Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

Την Κυριακή...



...το πρωί ήλθε η ανιψιά του στεφανιού μου και μού έφερε μια σακούλα με χόρτα, τα οποία τα είχε μαζέψει το Σάββατο που είχε πάρει τα βουνά, για να αλλάξει, όπως ισχυρίστηκε, παραστάσεις. 
Το απομεσήμερο της Δευτέρας, παρόλο που με διακατείχε μια βαρυθυμία και με τριγυρνούσε μία υποψία θλίψης, είπα να τα καθαρίσω. 
Αποφάσισα να βάλω και το ραδιόφωνο να παίζει, για να έχω μια ευχάριστη και χαρούμενη παρέα. 
Ναι, είχα τρομερή ανάγκη από ευχάριστη και χαρούμενη παρέα! 
Εκείνη την ώρα ο παραγωγός έπαιζε Γιώτα Νέγκα - Με Τα Μάτια Κλειστά. Δεν το λες και πολύ χαρούμενο το άσμα, αλλά ας είναι, σκέφτηκα...
Συνεχίζει με Τσαλιγοπούλου - Εγώ Σ’ Αγάπησα Εδώ. Εντάξει, δεν είναι το τραγούδι μέσα στο τσακίρ κέφι, αλλά κάτσε να δω πού θα το πάει, ξανασκέφτηκα...
Αμέσως μετά, ακούω Παύλο Παυλίδη - Αλλάζει Πρόσωπα Η Θλίψη. Κάνε υπομονή αρτίστα, δεν μπορεί, θα αλλάξει κλίμα, λέω... 
Στο καπάκι βάζει Μποφίλιου - Εν Λευκώ. Ε αυτό ήταν, είπα, δεν με θέλει σήμερα, ας αφήσω τα χόρτα και ας φουντάρω από το μπαλκόνι της κουζίνας. 
Ευτυχώς που μου έκοψε κι έβαλα ξανά τα χόρτα στη σακούλα και πήρα κι έφαγα ένα σοκολατάκι κι άρχισα να συνέρχομαι η βαριόμοιρη, αλλιώς τώρα οι οικείοι μου θα θρηνούσαν θύματα...

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Τώρα...

...αυτό εδώ το ποστ εκτός από μουσικό, θα μπορούσε κανείς να το πει και τοπικιστικό, αλλά όπως και να το χαρακτηρίσει κάποιος, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά η ανάμνηση της προχθεσινής κουβέντας, που διημείφθη ανάμεσα σ’ εμένα και τον φίλο μου τον Γιώργο τον Σουίνγκ, αργά τη νύχτα, μετά το σχόλασμα από την εφημερίδα.  
Η συζήτηση ήταν υπέρ το δέον σοβαρή (εντάξει, εδώ κλαίνε και οι πέτρες), έγινε έχοντας συντροφιά το ουίσκι εκείνου του καταραμένου παιδιού, του Τζακ του Ντάνιελ, και το θέμα της ήταν τα παρασκήνια των αποτυχημένων διαπραγματεύσεων να παίξουν οι Pink Floyd, το 1972, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου και τελικά κατέληξαν οι καημένοι στην Πομπηία. 
Κατά τα λοιπά, όλα καλά!

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

Τελικά...



...πώς γλιτώνει κανείς την παράνοια; 
Εμείς, που λες, τα πολύ παλιά χρόνια, στέλναμε γράμματα. 
Εγώ ας πούμε, επειδή είχα και μία μητέρα (σ.σ. ακόμα την έχω δηλαδή, αλλά έχει στρώσει από τότε) που το απόρρητο της αλληλογραφίας δεν έπαιζε ούτε στον γνωσιακό, ούτε στον αξιακό της κώδικα, τα γράμματα από τον έρωτα στα χρόνια του Γυμνασίου τα έπαιρνα ποστ ρεστάντ. 
Τουτέστιν και για να εξηγήσω για τους νεώτερους, πήγαινα στο Ταχυδρομείο, έδειχνα ταυτότητα και μου έδιναν το γράμμα. 
Μετά έτρεχα στο άλσος, πίσω από το πατρικό μου, καθόμουν στο παγκάκι μου, διάβαζα  το γράμμα δυο-τρεις φορές, μετά το έκρυβα μέσα σε κάποιο βιβλίο και επέστρεφα χαρωπή στο σπίτι. 
Ούτε χεράκια (👍👎), ούτε διαβάστηκε (✅), ούτε οκέι (🆗), ούτε δεν έστειλε (💬), ούτε μονολεκτικές απαντήσεις (🆒), ούτε σιωπές (💭), ούτε με πόσες μιλάει τώρα(❓⚡). 
Με πόσες δηλαδή να μιλούσε αλληλογραφώντας; 
Και υπήρχε και μια νωχελικότητα στην επικοινωνία, δεν χρονομετρούσες τα δευτερόλεπτα. 
Άλλο πράγμα βρε παιδί μου… 
Κι έτσι κρατήσαμε μία απόσταση από την τρέλα. 
Ώσπου γίναμε κι εμείς χρήστες…

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Μέσα στα δώδεκα χρόνια...

...που έκανα ραδιόφωνο, έψαξα και άκουσα διάφορα είδη μουσικής και τραγουδιών, που δεν ήταν όλα μέσα στις προτιμήσεις μου.
Αυτή η ιστορία της αναζήτησης ήταν για μένα μια προσωπική υπόθεση ανοιχτών λογαριασμών, διεύρυνσης οριζόντων, αλλά και απλή περιέργεια.
Πολλά από τα ευρήματά μου, αν και δεν μου πολυάρεσαν, τα συμπεριέλαβα στις λίστες της εκπομπής μου, γιατί όφειλα να τα παίξω, επειδή ήταν αρεστά σε ένα μέρος των ακροατών μου.
Ορισμένα, πολύ λίγα, από αυτά τα ξεχώρισα και τα κράτησα, για λόγους που δεν θα τους αναφέρω τώρα, γιατί βαριέμαι.
Ένα τραγούδι από την εποχή του ενδελεχούς ψαξίματος και των συνεχών ακροάσεων μού απελευθέρωσε την ανάσα, από το πρώτο του κιόλας άκουσμα.
Ήταν το يا حبيبي تعال الحقني.
Τραγούδι αραβικό, της δεκαετίας του '40 (σ.σ. μου διαφεύγει μέχρι σήμερα η ακριβής ημερομηνία της κυκλοφορίας του), σε πρώτη εκτέλεση από τη μυστηριώδη Asmahan, κόρη Δρούζου πρίγκιπα με κινηματογραφική τυχοδιωκτική ζωή, χαμένη στη σκόνη, στα σταυροδρόμια του κόσμου.


ΥΓ. Η ιστορία της Ασμαχάν, εδώ.