Αγαπητό (λέμε τώρα)...

...ημερολόγιο. Η τρέχουσα ψυχική μου κατάσταση αν ήταν μουσική θα ήταν η Metamorphosis Two του Philip Glass. 

Δηλαδή, μια επανάληψη (θα σου πω εν καιρώ ποια δεινά επαναλαμβάνονται). 

Μια εσωτερική παλινδρόμηση. Ένας μινιμαλισμός που μου λέει: "Θα βιώσεις κι άλλο πόνο". 

Είναι, πώς να το πω; Loop με αισθητική θα το πω...

Είμαι σε φάση που δεν καταρρέω (ακόμα), δεν ανθίζω (και ούτε πρόκειται), απλώς προετοιμάζομαι να δεχτώ την όποια επανάληψη δεινών με αξιοπρέπεια. 

Κάθε σκέψη μου είναι μια νότα. Κάθε μου ανησυχία επανέρχεται με μικρή παραλλαγή. 

Η διάθεσή μου δεν ουρλιάζει, δεν σπάει πράγματα. Κάθεται στο πιάνο και παίζει το ίδιο μοτίβο. 

Το θετικό; Έχω soundtrack. 

Το αρνητικό; Δεν αλλάζει τόνο. 

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη μινιμαλιστική μελαγχολία και την πεισματική επανάληψη, λέω: "Δεν είμαι σε κρίση. Είμαι σε καλλιτεχνική εμμονή". 

Κι αυτό, μεταξύ μας, είναι πιο κομψό. Έχει, όπως και να το κάνουμε, ένα στυλ, βρε αδερφέ!

   

Πάντως μην ανησυχείς, εδώ θα είμαι. Μινιμαλιστικά σταθερή και ελαφρώς επικίνδυνη, προσέχοντας το loop μου και ταΐζοντάς το λίγη ειρωνεία για να μην με καταπιεί. 

#loop_δεινών 

#μινιμαλιστική_μελαγχολία 

#δεν_είμαι_καλά_αλλά_το_κάνω_με_στυλ