Αν υπάρχει...

...κάτι βαρύτερο από εμένα πάνω στον πλανήτη, αυτό είναι ο καναπές του πατρικού μου σπιτιού, όπου και κατοικώ μόνιμα τα τελευταία τρία χρόνια. 

Ο λόγος που κάνω την αναφορά είναι ότι ήρθε η ώρα να στρώσω τα χαλιά. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που έφτασα στον καναπέ. 

Έναν βαρύτατο καφέ καναπέ από μασίφ ξύλο καρυδιάς, που χρονολογείται από το 1950 και ο οποίος δεν μετακινείται ούτε με προεδρικό διάταγμα. 

Δοκίμασα να τον σηκώσω για να περάσω από κάτω το χαλί. Αδύνατον. 

Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι κάποια στιγμή θα έρθει για καφέ ο παιδικός μου φίλος Αλκιβιάδης, ο οποίος συνεχίζει ακάθεκτος να συστήνεται ως κόρη ναυάρχου, και θα τον επιστρατεύσω να ανασηκώσει τον καναπέ και εγώ να σπρώξω το χαλί από κάτω. 

Μόνο που η αναμονή δεν είναι το δυνατό μου σημείο. 

Και τότε μου ήρθε η ιδέα! 

Πήρα τον γρύλο από το αυτοκίνητο, τον τοποθέτησα κάτω στο πλάι του καναπέ και επειδή δεν ήθελα να αφήσει καμιά σταγόνα γράσο στο παρκέ, φρόντισα πρώτα να απλώσω από κάτω μια σακούλα. 

Στη συνέχεια σήκωσα με τον γρύλο τη μία πλευρά του καναπέ, τράβηξα το χαλί από τη γωνία που εξείχε και το πέρασα κάτω από το ποδαράκι. 

Επανέλαβα την ίδια διαδικασία από την άλλη πλευρά και η επιχείρηση ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία. 

Ο καναπές στη θέση του. Το χαλί στρωμένο. Το παρκέ πεντακάθαρο. 

Και, κυρίως, ο Αλκιβιάδης δεν θα πάθει λουμπάγκο. 

Φωτογραφίες δεν υπάρχουν. Βαριόμουν να φωτογραφίσω. Είχα δουλειές να κάνω. 

Ομολογώ ότι νιώθω ιδιαίτερα περήφανη για την ιδέα μου. Δεν μπορώ να πω μετά βεβαιότητας αν είμαι πρακτικό μυαλό, αν έχω εφευρετικότητα ή απλώς αν με διακρίνει μια κάπως υπερβολική τάση για τάξη στα πράγματα του σπιτιού, αλλά και γενικότερα. 

Το σίγουρο είναι ότι ο καναπές ηττήθηκε.

   

#αυτοσχεδιασμοί 

#εγώ_κι_ο_γρύλος_μου 

#το_καλό_το_παλικάρι_ξέρει_κι_άλλο_μονοπάτι