Καθόμουν άπραγη...

...και σκεφτόμουν ότι ζω σε μια τραγική χώρα, που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, μέχρι που αποφάσισα να φτιάξω το Wi-Fi στον υπολογιστή, που με πετάει έξω τον τελευταίο καιρό και μετά με συνδέει και κατόπιν πάλι αποσύνδεση και ούτω καθ’ εξής, μέχρι που μου έκανε τα νεύρα κρόσσια. 

Αφού, λοιπόν, πρώτα μπήκα στις ρυθμίσεις κι έκανα ενημέρωση driver της κάρτας Wi-Fi, μετά έκανα κατάργηση δικτύου και επανασύνδεση, ύστερα επέλεξα τη συχνότητα 2.4 GHz, πήγα στους προσαρμογείς δικτύου, για προχωρημένους εννοείται, δεν είμαι καμιά τυχάρπαστη, πήγα στη Realtek, μετά πήγα preferred band γύρισα το value σε 2.4G, πάτησα ένα ok, λέγοντας ο Θεός βοηθός και τέλος πάντων τώρα φαίνεται ότι έχω δίκτυο. 

Αν μου κάνει ξανά τα ίδια, θα μπω πλέον στα άδυτα του υπολογιστή. 

Μέχρι και κατσαβίδι θα πιάσω, που λέει ο λόγος...

Οπότε τώρα που έχω σύνδεση, ας κάνω μια ψυχαναγκαστική ανάρτηση, έτσι για την αλητεία...  

Καλά, μη φανταστείς τίποτα το σοβαρό. 

Ένα τραγούδι μόνο...

   

Ο τόπος μου παλιό βυρσοδεψείο 

Και διανυκτερεύον φαρμακείο 

Αιώνες βασανίζει τα λουλούδια 

Και κλείνει τις πληγές μας με τραγούδια

Ο τόπος μου πολυέθνικό παζάρι 

Πουλάει λάσπη ήλιο και φεγγάρι 

Μας ρίχνει λίγο απ’ όλα στο ποτήρι 

Να πιούμε στην υγειά του ξεροσφύρι 

Κι εσύ αγάπη είσαι ένας πόνος 

Τραίνο μαζί και μετανάστης 

Τρέχω στις ράγες σου ξαπλώνω 

Για να σ’ αγγίζω όταν περάσεις 

Ωχ, πάλι αποσυνδ 

έθηκα, τίπ 

οτα δεν έφτια 

ξε…

#existential chic 

#κάθαρση_συνειδήσεων 

#άσμα_για_αποτοξίνωση

Η ζωή...

...είναι ωραία.

Η ζωή είναι αλλού.

Η ζωή είναι αιτία. 

Η ζωή είναι αποτέλεσμα. 

Η ζωή εν τάφω. 

Η ζωή μετά θάνατον. 

Η ζωή είναι τρόμος. 

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα. 

Η ζωή κάνει φάρσες. 

Η ζωή γράφει ιστορία.

Η ζωή μου όλη. 

Η Ζωή Φυτούση.

   

Η ζωή συνεχίζεται...

#οξύ_παραλήρημα 

#υπαρξιακά_προβλήματα

#ζωή_και_κότα

"Κάθε ψέμα...

...που κυλά μέσα στο αίμα, το 'χω ζήσει κι έχω κάνει αντισώματα".  

Νικολάκης Ζεγκίνογλου: Το παιδί, Επεισόδιο 99, 00:13:51 

Ημερολόγιο: Γιατί; 

Αρτίστα: Γιατί τι; 

Ημερολόγιο: Γιατί αυτό το έβαλες τώρα εδώ πέρα μέσα; 

Αρτίστα: Γιατί μου άρεσε. 

Ημερολόγιο: Μα το επεισόδιο είναι παλιό. 

Αρτίστα: Εγώ είμαι πιο παλιά. 

Ημερολόγιο: Κάτι είχα υποψιαστεί... 

Αρτίστα: Και όπως ξέρεις, κρατάω πάντα καβάντζα μια καθημερινή σειρά για να βγάλω το καλοκαίρι. Θεώρησέ το ως μέσο επιβίωσης μέχρι να έρθει το φθινόπωρο. 

Ημερολόγιο: Δεν πας καλά... 

Αρτίστα: Και τέλος πάντων, ό,τι θέλω θα κάνω. 

#το_παιδί 

#καβάντζα_σειράς 

#αντισώματα

Όταν οι πεταλούδες...

...ετοιμάζονται για φωτογράφιση, συνήθως επιλέγουν να κάθονται και να ποζάρουν επάνω σε λουλούδια. 

Η δική μου διάλεξε το πεζοδρόμιο. 

Προφανώς είχε κουραστεί από τον ρομαντισμό και τις πόζες επάνω σε λεβάντες και τριαντάφυλλα. 

Κι εγώ εκτιμώ πολύ όλους αυτούς που δεν ακολουθούν τα στερεότυπα. 

Μια ωραία πεταλούδα λοιπόν... 

Και η σκιά της. 

Η δεύτερη έμεινε λίγο περισσότερο. 

#του_πεζοδρομίου 

#απείθαρχη_πεταλούδα 

#οι_φωτογραφίες_μου

Όλη...

...τη χρονιά αλήτες

και τον Μάη δροσουλίτες.

#δεν_είναι_αργία_είναι_απεργία

#ολιστική_οπτική

#όλα_καλά_όλα_ανθηρά

Επειδή η διάθεσή μου...

...τείνει να πέσει κάτω από το μηδέν και δεν έχω καμία ιδιαίτερη όρεξη να την ανεβάσω με ανθρώπους, σκέφτηκα να έρθω εδώ πέρα μέσα και να βάλω μια σπάνια ποικιλία ντοματιάς, την Cherokee Purple, μήπως και αποφορτίσω λίγο την κατάσταση. 

Η Cherokee Purple είναι μια ιστορική ποικιλία, με σκούρο μωβ-καφέ χρώμα και πολύπλοκη καπνιστή γεύση. 

Λένε πως καλλιεργείται από τον 19ο αιώνα. Πράγμα που σημαίνει ότι έχει επιβιώσει από πολέμους, κακές σοδειές, οικονομικές κρίσεις και γενικά την ανθρώπινη ιστορία, που, μεταξύ μας, δεν είναι και το πιο ελπιδοφόρο περιβάλλον για να ζεις. 

Κι αν τελικά δεν ανέβει η διάθεσή μου, τουλάχιστον θα ξεχνιέμαι κοιτάζοντας τη φωτογραφία μιας ντοματιάς με προσωπικότητα. 

#ντοματιά_ με_χαρακτήρα 

#καλλιέργεια_υπομονής 

#purple_mood

Είναι μια...

...φωνή που δεν φωνάζει, αλλά επιμένει. 

Δεν σε διατάζει, απλώς σε κοιτάει. 

Και σου λέει πως ό,τι αποφεύγεις, δεν σκοπεύει να φύγει.

Η φωτογραφία είναι απλώς το άλλοθι. 

Η μουσική είναι η αλήθεια. 

Κι εγώ κάνω πως δεν άκουσα τίποτα. 

Αλλά άκουσα.  

It's almost a feeling you can touch in the air 

You look all around you but nobody's there 

It's been a long time now since you've been aware 

That someone is watching you... (he's gonna get you)

Sooner or later when your big chances come 

You'll look for the catches but there will be none 

Remember before you grab the money and run 

That someone is watching you... (he's gonna get you) 

 Before you run and hide 

He's gonna get you 

You got no choice 

Because you can't escape the voice

   

Jumping at shadows that come up from behind 

Scared of the darkness that's there in your mind 

You're frightened to move because of what you might find 

That someone is watching you... (he's gonna get you) 

Before you run and hide 

He's gonna get you 

You got no choice 

Because you can't escape the voice

#ψύχραιμη_απειλή 

#εσωτερική_μετάδοση 

#οι_φωτογραφίες_μου

Αγαπητό (λέμε τώρα)...

...ημερολόγιο. Η τρέχουσα ψυχική μου κατάσταση αν ήταν μουσική θα ήταν η Metamorphosis Two του Philip Glass. 

Δηλαδή, μια επανάληψη (θα σου πω εν καιρώ ποια δεινά επαναλαμβάνονται). 

Μια εσωτερική παλινδρόμηση. Ένας μινιμαλισμός που μου λέει: "Θα βιώσεις κι άλλο πόνο". 

Είναι, πώς να το πω; Loop με αισθητική θα το πω...

Είμαι σε φάση που δεν καταρρέω (ακόμα), δεν ανθίζω (και ούτε πρόκειται), απλώς προετοιμάζομαι να δεχτώ την όποια επανάληψη δεινών με αξιοπρέπεια. 

Κάθε σκέψη μου είναι μια νότα. Κάθε μου ανησυχία επανέρχεται με μικρή παραλλαγή. 

Η διάθεσή μου δεν ουρλιάζει, δεν σπάει πράγματα. Κάθεται στο πιάνο και παίζει το ίδιο μοτίβο. 

Το θετικό; Έχω soundtrack. 

Το αρνητικό; Δεν αλλάζει τόνο. 

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη μινιμαλιστική μελαγχολία και την πεισματική επανάληψη, λέω: "Δεν είμαι σε κρίση. Είμαι σε καλλιτεχνική εμμονή". 

Κι αυτό, μεταξύ μας, είναι πιο κομψό. Έχει, όπως και να το κάνουμε, ένα στυλ, βρε αδερφέ!

   

Πάντως μην ανησυχείς, εδώ θα είμαι. Μινιμαλιστικά σταθερή και ελαφρώς επικίνδυνη, προσέχοντας το loop μου και ταΐζοντάς το λίγη ειρωνεία για να μην με καταπιεί. 

#loop_δεινών 

#μινιμαλιστική_μελαγχολία 

#δεν_είμαι_καλά_αλλά_το_κάνω_με_στυλ

Δεκέμβρης γλυκοχάραμα...

 

Δεκέμβρης γλυκοχάραμα 

μένει η καρδιά μου άδεια 

η νύχτα κρύβει θάνατο 

και σκοτεινά πηγάδια.

#ολιστική_οπτική_της_ζωής

#ψυχαναγκασμοί

#καλό_μήνα

Κάνω...

...την ίδια διαδρομή κάθε Νοέμβριο 

και στρώνω τσόχα για σκιές Δεκέμβριο.

 

#δεν_κουνιέται_φύλλο

#καλό_μήνα

#όλα_καλά

Κυριακή...

...μεσημέρι στο πατρικό μου.

Η παράσταση...

...δεν είχε τέλος, η επίδειξη ατέρμονη, το θέαμα εξωφρενικό. 

Και ενώ όλοι έτρωγαν τον σανό τους με την ηρεμία που αρμόζει σε ζώα αγροκτήματος, εγώ καθόμουν στην άκρη, σαν να ήμουν από άλλη εποχή. Την εποχή του βωβού για παράδειγμα.  

Μα τόση αφέλεια, τόση ευπιστία, τόση έλλειψη κριτικής σκέψης... 

Κοίταζα τα πρόσωπά τους, που έλαμπαν από αυτοπεποίθηση, καθώς κατάπιναν αμάσητα τα εύκολα ψέματα, τα ρηχά συνθήματα και τις κούφιες σοφίες, πιστεύοντας ότι έτσι χορταίνουν. 

Είναι σαν να παρακολουθείς ένα σπίτι να χτίζεται πάνω σε άμμο, ενώ ο κόσμος χειροκροτεί τον αρχιτέκτονα. 

Εγώ πάλι, είχα μια άλλη οπτική. Έβλεπα το κτίριο να λικνίζεται, άκουγα την άμμο που γλιστρούσε, καταλάβαινα την επερχόμενη κατάρρευση. 

Και κάπου εκεί ένιωσα την ανάγκη να παρέμβω: "Για τους φίλους που άνοιξαν τώρα τους δέκτες τους, να ενημερώσω πως ο σανός αποτελεί ένα άκρως εύφλεκτο υλικό". 

Βλέπεις, κάποια στιγμή η ζέστη γίνεται αφόρητη. Το ψέμα φουντώνει και ο αέρας γεμίζει με στάχτη. 

Κι εγώ θα είμαι εκεί, με ένα ποτήρι γεμάτο με σόδα στο χέρι, παρακολουθώντας το φινάλε.

Όλο...

... και κάποιος πεθαίνει, όλο και κάποιος ανασταίνεται (εδώ) και κάπως έτσι κυλάει η ζωή μας ανέμελα κι ευχάριστα.

Με κοντή...

...σαν ήμουνα ποδίτσα, 

στο σχολειό σιγανοπαπαδίτσα 

και εις το Αρσάκειο διάβαζα Βοκάκιο 

και εις το Βαρβάκειο είχα θαυμαστάς. 

***

(σ.σ. Τραγουδιέται μπροστά σε καθρέφτη, 

κατά προτίμηση φορώντας ρομπ ντε σαμπρ). 

***

*Γαμπίτσα αφράτη και ροζέ (εδώ)

Μουσική: Κατριβάνος Μίμης 

Στίχοι: Βέμπο Σοφία 

(Στο ποστ από την Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού. 

Για την ταινία είχαν αλλαχτεί οι αρχικοί στίχοι της Σοφίας Βέμπο). 

**Artwork: Pauline Palmer, "The Morning Sun," 1920

#χρόνια_πολλά_παύλο

#πάμε_εκεί_που_λένε_τραγούδια

#τα_πάντα_είναι_οπτική

Μη μου δίνεις, μη μου δίνεις...

...άλλο απ' το ποτήρι σου να πιώ. 

Με μεθάς και τα 'χω χάσει 

με τον ίδιο μου τον εαυτό 

όταν τον κοιτάζω, όταν τον κοιτάζω 

μαργαρίτες να μαδάει 

κι όλο εκείνες να ρωτάει: 

"Μ' αγαπάει, δε μ' αγαπάει" 

κι αν για μένανε πονάει.  

#χαζό_παιδί_χαρά_γεμάτο 

#ινσταγραμικοί_επηρεασμοί 

#only_lovers_left_alive

Ο μεγάλος Χαν...

...ρωτάει τον Μάρκο: 

-Όταν επιστρέψεις στη δύση, θα επαναλάβεις στον κόσμο αυτά που λες σ' εμένα; 

-Μιλάω αδιάκοπα, λέει ο Μάρκο, όμως ο ακροατής συγκρατεί μόνο τα λόγια που προσμένει. 

Άλλη είναι η περιγραφή του κόσμου που το καλοπροαίρετο αυτί σου ακούει με προσοχή, άλλη εκείνη που θα κάνει το γύρο των λιμενεργατών και των γονδολιέρηδων στο δρόμο έξω από το σπίτι μου την ημέρα της επιστροφής μου, άλλη ακόμα εκείνη που ίσως υπαγορεύσω στα γεράματά μου, αν με πιάσουν αιχμάλωτο Γενοβέζοι πειρατές και με ρίξουν στη φυλακή στο ίδιο κελί με ένα συγγραφέα περιπετειών. 

Δεν είναι η φωνή που υπαγορεύει την ιστορία. Είναι το αυτί. 

Αόρατες Πόλεις - Ίταλο Καλβίνο 

Που στο δικό μου το μυαλό, πάει να πει ότι ο καθένας έχει φτιάξει την κοσμοθεωρία του, την άποψή του, έχει διαμορφώσει τη γνώμη του και συγκρατεί μόνο αυτά που θέλει ν ακούσει. 

Οπότε, τουλάχιστον, ας μην τρωγόμαστε μεταξύ μας, γιατί ξεκινάνε και τα κρύα. 

Αν και δεν φταίει η θερμοκρασία που πέφτει και παγώνει το αίμα μας, φταίνε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας… 

#τα_γιατί_και_τα_διότι_φάγανε_τον_παναγιώτη 

#δέκα_εκατομμύρια_είμαστε_δώδεκα_εκατομμύρια_απόψεις_έχουμε

#δώδεκα_απόστολοι_καθένας_με_τον_πόνο_του 

Σήμερα έχω...

...να μετράω τριάντα μία ημέρες μέχρι τα μελομακάρονα και δώδεκα χρόνια από τον θάνατό σου. 

Η διάθεση τόσο περίεργη, που ονειρεύομαι μαγειρίτσα τρώγοντας ένα κομμάτι κέικ, το οποίο θα ήθελε να είναι μαρμπέ, αλλά επειδή το κακάο δεν ήταν αρκετό, έγινε ολίγον από μαρμπέ. 

Αποφασίζω να φτιάξω μαγειρίτσα με μανιτάρια. 

Και αρχίζω να ψιλοκόβω τα λαχανικά, λικνιζόμενη στους ήχους του Burning Sky από τους Bad Company. 

The sky is burnin' 

I believe my soul's on fire 

You are, I'm learnin', the key to my desire

   

Αλήθεια, θυμάσαι που την είχαμε δοκιμάσει για πρώτη φορά στην "Κατσαρόλα", μετά από μια παράσταση του Σταμάτη του Κραουνάκη με τη Σπείρα-Σπείρα; 

Ε γι’ αυτή τη μαγειρίτσα σου λέω…

Διάλειμμα για τσιγάρο στη βεράντα. 

Στροφή βλέμματος προς τα επάνω. 

Έπηξε ο ουρανός στα πουλιά. 

Πού πάνε δεν ξέρω. 

Δεν με αφορά κιόλας. 

Ενήλικα είναι, μόνα τους αποφασίζουν. 

Και, στην τελική, ποια είμαι εγώ που θα τους πει τι θα κάνουν; 

Ουπς! Μια μύγα στης αρτίστας το κάγκελο…

Συνέχεια μαγειρικής κι η σκέψη στα Μ.Μ.Ε., που όταν τρώνε δεν μιλάνε. 

Άσχετο, αυτό το "…να γυρίσετε την πλάτη στον φόβο και σε κάθε τσαρλατάνο…" δια στόματος Μητσοτάκη, τις προάλλες στο διάγγελμά του, το λες και σχήμα οξύμωρο. 

Στο μεταξύ, στους κόλπους της αντιπολίτευσης, μείζονος, ελάσσονος και πολύ ελάσσονος, όλα καλά; 

Πάω να αυγοκόψω τη μαγειρίτσα. 

Τι; 

Νόμιζες πως επειδή είναι με μανιτάρια, ότι έγινα τίποτα βίγκαν ή βετζετέριαν; 

Θού, Κύριε, φυλακήν τώ στόματι μου… 

Μακριά από εμένα αυτά τα πράγματα. 

Φεύγω τώρα. 

Σι γιου αράουντ… 

#μνήμη_νεκτάριου 

#αρνήτρια_βιγκανισμού 

#i_believe_my_soul's_on_fire

Χωρίς λόγια...

...αλλά και χωρίς σχόλια.
❤

Anarchy Group - Fade to grey

Φεύγω...

Φεύγω

  Φεύγεις

 Φεύγει

      Φεύγουμε

      ................

                                                                         

        Φεύγουμε;

Ναι, φεύγουμε από εδώ και πάμε στο Φεύγουμε, διότι εκεί λαμβάνει χώρα βλογοπαίγνιον, στο οποίο συμμετέχω κατόπιν προσκλήσεως της αγαπητής Μαρίας Γ. 

Πράγμα που σημαίνει ότι σήμερα θα βρίσκομαι στο βλογ της Μαρίας της Γ., για να απαντώ σε τυχόν σχόλια, να κουσκουσεύω, να κάνω διευκρινήσεις, ίσως και επεξηγήσεις. 

Οπότε, φύγαμε για το Φεύγουμε! 

Σι γιου δέαρ…

Εδώ...

...εκεί, πάντα... 

Ένα τριήμερο στο νότο, ένα χωριό, χανιώτικο μπουρέκι στο Ρεμπέτικο, ένα αστέρι πάνω απ’ το βουνό. 

Ένας αστρονόμος, μια αρτίστα του βωβού και μια περίπολος, μέσα σ’ ένα τοπίο ζωής, που έχει μείνει χαραγμένο στα βράχια, να το γεύεται η θάλασσα. 

Κι εκεί θα μας περιμένουν όλα κάθε που θα γυρίζουμε τον χρόνο. 

Ταξίδια, συναισθήματα, γεύσεις, αναμνήσεις. 

Εδώ, εκεί, πάντα... 

Σούγια 3-8-2001

ΥΓ. Ο πίνακας είναι του εικαστικού Δημήτρη Αστερίου.