Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2021

Ένα πρωινό...



...του περασμένου αιώνα είχα πάει στο κέντρο της Αθήνας για χάζι και ζεστή σοκολάτα από το Café De Pari, που ήταν τότε στην ανηφόρα της οδού Σίνα, τώρα μάλλον δεν υπάρχει πια. 
Δεν είχα διάθεση να καθίσω στο καφέ κι έτσι πήρα το ρόφημα και περπάτησα λίγο πιο πάνω. 
Βρέθηκα μπροστά σε ένα τόσο δα μικρό βιβλιοπωλείο και σκέφτηκα "Εδώ είμαστε". 
Κατέβηκα τα τρία σκαλάκια και μπήκα μέσα και περιεργάστηκα τον χώρο. 
Είχε έναν αέρα κομψότητας, όπως και η ιδιοκτήτριά του. 
Διάλεξα δύο βιβλία που είχα σκοπό να διαβάσω και πιάσαμε την κουβέντα με την Τιτίνα. Έτσι την έλεγαν την ιδιοκτήτρια. 
Ωραιότατη, γλυκύτατη και ευγενική. 
Τόσο τη συμπάθησα, που πήρα μόνο το ένα βιβλίο από τα δύο, για να έχω την ευκαιρία να ξαναπάω και να τη δω ξανά και να κουβεντιάσω μαζί της και πάλι. 
Κι έτσι άρχισαν οι συχνές επισκέψεις στο βιβλιοπωλείο και οι ατελείωτες συζητήσεις μας. 
Κι όταν το βιβλιοπωλείο έκλεισε, δεν το κράτησε η Τιτίνα για πολύ καιρό, συνεχίσαμε αυτό που είχαμε ξεκινήσει, σε καφενεία στο Κέντρο της Αθήνας.
Και κάπως έτσι έγινε η "Τιτίνα μου"... 
Ήλθε ο καιρός που έγινα οικονομική μετανάστρια και οι συζητήσεις μας συνεχίστηκαν τηλεφωνικώς. 
Στο εξής απλώς θα την θυμάμαι με αγάπη, κρατώντας πάντα το le mois d’ Avril pas un fil από τον "Aντιπερισπασμό" και το ένα κι ένα κάνουν όσα θες (ξέρει εκείνη). 

Αντίο Τιτίνα μου... 
 

ΥΓ. Περισσότερα για την Τιτίνα Δανέλλη εδώ.
ΥΓ. 2 Τα σχόλια εδώ πέρα μέσα θα παραμείνουν κλειστά, μέχρι νεωτέρας.
ΥΓ. 3 Είθε να είστε όλοι καλά.

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2021

Τι κι αν...

...πήγε ήδη 3 Ιανουαρίου 2021; 
Ποτέ δεν είναι αργά να ευχηθεί κάποιος για τη νέα χρονιά. 
Εδώ ορισμένοι σύλλογοι κόβουν την πίτα τους σχεδόν μέσα στις απόκριες, δεν θα ευχηθώ η αρτίστα, μόλις 3 ημέρες μετά την Πρωτοχρονιά; 
Πάμε λοιπόν: 

Εύχομαι καλή χρονιά, με ανοσία της αγέλης και με υγεία. 
Και με τύχη. 
Διότι όπως έγραφα στη Μαρία Γ. (σ.σ. σε σχόλιο του προηγούμενου ποστ), ο Σταμάτης είπε ότι υγεία είχαν και οι επιβάτες του Τιτανικού. 
Άρα χρειαζόμαστε και τύχη. 

Μινγουάιλ, αν κάποιος περάσει από εδώ, να με συμπαθά που τα σχόλια είναι κλειστά και που θα παραμείνουν έτσι για πολύ καιρό ακόμα, που τα μέιλ δεν θα απαντηθούν, που θα κωφεύω στον ήχο κλήσης των τηλεφώνων (σ.σ. σταθερού και κινητού), που δεν θα βλέπω τις ειδοποιήσεις στο μέσσεντζερ, στο βάιμπερ και γύρευε πού αλλού. 
Ευχαριστώ τα μάλα για την κατανόηση. 

Νέο ποστ εδώ πέρα μέσα, είναι άγνωστο το πότε θα υπάρξει. 

Μέχρι τότε σας αφήνω παρέα με το κάτωθι 


και με μια συλλογή με κλασσικά κομμάτια τζαζ, 
που την ακούω συχνά πυκνά, 

Κίσιζ εντ χαγκς!

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2020

Με αφορμή την έναρξη...

...του click away, αντιγράφω φανταστικό διάλογο (ή και όχι, καθώς ενδεχομένως τέτοιοι διάλογοι να προκύψουν) που βρήκα σε μια σελίδα στο facebook, αλλά δεν θυμάμαι σε ποια. 

Κυρία Φρόσω: Ναι γεια σας. Θα ήθελα πέντε βρακιά με φαρδύ λάστιχο. 
Τοπικό κατάστημα: Τι νούμερο φοράτε κυρία; 
Κυρία Φρόσω: Δεν ξέρω μάνα μου. 
Τοπικό κατάστημα: Τι μέγεθος θέλετε; 
Κυρία Φρόσω: Να σου πω. Να είναι ίδιο μέγεθος με το καφέ παντελόνι μου, γιατί αν είναι σαν το κόκκινο, θα με κόβουν. 
Τοπικό κατάστημα: Μα δεν ξέρω πώς είναι το παντελόνι σας το καφέ κυρία. Πείτε μου ένα νούμερο παρακαλώ. 
Κυρία Φρόσω: Ας είναι παιδάκι μου όσο είναι η λεκάνη που απλώνω, το γύρω-γύρω. 
Τοπικό κατάστημα: Κατάλαβα. Θέλετε το XXL. Τι χρώμα τα θέλετε; 
Κυρία Φρόσω: Νταμοτά και ριγάτα. 
Τοπικό κατάστημα: Μάλιστα, καρό και ριγέ. Ένα e-mail να σας στείλω τα στοιχεία να προπληρώσετε; 
Κυρία Φρόσω: Δεν ξέρω τι είναι τούτο μάτια μου. Θα σου δώκω πενηντάρικο όταν έρθεις. 
Τοπικό κατάστημα: Μα κυρία πρέπει να με πληρώσετε με κάρτα ή ηλεκτρονικά και μετά να έρθετε εσείς να τα πάρετε. 
Κυρία Φρόσω: Τι λες μάνα μου; Δεν ξεύρω τι είναι αυτά που λες. Εγώ ένα πενηντάρι της σύνταξης έχω. Και πώς θα έρθω; Εγώ μένω στη Βάρη. 
Τοπικό κατάστημα: Μα έτσι γίνεται το click away. 
Κυρία Φρόσω: Το ποιο; Εμένα μού 'παν να πάρω τηλέφωνο να παραγγείλω τα βρακιά που θέλω. 
Τοπικό κατάστημα: Ναι αλλά πρέπει να προπληρώσετε και να έρθετε με μήνυμα να τα πάρετε. 
Κυρία Φρόσω: Πού να γράψω μήνυμα παιδάκι μου; Εγώ την πρώτη δημοτικού έβγαλα. Πώς να γράψω σε χαρτί; 
Τοπικό κατάστημα: Όχι σε χαρτί! Στο κινητό! 
Κυρία Φρόσω: Εγώ ένα ακίνητο έχω μόνο. Μου το άφηκε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου. Αλλά τι δουλειά έχει το σπίτι με τα βρακιά; Για να πάρω πέντε βρακιά θα μου πάρετε το σπίτι τώρα; 
Τοπικό κατάστημα: Όχι κυρία μου. Προς Θεού... Τι λέτε; Εγώ μιλάω για το νέο σύστημα αγορών. Το click away! 
Κυρία Φρόσω: Βρε δεν πας να κουρεύεσαι που για να πάρω πέντε βρακιά, πολεμάς να μου φας το ακίνητο; Άστο! Μένω και χωρίς βρακί! Θα παίρνω και τον αέρα μου! Ακούς εκεί να θέλει το ακίνητο μου! Α να χαθείς παλιόπαιδο! Ποια είναι η μάνα σου να της τα πω όλα; 
Τοπικό κατάστημα: Ηρεμήστε παρακαλώ... 
Κυρία Φρόσω: Λέγε τώρα τίνος είσαι; Ρεντίκολο θα σε κάνω!


Για την αντιγραφή: Αρτίστα του βωβού

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2020

Ο ταχυδρόμος...

...χτυπάει πάντα δυο φορές. 
Έτσι έγινε και χθες. 
Την πρώτη φορά έφερε φάκελο από τη Μία
Φάκελο που περιείχε δώρο, που μου έκαμε η Μία για τα γενέθλιά της, δες εδώ
Δώρο που εκτός από πανέμορφο είναι και πρακτικότατο! 
Μία ωραιότατη θήκη για τα γυαλιά μου. Για να μην τα αφήνω από 'δω κι από 'κει όταν δεν τα φοράω. 
Το δώρο συνοδευόταν από μία άκρως καλλιτεχνική κάρτα. 
Όλα αυτά φτιαγμένα από τα χεράκια της Μίας. 
Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό με το χρονικό του δώρου της Μίας: 








Μία, σε ευχαριστώ πολύ για ακόμα μια φορά! 
I Mia! 

Τη δεύτερη φορά ο ταχυδρόμος έφερε φάκελο από το Ρουλάκι
Το οποίο Ρουλάκι έμαθε ότι δεν έχω όρεξη να κατεβάσω τα χριστουγεννιάτικα από το πατάρι και να στολίσω το σπίτι, οπότε είπε "Έτσι είσαι αρτίστα; Θα σε κάνω εγώ να στολίσεις θες δεν θες"! 
Ο φάκελος από το Ρουλάκι περιείχε καρτούλα με ευχές, σημείωμα με λόγια ψυχικής στήριξης και 3 (τρία) πλεκτά στολίδια για το χριστουγεννιάτικο δέντρο! 
Κι έτσι στόλισα ήθελα δεν ήθελα! 
Εννοείται πως όλα αυτά τα έφτιαξε το Ρουλάκι με τα χεράκια του! 
Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό με το χρονικό του δώρου από το Ρουλάκι: 







Ρουλάκι μου σ’ ευχαριστώ για ακόμα μία φορά! 
I Ρουλάκι!

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2020

Κάθομαι στο πισί μου...

...και κοιτάζω σκεπτική την απειλητική προειδοποίηση του Flash Player, που μου λέει ότι από το νέο έτος θα μαζέψει τα μπογαλάκια του και θα εξαφανιστεί, πράγμα που ουδόλως με απασχολεί. 
Μετά αρχίζω να απαγγέλω ένα δίστιχο, που δεν ξέρω αν υπάρχει στην πραγματικότητα, ή είναι προϊόν της φαντασίας μου, αλλά το απαγγέλω, παρόλα αυτά. 

Απαγγελία: 
"Τρία πουλάκια κάθονταν και πλέκανε πουλόβερ, 
στο ένα τελειώνει το μαλλί και λέει game over". 

Τρία πουλάκια. 
Όπως, ας πούμε, η μητέρα Θεοδοσία, ο μικρότερος αδελφός της ο Π. και ο ακόμα μικρότερος, ο Ν. 
Τα αδέλφια μέχρι πέρυσι ήταν 4 (τέσσερα), αλλά την 1η Δεκεμβρίου του 2019 απεβίωσε η αδελφή τους Βαρβάρα, κατά πέντε έτη μικρότερη της μητρός. Κι έτσι έμειναν 3 (τρία). 
Εφέτος, 1η Δεκεμβρίου 2020, απεβίωσε ο θείος Ν., ο κατά 15 έτη μικρότερος από την μητέρα Θεοδοσία. 

Απαγγελία: 
"Τρία πουλάκια κάθονταν και πλέκανε πουλόβερ, 
στον Ν. τελειώνει το μαλλί και λέει game over". 

Δεν λέω, με στενοχώρησε κάπως αυτός ο θάνατος, αλλά όχι τόσο όσο ο θάνατος της συμμαθήτριας και πολύ καλής μου φίλης, εδώ και 47 (σαράντα επτά) χρόνια, Ασπασίας, ο οποίος συνέβη στις 29 Νοεμβρίου 2020. 
Με πήρε η κοινή φίλη μας η Μ. τηλέφωνο και με ενημέρωσε σχετικά. Έπαθα ένα σοκ, η αλήθεια είναι. 
Και αγανάκτησα που λόγω κλειστών συνόρων μεταξύ των νομών, αλλά κυρίως λόγω περιορισμού ατόμων που μπορούν να παραστούν σε μια κηδεία, δεν μπόρεσα να πάω να της πω το τελευταίο αντίο. 

Αλλά σταματώ εδώ αυτό τον μεγάλο θανατικό, γιατί πέρασαν 10 (δέκα) λεπτά που δεν έχω πλύνει τα χέρια μου και ας πάω σιγά-σιγά, μην προκαλώ την τύχη μου… 

Μουσικό διάλειμμα:


Επέστρεψα. 

Σε άλλα νέα, σήμερα ξύπνησα στις 5:30 και νόμιζα ότι είχα πονόλαιμο. 
Σηκώθηκα ψύχραιμα κι έφτιαξα ένα φασκόμηλο και διάβασα καμιά ώρα. 
Κατά τις 7:30 έβαλα κι άκουσα Black Sabbath γιατί ο Ozzy σώζει και όλοι το ξέρουν αυτό. 
Στις 8:00 έφτιαξα διάλυμα νερού με χλώριο και πέρασα όλες τις πρίζες, τα πόμολα, το γραφείο, το πληκτρολόγιο, το ποντίκι. Όλα αυτά τα είχα κάνει και χθες το απόγευμα, αλλά πού ξέρεις ποια φαντάσματα έρχονται τη νύχτα και πειράζουν τα πόμολά μου και τις πρίζες μου… 
Μαγείρεψα λεμονάτα ρεβίθια με μανιτάρια, δεντρολίβανο και κάρυ, που αρέσουν στον Ήρωα, αλλά και σ' εμένα. Τη συνταγή την είχα βρει εδώ.

Και τώρα γράφω αυτό το ποστ. 
Μόλις το δημοσιεύσω, θα κλείσω το πισί και θα βάλω να δω το "Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους", γιατί όταν είχε βγει ήταν μια εποχή που μου συνέβαιναν διάφορα -πού να σου εξηγώ τώρα- και δεν είχα προκάμει. 

Τι άλλο;
Α ναι, εύχομαι καλό μήνα στους απανταχού καραντινιώτες και τις καραντινιώτισσες! 




#καραντίνα_βόλιουμ_δύο 
#θάνατοι_στην_καραντίνα 
#τα_καραντινιώτικα_νέα_της_αρτίστας

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2020

Από τον...

...καναπέ μέχρι το γραφείο, είναι 12 βήματα.
Κάθομαι στην καρέκλα. 
Κοιτάω την κλεψύδρα και με κοιτάει κι εκείνη. 
Στρέφω το βλέμμα στον τοίχο και του χαμογελώ. 
Γιατί απορείς; 
Και οι τοίχοι έχουν ψυχή.



#καραντίνα_βόλιουμ_δύο
#καραντινικά_συμπεράσματα
#τα_σουξέ_της_καραντίνας

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2020

Κάποτε ο ιστορικός...


...γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, έλεγε στη φυλακή στους συντρόφους του: "Αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαΐ σου και διάβαζε πολύ".
Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ερχόταν η ημέρα που θα μου χρησίμευε αυτή η ρήση και ότι θα αντλούσα δύναμη από αυτή. 
Τη δύναμη που χρειάζομαι για να κρατήσω τη διάθεσή μου, τα νεύρα μου, αλλά και το μυαλό μου σε ένα κάπως φυσιολογικό για την εποχή επίπεδο. 
Κι ας μην είμαι μέσα σε ένα μικρό κελί κάποιας φυλακής. Όμως έτσι νιώθω. Ίσως κακώς, γιατί πάντα υπάρχουν και χειρότερα, αλλά έτσι νιώθω. 
Αγαπάω το κελί μου, τρώω το φαΐ μου, διαβάζω πολύ. 
Αντέχω ακόμα. 

Βέβαια, αν δεν έτρωγα όλο το φαΐ μου, θα ήταν καλύτερα τα πράγματα, αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια...  

Εσύ όλα καλά; 

#καραντίνα_βόλιουμ_δύο 
#καραντινική_παράκρουση 
#είμαι_καλά_γιατρέ_μου_;