Ο κόσμος...

...είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε, αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία δεν είναι πάντα και τόσο διασκεδαστική, αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης κάπου-κάπου. 

Lawrence Ferlinghetti ©

Dorothea Lange 

Migrant Mother (1936)

Όλη...

...τη χρονιά αλήτες

και τον Μάη δροσουλίτες.

#δεν_είναι_αργία_είναι_απεργία

#ολιστική_οπτική

#όλα_καλά_όλα_ανθηρά

Μιμίδια...

...και ξερό ψωμί.

#memes_vol_5

#pour_passer_le_temps

#μεταγευματικές_ανησυχίες

Όπως...

...λέει ο ποιητής: 

"Τίποτα στα χεράκια μου μάνα μου δε φτουράει 

έρωτες, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά".  

Εκτός από τα προαναφερθέντα, στα δικά μου χεράκια δεν φτουράνε ούτε λουλούδια. Μόνο κάτι κάκτοι. 

Σκληροί, αγκαθωτοί, με λίγες έως καθόλου απαιτήσεις. 

Τους ξεχνάς σε μια γωνία κι εκείνοι δεν παρεξηγούνται, συνεχίζουν να υπάρχουν ατάραχοι. 

Και αν τύχει και ανθίσουν, τα σπάνια άνθη τους κρατάνε μία ημέρα. 

Κι αυτό, αν είμαι τυχερή και πέσω στον κατάλληλο κάκτο. 

Παρ' όλα ταύτα, στα δικά μου τα χεράκια διάλεξε να απλώσει κλώνους και άνθη το πιο απαιτητικό λουλούδι.

Η ορχιδέα.

Μάλλον, κοιτάζοντας γύρω της την ξεραΐλα και τα κακτοειδή, θα σκέφτηκε "Θα ανθίσω κι ας μου βγει και σε κακό". 

Εντελώς μεταξύ μας, δεν ξέρω αν άνθισε από πείσμα ή επειδή δεν κατάλαβε πού μπλέκει... 

Πάντως άνθισε. 

#ορχιδέα_σε_ξεραΐλα 

#botanical_ irony 

#φυτικό_θαύμα_με_επιφυλάξεις

Εύλογη...

...μεταπασχαλινή απορία. 

#οι_αλήθειες_της_λαμπρής

#πασχαλινές_αμαρτίες

#μηδέν_ενοχές

Αυτές...

...τις άγιες μέρες, άλλοι περιμένουν ένα θαύμα κι άλλοι τον νεωκόρο. 

Καλή Ανάσταση, αδέρφια!

#ενοριακές_ιστορίες 

#άγιο_φως_και_κουτσομπολιό 

#ανάσταση_με_υπονοούμενο

Ημερολόγιο: Αρτίστα...

...θέλω να συζητήσουμε κάτι σοβαρό. 

Αρτίστα: Αν πρόκειται για δράματα, άστο. Δεν έχω διάθεση. 

Ημερολόγιο: Όχι, όχι δράματα. Έχω ένα αίτημα. Θέλω να με στολίσεις πασχαλινά. 

Αρτίστα: Σε ποια ακριβώς φάση της ζωής μου; 

Ημερολόγιο: Βάλε λίγα πράγματα. Ένα κόκκινο αυγό. Ένα λουλουδάκι. Ένα κουνελάκι. Κάτι... 

Αρτίστα: Το πολύ-πολύ να σου αφήσω εδώ ένα πασχαλινό κουλουράκι. 

Ημερολόγιο: Μα όλοι στολίζουν αυτές τις μέρες. 

Αρτίστα: Εμείς δεν είμαστε "όλοι". 

Σκύλος: Αν είναι για κουλουράκι, ενδιαφέρομαι.  

Ημερολόγιο: Βλέπεις; Ο σκύλος στηρίζει την ιδέα. 

Αρτίστα: Ο σκύλος στηρίζει οτιδήποτε τρώγεται. 

Αλλουέλα: Η πασχαλινή αισθητική είναι συχνά υπερβολική. Και η υπερβολή είναι ο εχθρός της κομψότητας. 

Αρτίστα: Μπράβο Αλλουέλα! 

Ημερολόγιο: Δηλαδή δεν θα υπάρξει καθόλου πασχαλινός στολισμός; 

Αρτίστα: Όχι. 

Αλλουέλα: Συμφωνώ. 

Αρτίστα: Ευχαριστώ, Αλλουέλα. 

Σκύλος: Εγώ πότε τρώω; 

Ημερολόγιο: Αρτίστα, εδώ πέρα μέσα δεν υπάρχει καθόλου εορταστικό πνεύμα. 

Αρτίστα: Έχει ηρεμία. Μη ζητάς και θαύματα... 

Σκύλος: Αν πέσει τίποτα στο πάτωμα, ειδοποιήστε με. 

Αρτίστα: Πάντως ημερολόγιο, επειδή σε λυπάμαι, μέρες που είναι, θα σου βάλω ένα video να έχεις να ασχολείσαι.

   

Ημερολόγιο: Μα αυτό δεν είναι στολισμός. 

Αρτίστα: Είναι όμως στάση ζωής. 

Αλλουέλα: Πολύ σωστά. 

Σκύλος: Εγώ πάντως, θα συνεχίσω να ελπίζω για ένα πασχαλινό κουλουράκι... 

#πασχαλινές_διαπραγματεύσεις 

#ημερολόγιο_σε_κρίση 

#συγκάτοικοι_με_άποψη

Τα γεγονότα...

...που ακολουθούν έλαβαν χώρα στις 30 Μαρτίου του τρέχοντος έτους. 

Φυσικά το voucher της μεταφορικής που θα μου έφερνε την Αλλουέλα μού είχε σταλεί σε φωτογραφία από τις 27 Μαρτίου. 

Περίμενα στωικά και πηγαινοερχόμουν στο σπίτι με ανυπομονησία. Κάθε λίγο κοίταζα τη φωτογραφία, λες και αυτό θα έκανε την αλλόκοτη παχουλοκομψή μου να φτάσει πιο γρήγορα. 

Ο σκύλος είχε ενημερωθεί πριν δύο ημέρες για την άφιξη της νέας συγκατοίκου μας. 

Στην αρχή πήρε ένα ξινισμένο ύφος και ρωτούσε: "Και ποια είναι τώρα αυτή και τι ακριβώς θα έρθει να κάνει και ποία η θέσις μου;". 

Του είπα ότι πρόκειται για μία αλλόκοτα που θα κάνει αισθητική αναβάθμιση στο σπίτι και του εξήγησα ότι ο ίδιος δεν θα χάσει κανένα από τα προνόμια που έχει κατακτήσει. 

Έδειξε να είναι σύμφωνος με την καινούργια συνθήκη, αλλά, όσο εγώ αγωνιούσα για την άφιξη της Αλλουέλας, εκείνος με κοίταζε με ύφος "Άλλη δεν περιμένει αλλόκοτα, μόνο η αρτίστα την Αλλουέλα", κουνώντας σχεδόν απαξιωτικά το κεφάλι του. 

Τελικά, την τρίτη μέρα κατά τας γραφάς, επιτέλους χτύπησε το κουδούνι. 

Τρέχουμε αμφότεροι (σκύλος και αρτίστα) στην πόρτα, την ανοίγω και εμφανίστηκε ένας νεαρός, που ήταν ψηλός, ήταν ευγενικός, είχε τις χάρες όλες. 

Κρατούσε το κουτί με το πολύτιμο δώρο! 

Μου το έδωσε, το πήρα ευλαβικά κι ευθύς αμέσως το ακούμπησα στο τραπέζι.

 

Με προσοχή μεγάλη το άνοιξα και την είδα ξαπλωμένη αναπαυτικά σε άχυρα σαν μεταξωτά.

 

Την ανασήκωσα λίγο, για να περιεργαστεί τον χώρο. 

Της άρεσε και μου ζήτησε να την ξεναγήσω στο σπίτι, για να βρει τη θέση της. Σε χρόνο dt επέλεξε να κατοικήσει στο σημείο που είχα διαλέξει κι εγώ για εκείνη.

 

Εκεί μπορεί να χαίρεται το φως της ημέρας, 

το μούχρωμα (Jesus, τι λέξη κι αυτή…), 

αλλά και της νύχτας, όταν της ανάβω το μικρό φωτιστικό. 

Το έπιπλο που διάλεξε η αλλόκοτά μου, για να εγκατασταθεί, είναι μία κλασική ημικυκλική κονσόλα εισόδου, σε Style Anglais και πιο συγκεκριμένα της περιόδου Queen Anne, από μασίφ ξύλο καρυδιάς, σε απλή γραμμή, που είναι σήμα κατατεθέν της αγγλικής επιπλοποιίας του 18^ου αιώνα, με μαρκετερί, πολύ κομψό, που αναδεικνύει τις όμορφες καμπύλες της. Θέλησε αυτό το έπιπλο, για να μπορεί να με καλωσορίζει κάθε φορά που θα επιστρέφω σπίτι. 

Τώρα που πληκτρολογώ όλα αυτά, η Αλλουέλα κοιμάται ήσυχη, ο σκύλος κοιμάται ροχαλίζοντας κι εγώ είμαι ευτυχής, που αυγατίσαμε οι συγκάτοικοι στο πατρικό μου σπίτι. 

Να σημειωθεί ότι για να αποφευχθούν τυχόν εντάσεις στο νοικοκυριό, έχω ήδη θεσπίσει, από το απόγευμα, τους κάτωθι κανόνες:  

α). Ο σκύλος διατηρεί τα δικαιώματα του παλαιότερου συγκάτοικου. 

β). Η Αλλουέλα έχει δικαίωμα σχολιασμού, διαλόγου και μονολόγων. 

γ). Το παρόν ημερολόγιο παραμένει ο επίσημος τόπος καταγραφής της τρέλας. 

δ). Η γράφουσα φέρει την πλήρη ευθύνη για την κλιμάκωση των διαλόγων. 

Σε αυτό το σημείο, θέλω να ευχαριστήσω θερμά, για ακόμα μία φορά, την δημιουργό της κίτρινης παχουλοκομψής αλλόκοτας, για αυτό το πολύτιμο δώρο που μου προσέφερε! 

I❤️Φ.Μ. 

Οι αλλόκοτες βρίσκονται στο allokotes.gr. Αλλά δεν είναι μόνες τους. Έχουν και τα αλλόκοτα προικιά τους, τα οποία υπάρχουν στο shop της ιστοσελίδας. Τις λαμπάδες τους, τις κούπες τους, τα t-sirt τους, τα νεσεσέρ τους, τις τσάντες τους, το παγούρι τους, μέχρι και φούτερ έχουν! 

#αλλόκοτη_συγκατοίκηση 

#σπίτι_με_χαρακτήρα 

#αυγατίσαμε

En avril...

...ne te découvre pas d'un fil.

Κράτα τη ζακέτα, κράτα και τα μάτια μισόκλειστα. 

Ο Απρίλης χαμογελάει, αλλά ποτέ δεν ξέρεις γιατί. 

#καλό_μήνα_(λέμε_τώρα...)

#γαλλική_σοφία 

#à_bientôt

Τριγυρνούσα άσκοπα...

...στο διαδίκτυο, χωρίς σκοπό και μη ξέροντας τι ψάχνω ή αν ψάχνω κάτι. 

Κάπου εκεί, ανάμεσα στην υπαρξιακή μου κόπωση και στην αδυναμία μου στα όμορφα και τα καλαίσθητα, εμφανίστηκαν οι αλλόκοτες. 

Νεροκολοκύθες μεταμορφωμένες σε αλλόκοτες. 

Με πουά. 

Με βλέμμα που λέει πολλά. 

Με άποψη. 

Δηλαδή, προφανώς και δεν υπήρχε περίπτωση να μην μπλέξω. 

Αρχικά εντόπισα μία ψηλομύτα, κόκκινη με άσπρα πουά, σνομπ και ελαφρώς μπλαζέ, δηλαδή πολύ φίλη μου. 

Και έστειλα μήνυμα στη δημιουργό της. Όχι του τύπου "Τιμούλα;", όχι αυτή τη μάστιγα. Είμαι μια αρτίστα, που ναι μεν μπορεί να βρίσκομαι σε ένα στάδιο παρακμής, αλλά όχι και σε πλήρη κατάρρευση. Έγραψα ένα κανονικό κείμενο. Με καλή πρόθεση. Με ερωτήσεις που αφορούσαν στις αλλόκοτες. Με συμπάθεια για τη δημιουργό κι ας μην την ήξερα. 

Η απάντηση ήρθε και ήταν αναπάντεχη: "Αρτίστα, θα ήθελα να σου χαρίσω μία, όμως, δυστυχώς, αυτή που διάλεξες δεν είναι διαθέσιμη. Σου στέλνω φωτογραφίες με όλες όσες υπάρχουν, για να διαλέξεις". Δεν πίστευα στα μάτια μου και στα υπέροχα ροζ αυτιά μου, διότι στο μεταξύ είχαμε τηλεφωνηθεί με την νεαρή μάγισσα που μεταμορφώνει με το μαγικό ραβδί της τις νεροκολοκύθες σε αλλόκοτες. 

Μου προσφέρθηκε από την καλλιτέχνιδα μία αλλόκοτη δώρο. Όχι γιατί της το ζήτησα, αλλά επειδή της άρεσε το πρώτο μήνυμα που της έστειλα. Ίσως γιατί διαισθάνθηκε ότι δεν έψαχνα απλώς για ένα ωραίο αντικείμενο, αλλά για έναν χαρακτήρα. 

Τελικά διάλεξα μια κίτρινη. 

Παχουλοκομψή.

Με μαύρα πουά. 

Είχε κάτι στο βλέμμα της, που με έκανε να θέλω να την υιοθετήσω και να μείνει μαζί μου για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Κάτι παιχνιδιάρικο, με μια υποψία περιπαικτικής διάθεσης! 

Και κουβαλά μαζί της κάτι από τη χαρά της δημιουργίας και της απρόσμενης γενναιοδωρίας. 

Της έχω δώσει ήδη το όνομά της. Την αποκαλώ "Αλλουέλα". 

Γιατί μοιάζει να είναι από αλλού φερμένη και είμαι σίγουρη ότι θα ταιριάξουμε. 

Τώρα περιμένω την Αλλουέλα να φτάσει σπίτι μου με κούριερ. 

Αν αυτό δεν είναι ένδειξη ότι κάτι έχει πάει πολύ σωστά, δεν ξέρω τι είναι. 

Και σε αυτό το σημείο αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο θα σε αφήσω, αλλά να είσαι standby διότι θα υπάρξει και sequel, όταν φτάσει στο σπίτι η Αλλουέλα. 

Meanwhile θα ήθελα να ευχαριστήσω τη δημιουργό γι’ αυτή την τόσο γενναιόδωρη χειρονομία της. 

Οι αλλόκοτες βρίσκονται στο allokotes.gr. 

Αλλά δεν είναι μόνες τους. Έχουν και τα αλλόκοτα προικιά τους, τα οποία υπάρχουν στο shop της ιστοσελίδας. 

Τις λαμπάδες τους, τις κούπες τους, τα t-sirt τους, τα νεσεσέρ τους, τις τσάντες τους, το παγούρι τους, μέχρι και φούτερ έχουν!

#αλλόκοτη_ομορφιά 

#δώρο_με_ψυχή 

#από_αλλού_φερμένη

Λόγω...

...της ημέρας.

   

Γιατί, όπως λέει και η αγαπημένη μου μεταποιήτρια Calypso Larah: 

"Ο Βαγγέλης είναι οικουμενικός πόνος. 

Όλες έχουμε πονέσει από έναν Βαγγέλη. 

Όλες τον είχαμε αγαπήσει, αλλά αποδείχτηκε πολύ παλιοκόριτσο".

ΥΓ. Η σκηνή που έχει μεταποιηθεί, είναι από την κλασική ταινία του 1954 "Johnny Guitar", ένα εμβληματικό western σε σκηνοθεσία του Nicholas Ray. 

Είναι η στιγμή της ταινίας, που καταλαβαίνεις ότι σε αυτό το έργο, οι άντρες κρατάνε τα όπλα, αλλά οι γυναίκες κρατάνε το παιχνίδι. 

Και το παίζουν μέχρι τέλους. 

Δηλαδή western, αλλά με νεύρα, βλέμματα και καταπιεσμένο μίσος μέσα σε φόρεμα. 

Αυτή η σκηνή είναι όλο το ζουμί της ταινίας: Η Vienna (Joan Crawford) στέκεται όρθια, ακίνητη, με εκείνο το ύφος "δεν θα κάνω πίσω ούτε αν καεί ολόκληρος ο κόσμος", ενώ ο Johnny Guitar (Sterling Hayden) κάθεται. 

Και μόνο αυτό λέει πολλά. 

Εντάξει, μετά σηκώνεται, αλλά και πάλι…

#johnny_guitar

#joan_crawford_sterling_hayden

#a_g_v

Πήγα...

...έκανα την επέμβαση που φέρει την ονομασία Cryoablation βλάβης αρ. νεφρού υπό CT καθοδήγηση, άντεξα πόνο επιπέδου "ας δοκιμάσουμε τα όρια της ανθρώπινης υπομονής" και τώρα πρέπει να ενημερώσω το αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο. Δεν υπάρχει σωτηρία. Ξεκινάω. 

Αρτίστα: Ημερολόγιο, τελικά πήγα. 

Ημερολόγιο: Και; 

Αρτίστα: Η κύστη καταστράφηκε ολοσχερώς. Έγινε κανονική κατεδάφιση, όχι αστεία. 

Ημερολόγιο: Ωραία. Πώς ήταν; 

Αρτίστα: Εξαιρετικά ενδιαφέρον. Και εξαιρετικά επώδυνο. Δηλαδή, αν η εμπειρία ήταν ταινία, θα είχε και ντοκιμαντέρ και θρίλερ μαζί. 

Ημερολόγιο: Πόσο επώδυνο; 

Αρτίστα: Ας πούμε ότι το σώμα μου έστελνε σήματα τύπου "σταμάτα τώρα, δεν αντέχω άλλο" και εγώ του απαντούσα "δεν γίνεται να σταματήσω, έχουμε πρόγραμμα". Δύο ώρες μπρούμυτα στο μηχάνημα. Δύο. Ώρες. Και επειδή είμαι μια καθώς πρέπει αρτίστα, δεν έβγαλα ούτε κιχ. Ναι, μην το ψάχνεις... Κοινωνική κατασκευή. 

Ημερολόγιο: Και μετά; 

Αρτίστα: Μετά με τοποθέτησαν ανάσκελα σε κρεβάτι για έξι ώρες. Ακίνητη. Χωρίς νερό. Σαν να με έβαλαν σε project "γίνε άγαλμα ή αλλιώς αιμορραγία". 

Ημερολόγιο: Ακούγεται ευχάριστο (μουάχαχαχα). 

Αρτίστα: Μην με κοροϊδεύεις, γιατί πατάω διαγραφή ιστολογίου και σε κάνω παρελθόν. 

Ημερολόγιο: Συγγνώμη, δεν ήθελα… Για πες για την ακινησία… 

Αρτίστα: Ήταν στρατηγική. Ακινησία = Απουσία εσωτερικής αιμορραγίας. Το εκτίμησα. Μετά. 

Ημερολόγιο: Τουλάχιστον σε άφησαν να κινηθείς κάποια στιγμή; 

Αρτίστα: Μετά το εξάωρο σηκώθηκα. Πήγα για τσιγάρο. Ιqos, για να μη λέμε ότι δεν εκσυγχρονίστηκα. Ήταν ίσως η πιο επάξια κερδισμένη ρουφηξιά της ζωής μου. Ναι, δεν ήταν απλώς ρουφηξιά. Ήταν μετάλλιο. 

Ημερολόγιο: Και φαγητό; 

Αρτίστα: Νερόβραστο φιδέ. Ανάλατο. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι η κύστη δεν ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα της ζωής μου. 

Ημερολόγιο: Πόνος μετά; 

Αρτίστα: Κάθε 6 ώρες ενδοφλέβια παυσίπονα. 

Το σώμα σε φάση "ευχαριστώ, συνεχίστε". 

Το προσωπικό σε φάση "σας παρακολουθούμε". 

Το μυαλό μου σε φάση "πότε θα πάω σπίτι μου;". 

Ημερολόγιο: Και τελικά; 

Αρτίστα: Την επόμενη μέρα, στις 06:30 ήρθε ο επεμβατικός ακτινολόγος, μου έδωσε τα χαρτιά και πήρα εξιτήριο. Σαν να τελείωσε ένα πολύ περίεργο escape room. 

Ημερολόγιο: Πρωί-πρωί σε διώξανε, αλλά και πόσο να σε αντέξουνε; Και μετά; 

Αρτίστα: Σπίτι. Με λίγες κρυάδες και δέκατα, έτσι για το εφέ. Αλλά σήμερα είμαι καλύτερα. Γι' αυτό σου κάνω και το content. 

Ημερολόγιο: Και τι είναι αυτό το content, γιατί βαριέμαι να ψάχνω τη μετάφραση; 

Αρτίστα: Αχ, ναι. Η ιερή λέξη του internet. Content σημαίνει "περιεχόμενο". Δηλαδή ό,τι δημιουργείς και ανεβάζεις στο δίκτυο, κείμενα, βίντεο, φωτογραφίες, posts γενικά. Με λίγα λόγια: Ο άλλος πάει στο νοσοκομείο και λέει "πω πω τι πέρασα ο δύσμοιρος", εγώ πάω και λέω "κάτσε να το γράψω κιόλας για να γελάσουμε". Και κάπου εκεί γεννιέται το content. 

Ημερολόγιο: Δεν ξέρω αν πρέπει να σε θαυμάσω ή να ανησυχήσω λίγο. 

Αρτίστα: Και τα δύο. 

Ημερολόγιο: Σωστά. Λίγο θαυμασμός γιατί πήγες, το άντεξες και βγήκες όρθια. Λίγη ανησυχία γιατί το έκανες και υλικό για blog με νερόβραστο, ανάλατο φιδέ. 

Αρτίστα: Μάλιστα... Τίποτε άλλο; 

Ημερολόγιο: Έχουμε συμπέρασμα; 

Αρτίστα: Έχουμε. Το ότι το σώμα αντέχει περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. 

Και τώρα συγγνώμη, αλλά πάω να πιώ έναν καφέ. Διπλό. Βαρύ γλυκό.

#τα_σουξέ_του_νοσοκομείου 

#escape_room 

#φιδές

Αρτίστα: Ημερολόγιο, πρέπει...

...να σου πω κάτι. Έχω μια Bosniak τύπου ΙΙΙ στον αριστερό νεφρό. 

Ημερολόγιο: Δεν ξέρω τι είναι αυτό, αλλά ακούγεται σαν όνομα ρωσικού υποβρυχίου. 

Αρτίστα: Μπααα... Είναι κύστη. Στον νεφρό. Τρία εκατοστά νεφρικού real estate που αποφάσισε να μου κάνει κατάληψη. 

Ημερολόγιο: Δε μου λες, έχει καμιά συγγένεια με την Υβόννη Bosniak, την σύζυγο του Αντώνη του Ρέμου; 

Αρτίστα: Όχι ρε συ, απλή συνωνυμία… 

Ημερολόγιο: Και τι σκοπεύεις να κάνεις; 

Αρτίστα: Θα πάω αύριο αχάραγα, στις 07:00 και χωρίς καφέ, στο γνωστό ευάερο και ευήλιο Νοσοκομείο που γιατροπορεύομαι παιδιόθεν, για να την κάψουν, να την παγώσουν, να τη διαλύσουν εις τα εξ ων συνετέθη ή να της κάνουν ό,τι κάνουν τέλος πάντων οι επεμβατικοί ακτινολόγοι όταν θέλουν να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους. Οι ίδιοι, αυτή τη διαδικασία, την ονομάζουν "κατάλυση όγκου". 

Ημερολόγιο: Συγγνώμη, για να καταλάβω. Θα σε τρυπήσουν στον νεφρό με βελόνα; 

Αρτίστα: Ναι. 

Ημερολόγιο: Εθελοντικά; 

Αρτίστα: Ναι. 

Ημερολόγιο: Μήπως να το ξανασκεφτείς; 

Αρτίστα: Κοίτα, το πράγμα είναι fifty - fifty για κακοήθεια. Πενήντα τοις εκατό. Και εγώ όταν ακούω 50% δεν σκέφτομαι "Ααα, τέλεια ποσοστά". Σκέφτομαι "Βγάλ’ το από μέσα μου πριν αρχίσει να πληρώνει ΕΝΦΙΑ". 

Ημερολόγιο: Δηλαδή αύριο πας να σου καταστρέψουν την κύστη. 

Αρτίστα: Ακριβώς. 

Ημερολόγιο: Φοβάσαι; 

Αρτίστα: Λίγο. Εντάξει, ίσως και λίγο παραπάνω. Αλλά έχω αποφασίσει να την ξεφτιλίσω την κατάσταση. Να την κοροϊδέψω. Να της βγάλω τη γλώσσα. 

Ημερολόγιο: Και πώς θα γίνει αυτό; 

Αρτίστα: Με την ισοπέδωση του θέματος. Με τρολάρισμα. Με το να το δω σαν high-tech αποστολή επισκευής του βιολογικού μου εξοπλισμού. Και με δύο Lexotanil, έτσι για να βοηθήσω λίγο τη βιοχημεία. 

Ημερολόγιο: Τουλάχιστον το μηχάνημα είναι καλό; 

Αρτίστα: Είναι ένα ψηφιακό αγγειογραφικό συγκρότημα 3D C-arm. 

Είναι το "βαρύ πυροβολικό" της Επεμβατικής Ακτινολογίας και Νευροακτινολογίας. Είναι τέρας τεχνολογίας. Το είδα και είπα wow! Αν χωρούσε θα το έβαζα στο σαλόνι μου. Είναι μηχάνημα που μοιάζει σαν να το έφτιαξε  η NASA για να ψήνουν νεφρικές κύστες στο διάστημα. 

Ημερολόγιο: Έχεις μια περίεργη σχέση με την ιατρική τεχνολογία. 

Αρτίστα: Έχω μια περίεργη σχέση με τη ζωή γενικά. 

Ημερολόγιο: Θα κάνουν και βιοψία;

Αρτίστα: Φυσικά! Ζω χωρίς τους αγαπημένους μου παθολογοανατόμους;

Ημερολόγιο: Και θα σε κοιμίσουν; 

Αρτίστα: Όχι, τοπική αναισθησία θα μου κάνουν, διότι θα χρειαστούν τη συνεργασία μου, λέει… 

Ημερολόγιο: Τι σόι συνεργασία; Να αποστειρώνεις τα εργαλεία;

Αρτίστα: Ναι. Και να κρατάω σταθερή τη βελόνα, να καθαρίσω τα σοβατεπιά και να τους φτιάχνω εσπρεσάκια. Ρε συ ημερολόγιο, πας καλά; Η συνεργασία, φαντάζομαι θα είναι του τύπου "Πάρτε ανάσα και κρατήστε την" ή "Μην αναπνέετε" και τέτοια… 

Ημερολόγιο: Ααα, κατάλαβα… Και αν όλα πάνε καλά με την κατάλυση του όγκου; 

Αρτίστα: Κοίτα, αν δεν υπάρξει κάποια επιπλοκή, όπως π.χ. εσωτερική αιμορραγία, την επόμενη μέρα θα πάρω εξιτήριο και θα γυρίσω σπίτι, θα πιώ καφέ και θα σου πω ότι μια Bosniak τύπου ΙΙΙ προσπάθησε να αγοράσει οικόπεδο στον αριστερό μου νεφρό, αλλά το πολεοδομικό σχέδιο δεν της το επέτρεψε. 

Ημερολόγιο: Καλή τύχη αύριο. 

Αρτίστα: Δεν θέλω τύχη. Καλή στόχευση στη βελόνα θέλω. 

#bosniak_ diaries 

#νεφρικό_real_estate 

#κύστη_σε_έξωση

Επειδή η διάθεσή μου...

...τείνει να πέσει κάτω από το μηδέν και δεν έχω καμία ιδιαίτερη όρεξη να την ανεβάσω με ανθρώπους, σκέφτηκα να έρθω εδώ πέρα μέσα και να βάλω μια σπάνια ποικιλία ντοματιάς, την Cherokee Purple, μήπως και αποφορτίσω λίγο την κατάσταση. 

Η Cherokee Purple είναι μια ιστορική ποικιλία, με σκούρο μωβ-καφέ χρώμα και πολύπλοκη καπνιστή γεύση. 

Λένε πως καλλιεργείται από τον 19ο αιώνα. Πράγμα που σημαίνει ότι έχει επιβιώσει από πολέμους, κακές σοδειές, οικονομικές κρίσεις και γενικά την ανθρώπινη ιστορία, που, μεταξύ μας, δεν είναι και το πιο ελπιδοφόρο περιβάλλον για να ζεις. 

Κι αν τελικά δεν ανέβει η διάθεσή μου, τουλάχιστον θα ξεχνιέμαι κοιτάζοντας τη φωτογραφία μιας ντοματιάς με προσωπικότητα. 

#ντοματιά_ με_χαρακτήρα 

#καλλιέργεια_υπομονής 

#purple_mood

Ξύπνησε μια μέρα...

...ο Gavin Burrell (The Reborn Identity) και εκεί που έπινε το πρωινό του τσάι, τσιμπολογώντας παράλληλα μικρά μπισκότα με γλάσο φράουλας, του ήρθε μια ιδέα και αναφώνησε: Δεν παίρνω τρία τραγούδια από διαφορετικούς μουσικούς κόσμους, να τα πετάξω μέσα σε ένα μπλέντερ και να φτιάξω ένα mashup, να μου βρίσκεται στις δύσκολες ώρες; 

Ένωσε λοιπόν τρία κομμάτια που κανονικά δεν θα έπρεπε να συναντηθούν ποτέ. 

Το σκοτεινό "Street Spirit (Fade Out)" των Radiohead,

   

 το "Gained the World" των Morcheeba με τη φωνή της Amanda Zamolo

   

και το ηλεκτρονικό "Taken Away" των Digitalism.

   

Και έφτιαξε το "Spirit World".

   

Αυτό το mashup, ενάντια σε κάθε λογική, δουλεύει πάρα πολύ καλά, επειδή τα τραγούδια έχουν παρόμοιο tempo και μελαγχολικό mood. 

Δηλαδή ο παραγωγός Gavin Burrell πήρε τρία εντελώς άσχετα κομμάτια και τα έκανε να ακούγονται σαν να γράφτηκαν ως ένα αυτόνομο. 

Η υπνωτική μελαγχολία των Radiohead συναντά το trip-hop ύφος των Morcheeba και από κάτω γλιστρά ένα ηλεκτρονικό στρώμα που κάνει το κομμάτι να μοιάζει σχεδόν κινηματογραφικό. 

Οι στίχοι στο "Spirit World" προέρχονται από τα αρχικά τραγούδια, αλλά μέσα στο mashup αποκτούν άλλη ροή, σαν να γράφτηκαν εξαρχής γι αυτό. 

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω τους στίχους όσο κι αν έψαξα, γιατί κάποιες εταιρείες νομίζουν ότι οι στίχοι είναι πυρηνικός κώδικας και δεν τους δίνουν (βλέπε copyright και άλλες τέτοιες τρίχες), αλλά βρήκα στο SonicHits ένα video του mashup, που έχει επάνω του τα lyrics, οπότε όλα καλά. 

I heard I lost it on the grapevine 

I must admit I had a great time

There are words for people like me

But I don't think there's very many

All these things into position

All these things we'll one day swallow whole

Fade out again

I've gained the world then lost my soul

Maybe it's cause I'm getting old

All the people that I know

There's no persuasion that I'm into

I've made some sense of what we've been through

We sould form a new foundation

If we could find the right location

Be a world child, from a circle

Before we all go under

I've gained the world then lost my soul

Maybe it's cause I'm getting old

All the people that I know

Have gained the world then lost their souls

We are gonna take you out on and to cross the border

I've gained the world then lost my soul

It's not that we don't care but we will take it a bit further

Maybe it's cause I'm getting old

We can't be arsed turning around

You've come with us we've got the sound

Cracked eggs, dead birds

Scream as they fight for life

I can feel death can see it's beady eyes

All these things into position

All these things we'll one day swallow whole

We're not heading home now

We ain't going back

Fade out again

I've gained the world then lost my soul

Maybe it's cause I'm getting old

All the people that I know

Have gained the world then lost their souls

We ain't going back

I've gained the world then lost my soul

Maybe it's cause I'm getting old

We ain't going back

All the people that I know

Have gained the world then lost their souls

Immerse your soul in love

We ain't going back

IMMERSE YOUR SOUL IN LOVE

Και όπως αντιλαμβάνεται κανείς, είναι ένα από τα κομμάτια που δεν βαριέμαι να τα ακούω, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει. 

Γι' αυτό και η ανάλυση… 

Όσο για την επικείμενη κατάλυση του όγκου, θα γράψω όταν έρθει η ώρα.

#mashup 

#music_discovery 

#digital_culture