Πέμπτη, 28 Μαΐου 2020

"Όταν ο Γκρέγκορ Σάμσα...


...ξύπνησε ένα πρωινό από κακό όνειρο, βρέθηκε στο κρεβάτι του μεταμορφωμένος σε γιγάντια κατσαρίδα. Ήτανε ξαπλωμένος ανάσκελα, πάνω στη σκληρή ράχη του που έμοιαζε με πανοπλία κι όταν σήκωνε λιγάκι το κεφάλι του μπορούσε να δει την τουρλωτή καφετιά κοιλιά του που ήτανε χωρισμένη σε σκληρές καμπυλωτές δίπλες και που μόλις συγκρατούσε τα σκεπάσματα του για να μη ξεγλιστρήσουν τελείως από πάνω του. Τα πολυάριθμα πόδια του, που ήταν αξιοθρήνητα λεπτά σε σύγκριση με το υπόλοιπο κορμί του, ταλαντεύονταν ανήμπορα μπροστά στα μάτια του… ".
Φραντς Κάφκα 
Η Μεταμόρφωση 

Τον καιρό που διάβασα τη "Μεταμόρφωση", ένα ήταν σίγουρο:
Δεν ήμουν σε ηλικία που θα μπορούσα να κατανοήσω τι ακριβώς ήθελε να πει ο Κάφκα.
Δεν ήμουν σε θέση να αντιληφθώ ότι ο συγγραφέας όχι μόνο ξετύλιγε τις αγωνίες, τις ενοχές και την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά έφτανε και να μεταφράσει αυτήν την άχαρη και ανούσια ύπαρξη σε ύλη, σε σωματική υπόσταση. 
Αυτά τα κατάλαβα πολύ αργότερα, όταν, μεγαλύτερη πια, ξαναέπιασα το βιβλίο στα χέρια μου. Όμως το κακό είχε ήδη γίνει και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Και εξηγούμαι: 
Όσες φορές έχει τύχει να συναντήσω στο διάβα μου κατσαρίδα η πρώτη μου αντίδραση είναι να πιάσω μια μυγοσκοτώστρα, μια παντόφλα, ένα τηγάνι, έστω ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ βρε αδερφέ, με σκοπό να το φέρω πάνω της και να την συνθλίψω. 
Όμως το χέρι μένει να αιωρείται, ακίνητο και αδύναμο να διαπράξει το φονικό. 
Κι αυτό επειδή το μυαλό μου ανατρέχει στον Γκρέγκορ Σάμσα και αυτομάτως σκέφτομαι ότι αυτή η κατσαρίδα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας συγγενής μου, εξ αίματος ή εξ αγχιστείας. 
Την κοιτάζω και αναρωτιέμαι: Λες να είναι ο θείος Τάκης από το Μπρονξ; Έχει γούστο… 
Ή μήπως είναι η θεία Μαρσέλ από το Λονγκ Άιλαντ; 
Και το χέρι συνεχίζει να αιωρείται και η κατσαρίδα, αφού μου γελάει πονηρά, αποχωρεί με το κεφάλι ψηλά κι εξαφανίζεται. 

Είμαι σοβαρά γιατρέ μου;


ΥΓ. Η επιλογή των συγγενών μου εξ Αμερικής ουδόλως υπονοεί οιανδήποτε σχέση τους με τις κατσαρίδες.
ΥΓ. 2 Αυτό το ποστ έγινε με αφορμή τη θέαση κατσαρίδας, η οποία κινείτο ανενόχλητη κι ανέμελη σε πεζοδρόμιο της πόλης.

#κάφκα_και_ξερό_ψωμί
#la_cucaracha 
#μας_την_πέσανε

Κυριακή, 17 Μαΐου 2020

Ναι, το άκουσα...

...και αυτό:
"Μη φοβάσαι τον κορονοϊό. Δεν κολλάμε εμείς εδώ, λόγω DNA. Έχουμε το καλύτερο. Είμαστε Έλληνες και Ορθόδοξοι. Απ’ έξω ήρθε ο ιός. Απ’ τους ξένους κι απ’ αυτούς που πήγανε στους Άγιους Τόπους. Εμείς είμαστε καθαροί. Κι αν θες να σου πω και τα παρακάτω, οι πιο καθαροί είμαστε εδώ στο Άργος, επειδή είμαστε η πιο αρχαία πόλη της Ευρώπης".
Πραγματικός μονόλογος καταστηματάρχη της πλατείας.

Μινγουάιλ, τώρα που είπα "πλατεία", από ότι φαίνεται, σε αυτές που έχουν αναπλαστεί δεν κολλάς κορονοϊό.
Ίσως μόνο μια ελαφρά ηλιθιότητα.
Εμείς εδώ τα ξέρουμε αυτά από πρόπερσι, λόγω της ανάπλασης. 
Τα περί ηλιθιότητας εννοώ…

Μετά φταίω εγώ, αν μου έρχεται στο νου εκείνο το μελοποιημένο του Νίκου του Γκάτσου;
"Πότε θ’ ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;
Πότε θα 'ρθούνε κανούργιοι ανθρώποι
να συνοδεύσουνε την βλακεία
στην τελευταία της κατοικία;"


Δηλαδή, πόσο πιο καλυτερότερα ποστ να γράψω πια; 
Στο Άργος κατοικώ…

#όλη_τη_χρονιά_αλήτες_και_τον_μάη_δροσουλίτες #στην_πλατεία_μπακογιάννη_κορονοϊός_δεν_πιάνει
#μαγιάτικα_μετακαραντινικά_σουξέ

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2020

Τις ημέρες...

...που έλειπα από παντού, δηλαδή τις ημέρες της καραντίνας, ενδοσκόπηση δεν έκανα. 
Έχω κάνει πολλές ενδοσκοπήσεις, αλλά χαΐρι και προκοπή δεν είδα, οπότε ακόμα μία δεν θα είχε νόημα. 
Βιβλία δεν διάβασα. Έπαθα κάτι που δεν μπορούσα να μαζέψω το μυαλό μου. Σαν να σκόρπιζαν τα γράμματα μπροστά από τα μάτια μου. 
Φαγητά περίπλοκα δεν μαγείρεψα. Βαριόμουν. 
Πρόγραμμα δεν έβαλα ούτε για πλάκα. 
Γυμναστική; Συγγνώμη για ποιά με περάσατε; 

Τώρα, με τη σταδιακή χαλάρωση των μέτρων, έχω αρχίσει να βγαίνω σιγά-σιγά. 
Προσεκτικά. 
Ναι, θα βγω και στη βλογογειτονιά, εν ευθέτω χρόνω.
Σύμφωνα, πάντα, με τις υποδείξει των λοιμωξιολόγων. 
Και του Νικ Χαρντ (τον αναφέρω με το όνομα που έχει επιλέξει ο ίδιος για τον λογαριασμό του στο ίνσταγκραμ). 
Κοινώς θα ακολουθήσω αυτό το "Χέρια (πλένουμε), Αποστάσεις (κρατάμε), Μάσκες (φοράμε)".
ΧΑΜ κι έξω απ' την πόρτα και καλό ξεκαραντίνιασμα να έχουμε. 


Εν τω μεταξύ, βγαίνοντας έξω, διαπίστωσα ότι πολλοί κάτοικοι της πόλης έχουν επιλέξει να φορούν τη μάσκα τους με τους κάτωθι πρωτότυπους τρόπους: 
α). Με τη μυτούλα έξω από τη μάσκα. 
β). Στα μαλλιά, κουλ , σαν γυαλιά ηλίου. 
γ). Στο λαιμό, σαν κόσμημα. 
Σε αυτούς που προτιμούν τους παραπάνω τρεις τρόπους, εύχομαι καλή τύχη! 

#θα_φάει_η_μύγα_σίδερο_και_το_κουνούπι_ατσάλι