Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2020

Ακολουθεί...

     ... μουσικό διάλειμμα, 
ανάλογο της διαθέσεως που έχω αυτές τις ημέρες.

Cracked eggs, dead birds 
Scream as they fight for life 
I can feel death, can see its beady eyes 
All these things into position 
All these things we'll one day swallow whole


ΥΓ. Τα σχόλια αυτή την εβδομάδα θα παραμείνουν κλειστά, καθώς από τις 3 Αυγούστου 2020 γλώσσα δεν έβαλα μέσα μου, κινδυνεύοντας να χάσω τον τίτλο μου και από "αρτίστα του βωβού" να γίνω "αρτίστα η πολυλογού".
Παρόλα αυτά και προς εξυπηρέτηση φίλων και συγγενών εξ ορισμού, οι οποίοι ενδεχομένως να περάσουν από εδώ και να θελήσουν με κάποιο τρόπο να εκφραστούν, βρίσκεται σε λειτουργία μια εναλλακτική λύση που φέρει την ονομασία "Αντιδράσεις" και βρίσκεται κάτω από κάθε ποστ, με τις επιλογές "Σιγά τον πολυέλαιο", "Τίμιο ποστ" και "Μάστεριπις".
Οπότε, ό,τι προαιρείσθε!


#a_mixture_of_disparate_elements
#mash_up
#awe_inspiring

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2020

Στο σόι μου μέσα...

...υπάρχει, εκτός των υπολοίπων, μία θεία που φέρει το ονοματεπώνυμο Γ.Ι. και έχει παντρευτεί, από τον προπερασμένο αιώνα, το ένα από τα αδέλφια της μητρός Θεοδοσίας.
Η Γ.Ι. ήταν ιδιόρρυθμη και γεροπαράξενη από τα νιάτα της, από τότε που ήταν ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου και πριν ακόμη γίνει σύζυγος του θείου, ο οποίος να σημειωθεί ήταν πολύ καλός θείος, μέχρι που γνώρισε την Γ.Ι. κι εκείνη τον έκανε σαν τα μούτρα της.
Ο πατέρας μου έλεγε ότι θα έπρεπε κάποια στιγμή να υποδυθεί την Μπλανς Ντυμπουά, διότι καμία άλλη δεν θα μπορούσε να την ερμηνεύσει καλύτερα, παρά μόνον η Γ.Ι., λόγω του ότι είναι και η ίδια τίγκα στα ψυχολογικά προβλήματα, όπως η ηρωίδα του Τένεσι Ουίλιαμς.
Και ναι, δεν λέω, προσπαθώ να σέβομαι άπαντες τους ψυχικά διαταραγμένους, αλλά έχω κι εγώ τα όριά μου.
Η αξιομίσητη Γ.Ι., λοιπόν, από τότε που μπήκε στο σόι μου μέσα, κράτησε τις αποστάσεις και φρόντισε να απομακρύνει και τον θείο μου από την οικογένεια. Απείχαν αμφότεροι από όλες τις οικογενειακές συγκεντρώσεις, από όλες τις χαρές μας κι από όλες τις λύπες μας.
Με εμένα ουδεμία επαφή είχε, καθώς είμαι παιδιόθεν χαρακτηρισμένη ως το "μαύρο πρόβατο της οικογενείας", παρά μόνο ένα τηλεφώνημα τυπικό που ανταλλάσσαμε στις ονομαστικές μας εορτές.
Με έπαιρνε τηλέφωνο της Αγίας Αρτίστας ανήμερα, την έπαιρνα (σ.σ. επειδή το απαιτούσε η μητέρα) της Αγίας Γ. κι αυτό ήταν όλο. 
Όταν το μυαλό της μητέρας τα έπαιξε, σταμάτησε και αυτή η επικοινωνία. 
Ώσπου προχθές με καλεί για να μου δώσει συμβουλές για το πώς να φροντίζω τη μητέρα Θεοδοσία και να μου κάνει σχετικές συστάσεις και παρατηρήσεις.
Πότε;
Ύστερα από δύο χρόνια που ήταν άφαντη και ουδόλως ενδιαφέρθηκε για το οτιδήποτε!
Δεν είπα τίποτα, παρά μόνο την άκουγα να αγορεύει ασταμάτητα, περίμενα να τελειώσει και μετά άρχισα να της απαγγέλλω ένα απόσπασμα από το "Τερατώδες Αριστούργημα" του Γιάννη Ρίτσου:    

"...Οι συμβουλές είναι εύκολες όταν έχεις δυο καρέκλες 
ν’ απλώνεις τα πόδια σου και μεγάλη λιακάδα 
όταν έχεις ένα δεύτερο καφέ 
συνέχεια παγωμένο νερό και μια τέντα 
ραβδωτή πράσινη κι άσπρη..." 

Μόλις τελείωσα με την απαγγελία, της είπα και ένα "Ότι κατάλαβες, κατάλαβες και μην με ενοχλήσεις ξανά" και της έκλεισα το τηλέφωνο, έχοντας ένα υπο-καταχθόνιο χαμόγελο και τρίβοντας με ικανοποίηση τα χέρια, μιας και η μητέρα Θεοδοσία δεν θα μπορούσε, για πρώτη φορά στη ζωή της, να μου κάνει παρατήρηση για την αγενή συμπεριφορά μου.
Και το πόσο το ευχαριστήθηκα δεν περιγράφεται με λέξεις!




#τι_τραβάω_η_δόλια
#μπήκαν_τα_γίδια_στο_μαντρί
#αλληλεγγύη_στην_αρτίστα

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2020

Κυριακή σήμερα...

...και κάναμε με τη Γιάννα λούσιμο, κούρεμα, μανικιούρ και πεντικιούρ στη μητέρα Θεοδοσία. 
Κατόπιν πέρασε από μπροστά μου το δίκιλο πετ μου και μου ήλθε μια εσάνς που δεν την έλεγες και βανίλιας, οπότε τον βούτηξα, τον έκανα μπάνιο, τον στέγνωσα, τον χτένισα και ύστερα προετοίμασα ένα σουφλέ ζυμαρικών με 145 τυριά, το οποίο στις 14:00 θα το πετάξω μέσα σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για να ψηθεί, ελπίζοντας να μην αρπάξει. 
Μετά μπήκα στο μπάνιο και πήρα ένα ντους κι ύστερα πέρασα μια βόλτα από το φουμπού, που τι το ήθελα η αθώα αρτίστα, καθώς τα νεύρα μου έγιναν τσατάλια βλέποντας το κάτωθι: 


Με κουρκουμπίνη. 
Προσωπικά νόμιζα ότι η κουρκουμπίνη είναι βασικό συστατικό για τα κουρκουμπίνια κι ότι είναι ελληνικό Π.Ο.Π. προϊόν και ούτε που είχε πάει ο νους μου πως την έχουν και οι Κινέζοι. 
Διότι τι; 
Φτιάχνουν στην Κίνα κουρκουμπίνια; 
Σε αυτό το σημείο και εμφανώς προβληματισμένη με τον πόλεμο που έχει ξεσπάσει μεταξύ των μασκομάχων και των μασκολάτρων και σκεπτόμενη ότι θα πέσουνε κορμιά, σε αφήνω με έναν σύνδεσμο συνταγής για κουρκουμπίνια, εδώ, μήπως και βγει και κάτι καλό από την βόλτα στο φουμπού και την αίσθηση επιστροφής στον Μεσαίωνα.

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2020

Είπα...

...το μεγάλο "ναι" στην πρόσκληση της Μαρίας Γ. από το βλογ Φεύγουμε και συμμετείχα στο πρότζεκτ Bloggers talking challenge # 2,


που ξεκίνησε η φίλτατη Κατερίνα, από το ιστολόγιό της το Pause Blog.
Σκοπός του πρότζεκτ είναι να γνωριστούμε λίγο καλύτερα, ένα κάτι σαν ασμπέτε, μέσα απ' τις απαντήσεις που δίνουμε στα θέματα που τίθενται. 
Μιλ μερσί για όλο αυτό Κατερίνα! 
(Για όποιον/α ενδιαφέρεται να διαβάσει τις προηγούμενες συμμετοχές, υπάρχουν εδώ).


Ήταν, που λες, μια εποχή που βαριόμουν να διαβάσω κάτι πέραν των τεσσάρων γραμμών (άντε πέντε το πολύ) και είχα αρχίσει να κάνω έρευνα στη βλογογειτονιά για να βρω κανένα βλογ με μικρά ποστ, όταν ο δρόμος με έβγαλε στον Ολίγιστο
"Εδώ είμαστε, λίγα λόγια και καλά" σκέφτηκα και έμεινα. 
Αργότερα διαπίστωσα πως το ίδιο άτομο είχε (το έχει ακόμα) άλλο ένα βλογ, όπου υπέγραφε ως αείποτε και έγραφε περισσότερες γραμμές, αλλά μου είχε περάσει κάπως η βαρεμάρα εκείνου του μήνα κι έτσι έμεινα και εκεί. 
Τον συμπάθησα από την πρώτη στιγμή, καθώς είναι ευγενικός και ήπιων τόνων άνθρωπος και με τον καιρό ανακάλυπτα αρκετά κοινά μεταξύ μας.
Ώσπου μια μέρα, στις 15 Οκτωβρίου 2019, σε ένα ποστ που είχα κάνει και που αφορούσε μια μουσική κομματάρα, διαπίστωσα ότι ένιωθε στο άσμα το σκοτάδι που κρυβόταν μέσα σε αυτό και που το ένιωθα κι εγώ κι έτσι αποφασίσαμε να γίνουμε εξαδέλφια. 
Ακολουθεί πειστήριον δια του λόγου το αληθές:


Κι όταν κοιτάζοντας τους κανόνες του βλογοπαίγνιου είδα ότι όφειλα με τη σειρά μου να προσκαλέσω  κάποιον να συμμετέχει, αμέσως ο νους μου πήγε στον εξάδελφο, διότι εμείς στο σόι μας μέσα σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλον, καθώς είμαστε μια αγαπημένη οικογένεια! 
Και τώρα ο λόγος στον εξάδελφο αείποτε!


"Όταν μία κυρία σε προσκαλεί σε ένα διαδικτυακό παιχνίδισμα είναι δύσκολο να αρνηθείς. Όταν η κυρία αυτή είναι η Αρτίστα του Βωβού τότε, το να αρνηθείς, είναι απλά αδύνατο.

Την Αρτίστα του Βωβού, και το ομώνυμο blog της, τη γνώρισα στις 14 Ιουνίου 2017 από ένα σχόλιό της σε μία εγγραφή του blog μου. Επισκέφθηκα κι εγώ το δικό της.
Γοητεύτηκα από τον ύφος των εγγραφών της και βεβαίως από το διακριτό και χυμώδες χιούμορ της. Γίναμε τακτικοί επισκέπτες ο ένας στο blog του άλλου.
Γρήγορα διαπιστώσαμε μία πνευματική και ιδιοσυγκρασιακή συνοδοιπορία. Τόσο, που σκεφτήκαμε να αποκτήσουμε και έναν βαθμό συγγενείας. Το σκεφτήκαμε, το συζητήσαμε, το αποφασίσαμε.
Γίναμε, λοιπόν, δεύτερα εξαδέλφια. Το χαρήκαμε και το υποστηρίζουμε.

Η ιστορία του blog μου.
Το blog aeipote ξεκίνησε την Τρίτη, 1 Μαρτίου 2005 και, περιέργως πως, συνεχίζεται. Τη δημιουργία του τη θεώρησα συνέχεια / συμπλήρωμα του χειρόγραφου ημερολογίου μου, που ξεκίνησα τον Νοέμβριο του 1973 και στο οποίο συνεχίζω να γράφω. Βοήθησε βεβαίως και το ότι πάντοτε είχα στην άκρη του μυαλού μου το να εκτεθώ δημοσιοποιώντας γραπτά μου. Μου δόθηκε η ευκαιρία, το τόλμησα.
Το blog aeipote πέρασε εύκολες και δύσκολες εποχές. Μετά το πρώτο μουδιασμένο ξεκίνημα ευτύχησε να ζήσει μία κανονικότητα ανάρτησης τριών εγγραφών  την εβδομάδα, τα έτη 2006 -2008, για να σταθεροποιηθεί, από το 2018 και μετά, στις πέντε (5) αναρτήσεις τον μήνα.
Μέχρι τώρα, 21 Αυγούστου 2020, έχω αναρτήσει χίλιες τριακόσιες εγγραφές. Το blog είναι προσωπικό και η θεματολογία του, ενδεχομένως, περιορισμένη. Ενδεικτικά, και με βάση κάποιες από τις χρησιμοποιούμενες ετικέτες, περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, αναρτήσεις σχετικές με:

·         ΑΛΟΪΣΙΟΥΣ (57)
·         ΒΙΒΛΙΑ (155)
·         ΒΟΛΤΕΣ (62)
·         ΓΛΩΣΣΑ (42)
·         ΔΙΗΓΗΜΑ (64)
·         ΕΝΥΠΝΙΟ (24)
·         ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ (68)
·         ΜΕΓΑ PROJECT Δ (15)
·         ΜΟΥΣΙΚΗ (107)
·         ΠΑΛΑΤΙΝΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ (47)
·         ΠΟΙΗΣΗ (190)
·         ΠΟΛΙΤΙΚΗ (42)
·         ΡΗΤΑ (83)
·         ΤΑ ΑΛΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ (17)
·         ΤΑ ΕΜΑ (83)
·         ΤΑΙΝΙΕΣ (19)
·         ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ (114)
·         LEGO (26)
·         Project Δήμητρα (15)

Πέρα από το συγκεκριμένο blog την Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2008, και για ειδικούς λόγους, δημιούργησα ακόμη ένα blog. Το όνομά  του: oligistos. Και αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αν και οι ειδικοί λόγοι έπαψαν να υφίστανται, μετρώντας περισσότερες από 1400 εγγραφές. 
Χαρακτηριστικό του, τα τελευταία χρόνια, τα εικονοκείμενα. Ένας συνδυασμός φωτογραφίας, πάντα δικής μου, και σύντομου κειμένου.

Πέντε τυχαία πράγματα που θα ήθελες να μάθουμε για σένα.
1.    Τυπικός (όχι τυπολάτρης), με ισχυρές ροπές προς την ταξινόμηση και την αρχειοθέτηση.
2. Κολλημένος με την Ελληνική γλώσσα, τσακωμένος με το θαυμαστικό, αλλεργικός στην "αποκατάσταση της βλάβης".
3.     Λάτρης της μουσικής, των βιβλίων, της φωτογραφίας.
4.     Συλλέκτης.
5.     Άνθρωπος δωματίου.

Ένα τραγούδι που σου δίνει δύναμη.

"The Days Of Pearly Spencer", David McWilliams



Τι σε ενοχλεί στο διαδίκτυο.
Η ευκολία με την οποία βγάζουμε κακία και κρίνουμε τους άλλους.

Γεγονότα που σε "διαμόρφωσαν" στον άνθρωπο που είσαι σήμερα.
Γονείς, παιδιά, σπουδές, επάγγελμα και, βεβαίως, αποτυχημένοι έρωτες.

Αγαπημένες σου συνήθειες.
Διάβασμα, μουσική, φωτογράφιση, Lego, συλλογές, ταινίες.

Καλοκαιρινός προορισμός.
Κανένας.

Λόγοι για να μη χάσεις το χαμόγελό σου στα δύσκολα.
Αυτοκυριαρχία, λογική, ελπίδα και το "έσο επιεικής με το βέβαιο".

Για τη συνέχεια θα ήθελα να προσκαλέσω μία αγαπητή, ιδιαίτερη και καλαίσθητη κυρία από τη Θεσσαλονίκη. Την Fish eye".

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2020

Χωρίς λόγια...

...αλλά και χωρίς σχόλια.
Anarchy Group - Fade to grey

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2020

Φεύγω...

Φεύγω
  Φεύγεις
 Φεύγει
      Φεύγουμε
      ................
                                                                         
        Φεύγουμε;

Ναι, φεύγουμε από εδώ και πάμε στο Φεύγουμε, διότι εκεί λαμβάνει χώρα βλογοπαίγνιον, στο οποίο συμμετέχω κατόπιν προσκλήσεως της αγαπητής Μαρίας Γ. 

Πράγμα που σημαίνει ότι σήμερα θα βρίσκομαι στο βλογ της Μαρίας της Γ., για να απαντώ σε τυχόν σχόλια, να κουσκουσεύω, να κάνω διευκρινήσεις, ίσως και επεξηγήσεις. 

Οπότε, φύγαμε για το Φεύγουμε

Σι γιου δέαρ…

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2020

Εδώ...


...εκεί, πάντα... 
Ένα τριήμερο στο νότο, ένα χωριό, χανιώτικο μπουρέκι στο Ρεμπέτικο, ένα αστέρι πάνω απ’ το βουνό. 
Ένας αστρονόμος, μια αρτίστα του βωβού και μια περίπολος, μέσα σ’ ένα τοπίο ζωής, που έχει μείνει χαραγμένο στα βράχια, να το γεύεται η θάλασσα. 
Κι εκεί θα μας περιμένουν όλα κάθε που θα γυρίζουμε τον χρόνο. 
Ταξίδια, συναισθήματα, γεύσεις, αναμνήσεις. 
Εδώ, εκεί, πάντα... 

Σούγια 3-8-2001

ΥΓ. Ο πίνακας είναι του εικαστικού Δημήτρη Αστερίου.