Το πρωί...

...στη βόλτα με τον Σκύλο, βρήκα ένα παλιό ευρετήριο τηλεφώνων. 

Ανοιχτό, παρατημένο πάνω σε ένα πέτρινο πεζούλι του πάρκου. 

Μάλιστα. Ευρετήριο τηλεφώνων. 

Από εκείνα τα μικρά βιβλιαράκια που γράφαμε ονόματα και αριθμούς, πριν αποφασίσουμε ότι είναι πολύ κουραστικό να θυμόμαστε οτιδήποτε και αναθέσουμε αυτή τη δουλειά στις ηλεκτρονικές συσκευές. 

Τότε που οι επαφές μας δεν αποθηκεύονταν στο κινητό, στο σύννεφο (λέγε με και cloud) ή σε κάποιον άγνωστο διακομιστή. 

Δεν ξέρω ποιος το άφησε εκεί. Μπορεί να του έπεσε, μπορεί να το ξέχασε ή μπορεί και να έκανε εκκαθάριση αρχείου με έναν κάπως ανορθόδοξο τρόπο. 

Το βρήκα, πάντως, ανοιχτό. Σαν να περίμενε κάποιον να συνεχίσει την καταχώριση. Ή να τηλεφωνήσει σε κάποιον από τους παλιούς αριθμούς. 

Δεν το άγγιξα. Δεν είχα σκοπό να μπλέξω με ξένες επαφές. Το άφησα εκεί που το βρήκα. Έχω ήδη αρκετές δικές μου και δεν τις προλαβαίνω. Δεν μπήκα καν στον πειρασμό να συμπληρώσω τον κωδικό περιοχής 210 που έλειπε από το νούμερο τηλεφώνου. 

Άλλωστε, δεν είχα μαζί μου στυλό. 

#τεχνολογίες_του_περασμένου_αιώνα 

#προσωπικά_δεδομένα_στο_πάρκο 

#επαφές_για_πέταμα

Ο ευρών αμειφθήσεται...

...με την ικανοποίηση της απαντήσεως*.

Ακόμα μια κουταλιά μπλουζ. 

Έτσι κι αλλιώς, η κανονική δόση ήταν ανεπαρκής.

 

*Howlin' Wolf (κατά κόσμον Chester Arthur Burnett)

#μια_δόση_ακόμα 

#blues_addiction 

#chicago_blues

Αγαπητό μου Ημερολόγιο...

...λατρεμένε μου Σκύλε, αλλόκοτη αλλόκοτα Αλλουέλα, 

Έρχομαι να σας ενημερώσω ότι αφίχθη ο Νοέμβριος. 

Και σκέφτηκα να του αφιερώσω μια ανάρτηση. 
Όχι ότι έχω καμιά υποχρέωση να υποδέχομαι τον κάθε μήνα, λες και πρόκειται για επίσημη επίσκεψη αρχηγού κράτους, αλλά το κάνω έτσι, για την αλητεία... 
Παίζει ρόλο, βέβαια, το ότι δεν είναι καλοκαιρινός μήνας. Και αυτό για εμένα θεωρείται προσόν. 

Τι περιμένω από αυτόν; Δεν έχω ιδιαίτερες απαιτήσεις. 
Λίγη ψύχρα, κάποιες βροχές, μερικά σύννεφα. 
Δεν περιμένω ευτυχία, εσωτερική γαλήνη, ψυχική ισορροπία και όλα αυτά που κυκλοφορούν σε ευχετήριες κάρτες. 

Και κυρίως δεν περιμένω να μειώσει την ανθρώπινη βλακεία. 
Αυτή είναι παντός καιρού και έχει αποδειχθεί εξαιρετικά ανθεκτική στις κλιματικές μεταβολές. 

Σας αφήνω εδώ πέρα μέσα μια ευχή για καλό μήνα, αγαπημένοι μου συγκάτοικοι. 
Μόνον αυτή την ευχή. 
Μην περιμένετε κάτι περισσότερο. 

Ούτε από εμένα ούτε από τον Νοέμβριο. 

#δημόσιες_σχέσεις 

#χαμηλές_προσδοκίες 

#επιφυλάξεις

Σήμερα το πρωί...

...βγήκα για περπάτημα και κάποια στιγμή κάθισα σ' ένα παγκάκι για να ξαποστάσω. 

Κι εκεί που καθόμουν ατενίζοντας απέναντί μου κάτι ξέχειλους σκουπιδοτενεκέδες, δηλαδή ακριβώς το σημείο όπου το μεγαλείο της Ιστορίας συναντά την ελληνική καθημερινότητα, έρχεται μπροστά μου ένα άγνωστο κοριτσάκι, ηλικίας νηπιαγωγείου. 

Στέκεται ευθυτενές και καμαρωτό και κοιτώντας με στα μάτια αρχίζει να απαγγέλει με δυνατή φωνή: 

"Σήμερα η πατρίδα μας 

έχει γιορτή και πάλι 

γιορτάζει υπερήφανη 

μια νίκη της μεγάλη. 

Σαν σήμερα οι Έλληνες 

απάντησαν το ΟΧΙ 

και νίκησαν τους Ιταλούς 

με το όπλο και τη λόγχη." 

-Ήταν το ποίημά μου χθες στο σχολείο, μου είπε. 

Κι έφυγε...

#πατριωτική_επιδρομή 

#το_πεζούλι_της_ιστορίας 

#του_πεζοδρομίου

Θα έβαζα...

...τη φωτογραφία της τούρτας μου, που την έλεγες και μανουάλι, αφού είχε 66 κεράκια επάνω της, και θα μου ευχόμουν "χρόνια πολλά", αλλά την έφαγα ολόκληρη πριν προλάβω να την απαθανατίσω. 

Οπότε θα μου ευχηθώ με την κάτωθι κάρτα.

#γενέθλια

#τούρτα_γιοκ

#life_is_short

Τελευταίως έχω αρχίσει...

...να ανησυχώ σοβαρά για το ρεπερτόριο των περιπάτων μου. 

Χθες, στη βόλτα με τον Σκύλο, βρήκα δύο νεκρά πτηνά του είδους Streptopelia decaocto, κοινώς δεκαοχτούρες, οι οποίες ανήκουν στο γένος των περιστερίδων, δίπλα στο κάγκελο, επάνω στη μάντρα του πάρκου. 

Δεν ξέρω τι τους συνέβη και δεν σκοπεύω να επινοήσω κάποιο σενάριο. 

Ξέρω μόνον ότι, μόλις τις είδα, θυμήθηκα τον Νίκο Γκάτσο και τον Μάνο Χατζιδάκι, πράγμα απολύτως φυσιολογικό για την δική μου ψυχοσύνθεση. 

Στο τραγούδι τους, δύο φίλοι διασχίζουν την έρημο για να πάνε σ' έναν γάμο. 

Όταν επιτέλους φτάνουν και ρωτούν πού βρίσκονται ο γαμπρός και η νύφη, τους δείχνουν δύο πεθαμένα περιστέρια. 

Εγώ δεν βρισκόμουν στην έρημο, δεν πήγαινα σε γάμο και, σίγουρα, δεν αναζητούσα νεόνυμφους. 

Έβγαζα τον σκύλο βόλτα. 

Τα υπόλοιπα απλώς προέκυψαν. 

Χρόνια και χρόνια μεσ’ στην άμμο 

Εκεί που ανθίζει η φοινικιά 

Δυο φίλοι πήγαιναν σε γάμο 

Δώρα κρατώντας και προικιά 

Ο ένας ήταν Ιρλανδός ο άλλος ήταν Ιουδαίος 

Δίψα τους έκαιγε τα χείλη 

Μα πριν φωνάξουν τη βροχή 

Είδαν στην έρημο μια πύλη 

Που 'γραφε τέλος και αρχή 

Μπροστά πηγαίνει ο Ιρλανδός πίσω πηγαίνει ο Ιουδαίος 

Πέρασαν τα μεγάλα τείχη 

Και κάπου εκεί στην αγορά 

Κάποιον ρωτήσανε στην τύχη 

Πού είναι ο γάμος κι η χαρά 

Τον ρώτησε ο Ιρλανδός τον ρώτησε κι ο Ιουδαίος 

Κι αυτός απλώνοντας τα χέρια 

Τους έδειξε στο χώμα εμπρός 

Δυο πεθαμένα περιστέρια 

Που ήταν η νύφη κι ο γαμπρός 

Δάκρυσε τότε ο Ιρλανδός δάκρυσε και ο Ιουδαίος

   

#μυθολογία 

#δεκαοχτούρες 

#στο_πάρκο

Ημερολόγιο: Έχετε παρατηρήσει...

...ότι η Αρτίστα δεν έχει κάνει ποστ εδώ και μέρες; 

Αλλουέλα: Το έχω παρατηρήσει. 

Σκύλος: Κι εγώ. 

Ημερολόγιο: Και δεν ανησυχείτε; 

Αλλουέλα: Όχι ιδιαίτερα. Στο σπίτι γίνεται τέτοιο μπάχαλο που μάλλον δεν προλαβαίνει ούτε να σκεφτεί. 

Ημερολόγιο: Τι ακριβώς γίνεται; 

Αλλουέλα: Βάψιμο στα μπαλκόνια όλης της πολυκατοικίας. Και, ως εκ τούτου, έφτασαν και στο δικό της. 

Ημερολόγιο: Α, μάλιστα. 

Σκύλος: Θέλω μπισκότο. 

Ημερολόγιο: Δεν νομίζω ότι αυτό σχετίζεται. 

Σκύλος: Θέλω μπισκότο. 

Αλλουέλα: Έχεις δίκιο. Στην παρούσα κατάσταση, ίσως το μπισκότο να είναι και η μόνη σταθερά του σπιτιού. 

Ημερολόγιο: Και η Αρτίστα πού βρίσκεται; 

Αλλουέλα: Κάπου ανάμεσα σε μπογιές, σκόνες, εργαλεία και ανθρώπους που λένε "μην ανησυχείτε, θα τελειώσουμε γρήγορα".

Ημερολόγιο: Δηλαδή; 

Αλλουέλα: Δηλαδή δεν γράφει στο βλογ. 

Ημερολόγιο: Κατανοητό. 

Σκύλος: Θέλω μπισκότο. 

Ημερολόγιο: Εσύ Σκύλε έχεις κάποια άποψη για την απουσία της ή μπα; 

Σκύλος: Θέλω μπισκότο. 

Αλλουέλα: Ο Σκύλος έχει μια πολύ σαφή ατζέντα. 

Ημερολόγιο: Και πότε θα επιστρέψει; 

Αλλουέλα: Όταν τελειώσουν οι εργασίες. 

Ημερολόγιο: Και πότε τελειώνουν οι εργασίες; 

Αλλουέλα: Αυτό είναι το σημείο όπου όλοι κοιταζόμαστε μεταξύ μας και αποφεύγουμε να απαντήσουμε. 

Σκύλος: Θέλω μπισκότο.

Ημερολόγιο: Νομίζω πως η Αρτίστα θα έχει πολλά να γράψει όταν επιστρέψει. 

Αλλουέλα: Αν επιστρέψει ως Αρτίστα. 

Ημερολόγιο: Τι εννοείς; 

Αλλουέλα: Με τόση σκόνη, μπορεί να επιστρέψει ως οικοδομικό υλικό. 

Ημερολόγιο: Συμφωνώ. 

Σκύλος: Μπισκότο; 

#πολυκατοικία_εργοτάξιο 

#μπάχαλο_στο_πατρικό 

#αρτίστα_αγνοείται

Έφτασε επιτέλους...

...ο μήνας που περίμενα από τότε που άρχισαν οι εχθροπραξίες με τον Ιούλιο. 

Ο Σεπτέμβριος έκανε τη δουλειά του, έδειξε καλή διάθεση, αλλά δεν θα κοροϊδευόμαστε κιόλας. 

Ο πραγματικός στόχος ήταν εξαρχής ο Οκτώβριος. 

Τα βράδια μεγαλώνουν, τα πρωινά έχουν αρχίσει να αποκτούν ανθρώπινη θερμοκρασία και, κυρίως, το καλοκαίρι απομακρύνεται επιτέλους από τον χώρο. 

Δεν ζητάω πολλά. Λίγη δροσιά. Μερικές συννεφιές. Καμιά βροχή να ξεπλύνει το αυτοκίνητο. 

Και, αν γίνεται, να μη χρειαστεί να ξανακούσω τη λέξη "καύσωνας" μέχρι νεωτέρας. 

Ημερολόγιο: Πάντως θα μπορούσε να συνεχιστεί για λίγο ακόμα η ζεστούλα. 

Αρτίστα: Μη λες τέτοια. 

Σκύλος: Θέλω μπισκότο. 

Αρτίστα: Τώρα; 

Σκύλος: Τώρα. 

Αλλουέλα: Νομίζω ότι θέλει να καλωσορίσει κι αυτός τον Οκτώβριο. 

Ημερολόγιο: Πώς; 

Αλλουέλα: Με μπισκότο, προφανώς. Έχει περισσότερη λογική από εμάς. 

Αρτίστα: Εντάξει. Θα πάρεις μπισκότο. Σε λίγο. 

Ημερολόγιο: Δεν είναι ώρα για μπισκότο. 

Σκύλος: Πάντα είναι ώρα για μπισκότο. 

Αλλουέλα: Ένα δίκιο το έχει... 

Ημερολόγιο: Μα το θέμα μας είναι η έλευση του Οκτωβρίου. 

Σκύλος: Και τι μ' αυτό; 

Αρτίστα: Εντάξει είπαμε, θα πάρεις μπισκότο. Σε λίγο. 

Ημερολόγιο: Μα καλά, έτσι θα εξελιχθεί η συζήτηση; 

Αλλουέλα: Περίμενες κάτι καλύτερο; 

Ημερολόγιο: Τέλος πάντων, για να τελειώνουμε κάποτε, συμφωνούμε όλοι ότι υποδεχόμαστε και καλωσορίζουμε με χαρά τον Οκτώβριο; 

Αρτίστα, Ημερολόγιο, Σκύλος, Αλλουέλα: Συμφωνούμε! 

Σκύλος: Μπισκότο; 

Αρτίστα: Ναι, αγάπη μου. Πάρε μπισκότο.

#ιστορίες_για_αγρίους 

#ό,τι_να_’ναι 

#καλό_μήνα

Καθόμουν άπραγη...

...και σκεφτόμουν ότι ζω σε μια τραγική χώρα, που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, μέχρι που αποφάσισα να φτιάξω το Wi-Fi στον υπολογιστή, που με πετάει έξω τον τελευταίο καιρό και μετά με συνδέει και κατόπιν πάλι αποσύνδεση και ούτω καθ’ εξής, μέχρι που μου έκανε τα νεύρα κρόσσια. 

Αφού, λοιπόν, πρώτα μπήκα στις ρυθμίσεις κι έκανα ενημέρωση driver της κάρτας Wi-Fi, μετά έκανα κατάργηση δικτύου και επανασύνδεση, ύστερα επέλεξα τη συχνότητα 2.4 GHz, πήγα στους προσαρμογείς δικτύου, για προχωρημένους εννοείται, δεν είμαι καμιά τυχάρπαστη, πήγα στη Realtek, μετά πήγα preferred band γύρισα το value σε 2.4G, πάτησα ένα ok, λέγοντας ο Θεός βοηθός και τέλος πάντων τώρα φαίνεται ότι έχω δίκτυο. 

Αν μου κάνει ξανά τα ίδια, θα μπω πλέον στα άδυτα του υπολογιστή. 

Μέχρι και κατσαβίδι θα πιάσω, που λέει ο λόγος...

Οπότε τώρα που έχω σύνδεση, ας κάνω μια ψυχαναγκαστική ανάρτηση, έτσι για την αλητεία...  

Καλά, μη φανταστείς τίποτα το σοβαρό. 

Ένα τραγούδι μόνο...

   

Ο τόπος μου παλιό βυρσοδεψείο 

Και διανυκτερεύον φαρμακείο 

Αιώνες βασανίζει τα λουλούδια 

Και κλείνει τις πληγές μας με τραγούδια

Ο τόπος μου πολυέθνικό παζάρι 

Πουλάει λάσπη ήλιο και φεγγάρι 

Μας ρίχνει λίγο απ’ όλα στο ποτήρι 

Να πιούμε στην υγειά του ξεροσφύρι 

Κι εσύ αγάπη είσαι ένας πόνος 

Τρένο μαζί και μετανάστης 

Τρέχω στις ράγες σου ξαπλώνω 

Για να σ’ αγγίζω όταν περάσεις 

Ωχ, πάλι αποσυνδ 

έθηκα, τίπ 

οτα δεν έφτια 

ξε…

#existential chic 

#κάθαρση_συνειδήσεων 

#άσμα_για_αποτοξίνωση

Η Diane Arbus...

...είχε πει: 

"Φωτογράφισα πολύ τους freaks. Ήταν από τα πρώτα θέματά μου και μου προκαλούσαν μεγάλη έξαψη. Τα λάτρεψα αυτά τα άτομα. Λατρεύω και σήμερα μερικούς από αυτούς. Δεν θέλω να πω ότι είναι καλοί μου φίλοι, αλλά μου προκαλούν ένα μείγμα ντροπής και δέους. 

Υπάρχει κάτι το μυθικό στους freaks. Είναι σαν κάποιον σ' ένα παραμύθι, που σε σταματάει και απαιτεί να του πεις τη λύση ενός αινίγματος. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι πορεύονται στη ζωή φοβούμενοι ότι θα έχουν κάποια στιγμή μια τραυματική εμπειρία. Τα μειονεκτικά άτομα γεννιούνται με το τραύμα τους. 

Έχουν ήδη στη ζωή τους περάσει το τεστ. Είναι αριστοκράτες". 

A Young Man in Curlers Dressing for an Annual Drag Ball

N.Y.C., 1966 

Η Diane Arbus γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, στις 14 Μαρτίου 1923 και αυτοκτόνησε στις 26 Ιουλίου 1971 για ψυχολογικούς λόγους (όπως μαρτυρά η οικογένειά της). 

Φωτογράφος και δημοσιογράφος, φημισμένη για τα ρεπορτάζ της σε αμερικάνικα περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας με θέμα τον κόσμο του περιθωρίου και της νύχτας. 

Ήταν η πρώτη γυναίκα με έκθεση στην Μπιενάλε της Βενετίας. 

Έχει συγγράψει το Aperture Monograph, βιβλίο για την τέχνη της φωτογραφίας, το οποίο έχει κάνει ρεκόρ πωλήσεων στο είδος του. 

Τιμήθηκε μετά θάνατο με έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη.

ΥΓ. Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στην αγαπημένη μου φίλη Μαρίνα Ζέας.

#μαρίνα_ζέας

#γύρνα_πίσω_ή_έστω_τηλεφώνα

#diane_arbus

Σήμερα το πρωί...

...διημείφθη στο μέσσεντζερ η κάτωθι στιχομυθία: 

Και αυτό διότι η φίλη μου η Ζωή θυμήθηκε ότι η αείμνηστη μητέρα Θεοδοσία, την περίοδο της τετράχρονης άνοιάς της νόμιζε πως ήμουν η θεία της η Σταυρούλα.

Οπότε εφόσον σήμερα 14 Σεπτεμβρίου, που η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, η Ζωή σκέφτηκε να μου ευχηθεί τα δέοντα, όπως έκανε στο παρελθόν, κάθε τέτοια ημέρα, η μητέρα Θεοδοσία. 

Ως εκ τούτου - και λόγω της ημέρας - το σχετικό άσμα που ακολουθεί, είναι μονόδρομος.

 

#οικογενειακές_παραδόσεις 

#δεύτερη_ταυτότητα 

#ρίξε_τα_μαλλιά_σου_μωρ_σταυρούλα_μ_πίσω

Η ζωή...

...είναι ωραία.

Η ζωή είναι αλλού.

Η ζωή είναι αιτία. 

Η ζωή είναι αποτέλεσμα. 

Η ζωή εν τάφω. 

Η ζωή μετά θάνατον. 

Η ζωή είναι τρόμος. 

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα. 

Η ζωή κάνει φάρσες. 

Η ζωή γράφει ιστορία.

Η ζωή μου όλη. 

Η Ζωή Φυτούση.

   

Η ζωή συνεχίζεται...

#οξύ_παραλήρημα 

#υπαρξιακά_προβλήματα

#ζωή_και_κότα

Μιμιδίων...

 ...το ανάγνωσμα.

memes_vol_6

ό,τι_να_'ναι

para_pasar_el_tiempo

Δύο είναι...

...οι τρόποι ορισμού του τέλους του καλοκαιριού. 

α) Αστρονομικά: Το καλοκαίρι τελειώνει με τη φθινοπωρινή ισημερία. Το 2026 αυτή πέφτει στις 23 Σεπτεμβρίου. 

β) Μετεωρολογικά: Το καλοκαίρι τελειώνει στις 31 Αυγούστου, καθώς οι μετεωρολόγοι χωρίζουν τις εποχές σε πλήρη τρίμηνα, τουτέστιν Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος. 

Επειδή ο αείμνηστος πατέρας μου, εκτός από αεροναυτίλος στην Πολεμική Αεροπορία, ήταν και καθηγητής Μετεωρολογίας, έμαθα από μικρή να μετράω τις εποχές με τον δεύτερο τρόπο. 

Τι να κάνω; 

Έτσι τα βρήκα, έτσι τα συνεχίζω. 

Οπότε, σήμερα, το καλοκαίρι ξεκουμπίζεται. 

Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν το θερμόμετρο εξακολουθεί να διαφωνεί. 

Το ότι έξω εξακολουθεί να κάνει ζέστη είναι μια λεπτομέρεια. 

Η εποχή άλλαξε και κάποια στιγμή θα δροσίσει. 

Ως εκ τούτου, όπως κάθε 1η Σεπτεμβρίου, όλη την ημέρα στο σπίτι που κατοικώ θα ακούγεται σε λούπα το Summer Is Over από τη Dusty Springfield. 

Στη διαπασών, εννοείται.

   

#summer_is_over 

#μετεωρολογικό_φθινόπωρο 

#καλό_μήνα

Το tablet μου...

...τα 'φτυσε. Το tablet που μόνο σ' αυτό μπορώ να παίξω Candy Crush. Πουθενά αλλού. 

Και να πεις πως ήταν παλιό; Ούτε εικοσαετία δεν είχε κλείσει το χρυσό μου. 

Το tablet μου το λατρεμένο ξεψύχησε.

Και η δική μου διάθεση σε φάση: 

"Ω τάφε μου, κρεβάτι νυφικό, σπίτι μου στη βαθιά τη γη κι αιώνιο κελί μου, έρχομαι να βρω τους δικούς μου νεκρούς που μέγα πλήθος η Περσεφόνη φίλεψε"...

#rip_tablet

#ποστ_απωλέιας

#να_ζήσω_να_το_θυμάμαι