"Κάθε ψέμα...

...που κυλά μέσα στο αίμα, το 'χω ζήσει κι έχω κάνει αντισώματα".  

Νικολάκης Ζεγκίνογλου: Το παιδί, Επεισόδιο 99, 00:13:51 

Ημερολόγιο: Γιατί; 

Αρτίστα: Γιατί τι; 

Ημερολόγιο: Γιατί αυτό το έβαλες τώρα εδώ πέρα μέσα; 

Αρτίστα: Γιατί μου άρεσε. 

Ημερολόγιο: Μα το επεισόδιο είναι παλιό. 

Αρτίστα: Εγώ είμαι πιο παλιά. 

Ημερολόγιο: Κάτι είχα υποψιαστεί... 

Αρτίστα: Και όπως ξέρεις, κρατάω πάντα καβάντζα μια καθημερινή σειρά για να βγάλω το καλοκαίρι. Θεώρησέ το ως μέσο επιβίωσης μέχρι να έρθει το φθινόπωρο. 

Ημερολόγιο: Δεν πας καλά... 

Αρτίστα: Και τέλος πάντων, ό,τι θέλω θα κάνω. 

#το_παιδί 

#καβάντζα_σειράς 

#αντισώματα

Ημερολόγιο: Αρτίστα...

...θέλω να συζητήσουμε κάτι σοβαρό. 

Αρτίστα: Αν πρόκειται για δράματα, άστο. Δεν έχω διάθεση. 

Ημερολόγιο: Όχι, όχι δράματα. Έχω ένα αίτημα. Θέλω να με στολίσεις πασχαλινά. 

Αρτίστα: Σε ποια ακριβώς φάση της ζωής μου; 

Ημερολόγιο: Βάλε λίγα πράγματα. Ένα κόκκινο αυγό. Ένα λουλουδάκι. Ένα κουνελάκι. Κάτι... 

Αρτίστα: Το πολύ-πολύ να σου αφήσω εδώ ένα πασχαλινό κουλουράκι. 

Ημερολόγιο: Μα όλοι στολίζουν αυτές τις μέρες. 

Αρτίστα: Εμείς δεν είμαστε "όλοι". 

Σκύλος: Αν είναι για κουλουράκι, ενδιαφέρομαι.  

Ημερολόγιο: Βλέπεις; Ο σκύλος στηρίζει την ιδέα. 

Αρτίστα: Ο σκύλος στηρίζει οτιδήποτε τρώγεται. 

Αλλουέλα: Η πασχαλινή αισθητική είναι συχνά υπερβολική. Και η υπερβολή είναι ο εχθρός της κομψότητας. 

Αρτίστα: Μπράβο Αλλουέλα! 

Ημερολόγιο: Δηλαδή δεν θα υπάρξει καθόλου πασχαλινός στολισμός; 

Αρτίστα: Όχι. 

Αλλουέλα: Συμφωνώ. 

Αρτίστα: Ευχαριστώ, Αλλουέλα. 

Σκύλος: Εγώ πότε τρώω; 

Ημερολόγιο: Αρτίστα, εδώ πέρα μέσα δεν υπάρχει καθόλου εορταστικό πνεύμα. 

Αρτίστα: Έχει ηρεμία. Μη ζητάς και θαύματα... 

Σκύλος: Αν πέσει τίποτα στο πάτωμα, ειδοποιήστε με. 

Αρτίστα: Πάντως ημερολόγιο, επειδή σε λυπάμαι, μέρες που είναι, θα σου βάλω ένα video να έχεις να ασχολείσαι.

   

Ημερολόγιο: Μα αυτό δεν είναι στολισμός. 

Αρτίστα: Είναι όμως στάση ζωής. 

Αλλουέλα: Πολύ σωστά. 

Σκύλος: Εγώ πάντως, θα συνεχίσω να ελπίζω για ένα πασχαλινό κουλουράκι... 

#πασχαλινές_διαπραγματεύσεις 

#ημερολόγιο_σε_κρίση 

#συγκάτοικοι_με_άποψη

Πήγα...

...έκανα την επέμβαση που φέρει την ονομασία Cryoablation βλάβης αρ. νεφρού υπό CT καθοδήγηση, άντεξα πόνο επιπέδου "ας δοκιμάσουμε τα όρια της ανθρώπινης υπομονής" και τώρα πρέπει να ενημερώσω το αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο. Δεν υπάρχει σωτηρία. Ξεκινάω. 

Αρτίστα: Ημερολόγιο, τελικά πήγα. 

Ημερολόγιο: Και; 

Αρτίστα: Η κύστη καταστράφηκε ολοσχερώς. Έγινε κανονική κατεδάφιση, όχι αστεία. 

Ημερολόγιο: Ωραία. Πώς ήταν; 

Αρτίστα: Εξαιρετικά ενδιαφέρον. Και εξαιρετικά επώδυνο. Δηλαδή, αν η εμπειρία ήταν ταινία, θα είχε και ντοκιμαντέρ και θρίλερ μαζί. 

Ημερολόγιο: Πόσο επώδυνο; 

Αρτίστα: Ας πούμε ότι το σώμα μου έστελνε σήματα τύπου "σταμάτα τώρα, δεν αντέχω άλλο" και εγώ του απαντούσα "δεν γίνεται να σταματήσω, έχουμε πρόγραμμα". Δύο ώρες μπρούμυτα στο μηχάνημα. Δύο. Ώρες. Και επειδή είμαι μια καθώς πρέπει αρτίστα, δεν έβγαλα ούτε κιχ. Ναι, μην το ψάχνεις... Κοινωνική κατασκευή. 

Ημερολόγιο: Και μετά; 

Αρτίστα: Μετά με τοποθέτησαν ανάσκελα σε κρεβάτι για έξι ώρες. Ακίνητη. Χωρίς νερό. Σαν να με έβαλαν σε project "γίνε άγαλμα ή αλλιώς αιμορραγία". 

Ημερολόγιο: Ακούγεται ευχάριστο (μουάχαχαχα). 

Αρτίστα: Μην με κοροϊδεύεις, γιατί πατάω διαγραφή ιστολογίου και σε κάνω παρελθόν. 

Ημερολόγιο: Συγγνώμη, δεν ήθελα… Για πες για την ακινησία… 

Αρτίστα: Ήταν στρατηγική. Ακινησία = Απουσία εσωτερικής αιμορραγίας. Το εκτίμησα. Μετά. 

Ημερολόγιο: Τουλάχιστον σε άφησαν να κινηθείς κάποια στιγμή; 

Αρτίστα: Μετά το εξάωρο σηκώθηκα. Πήγα για τσιγάρο. Ιqos, για να μη λέμε ότι δεν εκσυγχρονίστηκα. Ήταν ίσως η πιο επάξια κερδισμένη ρουφηξιά της ζωής μου. Ναι, δεν ήταν απλώς ρουφηξιά. Ήταν μετάλλιο. 

Ημερολόγιο: Και φαγητό; 

Αρτίστα: Νερόβραστο φιδέ. Ανάλατο. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι η κύστη δεν ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα της ζωής μου. 

Ημερολόγιο: Πόνος μετά; 

Αρτίστα: Κάθε 6 ώρες ενδοφλέβια παυσίπονα. 

Το σώμα σε φάση "ευχαριστώ, συνεχίστε". 

Το προσωπικό σε φάση "σας παρακολουθούμε". 

Το μυαλό μου σε φάση "πότε θα πάω σπίτι μου;". 

Ημερολόγιο: Και τελικά; 

Αρτίστα: Την επόμενη μέρα, στις 06:30 ήρθε ο επεμβατικός ακτινολόγος, μου έδωσε τα χαρτιά και πήρα εξιτήριο. Σαν να τελείωσε ένα πολύ περίεργο escape room. 

Ημερολόγιο: Πρωί-πρωί σε διώξανε, αλλά και πόσο να σε αντέξουνε; Και μετά; 

Αρτίστα: Σπίτι. Με λίγες κρυάδες και δέκατα, έτσι για το εφέ. Αλλά σήμερα είμαι καλύτερα. Γι' αυτό σου κάνω και το content. 

Ημερολόγιο: Και τι είναι αυτό το content, γιατί βαριέμαι να ψάχνω τη μετάφραση; 

Αρτίστα: Αχ, ναι. Η ιερή λέξη του internet. Content σημαίνει "περιεχόμενο". Δηλαδή ό,τι δημιουργείς και ανεβάζεις στο δίκτυο, κείμενα, βίντεο, φωτογραφίες, posts γενικά. Με λίγα λόγια: Ο άλλος πάει στο νοσοκομείο και λέει "πω πω τι πέρασα ο δύσμοιρος", εγώ πάω και λέω "κάτσε να το γράψω κιόλας για να γελάσουμε". Και κάπου εκεί γεννιέται το content. 

Ημερολόγιο: Δεν ξέρω αν πρέπει να σε θαυμάσω ή να ανησυχήσω λίγο. 

Αρτίστα: Και τα δύο. 

Ημερολόγιο: Σωστά. Λίγο θαυμασμός γιατί πήγες, το άντεξες και βγήκες όρθια. Λίγη ανησυχία γιατί το έκανες και υλικό για blog με νερόβραστο, ανάλατο φιδέ. 

Αρτίστα: Μάλιστα... Τίποτε άλλο; 

Ημερολόγιο: Έχουμε συμπέρασμα; 

Αρτίστα: Έχουμε. Το ότι το σώμα αντέχει περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. 

Και τώρα συγγνώμη, αλλά πάω να πιώ έναν καφέ. Διπλό. Βαρύ γλυκό.

#τα_σουξέ_του_νοσοκομείου 

#escape_room 

#φιδές

Αρτίστα: Ημερολόγιο, πρέπει...

...να σου πω κάτι. Έχω μια Bosniak τύπου ΙΙΙ στον αριστερό νεφρό. 

Ημερολόγιο: Δεν ξέρω τι είναι αυτό, αλλά ακούγεται σαν όνομα ρωσικού υποβρυχίου. 

Αρτίστα: Μπααα... Είναι κύστη. Στον νεφρό. Τρία εκατοστά νεφρικού real estate που αποφάσισε να μου κάνει κατάληψη. 

Ημερολόγιο: Δε μου λες, έχει καμιά συγγένεια με την Υβόννη Bosniak, την σύζυγο του Αντώνη του Ρέμου; 

Αρτίστα: Όχι ρε συ, απλή συνωνυμία… 

Ημερολόγιο: Και τι σκοπεύεις να κάνεις; 

Αρτίστα: Θα πάω αύριο αχάραγα, στις 07:00 και χωρίς καφέ, στο γνωστό ευάερο και ευήλιο Νοσοκομείο που γιατροπορεύομαι παιδιόθεν, για να την κάψουν, να την παγώσουν, να τη διαλύσουν εις τα εξ ων συνετέθη ή να της κάνουν ό,τι κάνουν τέλος πάντων οι επεμβατικοί ακτινολόγοι όταν θέλουν να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους. Οι ίδιοι, αυτή τη διαδικασία, την ονομάζουν "κατάλυση όγκου". 

Ημερολόγιο: Συγγνώμη, για να καταλάβω. Θα σε τρυπήσουν στον νεφρό με βελόνα; 

Αρτίστα: Ναι. 

Ημερολόγιο: Εθελοντικά; 

Αρτίστα: Ναι. 

Ημερολόγιο: Μήπως να το ξανασκεφτείς; 

Αρτίστα: Κοίτα, το πράγμα είναι fifty - fifty για κακοήθεια. Πενήντα τοις εκατό. Και εγώ όταν ακούω 50% δεν σκέφτομαι "Ααα, τέλεια ποσοστά". Σκέφτομαι "Βγάλ’ το από μέσα μου πριν αρχίσει να πληρώνει ΕΝΦΙΑ". 

Ημερολόγιο: Δηλαδή αύριο πας να σου καταστρέψουν την κύστη. 

Αρτίστα: Ακριβώς. 

Ημερολόγιο: Φοβάσαι; 

Αρτίστα: Λίγο. Εντάξει, ίσως και λίγο παραπάνω. Αλλά έχω αποφασίσει να την ξεφτιλίσω την κατάσταση. Να την κοροϊδέψω. Να της βγάλω τη γλώσσα. 

Ημερολόγιο: Και πώς θα γίνει αυτό; 

Αρτίστα: Με την ισοπέδωση του θέματος. Με τρολάρισμα. Με το να το δω σαν high-tech αποστολή επισκευής του βιολογικού μου εξοπλισμού. Και με δύο Lexotanil, έτσι για να βοηθήσω λίγο τη βιοχημεία. 

Ημερολόγιο: Τουλάχιστον το μηχάνημα είναι καλό; 

Αρτίστα: Είναι ένα ψηφιακό αγγειογραφικό συγκρότημα 3D C-arm. 

Είναι το "βαρύ πυροβολικό" της Επεμβατικής Ακτινολογίας και Νευροακτινολογίας. Είναι τέρας τεχνολογίας. Το είδα και είπα wow! Αν χωρούσε θα το έβαζα στο σαλόνι μου. Είναι μηχάνημα που μοιάζει σαν να το έφτιαξε  η NASA για να ψήνουν νεφρικές κύστες στο διάστημα. 

Ημερολόγιο: Έχεις μια περίεργη σχέση με την ιατρική τεχνολογία. 

Αρτίστα: Έχω μια περίεργη σχέση με τη ζωή γενικά. 

Ημερολόγιο: Θα κάνουν και βιοψία;

Αρτίστα: Φυσικά! Ζω χωρίς τους αγαπημένους μου παθολογοανατόμους;

Ημερολόγιο: Και θα σε κοιμίσουν; 

Αρτίστα: Όχι, τοπική αναισθησία θα μου κάνουν, διότι θα χρειαστούν τη συνεργασία μου, λέει… 

Ημερολόγιο: Τι σόι συνεργασία; Να αποστειρώνεις τα εργαλεία;

Αρτίστα: Ναι. Και να κρατάω σταθερή τη βελόνα, να καθαρίσω τα σοβατεπιά και να τους φτιάχνω εσπρεσάκια. Ρε συ ημερολόγιο, πας καλά; Η συνεργασία, φαντάζομαι θα είναι του τύπου "Πάρτε ανάσα και κρατήστε την" ή "Μην αναπνέετε" και τέτοια… 

Ημερολόγιο: Ααα, κατάλαβα… Και αν όλα πάνε καλά με την κατάλυση του όγκου; 

Αρτίστα: Κοίτα, αν δεν υπάρξει κάποια επιπλοκή, όπως π.χ. εσωτερική αιμορραγία, την επόμενη μέρα θα πάρω εξιτήριο και θα γυρίσω σπίτι, θα πιώ καφέ και θα σου πω ότι μια Bosniak τύπου ΙΙΙ προσπάθησε να αγοράσει οικόπεδο στον αριστερό μου νεφρό, αλλά το πολεοδομικό σχέδιο δεν της το επέτρεψε. 

Ημερολόγιο: Καλή τύχη αύριο. 

Αρτίστα: Δεν θέλω τύχη. Καλή στόχευση στη βελόνα θέλω. 

#bosniak_ diaries 

#νεφρικό_real_estate 

#κύστη_σε_έξωση

Ημερολόγιο: Αρτίστα...

...συγγνώμη που διακόπτω τη σοβαρή σου καθημερινότητα, αλλά πρέπει να μιλήσουμε. 

Αρτίστα: Πάλι; Παιδί μου, πόσο να μιλάμε σε αυτή τη σχέση; Έχουμε ξεπεράσει ζευγάρια σε θεραπεία. 

Ημερολόγιο: Μη με ειρωνεύεσαι! Δεν είναι ώρα για χιούμορ! Έχω να σου πω κάτι σημαντικό. Κάτι βαθύ. Κάτι που μου τρώει τον server. 

Αρτίστα: Αχ πάλι; Τι έπαθες; Ξεφλούδισε ο κώδικας; 

Ημερολόγιο: Θέλω να μιλήσουμε για τα σχόλια. 

Αρτίστα: Τα σχόλια; Α, ναι, αυτά που έχω κλειστά. Τι έπαθαν τώρα; 

Ημερολόγιο: Μια που ήλθε η νέα χρονιά, λέω μήπως να τα ανοίξεις; 

Αρτίστα: Αχαχαχαχα! Τι; Όχι. 

Ημερολόγιο: Μα αρτίστα… Είσαι άδικη! Εγώ είμαι blog. Ένα blog ζει για την αλληλεπίδραση! Για τα σχόλια! Για το "μπράβο", για το "τί έγραψες πάλι μωρή καλλιτέχνιδα", για το "διαφωνώ, αλλά σε αγαπώ". 

Αρτίστα: Α, γι’ αυτό γκρινιάζεις. Λοιπόν άκου: Τα σχόλια θα παραμείνουν κλειστά. 

Ημερολόγιο: Μα γιατί; Γιατί μου το κάνεις αυτό; Εγώ γεννήθηκα για να γίνεται φασαρία από κάτω! Γεννήθηκα για χαμό στα σχόλια! Για καβγάδες περαστικών! Για μπράβο από ανθρώπους που δεν θυμούνται καν πώς βρέθηκαν εδώ! 

Αρτίστα: Ναι, αλλά εγώ δεν… Οπότε μάντεψε: Κλειστά τα σχόλια. 

Ημερολόγιο: Μα εγώ ασφυκτιώ! Θέλω σχόλια! Feed me, mother! Κατάλαβέ με! Πνίγομαι μέσα σ’ αυτή τη σιωπή! Δεν μου αξίζει! Τόσο περιεχόμενο και τίποτα από κάτω; Μηδέν; 

Αρτίστα: Deal with it! 

Ημερολόγιο: Μα σε παρακαλώ, άνοιξέ τα έστω για λίγο! Για μισή ωρίτσα μόνο! Ένα σχόλιο να μπει! Ένα! Θα το διαβάσω και μετά κλείσε τα πάλι! Σε ικετεύω! 

Αρτίστα: Όχι. Κλειστά. Και τέλος. 

Ημερολόγιο: Εντάξει. Κάνε ό,τι θέλεις. Είσαι απάνθρωπη. Με καταστρέφεις. 

Αρτίστα: Μμμ, ναι. Ωραία. Τελείωσες; 

Ημερολόγιο: Όχι! Θα σου γκρινιάζω μέχρι να δύσει το internet. 

Αρτίστα: Καλά, εσύ γκρίνιαζε όσο θέλεις, εγώ θα γράφω και τα σχόλια θα παραμένουν κλειστά. Θα απομείνουμε οι δυο μας κλειδωμένοι για πάντα σε μια σχέση τοξική και, κάποιες φορές, δημιουργική. 

Ημερολόγιο: Άθλια αρτίστα… Σε μισώ… Και σε λατρεύω…  

Αρτίστα: Το ξέρω drama queen μου! 

#ποστ_κατά_του_άγχους 

#ό,τι_θέλω_θα_κάνω

#υπάρχουν_και_χειρότερα

Ημερολόγιο: Αρτίστα...

...θέλω να σου πω κάτι. 

Αρτίστα: Τι θες, ημερολόγιο; Κράσαρε το σύστημα ή απλώς φορτώνεις σκέψεις χωρίς λόγο; 

Ημερολόγιο: Όχι, τίποτε από αυτά... Είναι για τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς. Που τα λένε αύριο. 

Αρτίστα: Δεν με αφορά. Αγόρασα ωτοασπίδες. Πολλά ζευγάρια, για να έχω καβάτζα και για τα κάλαντα των Φώτων.

Ημερολόγιο: Μα είναι παιδιά... 

Αρτίστα: Και τα κουδούνια είναι βίαια. Ισοπαλία. 

#αντικαλλαντική_ζώνη 

#εορταστική_αντοχή_μηδέν 

#κι_αν_χτυπήσει_κουδούνι_εγώ_δεν_θα_ακούσω_τίποτα