Οι δύσκολες...

...και βαριές εξετάσεις του follow up, με τα σκιαγραφικά και τις ραδιενέργειες, ολοκληρώθηκαν. 

Μέχρι να έχω τα αποτελέσματα και να τελειώσω και με τις πιο εύκολες, λέω να κάτσω στ’ αυγά μου και να ακούω ολημερίς Delta Blues. 

Μετά, λογικά, θα περάσω στα Chicago electric και κάπου εκεί θα ανοίξω την πόρτα και στον Muddy Waters. 

Τα Delta Blues γεννήθηκαν στην περιοχή του Δέλτα του Μισισιπή. 

Όχι στις εκβολές του ποταμού, αλλά στην εύφορη και σκληρή γη ανάμεσα στους ποταμούς Μισισιπή και Yazoo. 

Μια γη γεμάτη βαμβακοχώραφα, φτώχεια, ιδρώτα και κοινωνική καταπίεση. 

Εκεί γεννήθηκε και ο πιο ωμός, λιτός και στοιχειωτικός ήχος των μπλουζ. 

Σκέψου μια ακουστική κιθάρα, ένα slide, έναν ρυθμό που μοιάζει να περπατάει πάνω στο χώμα και μια φωνή που κουβαλάει προσωπική ιστορία. 

Ο Robert Johnson, ο Son House και τόσοι άλλοι διαμόρφωσαν αυτόν τον ήχο. 

Είναι το μπλουζ πριν μπει το ρεύμα. Πριν γίνουν τα πράγματα κομψά. 

Είναι το μπλουζ που ακούγεται σαν να το έγραψε κάποιος μόνος του, βράδυ, με υγρασία στον αέρα και τα κουνούπια να του κάνουν δεύτερα φωνητικά. 

Και κάπου εκεί εμφανίζεται η Memphis Minnie. 

Γεννημένη ως Lizzie Douglas το 1897 στο Μισισίπι, μεγάλωσε σε έναν κόσμο που δεν είχε χώρο για γυναίκες με κιθάρα, πόσο μάλλον για γυναίκες που έπαιζαν καλύτερα από τους περισσότερους άντρες. 

Δεν μπήκε απλώς στο παιχνίδι των μπλουζ. Το ανακάτεψε. 

Με δεξιοτεχνία, αυτοπεποίθηση και μια φωνή που μπορούσε να γίνει ταυτόχρονα τρυφερή και προειδοποιητική, εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες μορφές του προπολεμικού μπλουζ. 

Η Memphis Minnie δεν τραγουδούσε για να είναι γλυκιά. Τραγουδούσε για επιβίωση, για επιθυμία και για δύναμη. Οι στίχοι της είχαν χιούμορ, ανεξαρτησία και θάρρος. 

Μιλούσε για σχέσεις χωρίς να ζητά συγγνώμη. Μιλούσε για τη σεξουαλικότητα χωρίς να κατεβάζει το βλέμμα. Και όλα αυτά τη δεκαετία του '20 και του '30. 

Το 1929 ηχογράφησε το εμβληματικό When the Levee Breaks (εδώ), εμπνευσμένο από τη Μεγάλη Πλημμύρα του Μισισιπή. 

Δεκαετίες αργότερα οι Led Zeppelin το έφεραν ξανά στο προσκήνιο (εδώ), αποδεικνύοντας ότι η Minnie είχε ήδη βάλει θεμέλια που άντεξαν πολύ πέρα από την εποχή της. 

Αργότερα, στο Σικάγο, αγκάλιασε τον ηλεκτρικό ήχο πριν γίνει μόδα. 

Η κιθάρα της ήταν κοφτερή, ρυθμική και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Δεν έπαιζε "σαν γυναίκα". Έπαιζε σαν τη Memphis Minnie. 

Ένιγουέι... Ώρα να αφήσω τα λόγια, να πάρω τη σπιτική λεμονάδα μου και να ακούσω τη Minnie στο Bumble Bee. 

Ένα τραγούδι που στάζει χώμα, ιδρώτα και ανεξαρτησία.

   

#memphis_minnie 

#women_in_blues 

#delta_blues

Ημερολόγιο: Αν θυμάμαι καλά...

...σήμερα 13 Ιουνίου ξεκινάς πάλι εξετάσεις. 

 Αρτίστα: Α ναι, το follow up του εξαμήνου... 

Ημερολόγιο: Είναι πολλές; 

Αρτίστα: Τόσες, που αν μαζέψω όλα τα παραπεμπτικά, μπορώ να τα δέσω και να εκδώσω μια μικρή ποιητική συλλογή. 

Σκύλος: Πάλι γιατροί; 

Αρτίστα: Πάλι. 

Σκύλος: Και θα σε τρυπάνε και θα σου ρίχνουν ζελέδες, σκιαγραφικά και ραδιενέργειες; 

Αρτίστα: Αυτό είναι το χόμπι τους. 

Αλλουέλα: Οι άνθρωποι έχουν μια αλλόκοτη ανάγκη να κοιτούν μέσα σε σώματα λες και ψάχνουν χαμένα κλειδιά. 

Ημερολόγιο: Και τώρα τι θα γίνει με μένα; 

Αρτίστα: Θα σε παρατήσω για λίγο. 

Ημερολόγιο: Υπέροχα. Θα κάθομαι μόνο μου σαν εγκαταλελειμμένη βεντάλια σε σπίτι γραίας. 

Σκύλος: Εγώ πάντως πιστεύω ότι θα γυρίσεις εδώ πέρα μέσα και θα συνομιλούμε και πάλι και θα τα καταγράφει το ημερολόγιο. 

Αρτίστα: Ε βέβαια θα γυρίσω εδώ πέρα μέσα. 

Αλλουέλα: Η αρτίστα έχει ενοχλητική αντοχή. 

Αρτίστα: Έχω να δω γυναικολόγο, χειρουργό, ογκολόγο, και τον επεμβατικό ακτινολόγο που τον Μάρτιο αποφάσισε να κάνει cryoablation σε μια Bosniak III στον νεφρό μου. 

Ημερολόγιο: Πολύ ιατρικό περιεχόμενο τελευταία. 

Αρτίστα: Ναι, αλλά με αισθητική. 

Σκύλος: Εγώ θα περιμένω εδώ. 

Αλλουέλα: Κι εγώ. Αγέρωχη. Με πουά. 

Ημερολόγιο: Και πότε θα επιστρέψεις; 

Αρτίστα: Μόλις τελειώσει αυτό το φεστιβάλ εξετάσεων, γνωματεύσεων και ανθρώπων που κοιτούν οθόνες μορφάζοντας επιστημονικά. 

Μέχρι τότε, να μην κάνετε βλακείες όσο λείπω. 

Σκύλος: Δεν υπόσχομαι τίποτα. 

Αλλουέλα: Ούτε κι εγώ. 

Ημερολόγιο: Εγώ τι να πω; Απλώς καταγράφω...

#follow_up_και_νεύρα 

#i_’ll_be_back

#οι_φωτογραφίες_μου 

Μόλις τελείωσα...

...τις ακτινοθεραπείες, έπρεπε να ξεκινήσω έναν αναστολέα αρωματάσης. Τι είναι αυτό; Δεν είναι ένα απλό χάπι, είναι μια ευλογία, ένα θαύμα, ένα δώρο, ένα πραγματικό κόσμημα της φαρμακοβιομηχανίας. Το όνομά του; Λετροζόλη. Μα δεν έχει μια λυρική χροιά η ονομασία του; 

Ενθουσιάστηκα, μέχρι που διάβασα με προσοχή τις οδηγίες του χαπιού με τις ανεπιθύμητες ενέργειες, αλλά και τις παρενέργειες. Εκεί φρίκαρα! 

Φυσικά τίποτε από τα αναγραφόμενα στο φύλλο οδηγιών δεν συνέβη. Οπότε έπλεα σε πελάγη ευτυχίας. Έπαιρνα ένα πολύ κομψό χάπι, το οποίο δεν μου προκαλούσε τίποτα! Νόμιζα. 

Αυτό το "Τίποτα" ήταν για λίγο. Γιατί, κάθε φορά που ήμουν σίγουρη πως ξέφυγα, μία από τις ανεπιθύμητες ενέργειες πεταγόταν μπροστά μου ακάλεστη. 

Πρώτα οι εξάψεις, μετά οι πόνοι στις αρθρώσεις, ύστερα κάποιοι μυϊκοί πόνοι. Ήρθε και το βάρος, σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα. 

Το αποκορύφωμα; Η τριχόπτωση και η τριχοφυΐα. Σε λάθος σημεία. Εξηγούμαι: Χάνω τα μαλλιά της κεφαλής μου (η τριχόπτωση) και βγάζω μούσι (η τριχοφυΐα)… Εξαιρετικά! 

Βέβαια, ως οξυδερκής και εφευρετική προσωπικότητα, βρήκα λύσεις. Ξέθαψα τις βεντάλιες μου, που είχα να τις χρησιμοποιήσω από τις αρχές του περασμένου αιώνα, όταν μπήκα στην εμμηνόπαυση.  

Για τους πόνους ξεκίνησα ήπιες ασκήσεις, γιατί είμαι και γραία και βαριέμαι και δεν μπορώ τα πολλά πολλά, και αύξησα τον χρόνο περπατήματος. 

Για να αντιμετωπίσω το βάρος κάνω πολύ προσεκτική διατροφή, όχι ότι χάνω κιλά, αλλά τουλάχιστον είμαι σταθερή. 

Για την τριχόπτωση και την τριχοφυΐα σε λάθος σημεία, δεν κάνω τίποτα. Είναι μία μόδα, δεν μπορεί, θα περάσει. Αφήνω το όλον θέμα στην τύχη του. 

Βέβαια, υπάρχει και η οστεοπόρωση, που θα έρθει κάποια στιγμή στο μέλλον. Ξέρω, είναι ένα ζήτημα. 

Αλλά αλήθεια τώρα; Βαριέμαι αφάνταστα να ασχοληθώ και με αυτό. Ελπίζω, ειλικρινά, ότι δεν θα με βρουν όλες οι ανεπιθύμητες ενέργειες και οι παρενέργειες του χαπιού, γιατί θεωρώ ότι δεν το αξίζω η αρτίστα… 

Εννοείται ότι κάθε τόσο κάνω παζάρια με τον ογκολόγο, για τα χρόνια που θα παίρνω τον αναστολέα αρωματάσης. Εκείνος λέει 10, εγώ επιμένω στα 5, εκείνος κατεβαίνει στα 9, εγώ δεν ανεβαίνω από τα 5 και η κουβέντα σταματάει κάπου εκεί, χωρίς να καταλήγουμε σε μια συμφωνία που να είναι αποδεκτή κι από τους δυο μας. Άλλωστε σε 10 χρόνια ποιος ζει και ποιος πεθαίνει... 

Κατά τα λοιπά, όπως ίσως γνωρίζεις αγαπητό μου ημερολόγιο, κάθε εξάμηνο ένα άγχος το έχω, για το τι θα δείξουν οι εξετάσεις. Έχουν περάσει δύο χρόνια και, μέχρι αυτή τη στιγμή που σου γράφω, δεν έχει παρουσιαστεί κάποια υποτροπή ή μετάσταση. 

Κάποια μικροπροβλήματα μόνο, πότε στο ολικό ασβέστιο, πότε στα λευκά αιμοσφαίρια, πότε ο Γιάννης δεν μπορεί, πότε ο κώλος του πονεί, πότε σε κάτι άλλα που δεν τα θυμάμαι και δεν υπάρχει λόγος να τα θυμάμαι, καθώς είναι δουλειά του ογκολόγου. 

Κι έτσι πέρασα 11 πίστες, σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, μάλλον επειδή ήμουν υπό την επήρεια της νάρκωσης από το χειρουργείο και νομίζω είμαι ακόμα. 

Ό,τι έζησα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορώ να πω πως θα ήθελα κι άλλες πίστες. 

Προτιμώ να περνάω πίστες μόνο στο Candy Crush Saga! 

Κλείνοντας τις αφηγήσεις μου για το παιχνίδι "καρκίνος στο στήθος της αρτίστας", θέλω να ευχαριστήσω, κατά σειρά εμφανίσεως στις πίστες, τη Ρία, τον φίλο μου τον εικαστικό Δημήτρη Αστερίου, την Όλγα (φίλη και συμμαθήτρια από την πρώτη γυμνασίου) τη Μαίρη (φίλη και συμμαθήτρια από την έκτη Δημοτικού), τη Μαιρούλα (την αγαπημένη μου εξαδέλφη) και τον καλό της και εξάδελφό μου εξ αγχιστείας Τάσο, τον Χρήστο (τον αγαπημένο μου εξάδελφο), τη Γεωργία (φίλη και συμμαθήτρια από την πρώτη γυμνασίου), τον νεαρό απόγονό μου, τα ανίψια του συγχωρεμένου του Ήρωα Γιάννη και Νίκο, καθώς και τις συζύγους και τα τέκνα αυτών. 

Επίσης ευχαριστώ τη μαστολόγο που έκανε την πρώτη βιοψία, τον χειρουργό που έκανε την επέμβαση, τον αναισθησιολόγο, το νοσηλευτικό προσωπικό του ευάερου και ευήλιου νοσοκομείου που γιατροπορεύομαι παιδιόθεν, όλο το τμήμα της πυρηνικής ιατρικής του ιδίου νοσοκομείου, τους τεχνολόγους, τους μικροβιολόγους, τους παθολογοανατόμους, την Genekor, τον ακτινοθεραπευτή-ογκολόγο που ανέλαβε τις ακτινοθεραπείες μου και τον ογκολόγο που με παρακολουθεί υπομονετικά. 

Χωρίς αυτούς δεν θα είχα περάσει τις πίστες του παιχνιδιού με επιτυχία! 

#της_λετροζόλης_το_ανάγνωσμα 

#το_τερμάτισα 

#crush_them_all

Η σχέση μου...

...με τον Edge εξελίχθηκε σε μία πάρα πολύ παθιασμένη κατάσταση. 

Πήγαινα κοντά του καθημερινά (εκτός Σαββάτου και Κυριακής) κι Εκείνος με αγκάλιαζε και μου έκαιγε τα σωθικά. Στην κυριολεξία όμως. 

Το πάθος που υπήρχε μεταξύ μας, με έκανε τόσο ευτυχισμένη, που συνέχεια τραγουδούσα. 

Τραγούδια όπως το "Κάψε, Κάψε" σε εκτέλεση Κατερίνας Κούκα:

   

Και το "Πήρε Φωτιά Μια Καρδιά", σε εκτέλεση Πάνου Γαβαλά:

   

Και το "Καίγομαι, Καίγομαι", ρεμπέτικο του 1951, σε εκτέλεση Στέλλας Χασκίλ – Τάκη Μπίνη:

   

Και το "Καίγομαι και Σιγολιώνω" σε εκτέλεση Δημήτρη Υφαντή:

   

Αλλά και το "Καίγομαι, Καίγομαι (ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά)" σε εκτέλεση Πίτσας Παπαδοπούλου:

   

Όπως επίσης και το "Καίγομαι" σε εκτέλεση Μάκη Χριστοδουλόπουλου:

   

Φυσικά από τη λίστα δεν θα μπορούσε να λείψει το "Με Καις" σε εκτέλεση από τη Λαίδη Άντζελα Δημητρίου:

   

Κάπως έτσι περνούσαν οι ημέρες με τον Edge! Μέσα στη χαρά, την ευτυχία και τα τραγούδια! 

Στο μεταξύ η Γεωργία (φίλη και συμμαθήτρια από την πρώτη γυμνασίου) είχε αναλάβει την επιχείρηση "απόλυτα βαμβακερό σουτιέν για την αρτίστα", διότι δεν επιτρεπόταν να φορέσω κάτι άλλο. 

Και είχε ξαμοληθεί στα νοτιοανατολικά προάστια, γυρνώντας όλα τα εσωρουχάδικα. 

Ξαφνικά, εκεί που όλα ήταν σε φάση τσιριμπίμ-τσιριμπόμ, από την 6^η ακτινοθεραπεία και μετά εμφανίστηκε μια κόπωση. Είπα στον ακτινοθεραπευτή-ογκολόγο "Νιώθω βαθύτατα κουρασμένη. Γιατί;" και μου απάντησε "Αγαπητή μου αρτίστα, ερχόσαστε κάθε μέρα εδώ και σας καίμε ιστούς. Πώς θέλετε να νιώθετε;". 

Meanwhile η Γεωργία κατέβηκε στα εσωρουχάδικα του κέντρου των Αθηνών, για το απόλυτα βαμβακερό σουτιέν. Τίποτα.

Όλο αυτό με τις ακτινοθεραπείες ήταν κάπως δύσκολο, επειδή ήμουν μόνη στο πατρικό μου. Όσο για τις 4 τελευταίες, που ήταν πιο δυνατές, δεν είχα το κουράγιο να βγω από το ταξί για να μπω στο σπίτι. 

Αν όμως εξαιρέσεις την κόπωση, τα εγκαύματα, την ατοπική δερματίτιδα, τις φλεγμονές και τις αντιβιώσεις για τις φλεγμονές, η ζωή μου κυλούσε πάρα πολύ ευχάριστα! 

Και επιτέλους η Γεωργία βρήκε το απόλυτα βαμβακερό σουτιέν κάτω στον Πειραιά, στα Καμίνια!

Κι έφερε η Όλγα τη διάσημη σπιτική λεμονάδα που φτιάχνει και το κάψαμε οι τρεις μας!

Έτσι όμορφα ολοκληρώθηκαν οι ακτινοθεραπείες την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 2023. 

Εκείνη την ημέρα αποχαιρέτησα τον Edge με δάκρυα στα μάτια, τον ευχαρίστησα που ήταν τόσο καλός μαζί μου, του είπα πως ζήσαμε μια όμορφη ιστορία έρωτα, αλλά είμαι πλέον γραία και δεν μπορώ να ζήσω ξανά μια τόσο παθιασμένη κατάσταση, οπότε δεν θα ήθελα να χρειαστεί να τον ξαναδώ, ευχαρίστησα και αποχαιρέτησα τους τεχνολόγους, τους άφησα ένα μεγάλο κουτί με νεγράκια, και έφυγα. 

Η συνέχεια μια άλλη μέρα… 

#ενδέκατη_πίστα 

#το_κάψαμε_και_σήμερα 

#burn_them_all

Ήταν Δευτέρα...

...18 Σεπτεμβρίου 2023, όταν πήγα για να ξεκινήσω τις ακτινοθεραπείες. Ήμουν σε μεγάλα κέφια, καθώς νέοι ορίζοντες ανοίγονταν μπροστά μου. 

Κατέβηκα στο 5^ο υπόγειο του κτιρίου και εκεί με παρέλαβε μία συμπαθέστατη κυρία, μου έδωσε μια ρόμπα, σαν χάρτινη ήταν, με οδήγησε στα αποδυτήρια και με περίμενε για να με οδηγήσει στο δωμάτιο της ακτινοθεραπείας. 

Το δωμάτιο ήταν τεραστίων διαστάσεων, δροσερό όσο χρειαζόταν και στο κέντρο του ήταν Εκείνος! 

Ο γραμμικός επιταχυντής Edge ( με τον Edge τον browser της Microsoft, απλή συνωνυμία)! 

Δεν ξέρω, αγαπητό μου ημερολόγιο, αν γνωρίζεις τι ακριβώς είναι ο κεραυνοβόλος έρωτας, αλλά αυτό έπαθα μόλις τον είδα. Ήταν ξεκάθαρα έρωτας με την πρώτη ματιά! 

Δέσποζε στο δωμάτιο, ήταν κατάλευκος, τεράστιος, λαμπερός, ευθυτενής, στιβαρός, σίγουρος για τον εαυτό του, ήταν πανέμορφος κι είχε τις χάρες όλες! 

Με κοίταξε κι αυτός και, αν και δεν μπορούσε να μιλήσει, με καλωσόρισε, μου έδειξε ότι είναι εκεί για εμένα, για να με φροντίσει όσο καλύτερα μπορούσε. Όλα αυτά χωρίς να πει κουβέντα. Άλλωστε οι ερωτευμένοι δεν χρειάζεται να πουν πολλά λόγια. Μιλάνε με τα μάτια τους. Έτσι κι εμείς. Ήταν, βλέπεις αμοιβαίος έρωτας! Το ένιωσα. 

Σε λίγο ήλθαν δύο τεχνολόγοι στο δωμάτιο, μου είπαν να βγάλω τη ρόμπα και με ξάπλωσαν επάνω στον μεγάλο έρωτά μου. Με τοποθέτησαν σύμφωνα με τις τελίτσες τατουάζ που μου είχαν κάνει, μου είπαν πως θα μου μιλάνε από το κοντρόλ και έφυγαν από το δωμάτιο. 

Η βαριά πόρτα, που ήταν ανοιχτή όταν μπήκα, έκλεισε πίσω τους κι έμεινα εγώ κι Εκείνος! 

Τότε ο έρωτας έγειρε λίγο το κεφάλι του και εμφανίστηκαν τα χέρια του και ήλθαν κοντά μου κι έτσι με αγκάλιασε για πρώτη φορά! Αυτό το αγκάλιασμα ήταν προστατευτικό και ένιωσα ασφαλής.

 

Ήμουν πολύ συγκινημένη με αυτό που μου συνέβαινε, όταν ακούστηκε μια φωνή από το κοντρόλ να λέει: "Πάρτε βαθιά ανάσα και κρατήστε την". Εστίασα στο τάμπλετ, εισέπνευσα, πήρα με την ανάσα μου τη γραμμή από την κάτω μεριά και την πήγα στην επάνω γραμμή και τις κράτησα ενωμένες. 

Τότε ο έρωτας άρχισε να γυρνάει αργά και αθόρυβα γύρω από εμένα. Μετά άκουσα από το κοντρόλ: "Τώρα αναπνέετε κανονικά". Η ακτινοθεραπεία είχε ξεκινήσει. 

Αυτή η διαδικασία επαναλήφθηκε για πέντε φορές ακόμα. Ο έρωτας ακούραστος κι εγώ να πλέω σε πελάγη ευτυχίας κοντά του! 

Μετά η πόρτα άνοιξε, ήλθαν οι δυο τεχνολόγοι, με βοήθησαν να σηκωθώ, έβαλα τη ρόμπα, κοίταξα τον έρωτα, δώσαμε ραντεβού για την επόμενη ημέρα την ίδια ώρα, πήγα φόρεσα τα ρούχα μου κι έφυγα. 

Η πρώτη μας συνάντηση με τον Edge ήταν υπέροχη. Και θα είχαμε ακόμα δεκαεννιά! 

Η συνέχεια μια άλλη μέρα… 

#δέκατη πίστα 

#love_is_in_the_air 

#only_lovers_left_alive

Οι πληγές...

 ...έκλεισαν, τα χρώματα ξέβαψαν και ήμουν έτοιμη να περάσω την επόμενη πίστα. Γιατί εγώ, βλέπεις, δεν σταματώ ποτέ. Συνεχώς θέλω να περνάω πίστες!

Μετά από μία ενδελεχή έρευνα για το πού βρίσκεται ο καλός ο γραμμικός επιταχυντής, ο ορθόδοξος και παίρνοντας γνώμες από γνωστούς που είχαν κάνει ακτινοθεραπείες, αλλά και κοιτάζοντας τις ιστοσελίδες των νοσοκομείων, για να βλέπω φωτογραφίες των επιταχυντών τους, αποφάσισα να απευθυνθώ σε νοσοκομείο των νοτίων προαστίων, που είναι και πιο κοντά στο πατρικό μου, άρα θα πλήρωνα λιγότερα στο ταξί που θα με πηγαινοέφερνε καθημερινά (εκτός Σαββάτου και Κυριακής), άσε δε που είχαν και τον κορυφαίο γραμμικό επιταχυντή Edge, που έδειχνε πανέμορφος στο site. Και όπως γνωρίζεις, αγαπητό ημερολόγιο, η αισθητική για μένα είναι το παν!

Τους έκανα ένα τηλεφώνημα ένα πρωί και μου έκλεισαν ραντεβού για το ίδιο απόγευμα.

Πήγα, συνάντησα τον ακτινοθεραπευτή-ογκολόγο, που θα όριζε τις θεραπείες μου, εκείνος είδε όλο το ιστορικό μου πολύ προσεκτικά, με εξέτασε κλινικά και μου είπε ότι θα κάνω είκοσι ακτινοθεραπείες, εκ των οποίων οι τέσσερις τελευταίες θα ήταν ακόμα πιο δυνατές από τις υπόλοιπες. 

Εντάξει, του είπα. Και τον ρώτησα πόσο θα μου κοστίσει η ιστορία αυτή.

Μου είπε την τιμή η οποία ήταν το 1/7 από εκείνη που μου ζήτησαν στα βόρεια προάστια.

Πότε ξεκινάμε, τον ρώτησα, αύριο Παρασκευή το πρωί έρχεστε για πρόβα τζενεράλε και τη Δευτέρα ξεκινάτε, μου απάντησε.

Την επόμενη ημέρα ήμουν στην ώρα μου για την πρόβα.

Θα γινόταν στο 5^ο υπόγειο του νοσοκομείου,  στον αξονικό τομογράφο. 

Με τοποθέτησαν εκεί, μου έριχναν κάτι δεσμίδες φωτός, κάτι δεν τους άρεσε, με τοποθέτησαν λίγο πιο πέρα, πάλι επάνω μου τα φώτα, χάρηκαν με την καινούργια τοποθέτηση και μου έκαναν τατουάζ.

Πέντε πανέμορφες τελίτσες με μαύρο μελάνι. Τρεις μπροστά και δύο στα πλάγια, τη μια εκ δεξιών και την άλλη εξ ευωνύμων!

Ένιωσα χαρά μεγάλη για τα καινούργια μου τατουάζ , δηλαδή ακόμα νιώθω χαρά μεγάλη που έχω τις τελίτσες μου!

Μετά ήλθε η ώρα της πρόβας. Τοποθέτησαν ένα τάμπλετ 8" μπροστά στα μάτια μου. Το τάμπλετ έδειχνε ένα πράσινο πεδίο, που στο επάνω μέρος του είχε μια οριζόντια γραμμή. Στην κάτω μεριά υπήρχε κι άλλη μία οριζόντια γραμμή.

Οι κανόνες του παιχνιδιού είχαν ως εξής: Η κάτω γραμμή ήταν η αναπνοή μου. Εγώ έπρεπε να εισπνεύσω μέχρι η αναπνοή μου να ακουμπήσει στην πάνω γραμμή και να κρατήσω αυτή την αναπνοή για να μη χωρίσουν οι δύο γραμμές, μέχρι να μου πουν ότι μπορώ να αναπνεύσω κανονικά.

Ξεκίνησε το παιχνίδι, κράταγα την αναπνοή μου για 30 δευτερόλεπτα και μετά την κράτησα για 40 δευτερόλεπτα.

Αυτό γίνεται για να απομακρυνθεί το περισσότερο δυνατόν η περιοχή που πρόκειται να ακτινοβοληθεί από την καρδιά και τους πνεύμονες, ούτως ώστε να μην καούν κι αυτά.

Οι τεχνολόγοι μού είπαν ότι το έκανα τέλεια και πολύ χάρηκαν με τις επιδόσεις μου! Και ήταν φυσικό, διότι όταν κάτι μου αρέσει, το κάνω τέλεια!

Δώσαμε ραντεβού για τη Δευτέρα το πρωί, για να ξεκινήσω τις ακτινοθεραπείες.

Η πίστα της πρόβας ήταν εξαιρετικά καλή και την πέρασα με μεγάλη επιτυχία!

Ήμουν πανέτοιμη και πολύ χαρούμενη και περίμενα με λαχτάρα την επόμενη πίστα, η οποία θα είχε τρομερό ενδιαφέρον (ήμουν σίγουρη γι αυτό)!

 
Η συνέχεια μια άλλη μέρα…
 
#ένατη_πίστα
#γραμμικός_επιταχυντής

#φο_μι_τσιν_ανασαίνεις

Στο νοσοκομείο...

...που γιατροπορεύομαι, δεν υπάρχει δυνατότητα για ακτινοθεραπείες κι έτσι μας στέλνουν στο διπλανό νοσοκομείο. Ο ογκολόγος, λοιπόν, μου συνέστησε έναν από τους ιατρούς ακτινοθεραπευτές στους διπλανούς, αλλά επειδή εκείνος δεν προλάβαινε να με δει στο διπλανό νοσοκομείο, μου έκλεισε ραντεβού στο γραφείο που διατηρεί σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο των βορείων προαστίων.

Πήγα συνοδευόμενη από τον εξάδελφο Χρήστο. Μπήκαμε στο γραφείο με είδε, τον είδα, κοίταξε τον φάκελο που του έδωσα με ότι είχε γίνει μέχρι εκείνη τη στιγμή, με εξέτασε και μου είπε ότι θα χρειαστώ 20 ακτινοθεραπείες. Και ότι δεν έχει κάποιο κοντινό κενό στο διπλανό νοσοκομείο (από εκεί που γιατροπορεύομαι) και πως πρέπει να τις κάνω εκεί που ήμασταν, δηλαδή στο ιδιωτικό των βορείων προαστίων.

Να σημειωθεί ότι στο διπλανό θα τις έκανα δωρεάν.

-Και πόσο θα μου κοστίσει όλο αυτό; τον ρώτησα.

-Είναι στις 7.800 ευρώ,  μου απάντησε.

Για μια στιγμή έμεινα σιωπηλή, σκεπτόμενη πόσοι από συγγενείς και φίλους θα έπρεπε να πουλήσουν τον έναν τους νεφρό, για να μαζευτούν αυτά τα χρήματα.

Τότε εκείνος με ρώτησε αν έχω κάποια ασφάλιση, του είπα ΕΟΠΠΥ και μου λέει ότι με τον ΕΟΠΠΥ θα μου κοστίσει μόνον 3.800 ευρώ.

-Καλέ και δεν το λέτε τόση ώρα; του είπα. Θα ήθελα να το σκεφτώ μια δυο μέρες και θα σας ενημερώσω.

-Ναι, μόνο μην το καθυστερήσετε, διότι ο καρκίνος σας είναι πολύ επιθετικός.

Σε εκείνο το σημείο, βλέπω τον Χρήστο να έχει γίνει κάτωχρος.

-Ωραία, λέω, ευχαριστώ πολύ, θα σας ειδοποιήσουμε.

Βγαίνουμε από το γραφείο, ο Χρήστος είχε πανιάσει εντελώς, πάμε, του λέω, για ένα καφέ στην καφετέρια του νοσοκομείου.

Εκεί τον ρώτησα γιατί άσπρισε και μου είπε, μα δεν άκουσες που είπε πως ο καρκίνος σου είναι πολύ επιθετικός;

-Σύνελθε εξάδελφε, του λέω, αυτό το είπε για να πιεστώ ψυχολογικά, να φοβηθώ και να κάνω εδώ τις ακτινοθεραπείες, διότι είναι πολλά τα λεφτά Άρη. Και στην τελική, έχουμε ένα oncotype που λέει ότι δεν χρειάζομαι καν χημειοθεραπείες, χώρια που ο ογκολόγος δεν τον βρήκε ιδιαιτέρως επιθετικό τον καρκίνο μου.

-Λες; ρώτησε ο Χρήστος.

-Λέω, του απάντησα.

Και αφού συνήλθε ο εξάδελφος, με επέστρεψε στο σπίτι μου.

 

Εν τω μεταξύ, την επόμενη ημέρα, έπεσαν κάτι τηλεφωνήματα από κάποιους υψηλόβαθμους και μετά από τρεις ημέρες, με πήρε τηλέφωνο ο εν λόγω ιατρός και μου είπε πως μπορεί να με ξεκινήσει, στο διπλανό νοσοκομείο, σε ένα μήνα, ενώ αρχικά μου είχε πει πως θα πρέπει να είμαι στην αναμονή τουλάχιστον για ένα εξάμηνο.

Όμως τώρα δεν ήθελα εγώ να με αναλάβει αυτός, διότι είχα σπαστεί κι έτσι απευθύνθηκα αλλού. Η αρτίστα δεν εκβιάζεται.

 
Η συνέχεια μια άλλη μέρα…
 
#όγδοη_πίστα
#είστε_σίγουρα_γιατρός;
#μετά_την_ύβρη_έρχεται_η_νέμεσις 

Παρά το γεγονός...

...ότι περίμενα με μεγάλη αγωνία τα αποτελέσματα της βιοψίας, αυτής μετά το χειρουργείο, όταν πέρασαν είκοσι δύο ημέρες και πήρα το αποτέλεσμα στα χέρια μου, ουδεμία διάθεση είχα να ασχοληθώ με το θέμα. 

Είπα στον εαυτό μου πως αυτή είναι δουλειά των οικολόγων και ότι το μόνο που έχω να κάνω είναι να τους ενημερώσω πως δεν διατίθεμαι σε καμία περίπτωση να προβώ σε χημειοθεραπεία. 

Ήμουν αποφασισμένη γι αυτό, το είχα σκεφτεί διεξοδικά, το είχαν κατανοήσει συγγενείς και φίλοι και το είχαν αποδεχθεί. Στην τελική εγώ αποφασίζω για μένα. 

Φυσικά συνεχίζω να λέω πως σε περίπτωση υποτροπής ή μετάστασης η απόφασή μου για την αποφυγή χημειοθεραπείας παραμένει. 

Πήγα λοιπόν στο ραντεβού με τον ογκολόγο, είδε ό,τι ήταν να δει και μου είπε πως, by the book, θα έπρεπε να κάνω χημειοθεραπείες, να ακολουθήσει ακτινοθεραπεία και κατόπιν να παίρνω λετροζόλη για τα επόμενα δέκα χρόνια. 

Τον κοίταξα αυστηρά, ως αρτίστα που δεν φοβάμαι να θέσω τα όριά μου, και του είπα πως χημειοθεραπείες δεν κάνω. Με τα υπόλοιπα δεν έχω θέμα, αν και τα δέκα χρόνια με λετροζόλη μου φαίνονται υπερβολικά πολλά. Επίσης, του είπα ότι θέλω να κάνω oncotype και σε περίπτωση που δεν το δικαιολογεί ο ασφαλιστικός φορέας μου, θα βρω το ποσό και θα το κάνω μόνη μου. 

Εκείνος με ρώτησε "Κι αν το oncotype δείξει ότι πρέπει να κάνετε χημειοθεραπείες, θα τις κάνετε;" Του απάντησα "Όχι βέβαια, για ποια με περάσατε; Απλώς έχω την περιέργεια για το τι θα δείξει το oncotype, κι αν τελικά είναι φρόνιμο να γίνονται όλα by the book". 

Εκείνος τη δεδομένη στιγμή με μίσησε θανάσιμα, αλλά μου είπε ότι σύμφωνα με το αποτέλεσμα της βιοψίας, ο ασφαλιστικός φορέας που έχω δικαιολογεί την εξέταση oncotype, με μια λογική συμμετοχή και μου τύπωσε αμέσως το σχετικό παραπεμπτικό. 

Το πήρα, τον χαιρέτησα και ανεμίζοντας το παραπεμπτικό, πήγα τρέχοντας στους αγαπημένους μου παθολογοανατόμους (όσο μπορούσα να τρέξω, καθώς είμαι σίγουρη ότι δεν είχα συνέλθει ακόμα από τη νάρκωση του χειρουργείου). 

Μου έδωσαν ένα πολύ μικρό κουτάκι, σαν αυτά που χωράνε τα τόσο δα σκουλαρικάκια που είναι σαν μια μικρή μπίλια. 

Εκεί μέσα υπήρχε ένα πολύ μικρό ιστοτεμαχίδιο από τον όγκο που μου είχαν αφαιρέσει. Το ιστοτεμαχίδιο ήταν προσεκτικά βαλμένο μέσα σε παραφίνη, όπου και ξεκουραζόταν. 

Το πήρα προσεκτικά, το πήγα στο σπίτι μου, το έκλεισα σε ένα δωμάτιο, άνοιξα το κλιματιστικό, φροντίζοντας η θερμοκρασία του δωματίου να είναι στους 25 βαθμούς κελσίου, διότι έτσι έπρεπε, και το άφησα εκεί να κοιμηθεί, μέχρι την άλλη μέρα το πρωί που ήρθε εκπρόσωπος της Genekor και το παρέλαβε. Μετά η Genekor το έστειλε στην Καλιφόρνια, σε ένα εργαστήριο που κάνει oncotype. Ήμουν πολύ συγκινημένη που ένα κομμάτι του εαυτού μου θα ταξίδευε στην Καλιφόρνια! 

Για επτά ημέρες, τραγουδούσα "Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα, η άλλη μισή στην Καλιφόρνια βρίσκεται". 

Αλλά τραγουδούσα και το California Dreamin'.

Πέρασε ο καιρός, παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως και ήρθε το πολυπόθητο e-mail από την Καλιφόρνια. Η απάντηση ήταν ότι δεν θα ήταν χρήσιμες οι χημειοθεραπείες στη δική μου περίπτωση. 

Πήρα τηλέφωνο τον ογκολόγο, τώρα θα σας τηλεφωνούσα, μου λέει, τα μάθατε τα νέα, τον ρωτάω, ναι, τελικά δεν θα χρειαστεί να κάνετε χημειοθεραπείες, μου λέει, και να χρειαζόταν σιγά μην τις έκανα, εγώ δεν τα κάνω όλα by the book, του λέω, είστε αδιόρθωτη, μου είπε, το ξέρω, του απάντησα, πού θα κάνετε το πάρτι με ρωτάει, στο GB Corner φυσικά, δεν κάνω τα πάρτι μου αλλού, αύριο στις 21:00 και είστε καλεσμένος του απαντώ, θα τα πούμε αύριο στο πάρτι, μου είπε, εντάξει γεια σας τώρα, με κουράσατε, του είπα και εκεί τελείωσε η συνομιλία μας. 

Μετά το πάρτι, όπως αντιλαμβάνεσαι αγαπητό μου ημερολόγιο, βρήκα άλλον ογκολόγο, διότι ο συγκεκριμένος ούτε να με φτύσει πλέον, αφού δεν ήμουν υπάκουη. 

Καλύτερα, γλίτωσε ο άνθρωπος! 

Οπότε τώρα, με μια νύστα και μια κούραση (μάλλον από τη νάρκωση, που δεν έλεγε να φύγει η επήρειά της) αλλά ήρεμη και χαρούμενη, δεν είχα παρά να περιμένω να ξεβάψει η πανδαισία των χρωμάτων από τις χαρτογραφήσεις, να επουλωθούν και οι πληγές, ούτως ώστε να μπορώ να ξεκινήσω τις ακτινοθεραπείες μου. 

Η συνέχεια μια άλλη μέρα… 

#έβδομη_πίστα 

#the_mamas_&_the_papas 

#i_♥_oncotype

Και κάπως...

...έτσι επέστρεψα στη φυσική μου κατάσταση η αρτίστα. 

Πιο βαριά, άρρωστη, αλλά πάντα λαμπερή, με τα φώτα στραμμένα πάνω μου. 

Γιατί, βλέπεις, οι πρώτες δέκα μέρες μετά την έξοδο από το νοσοκομείο ήταν μια απόλυτη ωδή σ’ αυτό που λέμε "χάι λάιφ"! 

Βέβαια της Μαιρούλας της έβγαλα το λάδι, αλλά δεν θα το κάνουμε και θέμα… 

 

Η Μαιρούλα (η εξαδέλφη μου) ήταν στην ώρα της, συνεπής στο ραντεβού της, για να μου κάνει την πρώτη αντιπηκτική ένεση. Και την έκανε. Και την επόμενη, και την επόμενη. Έμεινε στο σπίτι δέκα μέρες, όσες και οι ενέσεις.

 

Εκτός από τις ενέσεις, έπλενε, σκούπιζε, σφουγγάριζε, μαγείρευε, με βοηθούσε στη νοσηλεία μου πρωί και βράδυ. Με λίγα λόγια, της βγήκε η πίστη. 

Εγώ; Εγώ, κάτι που μάλλον δεν είχα συνέλθει τελείως από τη νάρκωση, κάτι η αντιβίωση, κάτι οι αντιπηκτικές, κάτι ο καύσωνας, κάτι που έβγαζα τον σκύλο βόλτα γιατί αρνιόταν να βγει με τη Μαιρούλα (διότι προφανώς και αυτός έχει τις ιδιοτροπίες του, από εμένα τις πήρε), αισθανόμουν κομμάτια. 

Ήμουν, θα έλεγα, σε κατάσταση του απολύτως κομψότατου τίποτα. Συχνά πυκνά πάθαινα και "γιορτάνγκα".

   

Αλλά, παρόλα αυτά περνάγαμε πολύ ωραία! Δεχόμασταν επισκέψεις από συγγενείς και φίλους, γιατί, όπως και να το κάνουμε, ξέρω να κρατάω το ενδιαφέρον του κοινού. 

Εκείνοι έτρωγαν πίτσες και πιτόγυρα και παγωτά κι εγώ απλώς έβλεπα, μεγαλεία σου λέω! 

Εν τω μεταξύ είχα πρηστεί, οι γάμπες μου έμοιαζαν με φιάλες υγραερίου (τις μεγάλες) και η ζυγαριά κόντευε να σπάσει. Εκεί πάνω στην απελπισία μου, είχα μια αναλαμπή και διάβασα τι περιέχουν οι ενέσεις κι όταν είδα ότι είναι τίγκα στο νάτριο, τότε ηρέμησα η αρτίστα. Διότι πλέον ήξερα ότι αυτό το έξτρα βάρος θα έφευγε λίγες μέρες μετά από την διακοπή των ενέσεων, όπερ και εγένετο! 

Οπότε, από εκεί και ύστερα το μόνο που με απασχολούσε ήταν να περάσουν οι μέρες να μου κόψουν τα ράμματα. Φυσικά όχι μόνο αυτό, αλλά περίμενα και τη βιοψία, αυτή την μετά το χειρουργείο. 

Έπαιρνα τους παθολογοανατόμους τηλέφωνο ανά τακτά χρονικά διαστήματα, έτσι για να έχουμε μια επαφή και να μην ξεχνιόμαστε! Υπέροχο το τιμ των παθολογοανατόμων στο νοσοκομείο που γιατροπορεύομαι παιδιόθεν! Ευγενικοί άνθρωποι και υπομονετικοί με την μουρλή αρτίστα, που τους έστειλε η μοίρα στον δρόμο τους! 

Φυσικά, όποιο και να ήταν το αποτέλεσμα, τις αποφάσεις μου τις είχα ήδη πάρει και τις είχα ανακοινώσει σε συγγενείς και φίλους, τους είχα πει να μην προσπαθήσουν να μου αλλάξουν γνώμη, διότι δεν παίζει τέτοιο ενδεχόμενο και τους προέτρεψα να το χωνέψουν για να μη με πρήζουν... 

Διότι, βλέπεις, όταν μια αρτίστα παίρνει μια απόφαση, αυτή είναι αμετάκλητη. 

Εγώ χημειοθεραπείες δεν κάνω. 

Η συνέχεια μια άλλη μέρα… 

#έκτη_πίστα

#βαθιά_πληγή_μονάκριβη_δική_μου 

#signomi_kserei_kaneis_pou_pan'_ta_tessera?

Το χειρουργείο...

... είχε οριστεί αρχικά για τις 24 Ιουλίου 2023 αλλά την 1η Ιουλίου 2023 με πήρε ο χειρουργός τηλέφωνο και με ρώτησε τι κάνω στις 3 Ιουλίου 2023, έχω να πάω σ' ένα ντεφιλέ, του είπα, δεν θα πάτε, μου λέει, διότι αύριο 2 Ιουλίου θα γίνει η εισαγωγή σας και μεθαύριο θα σας χειρουργήσω. 

Μπήκα, λοιπόν, στο νοσοκομείο στις 2 Ιουλίου για προεγχειρητικό έλεγχο και το βραδάκι πέρασε ο χειρουργός και με έναν μαρκαδόρο έφτιαξε μια ζωγραφιά, δηλαδή μια τεράστια μουτζούρα και ένα βέλος, μη τυχόν και ξέχναγε πού ήταν ο όγκος μου.

Την επόμενη μέρα (δηλαδή τη μέρα του χειρουργείου), αξημέρωτα, ήλθε και πάλι ο χειρουργός, μαζί με άλλους τρεις γιατρούς και μου ζήτησε να δείξω τη ζωγραφιά με τον μαρκαδόρο. Με μία αργή, νωχελική κίνηση κατέβασα το τιραντάκι του μαύρου νυχτικού μου (μαύρο, διότι είμαι και χήρα) κι εκείνος αναφώνησε: "Ω αγαπητή αρτίστα, έχετε έναν μοναδικό τρόπο να μας φτιάχνεται τη μέρα", του είπα "Το ξέρω", είδαν ότι είδαν, με χαιρέτησαν κι έφυγαν. 

Κατόπιν με στείλανε στο τμήμα πυρηνικής ιατρικής, για να μου κάνουν χαρτογράφηση λεμφαδένων. Μου έβαλαν 3 ενέσεις γύρω από τη θηλή με χρώμα κίτρινο χωρίς αναισθητικό. Ναι, χωρίς αναισθητικό. Γιατί οι πραγματικές αρτίστες δεν χρειάζονται αναισθητικό για τέτοιες μικρολεπτομέρειες. Και μετά από λίγη ώρα με πέρασαν στο μηχάνημα που κάνει σπινθηρογράφημα.

Ύστερα με έστειλαν στον αναισθησιολόγο, για τσάι και συμπάθεια και μετά μου έφεραν την επίσημη αμφίεση ασθενούς για χειρουργείο, κάτι σαν χάρτινα ρούχα ήταν, μια γαλάζια ρόμπα και βρακί και σκουφάκι και ποδονάρια και με πήραν για το χειρουργείο το οποίο κράτησε 4 ώρες και 30 λεπτά.

Κατά τη διάρκεια του χειρουργείου στην αίθουσα αναμονής ήταν η Μαίρη (συμμαθήτρια και φίλη από την έκτη δημοτικού), η οποία είχε αναλάβει να ενημερώνει συγγενείς και θαυμαστές, για την πορεία της επέμβασης. Για να περνά η ώρα της έβλεπε στο κινητό της κάποια επεισόδια που είχε χάσει από τον Σασμό. Η Μαίρη με βοήθησε σε διάφορα μετά το χειρουργείο και έμεινε μαζί μου μέχρι τις 17:00.

Η επέμβαση εστέφθη με επιτυχία και με ανέβασαν στο δωμάτιο. Όταν συνήλθα, δύο ώρες μετά, ζαλισμένη από τη νάρκωση, ένιωσα αμέσως την ανάγκη για το αυτονόητο: Τσιγάρο! 

Πήρα λοιπόν τον ορό μου αγκαλιά – γιατί οι καλύτεροι φίλοι είναι αυτοί που θέλουν να σε ακολουθούν παντού – και πήγα στο μπαλκόνι, με τη Μαίρη να με περνάει γενεές δεκατέσσερις που κάπνιζα, ενώ παράλληλα φύλαγε τσίλιες μη με πάρουν χαμπάρι οι γιατροί και με πετάξουν από τον 8^ο όροφο.

Η ώρα ήταν 16:55 όταν ήλθε ο ξάδερφός μου ο Χρήστος για να κάνει σκάντζα βάρδια με τη Μαίρη. Μου έφερε και μια ορχιδέα χρώματος μωβ φερετρί, που η νοσοκόμα μόλις την είδε τη λάτρεψε και είπε "Δεν πιστεύω να την πάρεις μαζί σου όταν φύγεις…" Και της είπα "Εννοείται ότι είναι δική σου από τώρα"!

Αφού έφυγε η Μαίρη, είπα ψέματα στον Χρήστο ότι δεν είχα καπνίσει τόσες ώρες, εκείνος με λυπήθηκε και βγήκαμε μπαλκόνι για τσιγάρο. Τα γνωστά της αρτίστας…

Ύστερα του ζήτησα να με βοηθήσει να πάω τουαλέτα για πιπί και του είπα ότι θέλω να βάλω το δικό μου το βρακί γιατί φορούσα ακόμα το χάρτινο. Εγώ δεν μπορούσα να το βγάλω το χάρτινο, γιατί όπως προείπα ζαλιζόμουν (ακόμα) και του είπα να σκίσει το βρακί. Αυτός προσπαθούσε και δεν τα κατάφερνε, του είπα πώς να το κάνει, τελικά το πέτυχε και, όπως ήταν φυσικό, τον κοίταξα υπό γωνία και τον ρώτησα "Σοβαρά τώρα; Δεν ξέρεις πώς σκίζουν ένα βρακί; Ήξερες τουλάχιστον τι να κάνεις με τη συμβία σου ή τα παιδιά είναι του κουμπάρου τελικά;". Εννοείται ότι ακόμα γελάμε με αυτό.

Ο Χρήστος έφυγε στις 21:00, όταν τελείωσε το επισκεπτήριο και πήγα στις νοσοκόμες για παρέα και κουβεντούλα. Μεταξύ άλλων τις ρώτησα "Γιατί έχω μια τομή κάτω από τη μασχάλη, εκτός από την κύρια τομή στον μαστό;" και μου είπαν ότι αυτό συμβαίνει διότι από εκεί αφαιρέθηκαν οι λεμφαδένες. 

Και από ότι με πληροφόρησαν μετά, έμαθα πως μόλις με κοίμισαν μου έκαναν πάλι ενέσεις όπως τις κίτρινες αλλά με μπλε χρώμα για να κάνει κι ο χειρουργός τη δική του χαρτογράφηση. Μιλάμε για πολυεπίπεδη τέχνη!

Κατόπιν μαζεύτηκα στο δωμάτιο και άρχισα τους υπολογισμούς: Πες 200 γραμμάρια οι λεμφαδένες, πες 100 γραμμάρια ο όγκος, πες 500 γραμμάρια το μισό βυζί που λείπει, θα έχω χάσει πλάκα-πλάκα 800 γραμμάρια τουλάχιστον!

Ξημέρωσε η επόμενη μέρα, ήλθε ο χειρουργός, μου έδωσε οδηγίες και μου ευχήθηκε καλό κατευόδιο.

Η Μαίρη είχε ήδη έλθει, με επέστρεψε στο σπίτι μου, πήγε μου πήρε κάποια απαραίτητα πράγματα από το φαρμακείο, μου έφερε και φρούτα και με άφησε να ξεκουραστώ.

Στο μεταξύ, ζυγίστηκα και όχι μόνον δεν είχα χάσει τα 800 γραμμάρια που ήλπιζα, αλλά είχα πάρει και δυόμιση κιλά! Αλίμονο…

Έπεσα για ύπνο, επειδή ένιωθα βαθύτατα κουρασμένη. Έπρεπε να ξεκουραστώ, διότι το απόγευμα θα ερχόταν μια άλλη μεγάλη βοήθεια στο σπίτι, η αγαπημένη μου εξαδέλφη, η Μαιρούλα, η οποία θα έμενε μαζί μου για όσο θα έπρεπε να κάνω κάτι αντιπηκτικές ενέσεις.

Διότι η Μαιρούλα ξέρει από αυτά, δεν είναι του ασχέτου όπως εγώ…

Η συνέχεια μια άλλη μέρα…

 

#πέμπτη_πίστα

#τα_σουξέ_του_χειρουργείου

#τίνος_είναι_βρε_γυναίκα_τα_παιδιά;

Καθόμουν αμέριμνη...

...στον κόκκινο καναπέ του πατρικού μου, κάνοντας το απόλυτο τίποτα, μια κατάσταση που, όπως γνωρίζεις, απαιτεί μεγάλη πνευματική προσπάθεια, όταν άρχισαν τα απανωτά κοάσματα του βάτραχου, που έχω επιλέξει ως ήχο ειδοποίησης των SMS. Ταυτόχρονα βροχή έπεφταν και τα "πλοπ" που ακούγονται όταν έρχονται τα e-mail. Ο καταιγισμός του συνδυασμού των μηνυμάτων αφορούσε στα παραπεμπτικά των εξετάσεων για την πίστα "σταδιοποίηση".

Άρχισα να τα ανοίγω και να βλέπω τα ζητούμενα. Άλλα από αυτά τα είχα πράξει και στο παρελθόν, άλλα όχι.

Δεν θα σε κουράσω με τις αιματολογικές, τους υπερήχους, τα triplex, τα doppler και τα καρδιογραφήματα, καθώς βαριέμαι να γράφω πολλά και είμαι σίγουρη ότι κι εσύ βαριέσαι να διαβάζεις σεντόνια.

Θα σταθώ όμως σε αυτές που δεν είχα ξανακάνει, δηλαδή την αξονική τομογραφία και το σπινθηρογράφημα οστών.

Κλείνω, που λες, τα ραντεβού μου και πρώτα ήταν να κάνω την αξονική.

Είχα άγχος γι αυτή την εξέταση, διότι φοβόμουν μήπως το σκιαγραφικό μου προκαλέσει κάποια αλλεργία και τα τινάξω, όχι από τον καρκίνο, αλλά από αλλεργικό σοκ.

Πήρα τηλέφωνο κι έναν φίλο που χειριζόταν αξονικό τομογράφο σε μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο και τον ρώτησα τις πιθανότητες αλλεργίας και μου είπε "Πολλές. Και σοβαρές. Και ενίοτε επιφέρουν και θάνατο". Υπέροχα!

Επειδή, γενικά, είμαι τύπος που συσσωρεύω άγχος για να έχω και στα βαθιά γεράματα, μη τυχόν και μου λείψει, ζήτησα από την Όλγα (συμμαθήτρια και φίλη από την πρώτη γυμνασίου) να με συνοδέψει σε αυτή την εξέταση, ούτως ώστε αν έβλεπε ότι είμαι στα πρόθυρα του πανικού, καθώς έχω διαγνωστεί με αγχώδη διαταραχή εδώ και χρόνια, να με συνεφέρει. Διότι η Όλγα είναι ο ορισμός της πραότητας και της αισιοδοξίας. Ξέρεις, από αυτούς τους τύπους που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο και που ποτέ δεν τους κατάλαβα…

Παίρνω, λοιπόν, αγκαζέ την Όλγα και πηγαίνουμε για την αξονική.

Μας υποδέχθηκαν με χαρά και τις δύο, αλλά μόνο εμένα κέρασαν αναψυκτικό για το καλωσόρισμα (ευτυχώς, γιατί δεν θα ήθελα η φίλη μου να δοκιμάσει αυτή την αηδία). Το αναψυκτικό άκουγε στο όνομα γαστρογραφίνη και είχε πολύ έντονη τη γεύση του γλυκάνισου. Δεν μου άρεσε καθόλου. Meanwhile, μου έδωσαν και δεύτερο ποτήρι, προφανώς για να έρθω στο τσακίρ κέφι. Μετά από αυτό και ενώ το άγχος μου είχε χτυπήσει κόκκινο (συγκεκριμένα το κόκκινο της  Ferrari), ζήτησα να μου πουν πού είναι το κυτίο παραπόνων. Δεν έχουμε, μου είπαν, πείτε μας τι πρόβλημα υπάρχει. Θα ήθελα, τους λέω, να πείτε στις φαρμακευτικές εταιρείες να βγάλουν γαστρογραφίνη με γεύση φράουλας, διότι δεν μου αρέσει ο γλυκάνισος. Προφανώς με κοίταξαν σαν εξωγήινη, αλλά μου είπαν ότι θα το μεταφέρουν.

Πέρασαν δύο ώρες από την πόση της γαστρογραφίνης και με φώναξαν για την εξέταση.

Μπαίνω μέσα, βλέπω τον αξονικό τομογράφο και αρχίζω τα επιφωνήματα θαυμασμού. Μα ήταν τόσο λευκός! Τόσο αστραφτερός! Τόσο κομψός! 

Και εκεί που θαύμαζα κι είχα ξεχάσει το άγχος μου, θεώρησαν ότι έπρεπε κι αυτοί να με καλωσορίσουν και με τράταραν ακόμα ένα ποτήρι γαστρογραφίνης. Το ήπια κι αυτό το πικρό ποτήρι και μετά ζήτησα να μου δείξουν πού έχουν τα αντιισταμινικά και τις κορτιζόνες, για την περίπτωση που πάθω αλλεργία με το σκιαγραφικό.
Δεν γνωρίζω τι τους είχαν πει για μένα, οι άλλοι απ’ έξω, αλλά άνοιξαν τα συρτάρια και μου τα έδειξαν.

Από εκεί και πέρα όλα κύλησαν ομαλά! Τελικά τζάμπα ο φόβος μου.

Δύο μέρες μετά πήγα για το σπινθηρογράφημα οστών.

Η Αθήνα έβραζε, αλλά μέσα στο τμήμα της πυρηνικής ιατρικής είχε πολικό ψύχος.
Πήγα απροετοίμαστη, χωρίς μάλλινες κάλτσες, χωρίς ένα μάλλινο πουλόβερ ή μια εσάρπα βρε αδερφέ, χωρίς σκούφο πλεκτό, χωρίς γάντια.

Μου χορήγησαν ολίγη από ραδιενέργεια και μου είπαν να περιμένω δύο ώρες και θα με φωνάξουν. Διάβαζα τουρτουρίζοντας το βιβλίο που είχα μαζί μου, το "Καλός άντρας είναι ο νεκρός άντρας" της  Gaby Hauptmann.  

Πέρασαν οι δύο ώρες και με δυσκολία πήγα στο μηχάνημα, καθώς από το κρύο είχε σχηματιστεί πάγος επάνω μου και δεν μπορούσα να κουνηθώ.

Το μηχάνημα ήταν ωραίο, αλλά παλιό. Του βωβού κι αυτό. Ήταν χρώματος εκρού του νεκρού, με μια διάθεση vintage. Είχε κομψό σχεδιασμό και ήταν αριστοκρατικό. Πολύ φινετσάτο.
Εκεί το κρύο ήταν περισσότερο. Με ξάπλωσαν, μου πέρασαν έναν πολύ φαρδύ ιμάντα, για να μου συγκρατεί τα χέρια ακίνητα στα πλάγια του σώματος και ξεκίνησε αυτό να δουλεύει. Ήταν φιλικό κι ευγενικό μηχάνημα, αλλά λόγω παλαιότητος ήταν τα ζώα μου αργά.  
Η εξέταση θα διαρκούσε 55 λεπτά. Στα 30 λεπτά πλήρους ακινησίας, μέσα στο ψύχος, ένιωσα να μουδιάζω η αρτίστα. Βάζω φωνή μεγάλη λέγοντας "Είμαι στα πρόθυρα του πανικού"! Ευθύς αμέσως έρχεται μία κυρία και αρχίζει να μου μιλάει ήρεμα, ενώ ταυτόχρονα μου χάιδευε την κόμη. Κι έτσι ηρέμησα και μπόρεσαν οι άνθρωποι να ολοκληρώσουν την εξέταση.

Μερικές ημέρες μετά είχα μαζέψει όλα τα αποτελέσματα των εξετάσεων, τα οποία ήταν καλά και δεν έδειχναν πουθενά αλλού κάτι το ύποπτο.

Είχα περάσει, λοιπόν, μια ακόμα πίστα!

Η συνέχεια μια άλλη μέρα…

ΥΓ. Τελικά σεντόνι μου βγήκε…

 

#τέταρτη_πίστα
#ανατρίχιασα

#ραδιενεργές_σκέψεις

Έχοντας πλέον...

...το αποτέλεσμα της πρώτης βιοψίας, το ζαλώνομαι και γραμμή για το γνωστό ευάερο και ευήλιο νοσοκομείο, που γιατροπορεύομαι, για να συναντήσω τον χειρουργό που θα αναλάμβανε το project "τρανσέξουαλ όγκος στο στήθος της αρτίστας". Μου είχε κλείσει ραντεβού μαζί του η αγαπητή μου Ρία, η οποία από τότε που γνωριστήκαμε φρόντιζε να έχω τους καλύτερους γιατρούς για να με περιθάλπουν και αυτό έκανε και αυτή τη φορά. 

Ο χειρουργός είδε όλες τις γνωματεύσεις – γιατί εγώ, άλλωστε, είμαι άνθρωπος με πλήρη φάκελο, όχι καμιά ανώνυμη τυχάρπαστη. Μου είπε ότι θα πρέπει να περάσω την επόμενη πίστα, που ονομάζεται "Σταδιοποίηση" και περιλαμβάνει διάφορες εξετάσεις, οι οποίες θα δείξουν αν έχω όγκους και σε άλλα σημεία του σώματος, που σχετίζονται με τον ήδη υπάρχοντα ή και όχι. 

Μου ακούστηκε πολύ ενδιαφέρουσα πίστα και συναίνεσα στο να γίνουν οι εξετάσεις (λες και είχα κι άλλη επιλογή…). 

Και τέλος συμπλήρωσε τα εξής: "Ο τρανσέξουαλ όγκος πρέπει, έτσι κι αλλιώς, να αφαιρεθεί το συντομότερο δυνατόν. Επίσης θα αφαιρέσω, προληπτικά, και τους τρεις φρουρούς λεμφαδένες. Θα γίνει σε αυτούς ταχεία βιοψία και αναλόγως με το αποτέλεσμα θα πράξω τα δέοντα. 

Από το αποτέλεσμα της ταχείας θα κριθεί το πόσες ώρες θα διαρκέσει το χειρουργείο, αλλά και η παραμονή σας μέσα στο νοσοκομείο. Εννοείται ότι θα προσπαθήσω να σώσω τη θηλή". 

Εγώ, ως άνθρωπος με προτεραιότητες, τον κοίταξα και του είπα με τη δέουσα σοβαρότητα που πάντα με διακρίνει: "Δε βαριέστε γιατρέ μου, μια θηλή πάνω μια κάτω, δεν χάθηκε κι ο κόσμος". 

Διότι αυτός είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζω τις σοβαρές καταστάσεις, είναι στη φύση μου, έτσι είναι το στυλ μου, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Και στην τελική, για εμένα, το στυλ είναι πιο σημαντικό από ένα εξάρτημα. 

Η συνέχεια μια άλλη μέρα… 

#τρίτη_πίστα 

#σταδιοποίηση_και_ξερό_ψωμί

#τι_φάση;

Είχαν περάσει τρεις ημέρες...

...και ήλθε η στιγμή για να πάω να παραλάβω το αποτέλεσμα της πρώτης μου βιοψίας. 

Και βέβαια, το αποτέλεσμα έδειξε κακοήθεια. Αλλά, τι να περιμένεις όταν η βιοψία γίνεται Τρίτη 13 και ώρα 13:00; Ειλικρινά, δεν φανταζόμουν κάτι λιγότερο! 

Πήγα λοιπόν στο ιατρείο, κάθισα στην πολυθρόνα και η γιατρός μου έδωσε ένα χαρτί, πολύ καλής ποιότητας, σατινέ και με ωραία γραμματοσειρά. Δείγμα ότι ακόμα και η κακή είδηση μπορεί να παραδοθεί με στυλ. 

Πήρα στα χέρια μου το χαρτί, το κράτησα με ευλάβεια, διάβασα ένα κείμενο, δεν κατάλαβα Χριστό, διάβασα κάτι κωδικούς του τύπου ER θετικοί, PR θετικοί, HER2 αρνητική, Ki67 θετικός. 

Διάβασα και το τελικό συμπέρασμα, που μάλλον ήταν γραμμένο σε κάποια αρχαία διάλεκτο της Μεσοποταμίας και μετά κοίταξα τη γιατρό και της είπα: "Ό,τι τι;" 

Εκείνη χαμογέλασε - γιατί προφανώς οι άνθρωποι της επιστήμης έχουν μια αδυναμία στο ανεξήγητο- και μου είπε: "Ότι είναι κακοήθης, ότι φαίνεται πως είναι ορμονοεξαρτώμενος, αλλά αυτή τη στιγμή δεν δείχνει ευκρινώς τι ακριβώς είναι, διότι το μπλα, μπλα, μπλα (ναι, σε αυτό το σημείο η αρτίστα νομίζει ότι ακούει κάτι στα σανσκριτικά, τουτέστιν κάτι τέτοιο: संस्कृत भाषा), είναι κάπως διφορούμενο και δείχνει πως ο όγκος είναι σε ένα μεταβατικό στάδιο. 

Και τότε ήταν που έπαθα την αναλαμπή και φωτίστηκε το πρόσωπό μου και της είπα με χαρά μεγάλη, που άγγιζε τα όρια της αγαλλίασης: "Κατάλαβα! Έχω ένα όγκο που είναι τρανσέξουαλ! Τέλεια!". 

Γιατί εγώ δεν είμαι του συνηθισμένου ή του αναμενόμενου. Είμαι του πρωτοποριακού, του "ελεύθερου πνεύματος", ακόμα και στα κύτταρά μου. 

Η γιατρός με κοίταξε γελώντας - προφανώς εξετίμησε την ευφυΐα μου (εδώ γελάνε και οι πέτρες) - και μου είπε ότι είμαι σε σωστή κατεύθυνση, ότι κατάλαβα τι είναι ο όγκος μου, ότι εκείνη βέβαια θα του έδινε μια άλλη, πιο επιστημονική ονομασία, αλλά επειδή της άρεσε ο τρόπος που σκέφτομαι, θα τον αποκαλεί κι εκείνη "τρανσέξουαλ"! 

Κατόπιν μου είπε τι θα κάνει για όλο αυτό, δηλαδή πώς θα κινηθεί χειρουργικά, τι θα αφαιρέσει και τι θα αφήσει, εγώ της είπα ότι θα ένιωθα πολύ καλά να αναλάβει εκείνη το χειρουργείο, "αλλά δεν βγαίνω μάνα μου" (διότι αυτή η πρώτη βιοψία έγινε σε ιδιωτικό νοσοκομείο, για να έχω τα αποτελέσματα πιο γρήγορα, καθώς στα δημόσια καθυστερούν, λόγω φόρτου περιστατικών), και θα πάω εκεί που γιατροπορεύομαι παιδιόθεν. 

Και τότε εκείνη αναφώνησε: "Αλήθεια έχεις πρόσβαση εκεί; Μα ούτε να το συζητάς, εκεί υπάρχουν οι καλύτεροι γιατροί. Κι εγώ αν χρειαζόταν και μπορούσα, εκεί θα πήγαινα". Της απάντησα: "Μα για ποια με περάσατε; Φυσικά έχω πρόσβαση εκεί. Είμαι μέλος! ". 

Μετά από αυτό, είχαμε καλύψει τα πάντα, της έδωσα τη σοκολάτα της, αυτή με το 70% κακάο, επειδή ακόμα και σε αυτές τις καταστάσεις, η χειρονομία πρέπει να είναι premium, αγκαλιαστήκαμε, μου ευχήθηκε καλή επιτυχία στην επόμενη πίστα και γύρισα σπίτι μου ήρεμη και υπερήφανη, που ο όγκος μου ήταν τρανσέξουαλ κι όχι τίποτα κοινός, καθημερινός όγκος! 

Η συνέχεια μια άλλη μέρα… 

#δεύτερη_πίστα 

#en_martes_ni_te_cases_ni_te_embarques 

#όλα_τα_κατάλαβα

Και έφτασε...

 ...η ημέρα που έπρεπε να περάσω την πρώτη πίστα, εκείνη που το στήθος γίνεται στόχος, ενώ όλα ήδη ψιθυρίζουν κακοήθεια!

Μιλάω για την πρώτη μου βιοψία μαστού, φυσικά. Τη διαδικασία που ακούγεται αθώα, αυτή την "δια της κοπτούσης βελόνης".

Και μη φανταστείς καμιά μικρή, χαριτωμένη βελονίτσα, που θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις για κέντημα. Όοοοχι. Μιλάμε για κάτι που όλο μαζί έμοιαζε με περίστροφο. 

Ναι, καλά διαβάζεις, αγαπητό μου ημερολόγιο. Λες και ο οργανισμός μου δεν είχε αρκετό δράμα, έπρεπε να βρεθεί κι ένα εργαλείο που να παραπέμπει σε γκανγκστερικές ιστορίες. 

Και εν δυνάμει (μέχρι εκείνη τη στιγμή) καρκινοπαθής και μπαρουτοκαπνισμένη η γραία… Η απόλυτη παρακμή...

Ξεκινήσαμε με τοπικό αναισθητικό, 2ml, για να μην πονέσω η αρτίστα. 

Μετά, μια κομψή τομή με νυστέρι - γιατί και οι τομές θέλουν το στυλ τους - και αμέσως μετά, το κεντρικό έκθεμα: Ένα εργαλείο σαν περίστροφο, που είχε μια σειρά από βελόνες τη μία μπροστά στην άλλη. Ναι, σαν εκείνα τα μολύβια που όταν τραβάς τη μύτη, βγαίνει η επόμενη. Ε, κάτι τέτοιο… Μόνο που αυτό δεν ήταν για σχέδιο. Ήταν για ανατομία. 

Και η σειρά με τις βελόνες; Περίπου 24 εκατοστά, από ότι είδα και από ότι μου είπε και η γιατρός. Μιλάμε για εξοπλισμό βαρέως τύπου. 

Και μετά άρχισε ο καταιγισμός. Πυροβολισμοί. Σε κάθε πυροβολισμό, η βελόνα έπαιρνε ένα ιστοτεμαχίδιο από τον όγκο. Ο ήχος; Σαν αεροβόλο. Ναι, σα να ήμουν σε σκοπευτήριο, με το στήθος μου να παίζει το ρόλο του κινούμενου στόχου. Οι πυροβολισμοί ήταν όσοι και τα ιστοτεμαχίδια. Επτά για την ακρίβεια. 

Διότι εγώ αγάπη μου δεν είμαι του ενός, είμαι της πληθώρας, δεν αρκούμαι στα ελάχιστα η αρτίστα!

Ήταν εξαιρετική εμπειρία! Όλα πρωτόγνωρα και πολύ εντυπωσιακά! Τέλεια πέρασα!

Η γιατρός ήταν εξαιρετικά καλοσυνάτη, υποστηρικτική, χαμογελαστή και συνάμα πανέμορφη! Τη συμπάθησα τόσο, που όταν πήγα να πάρω τα αποτελέσματα, της πήγα και την αγαπημένη της σοκολάτα, εκείνη με το 70% κακάο. 
Διότι οι σωστές συμπεριφορές, ακόμα και σε τέτοιες καταστάσεις, πρέπει να επιβραβεύονται. Εγώ, άλλωστε, είμαι και ευγενική, το ξέρεις...

Αααα, ξέχασα να σου πω... 

Στο τέλος μου έβαλαν και αυτοκόλλητα ράμματα και από πάνω μια αυτοκόλλητη γάζα. Η οποία γάζα, όταν την έβγαλα, είχε αφήσει κατάλοιπα κόλλας στο δέρμα. Ούσα άσχετη με αυτά, έστειλα μήνυμα στον φίλο μου τον εικαστικό, τον Δημήτρη τον Αστερίου, για να μου πει πώς βγαίνει η κόλλα, καθώς εκτός από εικαστικός, έχει σπουδάσει νοσηλευτική και είχε εργαστεί στο παρελθόν ως νοσηλευτής και, μάλιστα, με μεγάλη επιτυχία. 

Σου παραθέτω τη συνομιλία:

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που, όπως καταλαβαίνεις, έχει αρκετές πίστες για να σου τις περιγράφω ανά διαστήματα. Γιατί όταν η ζωή μου έχει δώσει τέτοια δώρα, είναι κρίμα να μην τα μοιράζομαι μαζί σου!

Η συνέχεια μια άλλη μέρα…

#πρώτη_πίστα
# quell_décadence

#i_scream_for_an_ice_cream