Τελευταίως έχω αρχίσει...

...να ανησυχώ σοβαρά για το ρεπερτόριο των περιπάτων μου. 

Χθες, στη βόλτα με τον Σκύλο, βρήκα δύο νεκρά πτηνά του είδους Streptopelia decaocto, κοινώς δεκαοχτούρες, οι οποίες ανήκουν στο γένος των περιστερίδων, δίπλα στο κάγκελο, επάνω στη μάντρα του πάρκου. 

Δεν ξέρω τι τους συνέβη και δεν σκοπεύω να επινοήσω κάποιο σενάριο. 

Ξέρω μόνον ότι, μόλις τις είδα, θυμήθηκα τον Νίκο Γκάτσο και τον Μάνο Χατζιδάκι, πράγμα απολύτως φυσιολογικό για την δική μου ψυχοσύνθεση. 

Στο τραγούδι τους, δύο φίλοι διασχίζουν την έρημο για να πάνε σ' έναν γάμο. 

Όταν επιτέλους φτάνουν και ρωτούν πού βρίσκονται ο γαμπρός και η νύφη, τους δείχνουν δύο πεθαμένα περιστέρια. 

Εγώ δεν βρισκόμουν στην έρημο, δεν πήγαινα σε γάμο και, σίγουρα, δεν αναζητούσα νεόνυμφους. 

Έβγαζα τον σκύλο βόλτα. 

Τα υπόλοιπα απλώς προέκυψαν. 

Χρόνια και χρόνια μεσ’ στην άμμο 

Εκεί που ανθίζει η φοινικιά 

Δυο φίλοι πήγαιναν σε γάμο 

Δώρα κρατώντας και προικιά 

Ο ένας ήταν Ιρλανδός ο άλλος ήταν Ιουδαίος 

Δίψα τους έκαιγε τα χείλη 

Μα πριν φωνάξουν τη βροχή 

Είδαν στην έρημο μια πύλη 

Που 'γραφε τέλος και αρχή 

Μπροστά πηγαίνει ο Ιρλανδός πίσω πηγαίνει ο Ιουδαίος 

Πέρασαν τα μεγάλα τείχη 

Και κάπου εκεί στην αγορά 

Κάποιον ρωτήσανε στην τύχη 

Πού είναι ο γάμος κι η χαρά 

Τον ρώτησε ο Ιρλανδός τον ρώτησε κι ο Ιουδαίος 

Κι αυτός απλώνοντας τα χέρια 

Τους έδειξε στο χώμα εμπρός 

Δυο πεθαμένα περιστέρια 

Που ήταν η νύφη κι ο γαμπρός 

Δάκρυσε τότε ο Ιρλανδός δάκρυσε και ο Ιουδαίος

   

#μυθολογία 

#δεκαοχτούρες 

#στο_πάρκο