Καθόμουν άπραγη...

...και σκεφτόμουν ότι ζω σε μια τραγική χώρα, που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, μέχρι που αποφάσισα να φτιάξω το Wi-Fi στον υπολογιστή, που με πετάει έξω τον τελευταίο καιρό και μετά με συνδέει και κατόπιν πάλι αποσύνδεση και ούτω καθ’ εξής, μέχρι που μου έκανε τα νεύρα κρόσσια. 

Αφού, λοιπόν, πρώτα μπήκα στις ρυθμίσεις κι έκανα ενημέρωση driver της κάρτας Wi-Fi, μετά έκανα κατάργηση δικτύου και επανασύνδεση, ύστερα επέλεξα τη συχνότητα 2.4 GHz, πήγα στους προσαρμογείς δικτύου, για προχωρημένους εννοείται, δεν είμαι καμιά τυχάρπαστη, πήγα στη Realtek, μετά πήγα preferred band γύρισα το value σε 2.4G, πάτησα ένα ok, λέγοντας ο Θεός βοηθός και τέλος πάντων τώρα φαίνεται ότι έχω δίκτυο. 

Αν μου κάνει ξανά τα ίδια, θα μπω πλέον στα άδυτα του υπολογιστή. 

Μέχρι και κατσαβίδι θα πιάσω, που λέει ο λόγος...

Οπότε τώρα που έχω σύνδεση, ας κάνω μια ψυχαναγκαστική ανάρτηση, έτσι για την αλητεία...  

Καλά, μη φανταστείς τίποτα το σοβαρό. 

Ένα τραγούδι μόνο...

   

Ο τόπος μου παλιό βυρσοδεψείο 

Και διανυκτερεύον φαρμακείο 

Αιώνες βασανίζει τα λουλούδια 

Και κλείνει τις πληγές μας με τραγούδια

Ο τόπος μου πολυέθνικό παζάρι 

Πουλάει λάσπη ήλιο και φεγγάρι 

Μας ρίχνει λίγο απ’ όλα στο ποτήρι 

Να πιούμε στην υγειά του ξεροσφύρι 

Κι εσύ αγάπη είσαι ένας πόνος 

Τραίνο μαζί και μετανάστης 

Τρέχω στις ράγες σου ξαπλώνω 

Για να σ’ αγγίζω όταν περάσεις 

Ωχ, πάλι αποσυνδ 

έθηκα, τίπ 

οτα δεν έφτια 

ξε…

#existential chic 

#κάθαρση_συνειδήσεων 

#άσμα_για_αποτοξίνωση

Σήμερα το πρωί...

...διημείφθη στο μέσσεντζερ η κάτωθι στιχομυθία: 

Και αυτό διότι η φίλη μου η Ζωή θυμήθηκε ότι η αείμνηστη μητέρα Θεοδοσία, την περίοδο της τετράχρονης άνοιάς της νόμιζε πως ήμουν η θεία της η Σταυρούλα.

Οπότε εφόσον σήμερα 14 Σεπτεμβρίου, που η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, η Ζωή σκέφτηκε να μου ευχηθεί τα δέοντα, όπως έκανε στο παρελθόν, κάθε τέτοια ημέρα, η μητέρα Θεοδοσία. 

Ως εκ τούτου - και λόγω της ημέρας - το σχετικό άσμα που ακολουθεί, είναι μονόδρομος.

 

#οικογενειακές_παραδόσεις 

#δεύτερη_ταυτότητα 

#ρίξε_τα_μαλλιά_σου_μωρ_σταυρούλα_μ_πίσω

Το tablet μου...

...τα 'φτυσε. Το tablet που μόνο σ' αυτό μπορώ να παίξω Candy Crush. Πουθενά αλλού. 

Και να πεις πως ήταν παλιό; Ούτε εικοσαετία δεν είχε κλείσει το χρυσό μου. 

Το tablet μου το λατρεμένο ξεψύχησε.

Και η δική μου διάθεση σε φάση: 

"Ω τάφε μου, κρεβάτι νυφικό, σπίτι μου στη βαθιά τη γη κι αιώνιο κελί μου, έρχομαι να βρω τους δικούς μου νεκρούς που μέγα πλήθος η Περσεφόνη φίλεψε"...

#rip_tablet

#ποστ_απωλέιας

#να_ζήσω_να_το_θυμάμαι

Χάζευα...

...την ανακοίνωση στο ασανσέρ και προσπαθούσα να φανταστώ πώς δημιουργήθηκε. 

Κάποιος είδε μια παπουτσοθήκη στον διάδρομο του δευτέρου ορόφου της πολυκατοικίας που βρίσκεται το πατρικό μου, όπου και διαμένω τα τελευταία χρόνια. 

Δεν του άρεσε. 

Ντύθηκε, βγήκε από το σπίτι του, πήγε σε κατάστημα "Φωτοαντίγραφα - Εκτυπώσεις", υπαγόρευσε το κείμενο, περίμενε να τυπωθεί, το πλήρωσε, το πήρε μαζί του, επέστρεψε, το έβαλε προσεκτικά σε διαφάνεια και το κόλλησε στο ασανσέρ. 

Σκέφτομαι όλη αυτή τη διαδικασία και πραγματικά ζηλεύω. 

Εγώ ούτε για τα σοβαρά προβλήματα της ζωής μου δεν διαθέτω τόση ενέργεια. 

Το αποτέλεσμα; 

Η παπουτσοθήκη εξακολουθεί να είναι στη θέση της. 

Και πολύ καλά κάνει...

#νόμος_είναι_το_δίκιο_του_εργάτη 

#η_επίμονη_παπουτσοθήκη 

#ιστορίες_της_πολυκατοικίας

Το πρωί...

...που έβγαλα τον σκύλο βόλτα, περπατούσαμε αμέριμνοι στο πεζοδρόμιο, όταν μια διερχόμενη κυρία παραλίγο να πατήσει το τετράποδο των χιλίων οκτακοσίων γραμμαρίων. 

"Αχ, συγγνώμη, δεν τον είδα, γιατί πρόσεχα να μην πατήσω τους σταυρούς!" 

Και συνέχισε: "Που σαν δεν ντρέπονται να έχουν βάλει έτσι τις πλάκες, ώστε να σχηματίζουν σταυρούς και να τους πατάμε! Εγώ περπατάω ανάμεσα και δεν τους πατάω. Θα έπρεπε να παραιτηθούν όλοι στον δήμο μετά από αυτή την αμαρτία!" 

Το μόνο που κατάφερα ήταν να ψελλίσω ένα: "Ναι, ό,τι πείτε..." 

Η κυρία συνέχισε τον δρόμο της, αποφεύγοντας προσεκτικά τους σταυρούς και αφήνοντας πίσω της ένα πεζοδρόμιο γεμάτο αμαρτία, έναν δήμο που θα έπρεπε να παραιτηθεί σύσσωμος και έναν σκύλο που είχε μόλις γλιτώσει από το να γίνει παράπλευρη απώλεια μιας θεολογικής κρίσης. 

Εγώ, από την άλλη, έχω μείνει αποσβολωμένη και σκέφτομαι ότι η κυρία είναι του γιατρού και μάλιστα πολύ συγκεκριμένης ειδικότητας. 

#θεολογία_του_πεζοδρομίου 

#αμαρτίες_στο_πλακόστρωτο 

#τι_ακούω_η_αρτίστα

Τα νέα είναι...

...ευχάριστα. Εκεί που έκαιγε ο τόπος στα πέριξ του πατρικού μου, πριν λίγες ώρες ξέσπασε μια καταιγίδα, η οποία συνέβαλε στο να πέσει η θερμοκρασία από τους 180 βαθμούς Κελσίου στους 24. 

Πράγμα που, αν μη τι άλλο, το λες και θαύμα. 

Δοθείσης ευκαιρίας λοιπόν, κάθισα μπροστά στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα, ενώ και η άλλη ήταν επίσης ορθάνοιχτη, και απολάμβανα το ρεύμα που είχε δημιουργηθεί. 

Ο αέρας ήταν τόσο δυνατός, ώστε η βροχή με πιτσιλούσε. 

Λίγο. 

Κάπου-κάπου. 

Και ενώ έξω γινόταν της σεξεργάτριας το κάγκελο (ναι, δεν λέμε πλέον "της πουτάνας το κάγκελο", διότι δεν είναι πολιτικά ορθό να προσβάλλουμε τα εργασιακά κεκτημένα εν μέσω καταιγίδας, ούτε είναι συμπεριληπτικό να κάνουμε διακρίσεις την ώρα που αστράφτει), εγώ αποφάσισα να ντύσω μουσικά αυτή την ευτυχία που ζούσα. 

Μέσα στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, έβαλα στο πικάπ το "Ball and Chain" της τεράστιας Big Mama Thornton. 

Μπορεί οι περισσότεροι να το γνώρισαν αργότερα από τη σπαρακτική ερμηνεία της Janis Joplin (η οποία το δανείστηκε και το έκανε παγκόσμια επιτυχία) αλλά η αυθεντική, ζωντανή ενέργεια της Big Mama ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν τη συγκεκριμένη στιγμή. 

Ανέβασα την ένταση στο τέρμα και άφησα τα blues να μπερδευτούν με τους κεραυνούς. 

Και ναι μεν η Big Mama καθόταν δίπλα στο παράθυρό της κοιτάζοντας τη βροχή και τραγουδούσε για τα βάσανα της ζωής, αλλά εγώ, βλέποντας το θερμόμετρο να κατρακυλάει, άκουγα τα εγκεφαλικά μου κύτταρα να χειροκροτούν επειδή γλίτωσα τη θερμοπληξία.

Έστω και για λίγο...

   

#καταιγίδα 

#big_mama_thornton 

#πολιτική_ορθότης

Οι δύσκολες...

...και βαριές εξετάσεις του follow up, με τα σκιαγραφικά και τις ραδιενέργειες, ολοκληρώθηκαν. 

Μέχρι να έχω τα αποτελέσματα και να τελειώσω και με τις πιο εύκολες, λέω να κάτσω στ’ αυγά μου και να ακούω ολημερίς Delta Blues. 

Μετά, λογικά, θα περάσω στα Chicago electric και κάπου εκεί θα ανοίξω την πόρτα και στον Muddy Waters. 

Τα Delta Blues γεννήθηκαν στην περιοχή του Δέλτα του Μισισιπή. 

Όχι στις εκβολές του ποταμού, αλλά στην εύφορη και σκληρή γη ανάμεσα στους ποταμούς Μισισιπή και Yazoo. 

Μια γη γεμάτη βαμβακοχώραφα, φτώχεια, ιδρώτα και κοινωνική καταπίεση. 

Εκεί γεννήθηκε και ο πιο ωμός, λιτός και στοιχειωτικός ήχος των μπλουζ. 

Σκέψου μια ακουστική κιθάρα, ένα slide, έναν ρυθμό που μοιάζει να περπατάει πάνω στο χώμα και μια φωνή που κουβαλάει προσωπική ιστορία. 

Ο Robert Johnson, ο Son House και τόσοι άλλοι διαμόρφωσαν αυτόν τον ήχο. 

Είναι το μπλουζ πριν μπει το ρεύμα. Πριν γίνουν τα πράγματα κομψά. 

Είναι το μπλουζ που ακούγεται σαν να το έγραψε κάποιος μόνος του, βράδυ, με υγρασία στον αέρα και τα κουνούπια να του κάνουν δεύτερα φωνητικά. 

Και κάπου εκεί εμφανίζεται η Memphis Minnie. 

Γεννημένη ως Lizzie Douglas το 1897 στο Μισισίπι, μεγάλωσε σε έναν κόσμο που δεν είχε χώρο για γυναίκες με κιθάρα, πόσο μάλλον για γυναίκες που έπαιζαν καλύτερα από τους περισσότερους άντρες. 

Δεν μπήκε απλώς στο παιχνίδι των μπλουζ. Το ανακάτεψε. 

Με δεξιοτεχνία, αυτοπεποίθηση και μια φωνή που μπορούσε να γίνει ταυτόχρονα τρυφερή και προειδοποιητική, εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες μορφές του προπολεμικού μπλουζ. 

Η Memphis Minnie δεν τραγουδούσε για να είναι γλυκιά. Τραγουδούσε για επιβίωση, για επιθυμία και για δύναμη. Οι στίχοι της είχαν χιούμορ, ανεξαρτησία και θάρρος. 

Μιλούσε για σχέσεις χωρίς να ζητά συγγνώμη. Μιλούσε για τη σεξουαλικότητα χωρίς να κατεβάζει το βλέμμα. Και όλα αυτά τη δεκαετία του '20 και του '30. 

Το 1929 ηχογράφησε το εμβληματικό When the Levee Breaks (εδώ), εμπνευσμένο από τη Μεγάλη Πλημμύρα του Μισισιπή. 

Δεκαετίες αργότερα οι Led Zeppelin το έφεραν ξανά στο προσκήνιο (εδώ), αποδεικνύοντας ότι η Minnie είχε ήδη βάλει θεμέλια που άντεξαν πολύ πέρα από την εποχή της. 

Αργότερα, στο Σικάγο, αγκάλιασε τον ηλεκτρικό ήχο πριν γίνει μόδα. 

Η κιθάρα της ήταν κοφτερή, ρυθμική και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Δεν έπαιζε "σαν γυναίκα". Έπαιζε σαν τη Memphis Minnie. 

Ένιγουέι... Ώρα να αφήσω τα λόγια, να πάρω τη σπιτική λεμονάδα μου και να ακούσω τη Minnie στο Bumble Bee. 

Ένα τραγούδι που στάζει χώμα, ιδρώτα και ανεξαρτησία.

   

#memphis_minnie 

#women_in_blues 

#delta_blues

Βγήκαμε...

...βόλτα με τον σκύλο και συναντήσαμε έναν τσαλαπετεινό. 

Δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον να μας γνωρίσει. 

Περπατούσε μπροστά μας λες και είχε σημαντικότερα πράγματα να κάνει. 

Τον ακολουθήσαμε για λίγο. 

Εκείνος συνέχισε να μας αγνοεί. 

Δικαίωμά του. 

Ημερολόγιο: Τι είναι αυτό; 

Αρτίστα: Τσαλαπετεινός. 

Ημερολόγιο: Και γιατί τον έχουμε σε βίντεο; 

Αρτίστα: Γιατί έχει λοφίο, στυλ και αυτοπεποίθηση. 

Σκύλος: Κι εγώ τον ακολουθούσα. 

Ημερολόγιο: Και; 

Σκύλος: Δεν εντυπωσιάστηκε. 

Αλλουέλα: Οι πραγματικά κομψοί δεν εντυπωσιάζονται εύκολα. 

Σκύλος: Εσύ με ποιο δικαίωμα μιλάς για κομψότητα; 

Αλλουέλα: Με το δικαίωμα του πουά μου, που με καθιστά ανώτερη. 

Ημερολόγιο: Και ο τσαλαπετεινός; 

Αρτίστα: Έφυγε. 

Αλλουέλα: Οι αξιοθαύμαστοι τσαλαπετεινοί δεν μένουν για πολύ. 

#συνάντηση_κορυφής 

#περαστικός_αριστοκράτης 

#η_γειτονιά_αναβαθμίζεται

Παλιά...

...ήθελα τον κόσμο. 

Και τον ήθελα τώρα. 

Είχα μεγάλες φιλοδοξίες, επαναστατικές διαθέσεις και μια αόριστη πεποίθηση ότι κάτι σπουδαίο με περίμενε στη γωνία. 

Σήμερα στεκόμουν μπροστά σε κάτι κεράσια. 

Τα κοιτούσα σιωπηλή. 

Και μετά άκουσα τον εαυτό μου να λέει: "Πω πω ακρίβεια...". 

Δεν ξέρω πότε ακριβώς έγινε η μετάβαση από την κατάκτηση του κόσμου στη μελέτη τιμών ανά κιλό. 

Ξέρω μόνο ότι συνέβη. 

Ναι, παλιά ήθελα τον κόσμο. 

Σήμερα ήθελα κεράσια. 

Τελικά, δεν πήρα τίποτα από τα δύο.

#οι_κερασιές_ανθίσαν_κι_εφέτος 

#κοιτάζοντας_τα_κεράσια 

#κάτι_έγραψα_και_σήμερα

Είναι μαύρα μεσάνυχτα...

...και κάθομαι στο μπαλκόνι πίνοντας μαστιχόνερο με παγάκια, τα οποία λιώνουν με μεγαλύτερη ταχύτητα από όση προβλέπεται, ενώ παράλληλα ακούω το Memphis in June από τη Nina τη Simone και σκέφτομαι ότι τελικά ο Ιούνιος στο Memphis δεν διαφέρει και πολύ από τον Ιούνιο στη γειτονιά μου. 

Εντάξει, μπορεί να μην έχω εξαδέλφη που ακούει στο όνομα Μιράντα, να μην υπάρχει πίτα με βατόμουρα, να μην περνούν οι γείτονες τέτοια ώρα έξω από το σπίτι μου, αλλά απέναντι υπάρχει η πικροδάφνη που στέλνει ένα γλυκό άρωμα παντού γύρω μου. 

Και υπάρχει και η ίδια ζέστη. 

Η ίδια νωθρότητα. 

Η ίδια πεποίθηση ότι κάτι πρέπει να αλλάξεις, αλλά κάνει υπερβολική ζέστη για να σηκωθείς από την καρέκλα και να το κάνεις. 

Ναι, ήλθε κι ο Ιούνιος. 

Ουδόλως ενθουσιάστηκα. 

Αλλά δεν θα το κάνω και θέμα…

   

#memphis_στη_γειτονιά 

#ζέστη_και_νευράκια 

#καλό_μήνα

Χθες έζησα...

...ένα ιδιαίτερο είδος ελληνικής περιπέτειας, που ξεκινάει αθώα με τη φράση: "Θα βγάλω δυο χαρτιά μόνο και θα έχω ξεμπερδέψει σε πέντε λεπτά". 

Στη δική μου περίπτωση, τα "δυο χαρτιά" ήταν κτηματολογικά φύλλα και αποσπάσματα κτηματολογικών διαγραμμάτων για κάποια γεωτεμάχια που κληρονόμησε ο αγαπημένος μου φίλος Αλκιβιάδης, ο οποίος συνεχίζει να συστήνεται ως κόρη ναυάρχου και για τα οποία έπρεπε να κάνει υποβολή δήλωσης ιδιοκτησίας, διότι η περιοχή που είναι τα κληρονομηθέντα βρίσκεται σε κυρωμένη πράξη εφαρμογής. 

Επειδή όμως ο Αλκιβιάδης εργάζεται αόκνως και μετά προθυμίας και τρέχει και δεν φτάνει, ζήτησε από εμένα να κάνω αυτή τη δουλειά. 

Η οποία, θεωρητικά, είναι απλή υπόθεση. 

Στην πράξη, όμως, το Ελληνικό Διοικητικό σύμπαν έχει έναν μαγικό τρόπο να σε ρουφάει μέσα του σαν χωροχρονική δίνη. 

Ανοίγεις ένα έγγραφο, μετά δεύτερο, μετά τρίτο, μετά αρχίζεις να συγκρίνεις ΚΑΕΚ, όρια, αριθμούς πρωτοκόλλου, μπαινοβγαίνεις στο e-banking να πληρώσεις παράβολα, γυρνάς στο site του Κτηματολογίου και ξαφνικά περνούν δύο ώρες χωρίς να το καταλάβεις. 

Το πρόβλημα είναι ότι πριν καθίσω στον υπολογιστή είχα βάλει να μαγειρεύονται φασόλια χάντρες με πιπεριές Φλωρίνης και με πράσινες πιπεριές. Το φαγητό σιγόβραζε ήρεμα στο ζουμί του, ενώ εγώ βυθιζόμουν ολοένα και βαθύτερα στα μυστήρια του Κτηματολογίου και της Δημόσιας Διοίκησης. 

Κάπου ανάμεσα σε ένα απόσπασμα διαγράμματος και μια αναζήτηση στοιχείων ιδιοκτησίας, μου συνέβη αυτό που αποκαλείται "η στιγμή που μυρίζει ελαφρώς καμένο, αλλά επιλέγεις να το αγνοήσεις". 

Λίγο αργότερα, το μεσημεριανό μου είχε μετατραπεί στο γνωστόν τοις πάσι "άνθρακες ο θησαυρός". 

Έτσι, το γεύμα της ημέρας, κατέληξε να είναι ένα γιαούρτι και μία μπανάνα. Τουτέστιν δίαιτα από ανάγκη και όχι από επιλογή. 

Η κατσαρόλα ευτυχώς σώθηκε. Με κόπο, επιμονή και υπομονή τεραστίων διαστάσεων. 

Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε ακόμη ένα επεισόδιο της ζωής μου, όπου η ελληνική γραφειοκρατία κατάφερε όχι μόνο να απορροφήσει την προσοχή μου, αλλά και να κάψει, κυριολεκτικά, το φαγητό μου. 

Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον προχώρησε η υπόθεση με τα γεωτεμάχια του αγαπητού μου Αλκιβιάδη, ο οποίος μου έταξε λουκούλλειο γεύμα, ως ευχαριστώ για τον κόπο μου. 

Όσο για τα φασόλια, τι να πω; Ήταν παράπλευρη απώλεια της Ελληνικής Διοίκησης... 

#χάντρες_αλά_κτηματολόγιο 

#περιμένοντας_αριθμό_πρωτοκόλλου 

#πεινάω

Κανονικά...

...η κάτωθι φωτογραφία με τις δύο σκιές θα έπρεπε να συνοδεύεται, τιμής ένεκεν, από ένα Low Bap κομμάτι, καθώς η μία σκιά (αυτή με την αλογοουρά) ανήκει στην αγαπημένη μου Sadahzinia. 

Η άλλη σκιά ανήκει στην Ε.Σ., η οποία θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία της. 

Όμως, μόλις απαθανατίστηκε η στιγμή, αυτό που σκέφτηκα αμέσως ήταν το Shadow on the wall από τον Mike Oldfield. 

Ναι ξέρω, σκιές, Low Bap, Sadahzinia και ξαφνικά σκάει και ο Mike Oldfield από το πουθενά. 

Όμως, στο δικό μου το μυαλό, η μετάβαση από Sadahzinia σε Shadow on the Wall είναι τόσο άκυρη, που γίνεται απολύτως σωστή. 

Δεν θα επιχειρήσω να το εξηγήσω, απλώς συνέβη. 

Άβυσσος η ψυχή της αρτίστας... 

   

Shadow on the wall 

Like a shadow on the wall 

Treat me like a prisoner 

Treat me like a fool 

Treat me like a loser 

Use me as a tool 

Face me 'til I'm hungry 

Push me in the cold 

Treat me like a criminal 

Just a shadow on the wall 

Shadow on the wall 

Like a shadow on the wall 

Treat me like I'm evil 

Freeze me 'til I'm cold 

Beat me 'til I'm feeble 

Grab me 'til I'm old 

Fry me 'til I'm tired 

Push me 'til I fall 

Treat me like a criminal 

Just a shadow on the wall 

Like a shadow on the wall 

ΥΓ. Ευχαριστώ πολύ αμφότερες τις κυρίες, που πόζαραν με χαρά γι’ αυτή τη φωτογραφία. 

#σκιές_και_αναμνήσεις 

#μη_δίνεις_σημασία 

#υπάρχουν_και_χειρότερα

Διακόπτω...

...τη ροή του προγράμματος του παρόντος ημερολογίου, καθώς συνέβη ένα έκτακτο και απρόσμενο γεγονός.

Έφτασα στην 18.000 πίστα στο Candy Crush Saga και την πέρασα με τεράστια επιτυχία!

Και, εννοείται, συνεχίζω ακάθεκτη!

#χαζό_παιδί_χαρά_γεμάτο

#πόσο_μ'_αρέσουν_οι_καραμελίτσες

#i've_crushed_them_all

Όπως...

...λέει ο ποιητής: 

"Τίποτα στα χεράκια μου μάνα μου δε φτουράει 

έρωτες, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά".  

Εκτός από τα προαναφερθέντα, στα δικά μου χεράκια δεν φτουράνε ούτε λουλούδια. Μόνο κάτι κάκτοι. 

Σκληροί, αγκαθωτοί, με λίγες έως καθόλου απαιτήσεις. 

Τους ξεχνάς σε μια γωνία κι εκείνοι δεν παρεξηγούνται, συνεχίζουν να υπάρχουν ατάραχοι. 

Και αν τύχει και ανθίσουν, τα σπάνια άνθη τους κρατάνε μία ημέρα. 

Κι αυτό, αν είμαι τυχερή και πέσω στον κατάλληλο κάκτο. 

Παρ' όλα ταύτα, στα δικά μου τα χεράκια διάλεξε να απλώσει κλώνους και άνθη το πιο απαιτητικό λουλούδι.

Η ορχιδέα.

Μάλλον, κοιτάζοντας γύρω της την ξεραΐλα και τα κακτοειδή, θα σκέφτηκε "Θα ανθίσω κι ας μου βγει και σε κακό". 

Εντελώς μεταξύ μας, δεν ξέρω αν άνθισε από πείσμα ή επειδή δεν κατάλαβε πού μπλέκει... 

Πάντως άνθισε. 

#ορχιδέα_σε_ξεραΐλα 

#botanical_ irony 

#φυτικό_θαύμα_με_επιφυλάξεις

Τα γεγονότα...

...που ακολουθούν έλαβαν χώρα στις 30 Μαρτίου του τρέχοντος έτους. 

Φυσικά το voucher της μεταφορικής που θα μου έφερνε την Αλλουέλα μού είχε σταλεί σε φωτογραφία από τις 27 Μαρτίου. 

Περίμενα στωικά και πηγαινοερχόμουν στο σπίτι με ανυπομονησία. Κάθε λίγο κοίταζα τη φωτογραφία, λες και αυτό θα έκανε την αλλόκοτη παχουλοκομψή μου να φτάσει πιο γρήγορα. 

Ο σκύλος είχε ενημερωθεί πριν δύο ημέρες για την άφιξη της νέας συγκατοίκου μας. 

Στην αρχή πήρε ένα ξινισμένο ύφος και ρωτούσε: "Και ποια είναι τώρα αυτή και τι ακριβώς θα έρθει να κάνει και ποία η θέσις μου;". 

Του είπα ότι πρόκειται για μία αλλόκοτα που θα κάνει αισθητική αναβάθμιση στο σπίτι και του εξήγησα ότι ο ίδιος δεν θα χάσει κανένα από τα προνόμια που έχει κατακτήσει. 

Έδειξε να είναι σύμφωνος με την καινούργια συνθήκη, αλλά, όσο εγώ αγωνιούσα για την άφιξη της Αλλουέλας, εκείνος με κοίταζε με ύφος "Άλλη δεν περιμένει αλλόκοτα, μόνο η αρτίστα την Αλλουέλα", κουνώντας σχεδόν απαξιωτικά το κεφάλι του. 

Τελικά, την τρίτη μέρα κατά τας γραφάς, επιτέλους χτύπησε το κουδούνι. 

Τρέχουμε αμφότεροι (σκύλος και αρτίστα) στην πόρτα, την ανοίγω και εμφανίστηκε ένας νεαρός, που ήταν ψηλός, ήταν ευγενικός, είχε τις χάρες όλες. 

Κρατούσε το κουτί με το πολύτιμο δώρο! 

Μου το έδωσε, το πήρα ευλαβικά κι ευθύς αμέσως το ακούμπησα στο τραπέζι.

 

Με προσοχή μεγάλη το άνοιξα και την είδα ξαπλωμένη αναπαυτικά σε άχυρα σαν μεταξωτά.

 

Την ανασήκωσα λίγο, για να περιεργαστεί τον χώρο. 

Της άρεσε και μου ζήτησε να την ξεναγήσω στο σπίτι, για να βρει τη θέση της. Σε χρόνο dt επέλεξε να κατοικήσει στο σημείο που είχα διαλέξει κι εγώ για εκείνη.

 

Εκεί μπορεί να χαίρεται το φως της ημέρας, 

το μούχρωμα (Jesus, τι λέξη κι αυτή…), 

αλλά και της νύχτας, όταν της ανάβω το μικρό φωτιστικό. 

Το έπιπλο που διάλεξε η αλλόκοτά μου, για να εγκατασταθεί, είναι μία κλασική ημικυκλική κονσόλα εισόδου, σε Style Anglais και πιο συγκεκριμένα της περιόδου Queen Anne, από μασίφ ξύλο καρυδιάς, σε απλή γραμμή, που είναι σήμα κατατεθέν της αγγλικής επιπλοποιίας του 18^ου αιώνα, με μαρκετερί, πολύ κομψό, που αναδεικνύει τις όμορφες καμπύλες της. Θέλησε αυτό το έπιπλο, για να μπορεί να με καλωσορίζει κάθε φορά που θα επιστρέφω σπίτι. 

Τώρα που πληκτρολογώ όλα αυτά, η Αλλουέλα κοιμάται ήσυχη, ο σκύλος κοιμάται ροχαλίζοντας κι εγώ είμαι ευτυχής, που αυγατίσαμε οι συγκάτοικοι στο πατρικό μου σπίτι. 

Να σημειωθεί ότι για να αποφευχθούν τυχόν εντάσεις στο νοικοκυριό, έχω ήδη θεσπίσει, από το απόγευμα, τους κάτωθι κανόνες:  

α). Ο σκύλος διατηρεί τα δικαιώματα του παλαιότερου συγκάτοικου. 

β). Η Αλλουέλα έχει δικαίωμα σχολιασμού, διαλόγου και μονολόγων. 

γ). Το παρόν ημερολόγιο παραμένει ο επίσημος τόπος καταγραφής της τρέλας. 

δ). Η γράφουσα φέρει την πλήρη ευθύνη για την κλιμάκωση των διαλόγων. 

Σε αυτό το σημείο, θέλω να ευχαριστήσω θερμά, για ακόμα μία φορά, την δημιουργό της κίτρινης παχουλοκομψής αλλόκοτας, για αυτό το πολύτιμο δώρο που μου προσέφερε! 

I❤️Φ.Μ. 

Οι αλλόκοτες βρίσκονται στο allokotes.gr. Αλλά δεν είναι μόνες τους. Έχουν και τα αλλόκοτα προικιά τους, τα οποία υπάρχουν στο shop της ιστοσελίδας. Τις λαμπάδες τους, τις κούπες τους, τα t-sirt τους, τα νεσεσέρ τους, τις τσάντες τους, το παγούρι τους, μέχρι και φούτερ έχουν! 

#αλλόκοτη_συγκατοίκηση 

#σπίτι_με_χαρακτήρα 

#αυγατίσαμε

Τριγυρνούσα άσκοπα...

...στο διαδίκτυο, χωρίς σκοπό και μη ξέροντας τι ψάχνω ή αν ψάχνω κάτι. 

Κάπου εκεί, ανάμεσα στην υπαρξιακή μου κόπωση και στην αδυναμία μου στα όμορφα και τα καλαίσθητα, εμφανίστηκαν οι αλλόκοτες. 

Νεροκολοκύθες μεταμορφωμένες σε αλλόκοτες. 

Με πουά. 

Με βλέμμα που λέει πολλά. 

Με άποψη. 

Δηλαδή, προφανώς και δεν υπήρχε περίπτωση να μην μπλέξω. 

Αρχικά εντόπισα μία ψηλομύτα, κόκκινη με άσπρα πουά, σνομπ και ελαφρώς μπλαζέ, δηλαδή πολύ φίλη μου. 

Και έστειλα μήνυμα στη δημιουργό της. Όχι του τύπου "Τιμούλα;", όχι αυτή τη μάστιγα. Είμαι μια αρτίστα, που ναι μεν μπορεί να βρίσκομαι σε ένα στάδιο παρακμής, αλλά όχι και σε πλήρη κατάρρευση. Έγραψα ένα κανονικό κείμενο. Με καλή πρόθεση. Με ερωτήσεις που αφορούσαν στις αλλόκοτες. Με συμπάθεια για τη δημιουργό κι ας μην την ήξερα. 

Η απάντηση ήρθε και ήταν αναπάντεχη: "Αρτίστα, θα ήθελα να σου χαρίσω μία, όμως, δυστυχώς, αυτή που διάλεξες δεν είναι διαθέσιμη. Σου στέλνω φωτογραφίες με όλες όσες υπάρχουν, για να διαλέξεις". Δεν πίστευα στα μάτια μου και στα υπέροχα ροζ αυτιά μου, διότι στο μεταξύ είχαμε τηλεφωνηθεί με την νεαρή μάγισσα που μεταμορφώνει με το μαγικό ραβδί της τις νεροκολοκύθες σε αλλόκοτες. 

Μου προσφέρθηκε από την καλλιτέχνιδα μία αλλόκοτη δώρο. Όχι γιατί της το ζήτησα, αλλά επειδή της άρεσε το πρώτο μήνυμα που της έστειλα. Ίσως γιατί διαισθάνθηκε ότι δεν έψαχνα απλώς για ένα ωραίο αντικείμενο, αλλά για έναν χαρακτήρα. 

Τελικά διάλεξα μια κίτρινη. 

Παχουλοκομψή.

Με μαύρα πουά. 

Είχε κάτι στο βλέμμα της, που με έκανε να θέλω να την υιοθετήσω και να μείνει μαζί μου για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Κάτι παιχνιδιάρικο, με μια υποψία περιπαικτικής διάθεσης! 

Και κουβαλά μαζί της κάτι από τη χαρά της δημιουργίας και της απρόσμενης γενναιοδωρίας. 

Της έχω δώσει ήδη το όνομά της. Την αποκαλώ "Αλλουέλα". 

Γιατί μοιάζει να είναι από αλλού φερμένη και είμαι σίγουρη ότι θα ταιριάξουμε. 

Τώρα περιμένω την Αλλουέλα να φτάσει σπίτι μου με κούριερ. 

Αν αυτό δεν είναι ένδειξη ότι κάτι έχει πάει πολύ σωστά, δεν ξέρω τι είναι. 

Και σε αυτό το σημείο αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο θα σε αφήσω, αλλά να είσαι standby διότι θα υπάρξει και sequel, όταν φτάσει στο σπίτι η Αλλουέλα. 

Meanwhile θα ήθελα να ευχαριστήσω τη δημιουργό γι’ αυτή την τόσο γενναιόδωρη χειρονομία της. 

Οι αλλόκοτες βρίσκονται στο allokotes.gr. 

Αλλά δεν είναι μόνες τους. Έχουν και τα αλλόκοτα προικιά τους, τα οποία υπάρχουν στο shop της ιστοσελίδας. 

Τις λαμπάδες τους, τις κούπες τους, τα t-sirt τους, τα νεσεσέρ τους, τις τσάντες τους, το παγούρι τους, μέχρι και φούτερ έχουν!

#αλλόκοτη_ομορφιά 

#δώρο_με_ψυχή 

#από_αλλού_φερμένη

Ξύπνησα σήμερα...

...με μια ανεξήγητα καλή διάθεση, λες και κάποιος μου έκανε update στον εγκέφαλο την ώρα που κοιμόμουν. Ένιωσα γεμάτη ενέργεια για αλλαγές, για ανανεώσεις, για νέα ξεκινήματα. 

Και μέσα στη φούρια μου, είπα το αδιανόητο: "Δεν καθαρίζω τη βιβλιοθήκη;". 

Εκείνη τη βιβλιοθήκη που την κοιτάω εδώ και πολύ καιρό με το ύφος "ναι καλά, άσε μας, θα σε καθαρίσω άλλη μέρα". 

Και πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι πρόκειται να κάνω, έχω αραδιάσει όλα τα βιβλία στο πάτωμα. Όλα όμως. 

Βιβλία για αυτοβελτίωση που απέτυχαν παταγωδώς να με βελτιώσουν, κάτι ποιητικές συλλογές που θυμίζουν παλιές κακές αποφάσεις, λογοτεχνικά σχεδόν από όλο τον πλανήτη, manual συσκευών που απεβίωσαν πριν δύο μετακομίσεις, ένα λεξικό που σίγουρα δεν έχω ανοίξει από τότε που ανακάλυψα το "ask Google" και ένα ημερολόγιο του 2011 που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι τότε είχα πιο οργανωμένη ζωή. Ή τουλάχιστον έλεγα περισσότερα ψέματα στον εαυτό μου. 

Με μια λέξη: Χαμός.

Κατάκοπη ούσα κάθομαι στη μέση του χαμού. Σκέφτομαι τις επιλογές ζωής μου και λέω: "Ας κάνω ένα iqos να ξαποστάσω και να πάρω δυνάμεις…". Γιατί προφανώς το iqos και η νικοτίνη είναι αυτά που θα με βοηθήσουν να αντιμετωπίσω μια κρίση που εγώ η ίδια προκάλεσα. Κάθομαι λοιπόν. Κάνω το iqos. 

Εισπνέω... 

Εκπνέω... 

Και με την εκπνοή φεύγει κι η τελευταία σταγόνα ενέργειας που είχα πάνω μου. Σαν να πάτησε κάποιος το κουμπί "τερματισμός λειτουργίας". 

Και εκεί ήταν η στιγμή που άρχισα να προσεύχομαι για ένα θαύμα. Όχι μεγάλο θαύμα. Ένα μικρό. Ένα πολύ μικρό, του τύπου να μαζευτούν μόνα τους τα βιβλία. 

Αλλά όχι. Τα βιβλία εκεί. Στο πάτωμα. Να με κοιτούν με την απόλυτη σιγουριά ότι δεν θα τα ξαναβάλω στη θέση τους ποτέ. 

Κι εγώ; Εγώ απλά κάθομαι συνεχίζοντας το iqos. 

Και τώρα; Θα τα μαζέψω; 

Φυσικά. Όταν ωριμάσω. 

Ή όταν τα πατήσω και πέσω. 

Ό,τι έρθει πρώτο! 

Εκτός κι αν τα συνηθίσω... 

Και η συνήθεια μια μορφή οργάνωσης είναι. Όχι; 

#οργανωμένο_χάος 

#αταξία_με_όραμα 

#αναβολή_με_βάθος

Έλα ημερολόγιο...

...να σου εξιστορήσω τα της προχθεσινής καταιγίδας. 

Έξω είχε έρθει, πολλές ώρες μετά την ειδοποίηση του 112, η ισχυρή καταιγίδα με τους παρά πολύ δυνατούς αέρηδες, από αυτούς που μετακινούν καρέκλες, σκουπίδια και φιλοσοφικές αντοχές και έβρεχε καρέκλες ή, για να το θέσω πιο σωστά, it was raining cats and dogs, που λένε και στο μεγάλο χωριό των Αθηνών, λες και δεν έχουμε δει ποτέ γάτα να πετάει κάθετα. 

Μέσα στο σπίτι, εγώ κουκουλωμένη με ένα παπλωματάκι στον κόκκινο καναπέ. Με πλήρη επίγνωση του κινδύνου, του καιρού, της ηλικίας μου και της κοινής λογικής. 

Και απέναντί μου, ο σκύλος. Ατάραχος. Με βλέμμα που έλεγε: "Τι εννοείς καταιγίδα; Είναι ώρα βόλτας". 

Του εξήγησα ήρεμα ότι φυσάει. Ότι βρέχει. Ότι το 112 δεν στέλνει μηνύματα για πλάκα. 

Με κοίταξε σαν να του μίλησα για τον πληθωρισμό. 

Του έδειξα το μήνυμα από το 112, μεταποιημένο από την αγαπημένη μου μεταποιήτρια Calypso Larah.

Τίποτα. 

Του είπα για αέρα που σηκώνει πράγματα. Για δέντρα που τρίζουν. Για ανθρώπους που παρασύρονται από ιδέες και ρεύματα. Εις μάτην...

Ο σκύλος επέμενε να βγει, με τη βεβαιότητα πλάσματος που δεν έχει ακούσει ποτέ για ακραία καιρικά φαινόμενα, γιατί απλούστατα δεν τον αφορούν. 

Εγώ, από την άλλη, στεκόμουν με το κινητό στο χέρι, τις ειδοποιήσεις του 112, τα δελτία καιρού και τη σιγουριά ότι αν με έριχνε κάτω ο αέρας ή αν γλίστραγα στις βρεγμένες πλάκες του πεζοδρομίου, κανείς δεν θα έλεγε: "Κρίμα η γραία, πήγε από πέσιμο". 

Θα έλεγαν: "Ε εντάξει, το είχε ανάγκη να βγει ο σκύλος βόλτα". 

Τελευταία μου ελπίδα ήταν οι μετρήσεις βροχόπτωσης στην περιοχή μας. Του τις έδειξα κι αυτές. Του είπα ότι βρισκόμαστε στην πρώτη πεντάδα. 

Τίποτα. 

Τελικά υποχώρησα. Όχι γιατί πείστηκα. Αλλά γιατί έχασα. 

Όπως χάνω πάντα από κάποιον που δεν ξέρει τι είναι δελτίο καιρού, αλλά ξέρει πολύ καλά τι είναι ώρα βόλτας. 

Βγήκαμε. Εγώ με φόβο. Αυτός με ενθουσιασμό. 

Και σκέφτηκα ότι αν ποτέ πάψει να υπάρχει ο κόσμος από μια καταιγίδα, οι σκύλοι θα συνεχίσουν να ζητάνε βόλτα και όσοι από εμάς σωθούν, θα τους κάνουν το χατίρι.

#τα_σουξέ_της_καταιγίδας 

#βόλτα_εν_μέσω_αποκάλυψης

#με_το_λουρί_στο_χέρι

Έχω κάποια θέματα...

...μαζί σου αυτές τις ημέρες αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο. Κάθε τρεις και λίγο επαναλαμβάνεις: "Nα στολίσουμε και έρχονται Χριστούγεννα κι εμείς δεν έχουμε στολίσει και δεν φτάνει που δεν θα φάμε μελομακάρονα και κουραμπιέδες, ούτε καν μια δίπλα, έτσι για το καλό και τι γιορτές θα είναι αυτές χωρίς γλυκά και τέλος πάντων κάνε κάτι, βάλε ένα ελατάκι, μια μπαλίτσα σε ένα κλαδάκι, δυο τρία λαμπιόνια, έστω ένα αστεράκι βρε αδερφέ, γιατί τα νεύρα μου κρόσσια λέμε…". 

Εγώ ουδεμία όρεξη έχω για στολισμούς και τα τοιαύτα. 

Από την άλλη, ένα σε έχω και χατίρι δεν μπορώ να σου χαλάσω. 

Οπότε ας σου βάλω κάτι από τα παλιά, από τότε που τα πράγματα ήταν αλλιώς και κυκλοφορούσα σχεδόν καθημερινά στο Instagram (γιατί τώρα το έχω βαρεθεί κι αυτό). 

Μια φωτογραφία από τις 23 Δεκεμβρίου 2022, με όλα όσα ζήτησες αγαπητό (λέμε τώρα...) προσωπικό ημερολόγιο.

Μια φωτογραφία που μου έκανε την τιμή 

η κοινότητα ISO 100 Community και την επέλεξε ως ξεχωριστή! 

Και της έβαλε και έναν σκούφο του Santa του Claus!

Και έγραψε στα σχόλια και το σχετικό Congratulations! 

Είχα πάρει χαρά μεγάλη εκείνη την ημέρα! 

Ενθυμούμενη λοιπόν αυτή τη χαρά, σου αφήνω εδώ τη συγκεκριμένη φωτογραφία, για να χαρείς κι εσύ. 

Μη μου προσάπτεις κιόλας ότι σε άφησα εντελώς αστόλιστο… 

Φυσικά, με την αναποδιά που σε δέρνει αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο, είμαι σίγουρη πως θα αρχίσεις γκρινιάζεις για το ασπρόμαυρο του στολισμού και θα μουρμουρίζεις: "Πού είναι τα χρώματα και τι Χριστούγεννα είναι αυτά, χωρίς λίγο πράσινο, χωρίς λίγο κόκκινο, χωρίς έστω λίγη χρυσόσκονη" και άλλα τέτοια, αλλά βολέψου τώρα με ό,τι έχουμε!

ΥΓ.

#οι_φωτογραφίες_μου 

#the_real_ancient_memes

#merry_christmas

Σήμερα το πρωί...

...σηκώθηκα, πήρα μια βαθιά ανάσα τύπου "πάμε να το ζήσουμε κι αυτό" και πήγα στο φαρμακείο για το αντιγριπικό εμβόλιο. Έτσι, για να νιώσω λίγο υπεύθυνη γραία - πριν το χαλάσω με οποιαδήποτε άλλη απόφαση της ημέρας. 

Πήρα και τον σκύλο για support και φτάσαμε στο φαρμακείο. Αφού είπαμε τις σχετικές καλημέρες με τα παιδιά του φαρμακείου, η φαρμακοποιός Μαριάννα στάθηκε πίσω από τον πάγκο και άρχισε να ετοιμάζει το εμβόλιο με τη σοβαρότητα ανθρώπου που κρατά στα χέρια του την υγεία σου και την υπομονή του ταυτόχρονα. 

Εγώ από την άλλη, έκανα αυτό το υπαρξιακό κουράγιο που κάνει ο μέσος άνθρωπος όταν πρέπει να τον εμβολιάσει η φαρμακοποιός, που έχει ήδη δει πέντε γιαγιάδες, δύο κρυωμένους και έναν τύπο που μπήκε να ρωτήσει "γιατί πονάει ο αστράγαλός μου όταν βρέχει;" και, λογικά, όλα αυτά της έχουν μετατρέψει τα νεύρα σε κρόσσια... 

Ενώ περιμένω, με το μπράτσο έξω, σαν να πρόκειται να ποζάρω για αφίσα δημόσιας υγείας, ο σκύλος έκανε τη δική του performance art. 

Ο σκύλος των 1.800 γραμμαρίων, που αν υπήρχε θεσμός "Μικρόσωμος Ναρκισσιστής της Χρονιάς" θα κέρδιζε με 100% διαφορά, ανακάλυψε τον μικρό καθρέφτη δαπέδου. 

Ξέρεις ποιον. Αυτόν που τα φαρμακεία έχουν εκεί για να δοκιμάζουν οι άνθρωποι ανατομικές παντόφλες, για να δουν αν στέκονται ευθυτενείς και όχι σαν κολώνα της ΔΕΗ μετά από 7 Ρίχτερ κι αν η παντόφλα τούς δίνει το vibe "πηγαίνω για οστεοπόρωση, αλλά με στυλ". 

Ε, λοιπόν, ο σκύλος αποφάσισε ότι ο καθρέφτης αυτός υπάρχει για ΕΚΕΙΝΟΝ. 

Πλησιάζει τον καθρέφτη με την αυτοπεποίθηση influencer που έχει χορηγία σε κάτι "vegan treats για σκύλους που δεν έχουν ανάγκη τίποτα, αλλά νιώθουν στερημένοι". 

Λέει από μέσα του: "Εδώ είμαστε. Κάμερα - κύλιση. Φως - τέλειο. Εγώ; - εκπληκτικός!" 

Σκύβει λίγο. Σηκώνει αυτί. Γυρίζει κεφάλι. Ποζάρει σαν να είναι ο guest star στο δικό του mental Vogue. 

Και όχι απλά κοιτιέται. Όοοοοοχι! Αυτό θα ήταν ταπεινό. Αυτοαναλύεται! 

Τον βλέπω να έχει πάρει το ύφος "Κοίτα με, όχι κοίτα με! Κοίτα πώς λαμπυρίζω!". 

Και εγώ να στέκομαι δίπλα του, να περιμένω την ένεση και να νιώθω ήδη πιο κουρασμένη από τη ζωή μου, από ό,τι η Μαριάννα μετά από Black Friday με εκπτώσεις στα καλλυντικά του φαρμακείου, ενώ ο σκύλος ζει τον προσωπικό του μύθο. 

Στο μεταξύ, η Μαριάννα πλησίασε με την ένεση ανά χείρας, μου είπε "Χαλαρώστε το χέρι" κι εγώ σκεφτόμουν "Τώρα να χαλαρώσω το χέρι ή να πάρω τον σκύλο από τον καθρέφτη;". 

Η Μαριάννα τελείωσε με το εμβόλιο, πήγε τρέχοντας και πήρε το κινητό της και τον έβγαλε φωτογραφία.

 

Ο σκύλος με κοίταζε και μου έλεγε (μιλώντας μου με τα μάτια) "Η ένεση τελείωσε; Διότι εγώ τελείωσα με το photo shooting και μπορείς, επιτέλους, να με πάρεις αγκαλιά…". 

Φύγαμε από το φαρμακείο, ο σκύλος ήταν κατευχαριστημένος με τη φωτογράφισή του κι εγώ με το εμβόλιο. 

Επιστρέψαμε στο σπίτι και μπήκαμε μέσα. Έκλεισα την πόρτα και γύρισα να τον δω. Με κοίταξε με ύφος: "Και τώρα τι; Θα γράψεις για μένα; Ή θα συνεχίσεις να ζεις αυτή τη μετριότητα χωρίς να με αναφέρεις;". 

Και ναι, έγραψα. 

Και χαλάλι του! 

Και να σου πω και κάτι; 

Πραγματικά δεν μπορώ να τον κατηγορήσω. 

Έχει δίκιο. 

Είναι υπέροχος. 

Κι εγώ απλώς υπάρχω για να τον συνοδεύω.

ΥΓ. Ευχαριστώ θερμά τη Μαριάννα για την φωτογράφιση του σκύλου.

#flash

#ο_μικρός_νάρκισσος

#αυτολατρεία