...την ανακοίνωση στο ασανσέρ και προσπαθούσα να φανταστώ πώς δημιουργήθηκε.
Κάποιος είδε μια παπουτσοθήκη στον διάδρομο του δευτέρου ορόφου της πολυκατοικίας που βρίσκεται το πατρικό μου, όπου και διαμένω τα τελευταία χρόνια.
Δεν του άρεσε.
Ντύθηκε, βγήκε από το σπίτι του, πήγε σε κατάστημα "Φωτοαντίγραφα - Εκτυπώσεις", υπαγόρευσε το κείμενο, περίμενε να τυπωθεί, το πλήρωσε, το πήρε μαζί του, επέστρεψε, το έβαλε προσεκτικά σε διαφάνεια και το κόλλησε στο ασανσέρ.
Σκέφτομαι όλη αυτή τη διαδικασία και πραγματικά ζηλεύω.
Εγώ ούτε για τα σοβαρά προβλήματα της ζωής μου δεν διαθέτω τόση ενέργεια.
...που έβγαλα τον σκύλο βόλτα, περπατούσαμε αμέριμνοι στο πεζοδρόμιο, όταν μια διερχόμενη κυρία παραλίγο να πατήσει το τετράποδο των χιλίων οκτακοσίων γραμμαρίων.
"Αχ, συγγνώμη, δεν τον είδα, γιατί πρόσεχα να μην πατήσω τους σταυρούς!"
Και συνέχισε:
"Που σαν δεν ντρέπονται να έχουν βάλει έτσι τις πλάκες, ώστε να σχηματίζουν σταυρούς και να τους πατάμε! Εγώ περπατάω ανάμεσα και δεν τους πατάω. Θα έπρεπε να παραιτηθούν όλοι στον δήμο μετά από αυτή την αμαρτία!"
Το μόνο που κατάφερα ήταν να ψελλίσω ένα:
"Ναι, ό,τι πείτε..."
Η κυρία συνέχισε τον δρόμο της, αποφεύγοντας προσεκτικά τους σταυρούς και αφήνοντας πίσω της ένα πεζοδρόμιο γεμάτο αμαρτία, έναν δήμο που θα έπρεπε να παραιτηθεί σύσσωμος και έναν σκύλο που είχε μόλις γλιτώσει από το να γίνει παράπλευρη απώλεια μιας θεολογικής κρίσης.
Εγώ, από την άλλη, έχω μείνει αποσβολωμένη και σκέφτομαι ότι η κυρία είναι του γιατρού και μάλιστα πολύ συγκεκριμένης ειδικότητας.
...που κυλά μέσα στο αίμα, το 'χω ζήσει κι έχω κάνει αντισώματα".
Νικολάκης Ζεγκίνογλου: Το παιδί, Επεισόδιο 99, 00:13:51
Ημερολόγιο: Γιατί;
Αρτίστα: Γιατί τι;
Ημερολόγιο: Γιατί αυτό το έβαλες τώρα εδώ πέρα μέσα;
Αρτίστα: Γιατί μου άρεσε.
Ημερολόγιο: Μα το επεισόδιο είναι παλιό.
Αρτίστα: Εγώ είμαι πιο παλιά.
Ημερολόγιο: Κάτι είχα υποψιαστεί...
Αρτίστα: Και όπως ξέρεις, κρατάω πάντα καβάντζα μια καθημερινή σειρά για να βγάλω το καλοκαίρι. Θεώρησέ το ως μέσο επιβίωσης μέχρι να έρθει το φθινόπωρο.
...ευχάριστα. Εκεί που έκαιγε ο τόπος στα πέριξ του πατρικού μου, πριν λίγες ώρες ξέσπασε μια καταιγίδα, η οποία συνέβαλε στο να πέσει η θερμοκρασία από τους 180 βαθμούς Κελσίου στους 24.
Πράγμα που, αν μη τι άλλο, το λες και θαύμα.
Δοθείσης ευκαιρίας λοιπόν, κάθισα μπροστά στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα, ενώ και η άλλη ήταν επίσης ορθάνοιχτη, και απολάμβανα το ρεύμα που είχε δημιουργηθεί.
Ο αέρας ήταν τόσο δυνατός, ώστε η βροχή με πιτσιλούσε.
Λίγο.
Κάπου-κάπου.
Και ενώ έξω γινόταν της σεξεργάτριας το κάγκελο (ναι, δεν λέμε πλέον "της πουτάνας το κάγκελο", διότι δεν είναι πολιτικά ορθό να προσβάλλουμε τα εργασιακά κεκτημένα εν μέσω καταιγίδας, ούτε είναι συμπεριληπτικό να κάνουμε διακρίσεις την ώρα που αστράφτει), εγώ αποφάσισα να ντύσω μουσικά αυτή την ευτυχία που ζούσα.
Μέσα στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, έβαλα στο πικάπ το "Ball and Chain" της τεράστιας Big Mama Thornton.
Μπορεί οι περισσότεροι να το γνώρισαν αργότερα από τη σπαρακτική ερμηνεία της Janis Joplin (η οποία το δανείστηκε και το έκανε παγκόσμια επιτυχία) αλλά η αυθεντική, ζωντανή ενέργεια της Big Mama ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν τη συγκεκριμένη στιγμή.
Ανέβασα την ένταση στο τέρμα και άφησα τα blues να μπερδευτούν με τους κεραυνούς.
Και ναι μεν η Big Mama καθόταν δίπλα στο παράθυρό της κοιτάζοντας τη βροχή και τραγουδούσε για τα βάσανα της ζωής, αλλά εγώ, βλέποντας το θερμόμετρο να κατρακυλάει, άκουγα τα εγκεφαλικά μου κύτταρα να χειροκροτούν επειδή γλίτωσα τη θερμοπληξία.
...στο διαδίκτυο χαζεύοντας συνταγές για σουπιές με μάραθα, δεν ξέρω πώς έγινε και έπεσα επάνω σε μια φωτογραφία του Rory του Gallagher από το 1963, όταν ήταν 15 χρονών, την εποχή που έπαιζε με τους Fontana Showband, σε μία από τις πρώτες επαγγελματικές μουσικές του συνεργασίες, πολύ πριν κατακτήσει τον κόσμο με μια κιθάρα κρεμασμένη στον ώμο και το βλέμμα του ανθρώπου που δεν ήρθε για να αστειευτεί. Δηλαδή πολύ πριν γίνει ο Rory Gallagher που όλοι ξέρουμε και αγαπήσαμε.
Πριν τις μεγάλες σκηνές, πριν τη φθορά, πριν να γίνει μύθος. Τότε που ήταν απλώς ένα αδύνατο παιδί από το Cork, που γύριζε την Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο παίζοντας μουσική σχεδόν μανιακά, λες και βιαζόταν να προλάβει κάτι.
Λίγο μετά την ένταξή του στο συγκρότημα, αγόρασε με πίστωση έναντι 100 λιρών τη θρυλική Fender Stratocaster του, ένα μοντέλο του 1961 που αργότερα θα γινόταν σχεδόν ένα με το σώμα του.
Οι Fontana Showband έγιναν αργότερα The Impact Showband και στη συνέχεια Impact.
Ο Rory όμως έμοιαζε ήδη να κοιτά λίγο πιο μακριά από όλους τους υπόλοιπους.
Το 1966 έφυγε για να κυνηγήσει το δικό του όνειρο.
Πρώτα με τους Taste και τέλος ως ένας από τους μεγαλύτερους σόλο καλλιτέχνες και κιθαρίστες στο ροκ στερέωμα.
Και έτσι ξεκίνησε η ιστορία ενός ανθρώπου που έπαιζε κιθάρα σαν να του χρωστούσε κάτι η ζωή.
Do you read me, well won't you tell me?
If you read me, then please believe me, when I say,
Yes I've been waiting, seems like forever.
I've been waiting, my situation ain't got much better,
Well I've been waiting, the situation don't get much better.
...από τη γειτονιά μου, μπήκε στη σελίδα του ERTFLIX για να παραπονεθεί ότι δεν βάζουν πια ταινίες σαν τις παλιές καλές, αλλά σκουπίδια και ότι η ίδια πρόκειται να το γυρίσει στις βιντεοκασέτες.
Ανατρίχιασε το ERTFLIX μέχρι τα τρίσβαθα του είναι του.
Με μιας έπεσαν οι servers και λύγισαν οι αλγόριθμοι.
Την ίδια στιγμή, κάπου στα κεντρικά γραφεία του ERTFLIX, πάγωσαν όλοι.
Ένας υπάλληλος άφησε κάτω τον καφέ του και έντρομος αναφώνησε "Όχι... Όχι στις κασέτες...".
Μια ασκούμενη ψιθύρισε "Γιατί Θεέ μου αυτό τώρα...".
Κάποιος διέκοψε το meeting που είχε και φώναξε: "Μας φεύγει η κυρία που έχει κασέτες"!
Διασκεδάζω πάρα πολύ με αυτή την πεποίθηση ορισμένων ανθρώπων, που πιστεύουν ότι πλατφόρμες σαν το ERTFLIX θα καταρρεύσουν επειδή ξέθαψαν μια βιντεοκασέτα από το πατάρι.
Από την άλλη, βέβαια, υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό σε αυτή την πίστη, ότι μια πλατφόρμα streaming θα καταρρεύσει ψυχολογικά επειδή η κυρία Τάδε αποφάσισε να επιστρέψει στο VHS.
Αυτή την πίστη που έχουν κάποιο άνθρωποι τη θαυμάζω λίγο, αλλά περισσότερο με τρομάζει...
...και βαριές εξετάσεις του follow up, με τα σκιαγραφικά και τις ραδιενέργειες, ολοκληρώθηκαν.
Μέχρι να έχω τα αποτελέσματα και να τελειώσω και με τις πιο εύκολες, λέω να κάτσω στ’ αυγά μου και να ακούω ολημερίς Delta Blues.
Μετά, λογικά, θα περάσω στα Chicago electric και κάπου εκεί θα ανοίξω την πόρτα και στον Muddy Waters.
Τα Delta Blues γεννήθηκαν στην περιοχή του Δέλτα του Μισισιπή.
Όχι στις εκβολές του ποταμού, αλλά στην εύφορη και σκληρή γη ανάμεσα στους ποταμούς Μισισιπή και Yazoo.
Μια γη γεμάτη βαμβακοχώραφα, φτώχεια, ιδρώτα και κοινωνική καταπίεση.
Εκεί γεννήθηκε και ο πιο ωμός, λιτός και στοιχειωτικός ήχος των μπλουζ.
Σκέψου μια ακουστική κιθάρα, ένα slide, έναν ρυθμό που μοιάζει να περπατάει πάνω στο χώμα και μια φωνή που κουβαλάει προσωπική ιστορία.
Ο Robert Johnson, ο Son House και τόσοι άλλοι διαμόρφωσαν αυτόν τον ήχο.
Είναι το μπλουζ πριν μπει το ρεύμα. Πριν γίνουν τα πράγματα κομψά.
Είναι το μπλουζ που ακούγεται σαν να το έγραψε κάποιος μόνος του, βράδυ, με υγρασία στον αέρα και τα κουνούπια να του κάνουν δεύτερα φωνητικά.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται η Memphis Minnie.
Γεννημένη ως Lizzie Douglas το 1897 στο Μισισίπι, μεγάλωσε σε έναν κόσμο που δεν είχε χώρο για γυναίκες με κιθάρα, πόσο μάλλον για γυναίκες που έπαιζαν καλύτερα από τους περισσότερους άντρες.
Δεν μπήκε απλώς στο παιχνίδι των μπλουζ. Το ανακάτεψε.
Με δεξιοτεχνία, αυτοπεποίθηση και μια φωνή που μπορούσε να γίνει ταυτόχρονα τρυφερή και προειδοποιητική, εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες μορφές του προπολεμικού μπλουζ.
Η Memphis Minnie δεν τραγουδούσε για να είναι γλυκιά. Τραγουδούσε για επιβίωση, για επιθυμία και για δύναμη. Οι στίχοι της είχαν χιούμορ, ανεξαρτησία και θάρρος.
Μιλούσε για σχέσεις χωρίς να ζητά συγγνώμη. Μιλούσε για τη σεξουαλικότητα χωρίς να κατεβάζει το βλέμμα. Και όλα αυτά τη δεκαετία του '20 και του '30.
Το 1929 ηχογράφησε το εμβληματικό When the Levee Breaks (εδώ), εμπνευσμένο από τη Μεγάλη Πλημμύρα του Μισισιπή.
Δεκαετίες αργότερα οι Led Zeppelin το έφεραν ξανά στο προσκήνιο (εδώ), αποδεικνύοντας ότι η Minnie είχε ήδη βάλει θεμέλια που άντεξαν πολύ πέρα από την εποχή της.
Αργότερα, στο Σικάγο, αγκάλιασε τον ηλεκτρικό ήχο πριν γίνει μόδα.
Η κιθάρα της ήταν κοφτερή, ρυθμική και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Δεν έπαιζε "σαν γυναίκα".
Έπαιζε σαν τη Memphis Minnie.
Ένιγουέι...
Ώρα να αφήσω τα λόγια, να πάρω τη σπιτική λεμονάδα μου και να ακούσω τη Minnie στο Bumble Bee.
Ένα τραγούδι που στάζει χώμα, ιδρώτα και ανεξαρτησία.
Αρτίστα:
Τόσες, που αν μαζέψω όλα τα παραπεμπτικά, μπορώ να τα δέσω και να εκδώσω μια μικρή ποιητική συλλογή.
Σκύλος:
Πάλι γιατροί;
Αρτίστα:
Πάλι.
Σκύλος:
Και θα σε τρυπάνε και θα σου ρίχνουν ζελέδες, σκιαγραφικά και ραδιενέργειες;
Αρτίστα:
Αυτό είναι το χόμπι τους.
Αλλουέλα:
Οι άνθρωποι έχουν μια αλλόκοτη ανάγκη να κοιτούν μέσα σε σώματα λες και ψάχνουν χαμένα κλειδιά.
Ημερολόγιο:
Και τώρα τι θα γίνει με μένα;
Αρτίστα:
Θα σε παρατήσω για λίγο.
Ημερολόγιο:
Υπέροχα.
Θα κάθομαι μόνο μου σαν εγκαταλελειμμένη βεντάλια σε σπίτι γραίας.
Σκύλος:
Εγώ πάντως πιστεύω ότι θα γυρίσεις εδώ πέρα μέσα και θα συνομιλούμε και πάλι και θα τα καταγράφει το ημερολόγιο.
Αρτίστα:
Ε βέβαια θα γυρίσω εδώ πέρα μέσα.
Αλλουέλα:
Η αρτίστα έχει ενοχλητική αντοχή.
Αρτίστα: Έχω να δω γυναικολόγο,
χειρουργό,
ογκολόγο,
και τον επεμβατικό ακτινολόγο που τον Μάρτιο αποφάσισε να κάνει cryoablation σε μια Bosniak III στον νεφρό μου.
Ημερολόγιο:
Πολύ ιατρικό περιεχόμενο τελευταία.
Αρτίστα:
Ναι, αλλά με αισθητική.
Σκύλος:
Εγώ θα περιμένω εδώ.
Αλλουέλα:
Κι εγώ.
Αγέρωχη.
Με πουά.
Ημερολόγιο:
Και πότε θα επιστρέψεις;
Αρτίστα:
Μόλις τελειώσει αυτό το φεστιβάλ εξετάσεων, γνωματεύσεων και ανθρώπων που κοιτούν οθόνες μορφάζοντας επιστημονικά.
