Τα νέα είναι...

...ευχάριστα. Εκεί που έκαιγε ο τόπος στα πέριξ του πατρικού μου, πριν λίγες ώρες ξέσπασε μια καταιγίδα, η οποία συνέβαλε στο να πέσει η θερμοκρασία από τους 180 βαθμούς Κελσίου στους 24. 

Πράγμα που, αν μη τι άλλο, το λες και θαύμα. 

Δοθείσης ευκαιρίας λοιπόν, κάθισα μπροστά στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα, ενώ και η άλλη ήταν επίσης ορθάνοιχτη, και απολάμβανα το ρεύμα που είχε δημιουργηθεί. 

Ο αέρας ήταν τόσο δυνατός, ώστε η βροχή με πιτσιλούσε. 

Λίγο. 

Κάπου-κάπου. 

Και ενώ έξω γινόταν της σεξεργάτριας το κάγκελο (ναι, δεν λέμε πλέον "της πουτάνας το κάγκελο", διότι δεν είναι πολιτικά ορθό να προσβάλλουμε τα εργασιακά κεκτημένα εν μέσω καταιγίδας, ούτε είναι συμπεριληπτικό να κάνουμε διακρίσεις την ώρα που αστράφτει), εγώ αποφάσισα να ντύσω μουσικά αυτή την ευτυχία που ζούσα. 

Μέσα στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, έβαλα στο πικάπ το "Ball and Chain" της τεράστιας Big Mama Thornton. 

Μπορεί οι περισσότεροι να το γνώρισαν αργότερα από τη σπαρακτική ερμηνεία της Janis Joplin (η οποία το δανείστηκε και το έκανε παγκόσμια επιτυχία) αλλά η αυθεντική, ζωντανή ενέργεια της Big Mama ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν τη συγκεκριμένη στιγμή. 

Ανέβασα την ένταση στο τέρμα και άφησα τα blues να μπερδευτούν με τους κεραυνούς. 

Και ναι μεν η Big Mama καθόταν δίπλα στο παράθυρό της κοιτάζοντας τη βροχή και τραγουδούσε για τα βάσανα της ζωής, αλλά εγώ, βλέποντας το θερμόμετρο να κατρακυλάει, άκουγα τα εγκεφαλικά μου κύτταρα να χειροκροτούν επειδή γλίτωσα τη θερμοπληξία.

Έστω και για λίγο...

   

#καταιγίδα 

#big_mama_thornton 

#πολιτική_ορθότης

Όταν οι πεταλούδες...

...ετοιμάζονται για φωτογράφιση, συνήθως επιλέγουν να κάθονται και να ποζάρουν επάνω σε λουλούδια. 

Η δική μου διάλεξε το πεζοδρόμιο. 

Προφανώς είχε κουραστεί από τον ρομαντισμό και τις πόζες επάνω σε λεβάντες και τριαντάφυλλα. 

Κι εγώ εκτιμώ πολύ όλους αυτούς που δεν ακολουθούν τα στερεότυπα. 

Μια ωραία πεταλούδα λοιπόν... 

Και η σκιά της. 

Η δεύτερη έμεινε λίγο περισσότερο. 

#του_πεζοδρομίου 

#απείθαρχη_πεταλούδα 

#οι_φωτογραφίες_μου

Οι δύσκολες...

...και βαριές εξετάσεις του follow up, με τα σκιαγραφικά και τις ραδιενέργειες, ολοκληρώθηκαν. 

Μέχρι να έχω τα αποτελέσματα και να τελειώσω και με τις πιο εύκολες, λέω να κάτσω στ’ αυγά μου και να ακούω ολημερίς Delta Blues. 

Μετά, λογικά, θα περάσω στα Chicago electric και κάπου εκεί θα ανοίξω την πόρτα και στον Muddy Waters. 

Τα Delta Blues γεννήθηκαν στην περιοχή του Δέλτα του Μισισιπή. 

Όχι στις εκβολές του ποταμού, αλλά στην εύφορη και σκληρή γη ανάμεσα στους ποταμούς Μισισιπή και Yazoo. 

Μια γη γεμάτη βαμβακοχώραφα, φτώχεια, ιδρώτα και κοινωνική καταπίεση. 

Εκεί γεννήθηκε και ο πιο ωμός, λιτός και στοιχειωτικός ήχος των μπλουζ. 

Σκέψου μια ακουστική κιθάρα, ένα slide, έναν ρυθμό που μοιάζει να περπατάει πάνω στο χώμα και μια φωνή που κουβαλάει προσωπική ιστορία. 

Ο Robert Johnson, ο Son House και τόσοι άλλοι διαμόρφωσαν αυτόν τον ήχο. 

Είναι το μπλουζ πριν μπει το ρεύμα. Πριν γίνουν τα πράγματα κομψά. 

Είναι το μπλουζ που ακούγεται σαν να το έγραψε κάποιος μόνος του, βράδυ, με υγρασία στον αέρα και τα κουνούπια να του κάνουν δεύτερα φωνητικά. 

Και κάπου εκεί εμφανίζεται η Memphis Minnie. 

Γεννημένη ως Lizzie Douglas το 1897 στο Μισισίπι, μεγάλωσε σε έναν κόσμο που δεν είχε χώρο για γυναίκες με κιθάρα, πόσο μάλλον για γυναίκες που έπαιζαν καλύτερα από τους περισσότερους άντρες. 

Δεν μπήκε απλώς στο παιχνίδι των μπλουζ. Το ανακάτεψε. 

Με δεξιοτεχνία, αυτοπεποίθηση και μια φωνή που μπορούσε να γίνει ταυτόχρονα τρυφερή και προειδοποιητική, εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες μορφές του προπολεμικού μπλουζ. 

Η Memphis Minnie δεν τραγουδούσε για να είναι γλυκιά. Τραγουδούσε για επιβίωση, για επιθυμία και για δύναμη. Οι στίχοι της είχαν χιούμορ, ανεξαρτησία και θάρρος. 

Μιλούσε για σχέσεις χωρίς να ζητά συγγνώμη. Μιλούσε για τη σεξουαλικότητα χωρίς να κατεβάζει το βλέμμα. Και όλα αυτά τη δεκαετία του '20 και του '30. 

Το 1929 ηχογράφησε το εμβληματικό When the Levee Breaks (εδώ), εμπνευσμένο από τη Μεγάλη Πλημμύρα του Μισισιπή. 

Δεκαετίες αργότερα οι Led Zeppelin το έφεραν ξανά στο προσκήνιο (εδώ), αποδεικνύοντας ότι η Minnie είχε ήδη βάλει θεμέλια που άντεξαν πολύ πέρα από την εποχή της. 

Αργότερα, στο Σικάγο, αγκάλιασε τον ηλεκτρικό ήχο πριν γίνει μόδα. 

Η κιθάρα της ήταν κοφτερή, ρυθμική και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Δεν έπαιζε "σαν γυναίκα". Έπαιζε σαν τη Memphis Minnie. 

Ένιγουέι... Ώρα να αφήσω τα λόγια, να πάρω τη σπιτική λεμονάδα μου και να ακούσω τη Minnie στο Bumble Bee. 

Ένα τραγούδι που στάζει χώμα, ιδρώτα και ανεξαρτησία.

   

#memphis_minnie 

#women_in_blues 

#delta_blues

Βγήκαμε...

...βόλτα με τον σκύλο και συναντήσαμε έναν τσαλαπετεινό. 

Δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον να μας γνωρίσει. 

Περπατούσε μπροστά μας λες και είχε σημαντικότερα πράγματα να κάνει. 

Τον ακολουθήσαμε για λίγο. 

Εκείνος συνέχισε να μας αγνοεί. 

Δικαίωμά του. 

Ημερολόγιο: Τι είναι αυτό; 

Αρτίστα: Τσαλαπετεινός. 

Ημερολόγιο: Και γιατί τον έχουμε σε βίντεο; 

Αρτίστα: Γιατί έχει λοφίο, στυλ και αυτοπεποίθηση. 

Σκύλος: Κι εγώ τον ακολουθούσα. 

Ημερολόγιο: Και; 

Σκύλος: Δεν εντυπωσιάστηκε. 

Αλλουέλα: Οι πραγματικά κομψοί δεν εντυπωσιάζονται εύκολα. 

Σκύλος: Εσύ με ποιο δικαίωμα μιλάς για κομψότητα; 

Αλλουέλα: Με το δικαίωμα του πουά μου, που με καθιστά ανώτερη. 

Ημερολόγιο: Και ο τσαλαπετεινός; 

Αρτίστα: Έφυγε. 

Αλλουέλα: Οι αξιοθαύμαστοι τσαλαπετεινοί δεν μένουν για πολύ. 

#συνάντηση_κορυφής 

#περαστικός_αριστοκράτης 

#η_γειτονιά_αναβαθμίζεται

Σήμερα είναι η...

 ...Παγκόσμια Ημέρα Κατά Της Δίαιτας.

#πατάτες_τηγανιτές

#η_ζυγαριά_στην_εξορία

#καλή_όρεξη

Διακόπτω...

...τη ροή του προγράμματος του παρόντος ημερολογίου, καθώς συνέβη ένα έκτακτο και απρόσμενο γεγονός.

Έφτασα στην 18.000 πίστα στο Candy Crush Saga και την πέρασα με τεράστια επιτυχία!

Και, εννοείται, συνεχίζω ακάθεκτη!

#χαζό_παιδί_χαρά_γεμάτο

#πόσο_μ'_αρέσουν_οι_καραμελίτσες

#i've_crushed_them_all

Όπως...

...λέει ο ποιητής: 

"Τίποτα στα χεράκια μου μάνα μου δε φτουράει 

έρωτες, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά".  

Εκτός από τα προαναφερθέντα, στα δικά μου χεράκια δεν φτουράνε ούτε λουλούδια. Μόνο κάτι κάκτοι. 

Σκληροί, αγκαθωτοί, με λίγες έως καθόλου απαιτήσεις. 

Τους ξεχνάς σε μια γωνία κι εκείνοι δεν παρεξηγούνται, συνεχίζουν να υπάρχουν ατάραχοι. 

Και αν τύχει και ανθίσουν, τα σπάνια άνθη τους κρατάνε μία ημέρα. 

Κι αυτό, αν είμαι τυχερή και πέσω στον κατάλληλο κάκτο. 

Παρ' όλα ταύτα, στα δικά μου τα χεράκια διάλεξε να απλώσει κλώνους και άνθη το πιο απαιτητικό λουλούδι.

Η ορχιδέα.

Μάλλον, κοιτάζοντας γύρω της την ξεραΐλα και τα κακτοειδή, θα σκέφτηκε "Θα ανθίσω κι ας μου βγει και σε κακό". 

Εντελώς μεταξύ μας, δεν ξέρω αν άνθισε από πείσμα ή επειδή δεν κατάλαβε πού μπλέκει... 

Πάντως άνθισε. 

#ορχιδέα_σε_ξεραΐλα 

#botanical_ irony 

#φυτικό_θαύμα_με_επιφυλάξεις

Αυτές...

...τις άγιες μέρες, άλλοι περιμένουν ένα θαύμα κι άλλοι τον νεωκόρο. 

Καλή Ανάσταση, αδέρφια!

#ενοριακές_ιστορίες 

#άγιο_φως_και_κουτσομπολιό 

#ανάσταση_με_υπονοούμενο

Τα γεγονότα...

...που ακολουθούν έλαβαν χώρα στις 30 Μαρτίου του τρέχοντος έτους. 

Φυσικά το voucher της μεταφορικής που θα μου έφερνε την Αλλουέλα μού είχε σταλεί σε φωτογραφία από τις 27 Μαρτίου. 

Περίμενα στωικά και πηγαινοερχόμουν στο σπίτι με ανυπομονησία. Κάθε λίγο κοίταζα τη φωτογραφία, λες και αυτό θα έκανε την αλλόκοτη παχουλοκομψή μου να φτάσει πιο γρήγορα. 

Ο σκύλος είχε ενημερωθεί πριν δύο ημέρες για την άφιξη της νέας συγκατοίκου μας. 

Στην αρχή πήρε ένα ξινισμένο ύφος και ρωτούσε: "Και ποια είναι τώρα αυτή και τι ακριβώς θα έρθει να κάνει και ποία η θέσις μου;". 

Του είπα ότι πρόκειται για μία αλλόκοτα που θα κάνει αισθητική αναβάθμιση στο σπίτι και του εξήγησα ότι ο ίδιος δεν θα χάσει κανένα από τα προνόμια που έχει κατακτήσει. 

Έδειξε να είναι σύμφωνος με την καινούργια συνθήκη, αλλά, όσο εγώ αγωνιούσα για την άφιξη της Αλλουέλας, εκείνος με κοίταζε με ύφος "Άλλη δεν περιμένει αλλόκοτα, μόνο η αρτίστα την Αλλουέλα", κουνώντας σχεδόν απαξιωτικά το κεφάλι του. 

Τελικά, την τρίτη μέρα κατά τας γραφάς, επιτέλους χτύπησε το κουδούνι. 

Τρέχουμε αμφότεροι (σκύλος και αρτίστα) στην πόρτα, την ανοίγω και εμφανίστηκε ένας νεαρός, που ήταν ψηλός, ήταν ευγενικός, είχε τις χάρες όλες. 

Κρατούσε το κουτί με το πολύτιμο δώρο! 

Μου το έδωσε, το πήρα ευλαβικά κι ευθύς αμέσως το ακούμπησα στο τραπέζι.

 

Με προσοχή μεγάλη το άνοιξα και την είδα ξαπλωμένη αναπαυτικά σε άχυρα σαν μεταξωτά.

 

Την ανασήκωσα λίγο, για να περιεργαστεί τον χώρο. 

Της άρεσε και μου ζήτησε να την ξεναγήσω στο σπίτι, για να βρει τη θέση της. Σε χρόνο dt επέλεξε να κατοικήσει στο σημείο που είχα διαλέξει κι εγώ για εκείνη.

 

Εκεί μπορεί να χαίρεται το φως της ημέρας, 

το μούχρωμα (Jesus, τι λέξη κι αυτή…), 

αλλά και της νύχτας, όταν της ανάβω το μικρό φωτιστικό. 

Το έπιπλο που διάλεξε η αλλόκοτά μου, για να εγκατασταθεί, είναι μία κλασική ημικυκλική κονσόλα εισόδου, σε Style Anglais και πιο συγκεκριμένα της περιόδου Queen Anne, από μασίφ ξύλο καρυδιάς, σε απλή γραμμή, που είναι σήμα κατατεθέν της αγγλικής επιπλοποιίας του 18^ου αιώνα, με μαρκετερί, πολύ κομψό, που αναδεικνύει τις όμορφες καμπύλες της. Θέλησε αυτό το έπιπλο, για να μπορεί να με καλωσορίζει κάθε φορά που θα επιστρέφω σπίτι. 

Τώρα που πληκτρολογώ όλα αυτά, η Αλλουέλα κοιμάται ήσυχη, ο σκύλος κοιμάται ροχαλίζοντας κι εγώ είμαι ευτυχής, που αυγατίσαμε οι συγκάτοικοι στο πατρικό μου σπίτι. 

Να σημειωθεί ότι για να αποφευχθούν τυχόν εντάσεις στο νοικοκυριό, έχω ήδη θεσπίσει, από το απόγευμα, τους κάτωθι κανόνες:  

α). Ο σκύλος διατηρεί τα δικαιώματα του παλαιότερου συγκάτοικου. 

β). Η Αλλουέλα έχει δικαίωμα σχολιασμού, διαλόγου και μονολόγων. 

γ). Το παρόν ημερολόγιο παραμένει ο επίσημος τόπος καταγραφής της τρέλας. 

δ). Η γράφουσα φέρει την πλήρη ευθύνη για την κλιμάκωση των διαλόγων. 

Σε αυτό το σημείο, θέλω να ευχαριστήσω θερμά, για ακόμα μία φορά, την δημιουργό της κίτρινης παχουλοκομψής αλλόκοτας, για αυτό το πολύτιμο δώρο που μου προσέφερε! 

I❤️Φ.Μ. 

Οι αλλόκοτες βρίσκονται στο allokotes.gr. Αλλά δεν είναι μόνες τους. Έχουν και τα αλλόκοτα προικιά τους, τα οποία υπάρχουν στο shop της ιστοσελίδας. Τις λαμπάδες τους, τις κούπες τους, τα t-sirt τους, τα νεσεσέρ τους, τις τσάντες τους, το παγούρι τους, μέχρι και φούτερ έχουν! 

#αλλόκοτη_συγκατοίκηση 

#σπίτι_με_χαρακτήρα 

#αυγατίσαμε

Τριγυρνούσα άσκοπα...

...στο διαδίκτυο, χωρίς σκοπό και μη ξέροντας τι ψάχνω ή αν ψάχνω κάτι. 

Κάπου εκεί, ανάμεσα στην υπαρξιακή μου κόπωση και στην αδυναμία μου στα όμορφα και τα καλαίσθητα, εμφανίστηκαν οι αλλόκοτες. 

Νεροκολοκύθες μεταμορφωμένες σε αλλόκοτες. 

Με πουά. 

Με βλέμμα που λέει πολλά. 

Με άποψη. 

Δηλαδή, προφανώς και δεν υπήρχε περίπτωση να μην μπλέξω. 

Αρχικά εντόπισα μία ψηλομύτα, κόκκινη με άσπρα πουά, σνομπ και ελαφρώς μπλαζέ, δηλαδή πολύ φίλη μου. 

Και έστειλα μήνυμα στη δημιουργό της. Όχι του τύπου "Τιμούλα;", όχι αυτή τη μάστιγα. Είμαι μια αρτίστα, που ναι μεν μπορεί να βρίσκομαι σε ένα στάδιο παρακμής, αλλά όχι και σε πλήρη κατάρρευση. Έγραψα ένα κανονικό κείμενο. Με καλή πρόθεση. Με ερωτήσεις που αφορούσαν στις αλλόκοτες. Με συμπάθεια για τη δημιουργό κι ας μην την ήξερα. 

Η απάντηση ήρθε και ήταν αναπάντεχη: "Αρτίστα, θα ήθελα να σου χαρίσω μία, όμως, δυστυχώς, αυτή που διάλεξες δεν είναι διαθέσιμη. Σου στέλνω φωτογραφίες με όλες όσες υπάρχουν, για να διαλέξεις". Δεν πίστευα στα μάτια μου και στα υπέροχα ροζ αυτιά μου, διότι στο μεταξύ είχαμε τηλεφωνηθεί με την νεαρή μάγισσα που μεταμορφώνει με το μαγικό ραβδί της τις νεροκολοκύθες σε αλλόκοτες. 

Μου προσφέρθηκε από την καλλιτέχνιδα μία αλλόκοτη δώρο. Όχι γιατί της το ζήτησα, αλλά επειδή της άρεσε το πρώτο μήνυμα που της έστειλα. Ίσως γιατί διαισθάνθηκε ότι δεν έψαχνα απλώς για ένα ωραίο αντικείμενο, αλλά για έναν χαρακτήρα. 

Τελικά διάλεξα μια κίτρινη. 

Παχουλοκομψή.

Με μαύρα πουά. 

Είχε κάτι στο βλέμμα της, που με έκανε να θέλω να την υιοθετήσω και να μείνει μαζί μου για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Κάτι παιχνιδιάρικο, με μια υποψία περιπαικτικής διάθεσης! 

Και κουβαλά μαζί της κάτι από τη χαρά της δημιουργίας και της απρόσμενης γενναιοδωρίας. 

Της έχω δώσει ήδη το όνομά της. Την αποκαλώ "Αλλουέλα". 

Γιατί μοιάζει να είναι από αλλού φερμένη και είμαι σίγουρη ότι θα ταιριάξουμε. 

Τώρα περιμένω την Αλλουέλα να φτάσει σπίτι μου με κούριερ. 

Αν αυτό δεν είναι ένδειξη ότι κάτι έχει πάει πολύ σωστά, δεν ξέρω τι είναι. 

Και σε αυτό το σημείο αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο θα σε αφήσω, αλλά να είσαι standby διότι θα υπάρξει και sequel, όταν φτάσει στο σπίτι η Αλλουέλα. 

Meanwhile θα ήθελα να ευχαριστήσω τη δημιουργό γι’ αυτή την τόσο γενναιόδωρη χειρονομία της. 

Οι αλλόκοτες βρίσκονται στο allokotes.gr. 

Αλλά δεν είναι μόνες τους. Έχουν και τα αλλόκοτα προικιά τους, τα οποία υπάρχουν στο shop της ιστοσελίδας. 

Τις λαμπάδες τους, τις κούπες τους, τα t-sirt τους, τα νεσεσέρ τους, τις τσάντες τους, το παγούρι τους, μέχρι και φούτερ έχουν!

#αλλόκοτη_ομορφιά 

#δώρο_με_ψυχή 

#από_αλλού_φερμένη

Ξύπνησα σήμερα...

...με μια ανεξήγητα καλή διάθεση, λες και κάποιος μου έκανε update στον εγκέφαλο την ώρα που κοιμόμουν. Ένιωσα γεμάτη ενέργεια για αλλαγές, για ανανεώσεις, για νέα ξεκινήματα. 

Και μέσα στη φούρια μου, είπα το αδιανόητο: "Δεν καθαρίζω τη βιβλιοθήκη;". 

Εκείνη τη βιβλιοθήκη που την κοιτάω εδώ και πολύ καιρό με το ύφος "ναι καλά, άσε μας, θα σε καθαρίσω άλλη μέρα". 

Και πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι πρόκειται να κάνω, έχω αραδιάσει όλα τα βιβλία στο πάτωμα. Όλα όμως. 

Βιβλία για αυτοβελτίωση που απέτυχαν παταγωδώς να με βελτιώσουν, κάτι ποιητικές συλλογές που θυμίζουν παλιές κακές αποφάσεις, λογοτεχνικά σχεδόν από όλο τον πλανήτη, manual συσκευών που απεβίωσαν πριν δύο μετακομίσεις, ένα λεξικό που σίγουρα δεν έχω ανοίξει από τότε που ανακάλυψα το "ask Google" και ένα ημερολόγιο του 2011 που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι τότε είχα πιο οργανωμένη ζωή. Ή τουλάχιστον έλεγα περισσότερα ψέματα στον εαυτό μου. 

Με μια λέξη: Χαμός.

Κατάκοπη ούσα κάθομαι στη μέση του χαμού. Σκέφτομαι τις επιλογές ζωής μου και λέω: "Ας κάνω ένα iqos να ξαποστάσω και να πάρω δυνάμεις…". Γιατί προφανώς το iqos και η νικοτίνη είναι αυτά που θα με βοηθήσουν να αντιμετωπίσω μια κρίση που εγώ η ίδια προκάλεσα. Κάθομαι λοιπόν. Κάνω το iqos. 

Εισπνέω... 

Εκπνέω... 

Και με την εκπνοή φεύγει κι η τελευταία σταγόνα ενέργειας που είχα πάνω μου. Σαν να πάτησε κάποιος το κουμπί "τερματισμός λειτουργίας". 

Και εκεί ήταν η στιγμή που άρχισα να προσεύχομαι για ένα θαύμα. Όχι μεγάλο θαύμα. Ένα μικρό. Ένα πολύ μικρό, του τύπου να μαζευτούν μόνα τους τα βιβλία. 

Αλλά όχι. Τα βιβλία εκεί. Στο πάτωμα. Να με κοιτούν με την απόλυτη σιγουριά ότι δεν θα τα ξαναβάλω στη θέση τους ποτέ. 

Κι εγώ; Εγώ απλά κάθομαι συνεχίζοντας το iqos. 

Και τώρα; Θα τα μαζέψω; 

Φυσικά. Όταν ωριμάσω. 

Ή όταν τα πατήσω και πέσω. 

Ό,τι έρθει πρώτο! 

Εκτός κι αν τα συνηθίσω... 

Και η συνήθεια μια μορφή οργάνωσης είναι. Όχι; 

#οργανωμένο_χάος 

#αταξία_με_όραμα 

#αναβολή_με_βάθος

Ναι αγαπημένο ημερολόγιο...

...είναι γεγονός. Ο σκύλος σήκωσε τα μονίμως πεσμένα αυτιά του, τώρα στα στερνά, δηλαδή σε ηλικία 13 ετών και μερικών μηνών. Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς απολογία, χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Τώρα που κανείς δεν περίμενε τίποτα. 

Πράγμα που σημαίνει το εξής εξοργιστικό: "Ποτέ δεν είναι αργά για οτιδήποτε". 

Μήπως να σκεφτώ σοβαρά, τώρα στα στερνά κι εγώ, δηλαδή στα 65 και μερικών μηνών, το ενδεχόμενο να γραφτώ στη Νομική και να γίνω μία εξαίρετη δικηγόρος; 

Εννοείται με λιγότερη υπομονή από τον σκύλο. 

Αν σηκώνονται αυτιά στα στερνά, γιατί να μη σηκώνονται και καριέρες; Ό,τι άλλο είναι απλώς δικαιολογία. 

Ναι, εντάξει... Ας σοβαρευτώ τώρα και ας μη μου το παίζω κι ανατρεπτική. 

Ο σκύλος σήκωσε αυτιά. Εγώ σήκωσα μια ιδέα. Μέχρι εκεί. Μετά, στον καναπέ. 

Και, μεταξύ μας, πολύ σωστά. Γιατί η Νομική θέλει διαβάσματα και πειθαρχία. Ενώ εγώ είμαι του τύπου "ναι το σκέφτηκα, αλλά βαριέμαι". Ανώτερη πνευματική βαθμίδα η σκέψη. Σχεδόν διαλογισμός. Δεν το συζητώ... 

Οπότε κρατάω το ηθικό δίδαγμα, πετάω την προσπάθεια και συνεχίζω τη ζωή μου όπως αρμόζει: με λίγη αμπελοφιλοσοφία, σκυλιά που κάνουν ανατροπές στα γεράματα και σχέδια που γεννιούνται μόνο για να πεθάνουν ησύχως στον καναπέ. 

Και μπράβο μου που δεν πάω Νομική. Θα είχα νεύρα! 

Κατά τα άλλα, όλα καλά. 

#υπαρξιακή_αγωνία_στον_καναπέ 

#υστεροφημία_σε_εξέλιξη 

#καθυστερημένες_αποκαλύψεις

Έχω κάποια θέματα...

...μαζί σου αυτές τις ημέρες αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο. Κάθε τρεις και λίγο επαναλαμβάνεις: "Nα στολίσουμε και έρχονται Χριστούγεννα κι εμείς δεν έχουμε στολίσει και δεν φτάνει που δεν θα φάμε μελομακάρονα και κουραμπιέδες, ούτε καν μια δίπλα, έτσι για το καλό και τι γιορτές θα είναι αυτές χωρίς γλυκά και τέλος πάντων κάνε κάτι, βάλε ένα ελατάκι, μια μπαλίτσα σε ένα κλαδάκι, δυο τρία λαμπιόνια, έστω ένα αστεράκι βρε αδερφέ, γιατί τα νεύρα μου κρόσσια λέμε…". 

Εγώ ουδεμία όρεξη έχω για στολισμούς και τα τοιαύτα. 

Από την άλλη, ένα σε έχω και χατίρι δεν μπορώ να σου χαλάσω. 

Οπότε ας σου βάλω κάτι από τα παλιά, από τότε που τα πράγματα ήταν αλλιώς και κυκλοφορούσα σχεδόν καθημερινά στο Instagram (γιατί τώρα το έχω βαρεθεί κι αυτό). 

Μια φωτογραφία από τις 23 Δεκεμβρίου 2022, με όλα όσα ζήτησες αγαπητό (λέμε τώρα...) προσωπικό ημερολόγιο.

Μια φωτογραφία που μου έκανε την τιμή 

η κοινότητα ISO 100 Community και την επέλεξε ως ξεχωριστή! 

Και της έβαλε και έναν σκούφο του Santa του Claus!

Και έγραψε στα σχόλια και το σχετικό Congratulations! 

Είχα πάρει χαρά μεγάλη εκείνη την ημέρα! 

Ενθυμούμενη λοιπόν αυτή τη χαρά, σου αφήνω εδώ τη συγκεκριμένη φωτογραφία, για να χαρείς κι εσύ. 

Μη μου προσάπτεις κιόλας ότι σε άφησα εντελώς αστόλιστο… 

Φυσικά, με την αναποδιά που σε δέρνει αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο, είμαι σίγουρη πως θα αρχίσεις γκρινιάζεις για το ασπρόμαυρο του στολισμού και θα μουρμουρίζεις: "Πού είναι τα χρώματα και τι Χριστούγεννα είναι αυτά, χωρίς λίγο πράσινο, χωρίς λίγο κόκκινο, χωρίς έστω λίγη χρυσόσκονη" και άλλα τέτοια, αλλά βολέψου τώρα με ό,τι έχουμε!

ΥΓ.

#οι_φωτογραφίες_μου 

#the_real_ancient_memes

#merry_christmas

Άσμα...

...διδακτικόν, μόνο που τελευταίως, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, κωφεύω στις διδαχές. 

Πλην όμως, το αφήνω εδώ, γιατί ποτέ δεν ξέρει κανείς!

"Θα περάσουνε οι μέρες θα 'ρθουν οι επόμενες 

κι όταν φύγουνε κι εκείνες θα τις ψάχνεις στις βιτρίνες 

θα περάσουνε οι μέρες όπως πέρασαν κι αυτές 

και δε θα 'χεις σεργιανίσει απ' το χάραμα ως τη Δύση. 

Θα κυλήσουνε τα χρόνια και θα κλαις από ντροπή 

που ξημέρωνε πιο πέρα κι ίδια ζούσες κάθε μέρα 

θα κυλήσουνε τα χρόνια και θε να 'ρθει μια στιγμή 

να μιλάς φορώντας μαύρα με κορνίζες και με κάδρα. 

Η ζωή δεν περιμένει, μόνο τρέχει αλαφιασμένη 

έλα φόρεσε τα ρούχα της γιορτής 

δες τη φλέβα μου πώς παίζει από κάτω απ' το τραπέζι 

άκουσε την μια στιγμούλα να χαρείς. 

Θα περάσουνε οι νύχτες και να μου το θυμηθείς 

γέλιο δε θα σου 'χει μείνει στου φευγιού σου το καμίνι 

θα περάσουνε οι νύχτες και μια νύχτα θα το δεις 

δάκρυ πια δε θα 'χεις άλλο για τον πόνο το μεγάλο. 

Θα διαβούνε κι οι αιώνες στα σκοτάδια θα χαθείς 

ίδιος θα 'σαι με το χώμα, η ψυχή θα βρει άλλο σώμα 

θα κοιτάζεις από πάνω με τον κόσμο θα απορείς 

που να πει δίστασε πάλι την κουβέντα τη μεγάλη. 

Η ζωή δεν περιμένει, μόνο τρέχει αλαφιασμένη 

έλα, φόρεσε τα ρούχα της γιορτής 

δες τη φλέβα μου πώς παίζει από κάτω απ' το τραπέζι 

άκουσε την μια στιγμούλα να χαρείς."

 

I'm blue ue ue ue ue doo be doo be doo be doo...

...ή αλλιώς, άσμα για να καλοπιάσω τον Οκτώβριο.

   

#οκτώβρη_και_δεν_έσπειρες_σιτάρι_λίγο_θα_'χεις 

#οκτώβρης_βροχερός_ο_χρόνος_καρπερός 

#pour_passer_le_temps

Τώρα τελευταία...

...οι μέρες μου περνούν όμορφα, ήσυχα, απλά, χαριτωμένα και χωρίς πολλά απρόοπτα. 

Μόλις είχα συνέλθει από το ταρακούνημα του σεισμού, έσκασαν κάτι ηλίθια κρατικοκτηματολογικοεφοριακά γραφειοκρατικά, που θα τραβήξουν σε βάθος χρόνου και που με άγχωσαν, αλλά πιστεύω να μην επηρεάσουν την υγεία μου, ψυχική και σωματική (εδώ γελάει και το πληκτρολόγιο). 

Εν τω μεταξύ μου έσπασαν δύο δόντια, οριζοντίως των ούλων, πράγμα που σημαίνει ότι οσονούπω ξεκινάω πάρε-δώσε με την οδοντίατρο, αλλά εντάξει, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. 

Κατόπιν παρουσιάστηκαν τρεις δοθιήνες στον χειρουργημένο-ακτινοβολημένο μαστό (δηλαδή σε όσο έχει απομείνει από δαύτον) και κατόπιν συστάσεως του χειρουργού μαστολόγου, πήγα στο γνωστό ευάερο και ευήλιο νοσοκομείο που γιατροπορεύομαι παιδιόθεν, για να αφαιρέσει τις φωλίτσες τους. 

Πέρασα πάρα πολύ ωραία κατά τη διάρκεια της μικροεπέμβασης. 

Ο γιατρός έκοψε με το νυστέρι, αφαίρεσε κάτι που δεν έβλεπα, έσκαψε με ένα εργαλείο, μετά έκαψε με ένα άλλο, μετά έραψε τη μια τομή σταυροβελονιά, τη δεύτερη κομπλέν και την τρίτη ψαροκόκαλο. 

Όσο έκανε αυτές τις δουλειές, ακούγαμε Rebel 105.2 που παίζει κλασσικό Rock και τραγουδούσαμε αμφότεροι. 

Έφυγα γεμάτη ράμματα, αλλά σε μεγάλα κέφια. 

Πονάω ακόμα, καθώς τα ακτινοβολημένα την καθυστερούν την επούλωση και περιμένω να περάσει το εικοσαήμερο, να πάω να μου κόψει τα ράμματα. Η βιοψία θα βγει στις αρχές του Οκτωβρίου, αλλά δεν ανησυχώ γι αυτήν. 

Τι άλλο; 

Α ναι… 

Προχθές είδα δύο μιμίδια που με έκαναν και γέλασα. 

Αυτό… 

και αυτό.

 

Επίσης είδα και δύο τσαλαπετεινούς νοτίων προαστίων και αυτοί πόζαραν για να τους φωτογραφίσω.

 

Αλλά το πιο σημαντικό από όλα τα παραπάνω είναι ότι έφτασα και πέρασα την πίστα 17.000 στο Candy Crush! 

Έτσι όμορφα, ήσυχα, απλά, χαριτωμένα και χωρίς πολλά απρόοπτα, κύλησαν οι τελευταίες μέρες...

#έχω_ράμματα_για_τη_γούνα_σου

#τα_πρόσφατα_νέα_του_σεπτέμβρη

#όλα_καλά_όλα_ανθηρά

Από...

...extreme sports σήμερα, κατάφερα και ρύθμισα την ώρα στο ρολόι του αυτοκινήτου (στην καλοκαιρινή ώρα), μετά από έναν τιτανοτεράστιο αγώνα με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα, συμβουλευόμενη ένα ξεχασμένο στο ντουλαπάκι εγχειρίδιο χρήσης (manual στην καθομιλουμένη), το οποίο να σημειωθεί ότι είναι σε μια γλώσσα που μάλλον δεν υφίσταται πλέον. 

Vivere pericolosamente! 

Τώρα θα μου πεις ότι όπου να 'ναι, νομίζω προς το τέλος Οκτωβρίου, η ώρα θα αλλάξει και πάλι, αλλά τέλος πάντων...

#το_επίτευγμα_της_ημέρας

#δουλειά_δεν_ είχαμε_δουλειά_βρήκαμε

#όσα_φέρνει_η_ώρα_δεν_τα_φέρνει_ο_χρόνος_όλος

Μισό λεπτό...

...να πάρω το γαμόχαπο (συγγνώμη, τον αναστολέα αρωματάσης ήθελα να γράψω) και να σου πω τα νέα. 

Σε λίγο, αγαπητό μου ημερολόγιο, θα ψήσω ένα μεγάλο μπιφτέκι και θα το συνοδεύσω με μια χρωματιστή σαλάτα. Το μπιφτέκι είναι μονόδρομος για το σημερινό γεύμα. 

Γιατί; θα με ρωτήσεις. Και θα σου απαντήσω: 

Χθες τη νύχτα έγινε σεισμός. Δυνατός. Ρίχτερ 5,2 σου λέει... 

Το σπίτι πήγαινε πέρα-δώθε για πολλά δευτερόλεπτα ή, τουλάχιστον, έτσι μου φάνηκε εμένα. 

Ήταν λες και πέρναγα από Κάβο Ντόρο, πηγαίνοντας Μυτιλήνη με τον Θεόφιλο της ΑΝΕΛ. 

Τρόμαξα όσο δεν φαντάζεσαι. 

Πήρα τον σκύλο αγκαλιά, ο οποίος σκύλος είναι κάπως ηλίθιος και δεν καταλαβαίνει από σεισμούς, μπήκαμε στη ντουλάπα, ανάμεσα στα κρεμασμένα ρούχα και περίμενα να σταματήσει το κούνημα. Μόλις ησύχασαν τα πράγματα, βγήκα από τη ντουλάπα, άφησα τον σκύλο στο κρεβάτι μου, και πήγα στην κουζίνα να πιώ λίγο νερό. 

Εν τω μεταξύ νύσταζα πολύ και ήθελα να κοιμηθώ. Αλλά φοβόμουν μήπως κάνει μεγαλύτερο σεισμό και μήπως πέσει το σπίτι. Και αμέσως αναρωτήθηκα αν πέσει το σπίτι και με καταπλακώσουν τα μπάζα, πώς θα με βρουν οι διασώστες, σε περίπτωση που δεν τα έχω τινάξει από τον τρόμο; 

Οπότε έβγαλα ένα μεγάλο μπιφτέκι από την κατάψυξη, το έβαλα σε ένα πιάτο, το τοποθέτησα στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι, ούτως ώστε να μυρίσουν το μπιφτέκι τα σκυλιά, που είθισται να έχουν μαζί τους οι διασώστες και έτσι να με βρουν μέσα στα μπάζα και να με σώσουν. 

Το μεγάλο μπιφτέκι, κατά τη διάρκεια της νύχτας ξεπάγωσε, οπότε, ναι, είναι μονόδρομος το σημερινό μενού. 

ΥΓ. Να σημειωθεί ότι φόρεσα και την καλή μου νυχτικιά, αυτή την άσπρη με τα κίτρινα πουά και τα παπάκια, μην είμαι και σαν λέτσος όταν με βρούνε. Άλλωστε, ξέρεις εσύ, για ένα στυλ ζούμε!

#shake_shake_shake_shake_shake_it_mi_amor

#μετασεισμικό_ποστ

#παπάκι_πάει_στην_ποταμιά

Τα μεγάλα...

...καλοκαίρια σαλπάρισαν σήμερα με ένα ελαφρύ δροσερό αεράκι που έρχεται από το 1964. 

Επιτέλους! 

Βέβαια ξέρω μερικούς που κλαίνε με μαύρο δάκρυ που έρχεται το φθινόπωρο. 

Εγώ; Χορεύω. 

Το "Summer is Over" από την Dusty Springfield είναι ο προσωπικός μου ύμνος. 

Γιατί, αγαπητό μου ημερολόγιο, ας είμαστε ρεαλιστές, ποιος λογικός άνθρωπος αντέχει τόσους μήνες με τους καύσωνες, τις σαγιονάρες, τις εσπαντρίγιες, το ice tea, αυτή την ύβρη των αναψυκτικών, να ρέει άφθονο και τα κουνούπια; 

Το καλοκαίρι είναι σαν ένας αποτυχημένος έρωτας. Στην αρχή σε παρασύρει με τα ωραία του, αλλά στο τέλος σε αφήνει με μαύρισμα που ξεφλουδίζει και με έναν τεράστιο, λόγω του κλιματιστικού, λογαριασμό του ρεύματος να περιμένει να τον πληρώσεις.

 

Τώρα πια, εσύ κι εγώ αγαπημένο μου ημερολόγιο, μπορούμε να επιστρέψουμε στη δική μας, κανονική ζωή. 

Με τον γκρίζο ουρανό, τις ταινίες με υπότιτλους, τα πουλόβερ, και τον ζεστό μας καφέ στον καναπέ, μέσα στο σπίτι μας. 

Ναι, μέσα στο σπίτι, γιατί στην τελική, η αλήθεια που βρίσκεται εκεί έξω, δεν είναι καθόλου ηλιόλουστη.

 

#φθινοπωρινά_σουξέ
#συλλογισμοί_της_δευτέρας

#καλοπιάνοντας_τον_σεπτέμβριο

Όλο...

... και κάποιος πεθαίνει, όλο και κάποιος ανασταίνεται (εδώ) και κάπως έτσι κυλάει η ζωή μας ανέμελα κι ευχάριστα.