Πήγα...

...έκανα την επέμβαση που φέρει την ονομασία Cryoablation βλάβης αρ. νεφρού υπό CT καθοδήγηση, άντεξα πόνο επιπέδου "ας δοκιμάσουμε τα όρια της ανθρώπινης υπομονής" και τώρα πρέπει να ενημερώσω το αγαπητό (λέμε τώρα...) ημερολόγιο. Δεν υπάρχει σωτηρία. Ξεκινάω. 

Αρτίστα: Ημερολόγιο, τελικά πήγα. 

Ημερολόγιο: Και; 

Αρτίστα: Η κύστη καταστράφηκε ολοσχερώς. Έγινε κανονική κατεδάφιση, όχι αστεία. 

Ημερολόγιο: Ωραία. Πώς ήταν; 

Αρτίστα: Εξαιρετικά ενδιαφέρον. Και εξαιρετικά επώδυνο. Δηλαδή, αν η εμπειρία ήταν ταινία, θα είχε και ντοκιμαντέρ και θρίλερ μαζί. 

Ημερολόγιο: Πόσο επώδυνο; 

Αρτίστα: Ας πούμε ότι το σώμα μου έστελνε σήματα τύπου "σταμάτα τώρα, δεν αντέχω άλλο" και εγώ του απαντούσα "δεν γίνεται να σταματήσω, έχουμε πρόγραμμα". Δύο ώρες μπρούμυτα στο μηχάνημα. Δύο. Ώρες. Και επειδή είμαι μια καθώς πρέπει αρτίστα, δεν έβγαλα ούτε κιχ. Ναι, μην το ψάχνεις... Κοινωνική κατασκευή. 

Ημερολόγιο: Και μετά; 

Αρτίστα: Μετά με τοποθέτησαν ανάσκελα σε κρεβάτι για έξι ώρες. Ακίνητη. Χωρίς νερό. Σαν να με έβαλαν σε πρόγραμμα "γίνε άγαλμα ή αλλιώς αιμορραγία". 

Ημερολόγιο: Ακούγεται ευχάριστο (μουάχαχαχα). 

Αρτίστα: Μην με κοροϊδεύεις, γιατί πατάω διαγραφή ιστολογίου και σε κάνω παρελθόν. 

Ημερολόγιο: Συγγνώμη, δεν ήθελα… Για πες για την ακινησία… 

Αρτίστα: Ήταν στρατηγική. Ακινησία = Απουσία εσωτερικής αιμορραγίας. Το εκτίμησα. Μετά. 

Ημερολόγιο: Τουλάχιστον σε άφησαν να κινηθείς κάποια στιγμή; 

Αρτίστα: Μετά το εξάωρο σηκώθηκα. Πήγα για τσιγάρο. Ιqos, για να μη λέμε ότι δεν εκσυγχρονίστηκα. Ήταν ίσως η πιο επάξια κερδισμένη ρουφηξιά της ζωής μου. Ναι, δεν ήταν απλώς ρουφηξιά. Ήταν μετάλλιο. 

Ημερολόγιο: Και φαγητό; 

Αρτίστα: Νερόβραστο φιδέ. Ανάλατο. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι η κύστη δεν ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα της ζωής μου. 

Ημερολόγιο: Πόνος μετά; 

Αρτίστα: Κάθε 6 ώρες ενδοφλέβια παυσίπονα. 

Το σώμα σε φάση "ευχαριστώ, συνεχίστε". 

Το προσωπικό σε φάση "σας παρακολουθούμε". 

Το μυαλό μου σε φάση "πότε θα πάω σπίτι μου;". 

Ημερολόγιο: Και τελικά; 

Αρτίστα: Την επόμενη μέρα, στις 06:30 ήρθε ο επεμβατικός ακτινολόγος, μου έδωσε τα χαρτιά και πήρα εξιτήριο. Σαν να τελείωσε ένα πολύ περίεργο escape room. 

Ημερολόγιο: Πρωί-πρωί σε διώξανε, αλλά και πόσο να σε αντέξουνε; Και μετά; 

Αρτίστα: Σπίτι. Με λίγες κρυάδες και δέκατα, έτσι για το εφέ. Αλλά σήμερα είμαι καλύτερα. Γι' αυτό σου κάνω και το content. 

Ημερολόγιο: Και τι είναι αυτό το content, γιατί βαριέμαι να ψάχνω τη μετάφραση; 

Αρτίστα: Αχ, ναι. Η ιερή λέξη του internet. Content σημαίνει "περιεχόμενο". Δηλαδή ό,τι δημιουργείς και ανεβάζεις στο δίκτυο, κείμενα, βίντεο, φωτογραφίες, posts γενικά. Με λίγα λόγια: Ο άλλος πάει στο νοσοκομείο και λέει "πω πω τι πέρασα ο δύσμοιρος", εγώ πάω και λέω "κάτσε να το γράψω κιόλας για να γελάσουμε". Και κάπου εκεί γεννιέται το content. 

Ημερολόγιο: Δεν ξέρω αν πρέπει να σε θαυμάσω ή να ανησυχήσω λίγο. 

Αρτίστα: Και τα δύο. 

Ημερολόγιο: Σωστά. Λίγο θαυμασμός γιατί πήγες, το άντεξες και βγήκες όρθια. Λίγη ανησυχία γιατί το έκανες και υλικό για blog με νερόβραστο, ανάλατο φιδέ. 

Αρτίστα: Μάλιστα. Τίποτε άλλο; 

Ημερολόγιο: Έχουμε συμπέρασμα; 

Αρτίστα: Έχουμε. Το ό,τι το σώμα αντέχει περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. 

Και τώρα συγγνώμη, αλλά πάω να πιώ έναν καφέ. Διπλό. Βαρύ γλυκό.

#τα_σουξέ_του_νοσοκομείου 

#escape_room 

#φιδές