Ξύπνησα σήμερα...

...με μια ανεξήγητα καλή διάθεση, λες και κάποιος μου έκανε update στον εγκέφαλο την ώρα που κοιμόμουν. Ένιωσα γεμάτη ενέργεια για αλλαγές, για ανανεώσεις, για νέα ξεκινήματα. 

Και μέσα στη φούρια μου, είπα το αδιανόητο: "Δεν καθαρίζω τη βιβλιοθήκη;". 

Εκείνη τη βιβλιοθήκη που την κοιτάω εδώ και πολύ καιρό με το ύφος "ναι καλά, άσε μας, θα σε καθαρίσω άλλη μέρα". 

Και πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι πρόκειται να κάνω, έχω αραδιάσει όλα τα βιβλία στο πάτωμα. Όλα όμως. 

Βιβλία για αυτοβελτίωση που απέτυχαν παταγωδώς να με βελτιώσουν, κάτι ποιητικές συλλογές που θυμίζουν παλιές κακές αποφάσεις, λογοτεχνικά σχεδόν από όλο τον πλανήτη, manual συσκευών που απεβίωσαν πριν δύο μετακομίσεις, ένα λεξικό που σίγουρα δεν έχω ανοίξει από τότε που ανακάλυψα το "ask Google" και ένα ημερολόγιο του 2011 που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι τότε είχα πιο οργανωμένη ζωή. Ή τουλάχιστον έλεγα περισσότερα ψέματα στον εαυτό μου. 

Με μια λέξη: Χαμός.

Κατάκοπη ούσα κάθομαι στη μέση του χαμού. Σκέφτομαι τις επιλογές ζωής μου και λέω: "Ας κάνω ένα iqos να ξαποστάσω και να πάρω δυνάμεις…". Γιατί προφανώς το iqos και η νικοτίνη είναι αυτά που θα με βοηθήσουν να αντιμετωπίσω μια κρίση που εγώ η ίδια προκάλεσα. Κάθομαι λοιπόν. Κάνω το iqos. 

Εισπνέω... 

Εκπνέω... 

Και με την εκπνοή φεύγει κι η τελευταία σταγόνα ενέργειας που είχα πάνω μου. Σαν να πάτησε κάποιος το κουμπί "τερματισμός λειτουργίας". 

Και εκεί ήταν η στιγμή που άρχισα να προσεύχομαι για ένα θαύμα. Όχι μεγάλο θαύμα. Ένα μικρό. Ένα πολύ μικρό, του τύπου να μαζευτούν μόνα τους τα βιβλία. 

Αλλά όχι. Τα βιβλία εκεί. Στο πάτωμα. Να με κοιτούν με την απόλυτη σιγουριά ότι δεν θα τα ξαναβάλω στη θέση τους ποτέ. 

Κι εγώ; Εγώ απλά κάθομαι συνεχίζοντας το iqos. 

Και τώρα; Θα τα μαζέψω; 

Φυσικά. Όταν ωριμάσω. 

Ή όταν τα πατήσω και πέσω. 

Ό,τι έρθει πρώτο! 

Εκτός κι αν τα συνηθίσω... 

Και η συνήθεια μια μορφή οργάνωσης είναι. Όχι; 

#οργανωμένο_χάος 

#αταξία_με_όραμα 

#αναβολή_με_βάθος