Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

Πόσο θα ήθελα...



...να έχω το χάρισμα να μπορώ να γράψω κάτι ξεχωριστό, κάτι επικό. 
Όχι απαραίτητα τεράστιο, γιατί δεν είναι και για χόρταση οι λέξεις. 
Για παράδειγμα, διακόσιες λέξεις, καλές είναι. 
Αλλά θέλω να είναι ένα κείμενο πλήρες νοημάτων και κοινωνικοπολιτικοφιλοσοφικών μηνυμάτων. 
Να είναι αλληγορικό μα και ξεκάθαρο μαζί. Και ολίγος σουρεαλισμός να μην του πήγαινε άσχημα. 
Όμως, φευ, για ποιο θέμα να γράψω; Αυτό είναι ένα πρόβλημα που πάντα το έχω. Έλλειψη θέματος. 
Όχι ότι δεν γίνονται πράγματα γύρω μου, που δεν είναι άξια σχολιασμού. Αλλά, μάλλον, αφήνω το μυαλό μου να τεμπελιάζει. 
Και, φυσικά, πάντα φταίει κάτι άλλο γι’ αυτό. 
Το καλοκαίρι έχει υψηλές θερμοκρασίες και καύσωνες και το είναι μου λιώνει. 
Το φθινόπωρο αλλάζουν χρώμα τα φύλλα των δέντρων κι ύστερα πέφτουν και θέλω να κάθομαι να τα χαζεύω. 
Τον χειμώνα φυσάει ένα αναζωογονητικό βοριαδάκι και με ξεσηκώνει για δροσερούς περιπάτους. 
Την άνοιξη ανθίζουν τα λουλούδια και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ από τη χαρά μου. 
Και έτσι ποτέ δεν θα μπορέσω να γράψω κάτι ξεχωριστό. 
Απόδειξη ότι κοντεύω να συμπληρώσω τον αριθμό των λέξεων που θα ήθελα να χρησιμοποιήσω, χωρίς να γράψω τίποτα ουσιαστικό. 
Οι λέξεις που χρειάστηκα, τελικά, γι’ αυτό το τίποτα είναι ακριβώς διακόσιες!

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2019

Συγγνώμη, αλλά...

...όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα, εγώ θα είμαι στην Αλαμπάμα. 
Χωρίς παρεξήγηση...

Eric Burdon 
 Don't Let Me Be Misunderstood

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2019

Στο μπαλκόνι...

...του σπιτιού που κατοικούμε έχουμε 7 γλάστρες, τις οποίες τις ποτίζει ο Ήρωας, κατόπιν ειδικής συμφωνίας που επετεύχθη, μετά από κόπους και ατράνταχτα εκ μέρους μου επιχειρήματα, κατά το έτος 1983, επειδή βαριέμαι τα ποτίσματα. 
Παραδόξως, όμως, τις προάλλες και ενώ είχα γεμίσει ένα ποτήρι τεραστίων διαστάσεων με νερό για να το πιω, αλλά μετά διαπίστωσα ότι δεν διψούσα και δεν ήθελα να το πιω, αποφάσισα να το ρίξω στον κάκτο, ο οποίος αγνοώ για ποιον λόγο, ήταν έτοιμος να ανθίσει και, τελικά, το έπραξε. 
Άσε που σ’ αυτή την πόλη δεν πετάμε αλόγιστα τα νερά, καθώς αυτό της βρύσης δεν πίνεται και αναγκαζόμαστε να αγοράζουμε εμφιαλωμένο. 
Παράλληλα είχα και μια διάθεση, πώς να την πω; Θεατράλε θα την πω και βγήκα στο μπαλκόνι για να ποτίσω το φυτό απαγγέλλοντας κάποιους στίχους από το άσμα "Είχα Τον Κήπο Της Εδέμ" που άδει ο Σωκράτης ο Μάλαμας. 
Μετά από αυτό το σκηνικό, διημείφθη ο κάτωθι διάλογος μεταξύ εμού και του Ήρωα, τον οποίο και παραθέτω, όχι ότι ήταν σημαντικός ή τάχα μου ιδιαίτερος, αλλά σήμερα είναι Πέμπτη και όφειλα να γράψω κάτι στο ημερολόγιο ιστολόγιο τούτο, διότι το έχω σε υπόληψη και θέλω να τηρώ το πρόγραμμά του, καθώς είμαι άνθρωπος του προγράμματος και σέβομαι και τους θεσμούς, πράγμα το οποίο είναι άσχετο με το θέμα μου, αλλά δεν παύει να είναι γεγονός. 
Οπότε ας τον πιάσω από την αρχή. Τον διάλογο. 
Αρτίστα του βωβού: Όσο νερό μ' αναλογεί το ρίχνω σε μια γλάστρα αχόρταγη, που με κοιτά μ' αναίδεια στα μάτια. 
Ήρωας: Σε ποια γλάστρα; 
Ατβ: Στον κάκτο. 
Ήρωας: Ναι, αλλά ποτίζεις με Μάλαμα; Έλεος! 
Ατβ: Είναι που νιώθω ρομαντική σήμερα. 
Ήρωας: Μη φοβάσαι, θα σου περάσει... 
Ατβ. Έννοια σου και δεν φοβάμαι, έχω την κυκλοθυμία μου εγώ! 



Αχ καλέ… Παραλίγο να το ξεχάσω... 
Ο κάκτος.