Τα γεγονότα...

...που ακολουθούν έλαβαν χώρα στις 30 Μαρτίου του τρέχοντος έτους. 

Φυσικά το voucher της μεταφορικής που θα μου έφερνε την Αλλουέλα μού είχε σταλεί σε φωτογραφία από τις 27 Μαρτίου. 

Περίμενα στωικά και πηγαινοερχόμουν στο σπίτι με ανυπομονησία. Κάθε λίγο κοίταζα τη φωτογραφία, λες και αυτό θα έκανε την αλλόκοτη παχουλοκομψή μου να φτάσει πιο γρήγορα. 

Ο σκύλος είχε ενημερωθεί πριν δύο ημέρες για την άφιξη της νέας συγκατοίκου μας. 

Στην αρχή πήρε ένα ξινισμένο ύφος και ρωτούσε: "Και ποια είναι τώρα αυτή και τι ακριβώς θα έρθει να κάνει και ποία η θέσις μου;". 

Του είπα ότι πρόκειται για μία αλλόκοτα που θα κάνει αισθητική αναβάθμιση στο σπίτι και του εξήγησα ότι ο ίδιος δεν θα χάσει κανένα από τα προνόμια που έχει κατακτήσει. 

Έδειξε να είναι σύμφωνος με την καινούργια συνθήκη, αλλά, όσο εγώ αγωνιούσα για την άφιξη της Αλλουέλας, εκείνος με κοίταζε με ύφος "Άλλη δεν περιμένει αλλόκοτα, μόνο η αρτίστα την Αλλουέλα", κουνώντας σχεδόν απαξιωτικά το κεφάλι του. 

Τελικά, την τρίτη μέρα κατά τας γραφάς, επιτέλους χτύπησε το κουδούνι. 

Τρέχουμε αμφότεροι (σκύλος και αρτίστα) στην πόρτα, την ανοίγω και εμφανίστηκε ένας νεαρός, που ήταν ψηλός, ήταν ευγενικός, είχε τις χάρες όλες. 

Κρατούσε το κουτί με το πολύτιμο δώρο! 

Μου το έδωσε, το πήρα ευλαβικά κι ευθύς αμέσως το ακούμπησα στο τραπέζι.

 

Με προσοχή μεγάλη το άνοιξα και την είδα ξαπλωμένη αναπαυτικά σε άχυρα σαν μεταξωτά.

 

Την ανασήκωσα λίγο, για να περιεργαστεί τον χώρο. 

Της άρεσε και μου ζήτησε να την ξεναγήσω στο σπίτι, για να βρει τη θέση της. Σε χρόνο dt επέλεξε να κατοικήσει στο σημείο που είχα διαλέξει κι εγώ για εκείνη.

 

Εκεί μπορεί να χαίρεται το φως της ημέρας, 

το μούχρωμα (Jesus, τι λέξη κι αυτή…), 

αλλά και της νύχτας, όταν της ανάβω το μικρό φωτιστικό. 

Το έπιπλο που διάλεξε η αλλόκοτά μου, για να εγκατασταθεί, είναι μία κλασική ημικυκλική κονσόλα εισόδου, σε Style Anglais και πιο συγκεκριμένα της περιόδου Queen Anne, από μασίφ ξύλο καρυδιάς, σε απλή γραμμή, που είναι σήμα κατατεθέν της αγγλικής επιπλοποιίας του 18^ου αιώνα, με μαρκετερί, πολύ κομψό, που αναδεικνύει τις όμορφες καμπύλες της. Θέλησε αυτό το έπιπλο, για να μπορεί να με καλωσορίζει κάθε φορά που θα επιστρέφω σπίτι. 

Τώρα που πληκτρολογώ όλα αυτά, η Αλλουέλα κοιμάται ήσυχη, ο σκύλος κοιμάται ροχαλίζοντας κι εγώ είμαι ευτυχής, που αυγατίσαμε οι συγκάτοικοι στο πατρικό μου σπίτι. 

Να σημειωθεί ότι για να αποφευχθούν τυχόν εντάσεις στο νοικοκυριό, έχω ήδη θεσπίσει, από το απόγευμα, τους κάτωθι κανόνες:  

α). Ο σκύλος διατηρεί τα δικαιώματα του παλαιότερου συγκάτοικου. 

β). Η Αλλουέλα έχει δικαίωμα σχολιασμού, διαλόγου και μονολόγων. 

γ). Το παρόν ημερολόγιο παραμένει ο επίσημος τόπος καταγραφής της τρέλας. 

δ). Η γράφουσα φέρει την πλήρη ευθύνη για την κλιμάκωση των διαλόγων. 

Σε αυτό το σημείο, θέλω να ευχαριστήσω θερμά, για ακόμα μία φορά, την δημιουργό της κίτρινης παχουλοκομψής αλλόκοτας, για αυτό το πολύτιμο δώρο που μου προσέφερε! 

I❤️Φ.Μ. 

Οι αλλόκοτες βρίσκονται στο allokotes.gr. Αλλά δεν είναι μόνες τους. Έχουν και τα αλλόκοτα προικιά τους, τα οποία υπάρχουν στο shop της ιστοσελίδας. Τις λαμπάδες τους, τις κούπες τους, τα t-sirt τους, τα νεσεσέρ τους, τις τσάντες τους, το παγούρι τους, μέχρι και φούτερ έχουν! 

#αλλόκοτη_συγκατοίκηση 

#σπίτι_με_χαρακτήρα 

#αυγατίσαμε