Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Είχα σκοπό...



...να κάνω μια ανάρτηση, αλλά έχει κάνει η Πίπη μια καλύτερη, οπότε δεν θα κάνω τη δική μου και θα πάμε όλοι στης Πίπης, όπου θα μείνουμε εκεί για όλη την εβδομάδα, να διαβάζουμε ξανά και ξανά την ιστορία της, αφενός μεν επειδή είναι γραμμένη προς τιμήν μου, αφετέρου δε διότι πουθενά δεν θα βρούμε καλύτερα! 
Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι υπάρχουν και νέα στοιχεία που βγαίνουν για μένα στη φόρα! 
Σι γιου δέαρ!
Τι πού; Εδώ!

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Όταν η αγαπητή μου...

...Ρένα Χριστοδούλου άφησε στο προηγούμενο ποστ το κάτωθι σχόλιο, 


αμέσως σκέφτηκα πως μια ομαδική εκδρομή θα ήταν ευχής έργον! 
Όμως μέχρι να την οργανώσουν - και βλέποντας την τιτανοτεράστια απήχηση που είχε η φετινή μου βασιλόπιτα - σκέφτηκα να παραθέσω τη συνταγή. 
Η οποία συνταγή δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο - είμαι σίγουρη ότι εκατομμύρια νοικοκυρές φτιάχνουν την ίδια - είναι πάρα πολύ απλή, πολύ κοινή, σαν ένα κέικ, δεν έχει μέσα της γκότζι μπέρια, παπάγιες ή άλλα εξωτικά φρούτα και ξηρούς καρπούς, ούτε έχει επικαλύψεις από ζαχαρόπαστες, λιωμένες σοκολάτες, φρόστινγκς και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλες αμερικανιές, αλλά την έχω σε μεγάλη υπόληψη, διότι ήταν αυτή που έφτιαχνε η νονά μου, ονόματι Χαρίκλεια, στης οποίας το σπίτι πηγαίναμε κάθε χρόνο την παραμονή της Πρωτοχρονιάς! 
Την αγαπώ αυτή τη συνταγή, όχι μόνο για την ευκολία της, αλλά και για το ότι η γεύση της και το άρωμά της με γυρνάνε στην παιδική μου ηλικία! 
Η νονά μου μπορεί να μην υπάρχει πια, αλλά η συνταγή της ζει και βασιλεύει ανάμεσά μας! 
Πάμε λοιπόν να δούμε την σαν κέικ, την πορτοκαλένια, την πτωχή πλην τίμια βασιλόπιτα της νονάς μου της Χαρίκλειας! Την χωρίς περιττά φτιασιδώματα. Που ταιριάζει απόλυτα με τον πρώτο πρωινό καφέ του καινούργιου χρόνου! 

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

Εξήλθε του δωματίου της...

...φορώντας, μέσα στο καταχείμωνο, την καλοκαιρινή αέρινη ρόμπα της, αυτή με τις στερλίτσιες και στα χείλη είχε βάλει ένα πορτοκαλί κραγιόν. 
Τραγουδούσε το "Μαρία με τα κίτρινα, ποιον αγαπάς καλύτερα, ποιον αγαπάς καλύτερα, τον άνδρα σου ή τον γείτονα". 
Κάθισε στην πολυθρόνα σκηνοθέτη της κουζίνας και αναφώνησε: "Τις έθαψα κι αυτές!". 
Εννοούσε την κατά πέντε έτη νεώτερή της αδελφή Βαρβάρα (σ.σ. χαϊδευτικά την αποκαλούσαμε Ρούλα), την οποία και χάσαμε την 3η Δεκεμβρίου 2018, παραμονή της ονομαστικής της εορτής, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο και την κουνιάδα της τη Φεβρωνία (σ.σ. γνωστή στους παλαιότερους επισκέπτες του παρόντος ιστολογίου και ως θεία Φεβρωνία), επίσης πέντε έτη νεώτερη από τη μητέρα Θεοδοσία, η οποία Φεβρωνία έπαθε ανακοπή αργά τη νύχτα της 1ης Ιανουαρίου 2019, προφανώς από το πολύ χοιρινό με κάστανα που έφαγε το μεσημέρι της ιδίας ημέρας, όπως διατείνεται ο εξάδελφός μου και ανιψιός της και μοναδικός κληρονόμος των ελαχίστων υπαρχόντων της εκλιπούσης, μιας και η ίδια δεν είχε παιδιά. 
Αρτίστα του βωβού: Τι λόγια είναι αυτά μητέρα; Χάσαμε δύο πολυαγαπημένα πρόσωπα. Πώς μπορείτε και λέτε τέτοια πράγματα; 
Θεοδοσία: Εντάξει, αλλά τις έθαψα κι αυτές! 
Ατβ: Εδώ θάψατε κοτζάμ Επίτιμο, οι θείες θα σας γλίτωναν; 
Θ: Μμμμμμμμ… Απροπό, εσύ ποια είσαι; 
Ατβ: Η κόρη σας είμαι. 
Θ: Κλείσε πια αυτό το μαραφέτι (σ.σ. εννοώντας το ραδιόφωνο). Τι χαζό τραγούδι είναι αυτό που παίζει; Ποια θα ’θελε καλύτερα να τη λέγανε Μαρία και να ήταν ράφτρα μες τη Κοκκινιά; 
Ατβ: Μη σας πω ακόμα κι εγώ θα το προτιμούσα τελευταίως… 
Θ: Η Μαρία με τα κίτρινα είναι καλύτερο τραγούδι. Πόσες κοπέλες είστε εδώ; 
Ύστερα από αυτή τη διεξοδική συζήτηση, επέστρεψε και πάλι στο δικό της σύμπαν, μη έχοντας καμία επαφή με την πραγματικότητα. 
Και κάπως έτσι έφυγε για εμάς ο παλιός ο χρόνος και ήλθε ο καινούργιος. 
Με την απώλεια δύο πολυαγαπημένων μας προσώπων. 

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2019