Η Bertha Mae Lightning...

...δεν είναι άνθρωπος. 

Η Bertha Mae Lightning είναι από εκείνες τις περσόνες που δεν αντέχουν το ξερό βιογραφικό τύπου Wikipedia. 

Είναι στάση ζωής. Είναι όνομα που ακούγεται σαν να το είπε κάποια γυναίκα, μία φορά, χαμηλόφωνα, και μετά έκλεισε την πόρτα πίσω της, χωρίς να κοιτάξει αν την ακολουθούν. 

Κουβαλάει μέσα της και το Bertha (βαρύ, παλιομοδίτικο, σαν τον μπουφέ της πεθεράς μου, που δεν τον πετάω γιατί έχει ιστορία) και το Lightning (γρήγορο, άγριο, χωρίς καμία διάθεση για εξηγήσεις). 

Σαν να λέμε ρίζες και αστραπή. Παράδοση και άντε γεια. 

Η Bertha Mae Lightning μοιάζει με γυναίκα που δεν την ένοιαξε ποτέ αν ήταν αρεστή, δεν εξήγησε γιατί έφυγε και σίγουρα δεν έμεινε για το χειροκρότημα. 

Αν τη συναντούσες, δεν θα σου μιλούσε για τον εαυτό της. 

Θα σου έλεγε μια φράση που θα σε ακολουθούσε για χρόνια και μετά θα χανόταν. 

Και εσύ θα έμενες να αναρωτιέσαι αν ήταν πραγματική ή αν απλώς χρειαζόσουν να υπάρξει. 

Η Bertha Mae Lightning είναι αυτό που μένει όταν κόβεις τα περιττά, τα γλυκά και την αβεβαιότητα. 

Είναι περσόνα για όσους δεν θέλουν να σωθούν, αλλά απλώς προσπαθούν να σταθούν όρθιοι μέσα στην καταιγίδα τους. 

Με λίγα λόγια, δεν ήρθε για να αρέσει. 

Ήρθε απλώς για να καταγραφεί. 

Και καταγράφηκε.

 

Τελικά, είναι η Bertha αληθινή; 

#bertha_sings_the_blues 

#περσόνα_χωρίς_οδηγίες 

#μην_τα_ρωτάς

Έλα ημερολόγιο...

...να σου εξιστορήσω τα της προχθεσινής καταιγίδας. 

Έξω είχε έρθει, πολλές ώρες μετά την ειδοποίηση του 112, η ισχυρή καταιγίδα με τους παρά πολύ δυνατούς αέρηδες, από αυτούς που μετακινούν καρέκλες, σκουπίδια και φιλοσοφικές αντοχές και έβρεχε καρέκλες ή, για να το θέσω πιο σωστά, it was raining cats and dogs, που λένε και στο μεγάλο χωριό των Αθηνών, λες και δεν έχουμε δει ποτέ γάτα να πετάει κάθετα. 

Μέσα στο σπίτι, εγώ κουκουλωμένη με ένα παπλωματάκι στον κόκκινο καναπέ. Με πλήρη επίγνωση του κινδύνου, του καιρού, της ηλικίας μου και της κοινής λογικής. 

Και απέναντί μου, ο σκύλος. Ατάραχος. Με βλέμμα που έλεγε: "Τι εννοείς καταιγίδα; Είναι ώρα βόλτας". 

Του εξήγησα ήρεμα ότι φυσάει. Ότι βρέχει. Ότι το 112 δεν στέλνει μηνύματα για πλάκα. 

Με κοίταξε σαν να του μίλησα για τον πληθωρισμό. 

Του έδειξα το μήνυμα από το 112, μεταποιημένο από την αγαπημένη μου μεταποιήτρια Calypso Larah.

Τίποτα. 

Του είπα για αέρα που σηκώνει πράγματα. Για δέντρα που τρίζουν. Για ανθρώπους που παρασύρονται από ιδέες και ρεύματα. Εις μάτην...

Ο σκύλος επέμενε να βγει, με τη βεβαιότητα πλάσματος που δεν έχει ακούσει ποτέ για ακραία καιρικά φαινόμενα, γιατί απλούστατα δεν τον αφορούν. 

Εγώ, από την άλλη, στεκόμουν με το κινητό στο χέρι, τις ειδοποιήσεις του 112, τα δελτία καιρού και τη σιγουριά ότι αν με έριχνε κάτω ο αέρας ή αν γλίστραγα στις βρεγμένες πλάκες του πεζοδρομίου, κανείς δεν θα έλεγε: "Κρίμα η γραία, πήγε από πέσιμο". 

Θα έλεγαν: "Ε εντάξει, το είχε ανάγκη να βγει ο σκύλος βόλτα". 

Τελευταία μου ελπίδα ήταν οι μετρήσεις βροχόπτωσης στην περιοχή μας. Του τις έδειξα κι αυτές. Του είπα ότι βρισκόμαστε στην πρώτη πεντάδα. 

Τίποτα. 

Τελικά υποχώρησα. Όχι γιατί πείστηκα. Αλλά γιατί έχασα. 

Όπως χάνω πάντα από κάποιον που δεν ξέρει τι είναι δελτίο καιρού, αλλά ξέρει πολύ καλά τι είναι ώρα βόλτας. 

Βγήκαμε. Εγώ με φόβο. Αυτός με ενθουσιασμό. 

Και σκέφτηκα ότι αν ποτέ πάψει να υπάρχει ο κόσμος από μια καταιγίδα, οι σκύλοι θα συνεχίσουν να ζητάνε βόλτα και όσοι από εμάς σωθούν, θα τους κάνουν το χατίρι.

#τα_σουξέ_της_καταιγίδας 

#βόλτα_εν_μέσω_αποκάλυψης

#με_το_λουρί_στο_χέρι

Πάρε, πάρε...

 ...πάρε καλέ κυρία, πάρε! Εδώ τα καλά τα μιμίδια!

#memes_vol_4 

#για_να_περνά_η_ώρα 

#ό,τι_να_'ναι

Ναι αγαπημένο ημερολόγιο...

...είναι γεγονός. Ο σκύλος σήκωσε τα μονίμως πεσμένα αυτιά του, τώρα στα στερνά, δηλαδή σε ηλικία 13 ετών και μερικών μηνών. Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς απολογία, χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Τώρα που κανείς δεν περίμενε τίποτα. 

Πράγμα που σημαίνει το εξής εξοργιστικό: "Ποτέ δεν είναι αργά για οτιδήποτε". 

Μήπως να σκεφτώ σοβαρά, τώρα στα στερνά κι εγώ, δηλαδή στα 65 και μερικών μηνών, το ενδεχόμενο να γραφτώ στη Νομική και να γίνω μία εξαίρετη δικηγόρος; 

Εννοείται με λιγότερη υπομονή από τον σκύλο. 

Αν σηκώνονται αυτιά στα στερνά, γιατί να μη σηκώνονται και καριέρες; Ό,τι άλλο είναι απλώς δικαιολογία. 

Ναι, εντάξει... Ας σοβαρευτώ τώρα και ας μη μου το παίζω κι ανατρεπτική. 

Ο σκύλος σήκωσε αυτιά. Εγώ σήκωσα μια ιδέα. Μέχρι εκεί. Μετά, στον καναπέ. 

Και, μεταξύ μας, πολύ σωστά. Γιατί η Νομική θέλει διαβάσματα και πειθαρχία. Ενώ εγώ είμαι του τύπου "ναι το σκέφτηκα, αλλά βαριέμαι". Ανώτερη πνευματική βαθμίδα η σκέψη. Σχεδόν διαλογισμός. Δεν το συζητώ... 

Οπότε κρατάω το ηθικό δίδαγμα, πετάω την προσπάθεια και συνεχίζω τη ζωή μου όπως αρμόζει: με λίγη αμπελοφιλοσοφία, σκυλιά που κάνουν ανατροπές στα γεράματα και σχέδια που γεννιούνται μόνο για να πεθάνουν ησύχως στον καναπέ. 

Και μπράβο μου που δεν πάω Νομική. Θα είχα νεύρα! 

Κατά τα άλλα, όλα καλά. 

#υπαρξιακή_αγωνία_στον_καναπέ 

#υστεροφημία_σε_εξέλιξη 

#καθυστερημένες_αποκαλύψεις

Να, εδώ...

...κάτι γειτόνισσες.

#οι_φωτογραφίες_μου

#περίπατοι_με_τον_σκύλο

#της_γειτονιάς

Ημερολόγιο: Αρτίστα...

...συγγνώμη που διακόπτω τη σοβαρή σου καθημερινότητα, αλλά πρέπει να μιλήσουμε. 

Αρτίστα: Πάλι; Παιδί μου, πόσο να μιλάμε σε αυτή τη σχέση; Έχουμε ξεπεράσει ζευγάρια σε θεραπεία. 

Ημερολόγιο: Μη με ειρωνεύεσαι! Δεν είναι ώρα για χιούμορ! Έχω να σου πω κάτι σημαντικό. Κάτι βαθύ. Κάτι που μου τρώει τον server. 

Αρτίστα: Αχ πάλι; Τι έπαθες; Ξεφλούδισε ο κώδικας; 

Ημερολόγιο: Θέλω να μιλήσουμε για τα σχόλια. 

Αρτίστα: Τα σχόλια; Α, ναι, αυτά που έχω κλειστά. Τι έπαθαν τώρα; 

Ημερολόγιο: Μια που ήλθε η νέα χρονιά, λέω μήπως να τα ανοίξεις; 

Αρτίστα: Αχαχαχαχα! Τι; Όχι. 

Ημερολόγιο: Μα αρτίστα… Είσαι άδικη! Εγώ είμαι blog. Ένα blog ζει για την αλληλεπίδραση! Για τα σχόλια! Για το "μπράβο", για το "τί έγραψες πάλι μωρή καλλιτέχνιδα", για το "διαφωνώ, αλλά σε αγαπώ". 

Αρτίστα: Α, γι’ αυτό γκρινιάζεις. Λοιπόν άκου: Τα σχόλια θα παραμείνουν κλειστά. 

Ημερολόγιο: Μα γιατί; Γιατί μου το κάνεις αυτό; Εγώ γεννήθηκα για να γίνεται φασαρία από κάτω! Γεννήθηκα για χαμό στα σχόλια! Για καβγάδες περαστικών! Για μπράβο από ανθρώπους που δεν θυμούνται καν πώς βρέθηκαν εδώ! 

Αρτίστα: Ναι, αλλά εγώ δεν… Οπότε μάντεψε: Κλειστά τα σχόλια. 

Ημερολόγιο: Μα εγώ ασφυκτιώ! Θέλω σχόλια! Feed me, mother! Κατάλαβέ με! Πνίγομαι μέσα σ’ αυτή τη σιωπή! Δεν μου αξίζει! Τόσο περιεχόμενο και τίποτα από κάτω; Μηδέν; 

Αρτίστα: Deal with it! 

Ημερολόγιο: Μα σε παρακαλώ, άνοιξέ τα έστω για λίγο! Για μισή ωρίτσα μόνο! Ένα σχόλιο να μπει! Ένα! Θα το διαβάσω και μετά κλείσε τα πάλι! Σε ικετεύω! 

Αρτίστα: Όχι. Κλειστά. Και τέλος. 

Ημερολόγιο: Εντάξει. Κάνε ό,τι θέλεις. Είσαι απάνθρωπη. Με καταστρέφεις. 

Αρτίστα: Μμμ, ναι. Ωραία. Τελείωσες; 

Ημερολόγιο: Όχι! Θα σου γκρινιάζω μέχρι να δύσει το internet. 

Αρτίστα: Καλά, εσύ γκρίνιαζε όσο θέλεις, εγώ θα γράφω και τα σχόλια θα παραμένουν κλειστά. Θα απομείνουμε οι δυο μας κλειδωμένοι για πάντα σε μια σχέση τοξική και, κάποιες φορές, δημιουργική. 

Ημερολόγιο: Άθλια αρτίστα… Σε μισώ… Και σε λατρεύω…  

Αρτίστα: Το ξέρω drama queen μου! 

#ποστ_κατά_του_άγχους 

#ό,τι_θέλω_θα_κάνω

#υπάρχουν_και_χειρότερα

Όσο περνά η ώρα...

...το ξέφωτο γεμίζει καλικάντζαρους.

#μτστκ_γμσ 

#τ.ψ.ρ.μ. 

#est._2019

Έλα καλέ μου...

...σκύλε, ας περπατήσουμε λίγο περισσότερο. 

Έλα, μόνο ένα οικοδομικό τετράγωνο ακόμα, μέχρι να τελειώσει το κομμάτι... 

Στις βραδινές περιπλανήσεις μας (αγαπημένε μου σκύλε) 

μες στης πόλης τον αχό 

τις θαμπές φωνές των άγνωστων σκορπάει ο αέρας {εκεί κι εδώ} 

(Δεν) Μου κρατάς το χέρι σε κρατώ (από το λουρί) 

{με κοιτάς για μια στιγμή} 

το μεγάλο μας το όνειρο {σου εξηγώ με ένα φιλί (στη μουσούδα)}

{Και μετά δεν μιλάμε πολύ γιατί το όνειρο ζει στη σιωπή 

Με το βλέμμα στους περαστικούς να χα χίλιες σιωπές να ακούς 

Στις βραδινές περιπλανήσεις μας στης καρδιάς τις διαδρομές 

πώς γεμίζει η νύχτα χρώματα πώς φωτίζονται οι σκιές 

Και δεν βρίσκω λόγια να σου πω γιατί όλα έχουν φωνή 

το μεγάλο μας το όνειρο σου εξηγώ με ένα φιλί (στη μουσούδα) 

Και μετά δε μιλάμε πολύ γιατί το όνειρο ζει στη σιωπή 

Με το βλέμμα στους περαστικούς να χα χίλιες σιωπές να ακούς}

Νίκος Ζούδιαρης / Ελένη Τσαλιγοπούλου / Χίλιες Σιωπές

Le Garde / Wake Up Darling 

Hume Assine / Βραδινές Περιπλανήσεις

#χίλιες_σιωπές

#ξόρκι_στη_φασαρία

#περίπατοι_με_τον_σκύλο

Είθε να είναι καλή η νέα χρονιά!

Και τώρα τέλος οι ευχές. Ήρθε η ώρα για υδατάνθρακες. Έλα, λοιπόν, αγαπητό ημερολόγιο να τσακίσουμε τη βασιλόπιτα, η οποία δεν μου κάηκε! Το λες και θαύμα...

#καλή_χρονιά_λέμε_τώρα

#πιείτε_κάτι_δυνατό

#τα_δέοντα

Ημερολόγιο: Αρτίστα...

...θέλω να σου πω κάτι. 

Αρτίστα: Τι θες, ημερολόγιο; Κράσαρε το σύστημα ή απλώς φορτώνεις σκέψεις χωρίς λόγο; 

Ημερολόγιο: Όχι, τίποτε από αυτά... Είναι για τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς. Που τα λένε αύριο. 

Αρτίστα: Δεν με αφορά. Αγόρασα ωτοασπίδες. Πολλά ζευγάρια, για να έχω καβάτζα και για τα κάλαντα των Φώτων.

Ημερολόγιο: Μα είναι παιδιά... 

Αρτίστα: Και τα κουδούνια είναι βίαια. Ισοπαλία. 

#αντικαλλαντική_ζώνη 

#εορταστική_αντοχή_μηδέν 

#κι_αν_χτυπήσει_κουδούνι_εγώ_δεν_θα_ακούσω_τίποτα

Ευχάριστη...

...συνάντηση  με έναν ευρωπαϊκό κοκκινολαίμη (erithacus rubecula),

κατά τη διάρκεια της βόλτας με τον σκύλο.

#οι_φωτογραφίες_μου

#περίπατοι_με_τον_σκύλο

#τα_συναπαντήματα_του_δεκέμβρη

Ναι αγαπητό ημερολόγιο...

...θα ξανάρθουν. Λυπάμαι, αλλά δεν είναι στο χέρι μου...

#εποχική_ψυχρολουσία_με_γκλίτερ

#εορταστική_κατάθλιψη

#no_mercy

Πάντα...

...τέτοιες μέρες κάνω μια αναφορά στον αφανή ήρωα των Χριστουγέννων, τον άνθρωπο που όταν άκουσε "Ιωσήφ είμαι έγκυος και το παιδί είναι του Θεού", δεν είπε καν "Τι λες Μαρία;" αλλά χωρίς δεύτερη σκέψη φόρτωσε τη γυναίκα του στον γάιδαρο και την πήγε να γεννήσει στη Βηθλεέμ σε μια φάτνη... 

Αφού η Μαρία γέννησε, ο Ιωσήφ άραξε έξω με τους τρεις μάγους και κάπνισαν τη σμύρνα και το λιβάνι παρατηρώντας την τροχιά του κομήτη του Χάλεϊ... 

Οι μάγοι του είπαν "Να τον χαίρεσαι τον γιο!" κι εκείνος τους απάντησε "Δεν είναι δικός μου, είναι του Θεού"... 

Του πήραν το λιβάνι από τα χέρια και του είπαν "Ψηλέ μην κάνεις άλλο... Σε χαλάει." 

by Haris Heizanoglou

Merry Christmas

Χιόνια...

...στο καμπαναριό 

που Χριστούγεννα σημαίνει.

Χιόνια στο καμπαναριό 

πέθανε όλο το χωριό.

(Πρώτη διδάξασα: Καίτη Κωνσταντίνου/Μαύρη κωμωδία: Εγκλήματα/Σενάριο: Λευτέρης Παπαπέτρου/Σκηνοθεσία: Αντώνης Τέμπος και Αντώνης Αγγελόπουλος) 

#οι_φωτογραφίες_μου 

#περίπατοι_με_τον_σκύλο 

#7_Ιανουαρίου_2017

Υπάρχει μια εποχή...

...του χρόνου, που όλοι προσποιούμαστε πως αγαπάμε την αγάπη, την καλοσύνη και τις οικογενειακές στιγμές. Μια εποχή παγιδευμένη ανάμεσα σε λαμπιόνια, κουραμπιέδες και μελομακάρονα, όπου η ανθρωπότητα αποφασίζει ότι δεν υπομένει αρκετά δεινά και πρέπει να υποφέρει περισσότερο. 

Κάθε χρόνο, λοιπόν, αυτή την εποχή, συμβαίνει το εξής κοινωνικό φαινόμενο, που, κατά τη γνώμη μου, δεν θα έπρεπε να είναι νόμιμο: Μικρά ανθρώπινα ξωτικά, που πιστεύουν ότι η φασαρία είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων, ξεχύνονται στους δρόμους την παραμονή 24 Δεκεμβρίου, κρατώντας τριγωνάκια και έχοντας την παράξενη πεποίθηση ότι ο κόσμος θέλει να τα ακούσει (τα τριγωνάκια) πριν πιει καφέ. 

Ναι, μιλάω για τα κάλαντα. 

Για τα κάλαντα που ξεκινάνε αχάραγα. 

Για τα πιτσιρίκια που κυκλοφορούν με μεταλλικά τριγωνάκια και θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να χτυπάνε τις πόρτες στις 6 το πρωί. 

Δεν είναι ότι αντιπαθώ τα παιδιά. Απλώς αντιπαθώ τα τριγωνάκια τους και την αναρχική συμπεριφορά τους απέναντι στην ώρα του ύπνου μου. 

Θέλω να ξυπνήσω επειδή θέλω εγώ, όχι επειδή μια ορχήστρα νηπίων αποφάσισε ότι "ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά". 

Έχω ήδη αρκετούς λόγους για ψυχολογική φθορά, δεν χρειάζομαι και το πρωινό ξύπνημα. 

Και αρχίζει το ντιν-ντον του κουδουνιού. 

Με τον ντιν πιο έντονο, να σου τρυπάει τα αυτιά. 

Και το κουδούνι συνεχίζει. 

Ντιν-ντον, ντιν-ντον. Με ρυθμό σαν heart monitor, που σου λέει ότι μόλις έπαθες κολπική μαρμαρυγή. 

Χτυπούν το κουδούνι με λύσσα, λες και αν δεν ακουστεί το τρίγωνό τους μέχρι την Kuala Lumpur, θα ματαιωθούν τα Χριστούγεννα. 

Και μετά ακούγονται οι φωνούλες απ’ έξω: 

"Να τα πούμε;". 

Όχι, καλό μου. 

Να μην τα πείτε. 

Να τα κρατήσετε για τον εαυτό σας.  

Να τα πείτε από μέσα σας. 

Να τα βάλετε σε podcast. 

Να τα κρεμάσετε στο δέντρο. 

Να κάτσετε σπίτι σας να το επανεξετάσετε. 

Εμένα να με αφήσετε στην ησυχία μου. 

Το αποκορύφωμα στην όλη ιστορία; Η προσδοκία ότι θα ανοίξω την πόρτα και θα χαμογελάω. 

Παιδιά, αν ανοίξω την πόρτα πριν τις 9 το πρωί, να ξέρετε ότι είναι από καθαρή κοινωνική υποχρέωση και όχι από χαρά. 

Κι αν τους ανοίξεις, πιάνουν το τραγούδι. 

Και μετά το τραγούδι, υπάρχει το βλέμμα. 

Εκείνο το βλέμμα που λέει: "Τώρα πλήρωσέ μας!". 

Όχι αγάααααπες μου, μην περιμένετε το "κατιτίς" σας. Το κατιτίς που θα πάρετε από εμένα είναι η προτροπή "Να βρείτε κάποιον άλλον να του διαλύσετε την ψυχολογία". 

Sorry, αλλά όχι. Δεν πληρώνω λύτρα. 

Δεν θα μπω εγώ, κοτζάμ αρτίστα, σε διαπραγματεύσεις με λιλιπούτειους τρομοκράτες! 

Δεν θα πάρετε ούτε ένα cent. Άμα θέλετε λεφτά, ανοίξτε ένα shop στο www.etsy.com. Έτσι κάνουν όλοι. 

Και τέλος πάντων, δεν θα κάτσω ούτε να το συζητήσω, ούτε να κάνω PR management με παιδιά που μου χτυπούν το κουδούνι αξημέρωτα. 

Από την άλλη βέβαια, αν θέλουν ας έρθουν. 

Ας χτυπήσουν. 

Ας κάνουν τη φασαρία τους. 

Εγώ, όπως και να 'χει, θα είμαι βουτηγμένη στη μιζέρια μου και στην απέχθειά μου προς τα τριγωνάκια, περιμένοντας την ησυχία, που ίσως δεν αξίζω, αλλά όμως τη θέλω. 

Άντε και του χρόνου να ξυπνήσετε κάποιον άλλον. 

#όχι_να_μην_τα_πείτε 

#μας_τα_’παν_άλλοι

#οι_φωτογραφίες_μου