Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Δεν πάνε...

...πολλές ημέρες που διάβασα την είδηση, ότι μία 30χρονη Γαλλίδα παντρεύτηκε μόνη της στη Σαντορίνη (εδώ).
Βέβαια, εδώ που τα λέμε, σιγά το νέο δηλαδή...
Διότι η Λίνα η Νικολακοπούλου τα έγραφε από το 1988: "...μονάχη μου παντρεύτηκα σε βρήκα σ’ εμπιστεύτηκα και ρεζιλεύτηκα στην παλιοκοινωνία".
Αλλά βλέπεις, μέχρι να συμβεί αυτό το γεγονός, το μόνο που θυμόμουν από το τραγούδι, ήταν εκεί που λέει για τα καφάσια με τις μπύρες: "...μονάχη μου καθόμουνα κι απ’ τη ζωή κρατιόμουνα κι ονειρευόμουνα σ’ ένα καφάσι μπίρες".
Τον οποίο στίχο τον παράφραζα πάντα σε "...κι ονειρευόμουνα μ' ένα καφάσι μπύρες"!


Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

Αγαπημένο μου...

...ημερολόγιο ιστολόγιο...
Πάει καιρός που έχω να σε επισκεφτώ, αλλά οι θερμοκρασίες δεν μου το επέτρεπαν.
Ήθελα να έλθω στις 3 Σεπτέμβρη, ημέρα επετείου της ίδρυσης του παλιού Πα.Σο.Κ., του ορθόδοξου, αλλά το ανέβαλλα, καθώς το θερμόμετρο είχε φτάσει στο μη περαιτέρω για την εποχή.
Να, δες κι εσύ:


Ένυγουεη, το θέμα είναι ότι ήλθα τελικά σήμερα, που ο μήνας έχει εννιά, πράγμα που σημαίνει ότι δεν σε ξέχασα τελείως.

Μικρό διάλειμμα με άσμα, δια να ξαλεγράρω.


Τι σου έλεγα;
Α ναι...
Μου έλειψες ιστολόγιο. Όχι πάρα πολύ, αρκετά όμως για να θέλω να σε επισκεφτώ και να σου πω τι έκανα το καλοκαίρι.
Όχι ότι συνέβη και τίποτα πολύ σπουδαίο, αν εξαιρέσεις την έλευση του κουμπάρου μου και του Δημοσθένη, μία εκπληκτική παράσταση που παρακολούθησα στην Επίδαυρο (θα σου πω γι αυτήν στην αμέσως επόμενη ανάρτησή μου), τον καφέ που ήπια στο σπίτι της Φλώρας και τα 4 θαλάσσια μπάνια που κατάφερα να κάνω.
Αν δεν ήταν τα παραπάνω, το μόνο που θα είχε ενδιαφέρον θα ήταν το γεγονός ότι η μητέρα Θεοδοσία, του Αγίου Φανουρίου ανήμερα μου ζήτησε να φτιάξω φανουρόπιτα με γκότζι μπέρι και ινδοκάρυδο. 
"Αν είναι δυνατόν... Αυτή τη φανουρόπιτα θέλουμε;" της είπα. 
Και η απάντηση που έλαβα ήταν: "Καλά, βάλε και ιπποφαες."!
Και μετά άρχισε να τραγουδάει "Της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος, πότε κόλαση και πότε ο Παράδεισος, της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος"... 
Κατά τα λοιπά, αυτό τον καιρό με διακρίνει μια εσωστρέφεια και μια θλίψη ανεξήγητη, αλλά δεν ανησυχώ, διότι όπως λέει και ο Anton Gollwitzer, σε μια μελέτη, "Πιο θλιμμένος, αλλά πιο σοφός" (περισσότερα εδώ).
Φαντάζομαι δεν θα διαρκέσει αυτή η κατάσταση για πολύ ακόμα και σύντομα θα βγω και πάλι στις αγορές θα νιώσω καλύτερα και θα κάμω συχνότερες επισκέψεις εδώ πέρα μέσα και περιπάτους σε διάφορα βλογς.
Αυτά προς το παρόν.
Σι γιου σουν αγαπημένο μου ιστολόγιο...

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Διακόπτω...

...για λίγο την αποχή μου από το διαδίκτυο, για να ενημερώσω φίλους, αναγνώστες και περαστικούς ότι γίνεται λόγος για το άτομό μου στο βλογ του κουμπάρου, από τον ίδιο τον κουμπάρο.
Για σχόλια, σκέψεις, απόψεις, κατινάζ κ.λπ. στου Μάλερ το κάγκελο, γιατί εδώ πέρα μέσα θα είμεθα κλειστά μέχρι τον Σεπτέμβρη.

Με εκτίμηση,
αρτίστα του βωβού

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Αρχικά...

...αφού σας ευχαριστήσω όλους και όλες, για το ενδιαφέρον σας, τις ευχές σας και τα σχόλιά σας στο ποστ της 7ης Μαρτίου 2018, θα ήθελα να σας πω ότι τόσον η γαμήλια τελετή, όσο και το γαμήλιο πάρτι εστέφθησαν με τεράστια επιτυχία! 
Γκραν σουξέ! 
Όσο για μένα, λέω να συνεχίσω το διάλειμμα από το παρόν ιστολόγιο, διότι αφενός καλόμαθε η γριά στα σύκα και αφετέρου δεν μας έφταναν τα αιδοία, μας ήρθαν κι από την Ινδία (σ.σ. δεν έχω κάτι εναντίον των Ινδών, μη θεωρηθώ τίποτα ρατσίστρια ξέρω 'γω, απλά έτσι είναι μια παλιά κινέζικη παροιμία) και οσονούπω, με το σημερινό λεωφορείο των 17:30, καταφθάνει η θεία Φεβρωνία, η οποία, για λόγους ανεξήγητους, δεν μπόρεσε να παραστεί στον γάμο και τώρα απειλεί ότι θα ξεκαλοκαιριάσει στο σπίτι μας, για να δει τους νεόνυμφους, να τους φέρει το δώρο της και να χορτάσει και την μητέρα Θεοδοσία, διότι την πεθύμησε, οπότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας ευχηθώ καλό καλοκαίρι, να σας στείλω από ένα μεγάλο διαδικτυακό φιλί, να σας κάνω μια e-αγκαλιά και να ανανεώσω το ραντεβού μαζί σας για τον Σεπτέμβριο! 
Καλά το τελευταίο, μην το δένετε και κόμπο!


Και στων παιδιώνε σας!
Και στων εγγονώνε σας!
Και στα δικά σας οι ελεύθεροι (εάν το επιθυμείτε)!


ΥΓ. Η φωτογραφία πιο πάνω, όπου απεικονίζονται οι νεόνυμφοι την ώρα που ο κουμπάρος τους τούς πετάει ρύζι με το τσουβάλι, είναι ευγενική προσφορά του δικού μου κουμπάρου, ο οποίος ήταν παρών στη χαρά των παιδιών και φωτογράφιζε διάφορα στιγμιότυπα από το ευτυχές γεγονός. 
Τον ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα!