Τα ουρλιαχτά...

...των λύκων που ακούγονταν προχθές κατά το μούχρωμα, από τον λόφο που βρίσκεται απέναντι δεξιά από το σπίτι που κατοικώ, ήταν η αφορμή να θυμηθώ τη δεσποινίδα Κοκκινοσκουφίτσα και την ιστορία της. 

Όχι το γνωστό παραμύθι, αλλά μια εκδοχή του, που είχε γράψει ο Παύλος ο Μάτεσις, είχε βάλει τη μελωδία ο Νίκος ο Δανίκας και είχε αφηγηθεί ο Γιώργος ο Μαρίνος. 

Η αφήγηση αυτή είχε συμπεριληφθεί στο άλμπουμ του τελευταίου "Ροζ Προκηρύξεις", μαζί με το εξίσου αγαπημένο μου άσμα "Σουμάδα στη Φεγγαράδα", αλλά γι' αυτό θα σου πω μιαν άλλη φορά. 

Που λες, ήμουν φαν του καλλιτέχνη και πήγαινα κάθε χρόνο στη Μέδουσα, και πάντα μετά το τέλος της παράστασης τον επισκεπτόμουν στο καμαρίνι του και με υποδεχόταν φορώντας, συνήθως, το κατάλευκο μπουρνούζι του, έχοντας ένα τεράστιο χαμόγελο και μια χαρά που πάλι έβλεπε τη μικρή του (ναι, τότε ήμουν ακόμα πολύ νεαρά) φανατική θαυμάστρια. 

Καθόμασταν για λίγο, παρουσία και του συνθέτη, λέγαμε διάφορα, που δεν είναι της παρούσης και στο τέλος λέγαμε καληνύχτα, αφού κάναμε μια σφιχτή αγκαλιά. Ναι, τότε αγκαλιαζόμασταν οι άνθρωποι… 

Συγκινούμαι πάντα, καθώς τα ενθυμούμαι όλα αυτά.  

Μα ας μη μακρηγορώ κι ας περάσω στο δια ταύτα: 

Η δεσποινίς Κοκκινοσκουφίτσα 

H Kοκκινοσκουφίτσα, 

χλωμή καρδίτσα 

ορφανή και μόνη, 

κρυώνει. 

Της έχουν κλέψει το πανωφόρι 

και στο ξεροβόρι κρυώνει 

καθώς ο βοριάς τ’ αρνάκια παγώνει, 

γενικώς… 

Με θλιμμένα ματάκια 

τρώει πουλάκια, 

σαλιγκαράκια, 

μανιταράκια ή και παιδάκια. 

Όλο φυτοζωεί, ω άπονη ζωή, 

δεν την παίζει δε κανείς! 

Μην κλέψεις το παλτό της ορφανής. 

Και θλιμμένη στο χιόνι 

τον άγριο λύκο ανταμώνει 

κι ο άγριος λύκος ουρλιάζει 

και την πειράζει. 

Η Kοκκινοσκουφίτσα νευριάζει, 

τον λύκο αρπάζει και τον βιάζει. 

Θλιμμένη και μόνη τον λύκο σκοτώνει. 

Θλιμμένη τον γδέρνει 

τη γούνα του παίρνει 

και φτιάχνει μανσόν και μαντό. 

Κι έτσι πια δεν κρυώνει 

και κάνει σκι μόνη, στο χιόνι.

   

Τελικά ποτέ δεν λείπει ο λύκος, όμως το παραμύθι συνεχίζεται και στο τέλος όλα καλά. 

Άλλωστε υπάρχουν πάντα τα τραγούδια.

#μπονέλι_ντι_στέφανο

Αφήνω...

...εδώ ένα τόσο δα ποιηματάκι

και φεύγω.

Μικρή ιστορία

–Να ποτίσω; ρώτησε. 

Ρώτησε και πότισε. 

Βράχηκε, λασπώθηκε 

κι έτσι συναχώθηκε. 

Και μετά απ' όλ' αυτά, 

πυρετοί και εμετά. 

Τότε χειροτέρεψε, 

δεν έτρωγε και έρρεψε. 

Κι όταν τ' ωρολόγιον 

του τοίχου τρεις αντήχησε 

–Τ' ήθελα το πότισμα, 

είπε και ξεψύχισε.

Μποστ

Κάτι λέγαμε...

 

...προχθές με έναν φίλο μου στο τηλέφωνο, για τον Νίκο τον Καρούζο, τον Ναυπλιώτη ποιητή και μου ήρθε στο μυαλό ένα απόσπασμα από μια ιστορία-περιστατικό που είχα διαβάσει κάπου, κάποτε, δεν θυμάμαι πού, αλλά το έχω, με κάποιο ακατανόητο τρόπο, αποστηθίσει. 

Το παραθέτω: 

Κάποιος που έψαχνε για τη λέξη των λέξεων, τη λέξη που περιέχει τα πάντα και που μέσα της το σύμπαν ολόκληρο αιωρείται σαν κρεμαστός κήπος, εν ολίγοις τη Λέξη που ψάχνει κάθε ποιητής, συνάντησε ένα βράδυ στην ταβέρνα του Ντόλου τον Νίκο Καρούζο κι αφού ήπιαν μερικά ποτήρια και ήρθαν στο κέφι, του λέει σε έναν τόνο ξαφνικά επιτακτικό: 

"Ή μου αποκαλύπτεις τη Λέξη ή κόβω το κάπνισμα εδώ επί τόπου. Διάλεξε!". 

Ο Καρούζος, μοιραίως, βρέθηκε σε δύσκολη θέση. 

Τότε, για να τον ξεφορτωθεί κι αφού προσποιήθηκε ένα σύντομο δισταγμό, σκύβει και του λέει στ’ αυτί ψιθυριστά: 

"Η Λέξη είναι Κυριελέησον... Και τώρα δίνε του". 

Όπερ και εγένετο. 

Έχει γούστο τελικά να είναι αυτή η Λέξη...

Ημέρα...

...μνήμης του μπαμπά μου. 

2/10/1920 - 30/1/1993 

 

Το αγαπημένο του τραγούδι ας φτάσει όπου εκείνος βρίσκεται.

Ένα πρωινό...

...του περασμένου αιώνα είχα πάει στο κέντρο της Αθήνας για χάζι και ζεστή σοκολάτα από το Café De Pari, που ήταν τότε στην ανηφόρα της οδού Σίνα, τώρα μάλλον δεν υπάρχει πια. 

Δεν είχα διάθεση να καθίσω στο καφέ κι έτσι πήρα το ρόφημα και περπάτησα λίγο πιο πάνω. 

Βρέθηκα μπροστά σε ένα τόσο δα μικρό βιβλιοπωλείο και σκέφτηκα "Εδώ είμαστε". 

Κατέβηκα τα τρία σκαλάκια και μπήκα μέσα και περιεργάστηκα τον χώρο. 

Είχε έναν αέρα κομψότητας, όπως και η ιδιοκτήτριά του. 

Διάλεξα δύο βιβλία που είχα σκοπό να διαβάσω και πιάσαμε την κουβέντα με την Τιτίνα. Έτσι την έλεγαν την ιδιοκτήτρια. 

Ωραιότατη, γλυκύτατη και ευγενική. 

Τόσο τη συμπάθησα, που πήρα μόνο το ένα βιβλίο από τα δύο, για να έχω την ευκαιρία να ξαναπάω και να τη δω ξανά και να κουβεντιάσω μαζί της και πάλι. 

Κι έτσι άρχισαν οι συχνές επισκέψεις στο βιβλιοπωλείο και οι ατελείωτες συζητήσεις μας. 

Κι όταν το βιβλιοπωλείο έκλεισε, δεν το κράτησε η Τιτίνα για πολύ καιρό, συνεχίσαμε αυτό που είχαμε ξεκινήσει, σε καφενεία στο Κέντρο της Αθήνας.

Και κάπως έτσι έγινε η "Τιτίνα μου"... 

Ήλθε ο καιρός που έγινα οικονομική μετανάστρια και οι συζητήσεις μας συνεχίστηκαν τηλεφωνικώς. 

Στο εξής απλώς θα την θυμάμαι με αγάπη, κρατώντας πάντα το le mois d’ Avril pas un fil από τον "Aντιπερισπασμό" και το ένα κι ένα κάνουν όσα θες (ξέρει εκείνη). 

Αντίο Τιτίνα μου... 

 

ΥΓ. Περισσότερα για την Τιτίνα Δανέλλη εδώ.

ΥΓ. 2 Είθε να είστε όλοι καλά.

Μετά το Κυριακάτικο...

...γεύμα, κατά το πλύσιμο των πιάτων και ενώ χάζευα την τέντα του απέναντι διαμερίσματος (ναι, δεν έχω πλυντήριο πιάτων), έσπασα η άχρηστη αρτίστα την πολυαγαπημένη μου γαβάθα. 

Και όπως ήταν φυσικό ο νους μου ανέτρεξε σαράντα τρία χρόνια πριν, τότε που είχα ακούσει για πρώτη φορά περί εντροπίας, που σημαίνει, σου λέει, τάση προς αταξία, αποδιοργάνωση, ροπή προς την εξάντληση της ενέργειας. 

Ύστερα θυμήθηκα την επίσκεψή μου στο κλαμπ Εντροπία. 

Εικοσιένα χρόνια πριν. Στα Ταμπακαριά. Στα Χανιά. 

Δεν υπάρχει πια. Το κλαμπ. 

Και τώρα, πέντε ημέρες πριν, ένιωσα ότι η εντροπία μου κλείνει ξανά το μάτι. 

Σπάω τη γαβάθα μου και σκέφτομαι την εντροπία, τις πρώτες μας συναντήσεις και κάτι ψιλά που είχα διαβάσει σχετικά στη Βικιπαίδεια: Η εντροπία είναι η έννοια μέσω της οποίας μετράται η αταξία, της οποίας η μέγιστη τιμή αντικατοπτρίζει την πλήρη αποδιοργάνωση (ομογενοποίηση των πάντων) και ισοδυναμεί με την παύση της ζωής. 

Η παύση ζωής της γαβάθας μου. 

Αν δεν είναι αυτό η εντροπία, τότε τι; 

Όχι, την αγαπούσα τη γαβάθα μου. Είχαμε ζήσει υπέροχες και νόστιμες στιγμές μαζί. Είχε το πιο σωστό μέγεθος από όλες της γαβάθες της προίκας μου, για να δέχεται τις Κυριακάτικες μακαρονάδες μου. 

Ούτε τη λίγη ποσότητα, που χωράει ένα κοινό βαθύ πιάτο (για ρηχό ή του φρούτου δεν το συζητώ καν…), ούτε όμως και την υπερβολική, που χωράει μια κανονική γαβάθα. 

Ήταν ακριβώς αυτό που έπρεπε, για τα δικά μου μέτρα και σταθμά. 

Αξίωμα

Η απώλεια της γαβάθας με καταρράκωσε την ήδη καραβοτσακισμένη αρτίστα. 

Αλλά στο τέλος μάζεψα τα κομμάτια της, μάζεψα και τα δικά μου κομμάτια και είπα "Δε βαριέσαι αρτίστα… Όλα καλά. Να ζήσεις να τη θυμάσαι...". 

Και τώρα συνεχίζω ακάθεκτη. 

Και σφίγγω τα δόντια και σιγοτραγουδώ εκείνο το παλιό τραγούδι των βαρκάρηδων της Σμύρνης, το "Έσπασες τα πιάτα", περισσότερο γνωστό ως "Γιάφ Γιούφ", που με επιτυχία το τραγούδησε ο Αντώνης ο Νταγκλάς (εκτός άλλων που το είχαν τραγουδήσει πριν, αλλά και μετά από αυτόν) και που η ηχογράφησή του έγινε από την εταιρεία His Master's Voice, με αριθμό καταλόγου ΑΟ-311 και σε μορφή δίσκου 10" (25,4 εκατοστών) στις 11-5-1929 στην Αθήνα.

#κυριακάτικα_προβλήματα 

#αντίο_γαβαθούλα_μου 

#ο_επικήδειος_μιας_γαβάθας

Εδώ...

...εκεί, πάντα... 

Ένα τριήμερο στο νότο, ένα χωριό, χανιώτικο μπουρέκι στο Ρεμπέτικο, ένα αστέρι πάνω απ’ το βουνό. 

Ένας αστρονόμος, μια αρτίστα του βωβού και μια περίπολος, μέσα σ’ ένα τοπίο ζωής, που έχει μείνει χαραγμένο στα βράχια, να το γεύεται η θάλασσα. 

Κι εκεί θα μας περιμένουν όλα κάθε που θα γυρίζουμε τον χρόνο. 

Ταξίδια, συναισθήματα, γεύσεις, αναμνήσεις. 

Εδώ, εκεί, πάντα... 

Σούγια 3-8-2001

ΥΓ. Ο πίνακας είναι του εικαστικού Δημήτρη Αστερίου.

Τώρα πια...

...φαντάζουν απρόσιτοι οι παλιοί προορισμοί. 

Γερολιμένας 23 Ιουλίου 1988, μαζί με τη Μαρίνα και όλους τους υπόλοιπους. 

Τότε που ήταν ακόμα καλά τα καλοκαίρια. 

Το πρωί στην παραλία. 

Κολύμπι μέχρι τελικής πτώσεως. 

Ενέργεια στο φουλ. 

Γαλάζιο. 

Τη νύχτα ύπνος στην ταράτσα, κάτω από τα αστέρια. 

Αρτίστα, Ντίνα, Σίμος, Ειρήνη, Άγγελος. Νέοι όλοι. Δυνατοί. 

Με το ξημέρωμα, θυμάμαι, κατέβηκα στην κουζίνα κι η Μαρίνα έφτιαχνε ελληνικό μέτριο. Για εμένα. 

Και ξαφνικά να σπάει την ησυχία ο ρυθμός της εισαγωγής του τραγουδιού. 

Και λίγο αργότερα να μπαίνει το όμποε. Έκπληξη. 

Ανάβω τσιγάρο κι απολαμβάνω τον καφέ και το Twist In My Sobriety. 

Αν νιώθεις κι εσύ το σκοτάδι που κρύβεται μέσα σ’ αυτό το κομμάτι, μάλλον είσαι συγγενής μου.

Ο, προ αμνημονεύτων...

...ετών, επιστήθιος φίλος μου Αλκιβιάδης, κόρη ναυάρχου (σ.σ. όπως ο ίδιος συστήνεται) και εξαίρετος άνθρωπος, ήλθε αιφνιδίως και χωρίς προειδοποίηση το Σάββατο που μας πέρασε, για μία ημέρα και μία νύχτα από την Αθήνα, διότι με είχε επιθυμήσει. 

Δοθείσης ευκαιρίας, αφήσαμε τον Ήρωα (το στεφάνι μου) να κάνει mother-in-law sitting και με πήγε για δείπνο στο ακριβότερο εστιατόριο της πόλης, το οποίο στεγάζεται σε ένα ιστορικό κτίριο του Τσίλλερ. 

Εκεί, εν μέσω αστικής χλιδής, παραπολιτικών ψιθύρων και ταρτάρ λαβρακιού με εσπεριδοειδή, γαρνιρισμένο με φέτες αυγοτάραχου, αναπολήσαμε τις παλιές καλές βραδιές, τότε που ζούσα στο πατρικό μου στας Αθήνας και που, ενίοτε, επισκεπτόμασταν κάποια πολιτιστικά κέντρα, από αυτά στα οποία εργάζονται αλλοδαπές απείρου κάλλους και κρατούν συντροφιά στους θαμώνες, ζητώντας τους να τις κεράσουν ποτό, υπό τον ήχο καψουροτράγουδων. 

"Κεράσει ποτάκι;" ρωτούσαν τα κορίτσια, ο Αλκιβιάδης κερνούσε, εγώ απαθανάτιζα τη σκηνή με την φωτογραφική μηχανή και ύστερα εκείνος, όταν επέστρεφε στο σπίτι του, άφηνε "κατά λάθος" να πέσουν οι φωτογραφίες μπροστά στον πατέρα του, ο οποίος χαιρόταν που ο απόγονός του είχε βγει ο άντρας ο σωστός, ο πρόστυχος. 

Σε όλη αυτή την ιστορία, είχαμε το δικό μας αστείο με τον Αλκιβιάδη. Κάθε φορά που βγαίναμε για δείπνο, μετά το επιδόρπιο παρίστανα μια Σβετλάνα και του έλεγα: "Κεράσει ποτάκι;". Και κέρναγε ποτό και γελάγαμε ενθυμούμενοι τα περασμένα.

Όμως, το Σάββατο, μετά λύπης μας διαπιστώσαμε, ότι η ερώτηση ναι μεν γίνεται ακόμα, αλλά έχει αλλάξει μια λέξη. 

Αντί για "κεράσει ποτάκι;", έχει γίνει πλέον "κεράσει Salospir;". 

Τι να πει κανείς; Δυστυχώς, όπως έγραφε και ο αείμνηστος Αττίκ "Τα καημένα τα νιάτα τι γρήγορα που περνούν... Σαν τραγούδι ερωτικό, σαν αστέρι διαβατικό κι όταν είναι φευγάτα, πίσω ποτέ δε γυρνούν, όπως δε γυρνά μια στιγμή στην πηγή το ποτάμι που τρέχει μ' ορμή"...

Έχουν περάσει...

...37 (τριάντα επτά) ολόκληρα χρόνια και 

💖

Από τότε

My love is longer than forever 

Endless as the march of time 

99 years after never 

In my heart you'll still be mine

Cause my love, my love is a deep blue sea
So deep, so deep that I'll never be free
My love for you is a deep blue sea
Grown so strong that I'll never be free
That's why my love, my love is a deep blue sea

Κρίση...

...υπερμνησίας:

Αθήνα, Παρασκευή 13 Μαΐου 1994. 

"Σου τηλεφωνεί μια αρτίστα του βωβού, που φοράει μακριά μαύρα φόρεματα, πετάει τις νύχτες και περπατάει τα πρωινά, ρίχνει μενεξέδες από το μπαλκόνι βγάζοντας προεκλογικούς λόγους, ακούει τζαζ, είναι αυτοκαταστροφική και λέει "ναι" στην πρόσκλησή σου για μια παρτίδα σκραμπλ, με χρονόμετρο". 

Όπως ήταν αναμενόμενο, την επόμενη ημέρα με πήρε τηλέφωνο ο Λεωνίδας. 

Το κακό ήταν ότι το μήνυμα στον τηλεφωνητή, το είχε ακούσει πρώτα ο συγκάτοικός του, ο οποίος του είπε: "Σε πήρε τηλέφωνο μία τρελή". 

Την Τρίτη 17 Μαΐου 1994, ήλθε ο Λεωνίδας στο σπίτι. Παίξαμε σκραμπλ. 

Φυσικά τον κέρδισα.