Χθες έζησα...

...ένα ιδιαίτερο είδος ελληνικής περιπέτειας, που ξεκινάει αθώα με τη φράση: "Θα βγάλω δυο χαρτιά μόνο και θα έχω ξεμπερδέψει σε πέντε λεπτά". 

Στη δική μου περίπτωση, τα "δυο χαρτιά" ήταν κτηματολογικά φύλλα και αποσπάσματα κτηματολογικών διαγραμμάτων για κάποια γεωτεμάχια που κληρονόμησε ο αγαπημένος μου φίλος Αλκιβιάδης, ο οποίος συνεχίζει να συστήνεται ως κόρη ναυάρχου και για τα οποία έπρεπε να κάνει υποβολή δήλωσης ιδιοκτησίας, διότι η περιοχή που είναι τα κληρονομηθέντα βρίσκεται σε κυρωμένη πράξη εφαρμογής. 

Επειδή όμως ο Αλκιβιάδης εργάζεται αόκνως και μετά προθυμίας και τρέχει και δεν φτάνει, ζήτησε από εμένα να κάνω αυτή τη δουλειά. 

Η οποία, θεωρητικά, είναι απλή υπόθεση. 

Στην πράξη, όμως, το Ελληνικό Διοικητικό σύμπαν έχει έναν μαγικό τρόπο να σε ρουφάει μέσα του σαν χωροχρονική δίνη. 

Ανοίγεις ένα έγγραφο, μετά δεύτερο, μετά τρίτο, μετά αρχίζεις να συγκρίνεις ΚΑΕΚ, όρια, αριθμούς πρωτοκόλλου, μπαινοβγαίνεις στο e-banking να πληρώσεις παράβολα, γυρνάς στο site του Κτηματολογίου και ξαφνικά περνούν δύο ώρες χωρίς να το καταλάβεις. 

Το πρόβλημα είναι ότι πριν καθίσω στον υπολογιστή είχα βάλει να μαγειρεύονται φασόλια χάντρες με πιπεριές Φλωρίνης και με πράσινες πιπεριές. Το φαγητό σιγόβραζε ήρεμα στο ζουμί του, ενώ εγώ βυθιζόμουν ολοένα και βαθύτερα στα μυστήρια του Κτηματολογίου και της Δημόσιας Διοίκησης. 

Κάπου ανάμεσα σε ένα απόσπασμα διαγράμματος και μια αναζήτηση στοιχείων ιδιοκτησίας, μου συνέβη αυτό που αποκαλείται "η στιγμή που μυρίζει ελαφρώς καμένο, αλλά επιλέγεις να το αγνοήσεις". 

Λίγο αργότερα, το μεσημεριανό μου είχε μετατραπεί στο γνωστόν τοις πάσι "άνθρακες ο θησαυρός". 

Έτσι, το γεύμα της ημέρας, κατέληξε να είναι ένα γιαούρτι και μία μπανάνα. Τουτέστιν δίαιτα από ανάγκη και όχι από επιλογή. 

Η κατσαρόλα ευτυχώς σώθηκε. Με κόπο, επιμονή και υπομονή τεραστίων διαστάσεων. 

Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε ακόμη ένα επεισόδιο της ζωής μου, όπου η ελληνική γραφειοκρατία κατάφερε όχι μόνο να απορροφήσει την προσοχή μου, αλλά και να κάψει, κυριολεκτικά, το φαγητό μου. 

Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον προχώρησε η υπόθεση με τα γεωτεμάχια του αγαπητού μου Αλκιβιάδη, ο οποίος μου έταξε λουκούλλειο γεύμα, ως ευχαριστώ για τον κόπο μου. 

Όσο για τα φασόλια, τι να πω; Ήταν παράπλευρη απώλεια της Ελληνικής Διοίκησης... 

#χάντρες_αλά_κτηματολόγιο 

#περιμένοντας_αριθμό_πρωτοκόλλου 

#πεινάω