...και βαριές εξετάσεις του follow up, με τα σκιαγραφικά και τις ραδιενέργειες, ολοκληρώθηκαν.
Μέχρι να έχω τα αποτελέσματα και να τελειώσω και με τις πιο εύκολες, λέω να κάτσω στ’ αυγά μου και να ακούω ολημερίς Delta Blues.
Μετά, λογικά, θα περάσω στα Chicago electric και κάπου εκεί θα ανοίξω την πόρτα και στον Muddy Waters.
Τα Delta Blues γεννήθηκαν στην περιοχή του Δέλτα του Μισισιπή.
Όχι στις εκβολές του ποταμού, αλλά στην εύφορη και σκληρή γη ανάμεσα στους ποταμούς Μισισιπή και Yazoo.
Μια γη γεμάτη βαμβακοχώραφα, φτώχεια, ιδρώτα και κοινωνική καταπίεση.
Εκεί γεννήθηκε και ο πιο ωμός, λιτός και στοιχειωτικός ήχος των μπλουζ.
Σκέψου μια ακουστική κιθάρα, ένα slide, έναν ρυθμό που μοιάζει να περπατάει πάνω στο χώμα και μια φωνή που κουβαλάει προσωπική ιστορία.
Ο Robert Johnson, ο Son House και τόσοι άλλοι διαμόρφωσαν αυτόν τον ήχο.
Είναι το μπλουζ πριν μπει το ρεύμα. Πριν γίνουν τα πράγματα κομψά.
Είναι το μπλουζ που ακούγεται σαν να το έγραψε κάποιος μόνος του, βράδυ, με υγρασία στον αέρα και τα κουνούπια να του κάνουν δεύτερα φωνητικά.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται η Memphis Minnie.
Γεννημένη ως Lizzie Douglas το 1897 στο Μισισίπι, μεγάλωσε σε έναν κόσμο που δεν είχε χώρο για γυναίκες με κιθάρα, πόσο μάλλον για γυναίκες που έπαιζαν καλύτερα από τους περισσότερους άντρες.
Δεν μπήκε απλώς στο παιχνίδι των μπλουζ. Το ανακάτεψε.
Με δεξιοτεχνία, αυτοπεποίθηση και μια φωνή που μπορούσε να γίνει ταυτόχρονα τρυφερή και προειδοποιητική, εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες μορφές του προπολεμικού μπλουζ.
Η Memphis Minnie δεν τραγουδούσε για να είναι γλυκιά. Τραγουδούσε για επιβίωση, για επιθυμία και για δύναμη. Οι στίχοι της είχαν χιούμορ, ανεξαρτησία και θάρρος.
Μιλούσε για σχέσεις χωρίς να ζητά συγγνώμη. Μιλούσε για τη σεξουαλικότητα χωρίς να κατεβάζει το βλέμμα. Και όλα αυτά τη δεκαετία του '20 και του '30.
Το 1929 ηχογράφησε το εμβληματικό When the Levee Breaks (εδώ), εμπνευσμένο από τη Μεγάλη Πλημμύρα του Μισισιπή.
Δεκαετίες αργότερα οι Led Zeppelin το έφεραν ξανά στο προσκήνιο (εδώ), αποδεικνύοντας ότι η Minnie είχε ήδη βάλει θεμέλια που άντεξαν πολύ πέρα από την εποχή της.
Αργότερα, στο Σικάγο, αγκάλιασε τον ηλεκτρικό ήχο πριν γίνει μόδα.
Η κιθάρα της ήταν κοφτερή, ρυθμική και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Δεν έπαιζε "σαν γυναίκα".
Έπαιζε σαν τη Memphis Minnie.
Ένιγουέι...
Ώρα να αφήσω τα λόγια, να πάρω τη σπιτική λεμονάδα μου και να ακούσω τη Minnie στο Bumble Bee.
Ένα τραγούδι που στάζει χώμα, ιδρώτα και ανεξαρτησία.
#memphis_minnie
#women_in_blues
#delta_blues
