένα άλλο, μετά έραψε τη μια τομή σταυροβελονιά, τη δεύτερη κομπλέν και την τρίτη ψαροκόκαλο. 

Όσο έκανε αυτές τις δουλειές, ακούγαμε Rebel 105.2 που παίζει κλασσικό Rock και τραγουδούσαμε αμφότεροι. 

Έφυγα γεμάτη ράμματα, αλλά σε μεγάλα κέφια. 

Πονάω ακόμα, καθώς τα ακτινοβολημένα την καθυστερούν την επούλωση και περιμένω να περάσει το εικοσαήμερο, να πάω να μου κόψει τα ράμματα. Η βιοψία θα βγει στις αρχές του Οκτωβρίου, αλλά δεν ανησυχώ γι αυτήν. 

Τι άλλο; 

Α ναι… 

Προχθές είδα δύο μιμίδια που με έκαναν και γέλασα. 

Αυτό… 

και αυτό.

 

Επίσης είδα και δύο τσαλαπετεινούς νοτίων προαστίων και αυτοί πόζαραν για να τους φωτογραφίσω.

 

Αλλά το πιο σημαντικό από όλα τα παραπάνω είναι ότι έφτασα και πέρασα την πίστα 17.000 στο Candy Crush! 

Έτσι όμορφα, ήσυχα, απλά, χαριτωμένα και χωρίς πολλά απρόοπτα, κύλησαν οι τελευταίες μέρες...

#έχω_ράμματα_για_τη_γούνα_σου

#τα_πρόσφατα_νέα_του_σεπτέμβρη

#όλα_καλά_όλα_ανθηρά

Μη μου δίνεις, μη μου δίνεις...

...άλλο απ' το ποτήρι σου να πιώ. 

Με μεθάς και τα 'χω χάσει 

με τον ίδιο μου τον εαυτό 

όταν τον κοιτάζω, όταν τον κοιτάζω 

μαργαρίτες να μαδάει 

κι όλο εκείνες να ρωτάει: 

"Μ' αγαπάει, δε μ' αγαπάει" 

κι αν για μένανε πονάει.  

#χαζό_παιδί_χαρά_γεμάτο 

#ινσταγραμικοί_επηρεασμοί 

#only_lovers_left_alive

Συννεφιασμένη Κυριακή...

...μοιάζεις με την καρδιά μου, 

που έχει πάντα συννεφιά, 

Χριστέ και Παναγιά μου. 

Όταν σε βλέπω βροχερή, 

στιγμή δεν ησυχάζω, 

μαύρη μου κάνεις τη ζωή 

και βαριαναστενάζω. 

Είσαι μια μέρα σαν κι αυτή, 

που 'χασα την χαρά μου, 

συννεφιασμένη Κυριακή, 

ματώνεις την καρδιά μου.

∞

Bonus:

#φθείρομαι

#ομπρέλα_να_πάρεις

#υπάρχουν_και_χειρότερα

Και κάπως...

... έτσι με βρίσκει το τέλος (ελπίζω) του ατελείωτου αυτού καλοκαιριού... 

 

Όχι ότι έκανα διακοπές, αλλά και πάλι...

#μεσημεριανές_σκέψεις_μετά_το_γεύμα

#κάτι_δικά_μου

#τα_δέοντα

Και μια που...

...το έφερε η κουβέντα, να πω ότι την πανίδα που αναφέρω στο προηγούμενο ποστ, τη βλέπω με τα κιάλια που κληρονόμησα από τον πατέρα μου. 

Παραθέτω σχετική φωτογραφία: 

Για την περίπτωση που αναρωτιέσαι για το φόντο στην επιφάνεια εργασίας της οθόνης του πισί μου, είναι δουλειά της πολυαγαπημένης μου μεταποιήτριας Calypso Larah. 

Όσο για τον Βαγγέλη, η ίδια έχει πει σε συνεντεύξεις της τα κάτωθι: 

"Ο Βαγγέλης είναι η ενσάρκωση της απαξίωσης των συναισθηματικών απωθημένων όλων μας. 

Ο Βαγγέλης είναι οικουμενικός πόνος. 

Όλες έχουμε πονέσει από έναν Βαγγέλη. 

Όλες τον είχαμε αγαπήσει, άλλα αποδείχτηκε πολύ παλιοκόριτσο". 

#κάτι_έγραψα_και_σήμερα 

#μη_δίνεις_σημασία 

#στέργω_και_τα_τοιαύτα

Την Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2021...

...η γράφουσα και ο Ήρωας, βρήκαμε μπόσικο τον γιο μας και τον χώσαμε να κάνει γιαγιά-σίτινγκ, για μια ολόκληρη ώρα, με το αζημίωτο φυσικά, το οποίο αζημίωτο ήταν ¾ του ταψιού από το γιουβέτσι που είχα σηκωθεί αχάραγα και είχα φτιάξει, συν ένα κέικ μαρμπέ (σ.σ. ολόκληρο το κέικ). 

Φύγαμε τρέχοντας και πήγαμε σε κοντινό παραθαλάσσιο χωριό, μόλις 11 χιλιόμετρα από το σπίτι, για να δούμε αν κουνιόντουσαν οι βάρκες, αφού η ψαροταβέρνα, το ουζερί και το καφενεδάκι ήταν κλειστά. 

Κάναμε ένα μικρό περίπατο και δοθείσης ευκαιρίας αποτύπωσα μερικές εικόνες με τον φωτογραφικό φακό του κινητού τηλεφώνου μου. 

Οφείλω να τις δημοσιεύσω εδώ πέρα μέσα, ούτως ώστε να έχω να θυμάμαι αυτή την ημέρα, καθώς δεν έχω συχνά ευκαιρία απόδρασης από το σπίτι. 

Ο Σήφης (της γνωστής οικογενείας) και η θάλασσα. 

Ίσως μία διέξοδος. 

Υδρόβια φυτά στο ποταμάκι. 

Η εκβολή του ποταμακίου. 

Σαν καλαμιά στο μονοπάτι. 

Γατάκι με αυτοκτονικό ιδεασμό. 

Οι βάρκες που κουνιόντουσαν. 

#καραντίνα_βόλιουμ_δύο 

#οι_φωτό_της_καραντίνας 

#φέρε_πίσω_το_κέικ_άκαρδε_απόγονε

Εκατοντάδες χιλιάδες...

...αναγνώστες του παρόντος ημερολογίου ιστολογίου και πιο συγκεκριμένα η Φις Άι και η Μάνια, αιτήθηκαν όπως τους επιδείξω τη μπλούζα που έραψα την προπερασμένη εβδομάδα. 

Και επειδή, όλως παραδόξως, έχω πάθει μια παροδική εξωστρέφεια και τυχαίνει να είμαι και στις καλές μου τις τελευταίες ημέρες, είπα να μην τους χαλάσω το χατίρι. 

Το ύφασμα της μπλούζας είναι μαύρο, αλλά μπορεί να δείχνει και κυπαρισσί στις φωτογραφίες, αφενός μεν επειδή το κινητό μου δεν έχει τα απαιτούμενα πίξελςςς ή δεν ξέρω κι εγώ πώς τα λένε αυτά που δεν έχει, αφετέρου δε επειδή ως φωτογράφος έχω αποτύχει παταγωδώς. 

Η δαντέλα που κοσμεί τη μπλούζα, είναι από παλαιό φόρεμα της μητέρας Θεοδοσίας, το οποίο βρισκόταν στη ντουλάπα της από το 1950 και μάλλον δεν είχε φορεθεί πέραν του 1955, διότι από εκεί και ύστερα δεν χωρούσε σε αυτό καμία από τις γυναίκες της οικογενείας, του στενού ή ακόμα και του ευρύτερου φιλικού περιβάλλοντος.
Όλες τους είχαν χοντρύνει.

Να σημειωθεί ότι και η δαντέλα είναι ακριβώς το ίδιο μαύρο με το ύφασμα της μπλούζας, αλλά τι να τα ξαναλέω, τα ξέρετε τα περί των πίξελςςς. 

Παραθέτω λοιπόν τις φωτογραφίες.

Στιγμιότυπο κατά τη διάρκεια του ραψίματος.

Η μπλούζα. Η μαύρη. 

Λεπτομέρεια της λαιμόκοψης-χαμόγελου. 

Δεν ξέρω αν αυτό που έχω φτιάξει λέγεται λαιμόκοψη ή χαμόγελο, 

οπότε πείτε το όπως εσείς θέλετε. 

Κοντινό πλάνο του μανικιού, στο τελείωμα. 

Κουφόπιετα-τσαχπινιά στο μπροστινό πλαϊνό της μπλούζας, 

στο τελείωμα. 

Και μετά έκαμα διάλειμμα για καφέ και τσιγάρο, ενώ στο χέρι μου κρατούσα ένα κομματάκι δαντέλας.
Και μου λέω "Αρτίστα, δεν φτιάχνεις και μια μπετονιέρα, μια μπουτονιέρα, μια μπουτουνιέρα ή όπως διάολο λέγεται, να έρθει να γίνει πιο σικ η μπλούζα;".
Και έφτιαξα. 

Η μπετονιέρα ή μπουτονιέρα ή μπουτουνιέρα, 

επάνω στη ταμπακιέρα. 

Η μπετονιέρα ή μπουτονιέρα ή μπουτουνιέρα, 

επάνω στη μπλούζα. 

Εν τω μεταξύ, δεν είχα τελειώσει καλά-καλά με τη μπλούζα, χτυπάει το κουδούνι και ήταν η νύφη μου, η οποία, δίνοντάς μου μια σακούλα από ηλεκτρολογικό εξοπλισμό, μου είπε "Έχω εδώ μέσα ένα παλιό κοτλέ παντελόνι. Μήπως μπορείς να μου φτιάξεις μια τσάντα;". 

Της είπα "Δεν έχω φτιάξει ποτέ ξανά τσάντα", μου είπε "Δεν πειράζει, πειραματίσου…" και αυτό έκανα.
Πήγα κι έψαξα στης Ρένας της Χριστοδούλου, στης Μίας, αλλά και στο Γιουτιούμπ.
Πήρα μια ιδέα από εδώ, μία από εκεί, μία από απέναντι και τελικά την έφτιαξα. 

Ιδού η τσάντα. 

Με το φυσικό φως μιας συννεφιασμένης ημέρας. 

Με φλας, την ίδια ημέρα. 

Και τώρα επειδή κουράστηκα με όλη αυτή την περιγραφή, την παράθεση και την επεξήγηση του φωτογραφικού υλικού, πάω να χαλαρώσω και να ξεκουραστώ στης Λενιώς. 

Τι πάει πει "Ποια είναι η Λενιώ;". 

Μία είναι η  Λενιώ και τη βρίσκουμε εδώ!