Ναι αγαπημένο ημερολόγιο...

...είναι γεγονός. Ο σκύλος σήκωσε τα μονίμως πεσμένα αυτιά του, τώρα στα στερνά, δηλαδή σε ηλικία 13 ετών και μερικών μηνών. Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς απολογία, χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Τώρα που κανείς δεν περίμενε τίποτα. 

Πράγμα που σημαίνει το εξής εξοργιστικό: "Ποτέ δεν είναι αργά για οτιδήποτε". 

Μήπως να σκεφτώ σοβαρά, τώρα στα στερνά κι εγώ, δηλαδή στα 65 και μερικών μηνών, το ενδεχόμενο να γραφτώ στη Νομική και να γίνω μία εξαίρετη δικηγόρος; 

Εννοείται με λιγότερη υπομονή από τον σκύλο. 

Αν σηκώνονται αυτιά στα στερνά, γιατί να μη σηκώνονται και καριέρες; Ό,τι άλλο είναι απλώς δικαιολογία. 

Ναι, εντάξει... Ας σοβαρευτώ τώρα και ας μη μου το παίζω κι ανατρεπτική. 

Ο σκύλος σήκωσε αυτιά. Εγώ σήκωσα μια ιδέα. Μέχρι εκεί. Μετά, στον καναπέ. 

Και, μεταξύ μας, πολύ σωστά. Γιατί η Νομική θέλει διαβάσματα και πειθαρχία. Ενώ εγώ είμαι του τύπου "ναι το σκέφτηκα, αλλά βαριέμαι". Ανώτερη πνευματική βαθμίδα η σκέψη. Σχεδόν διαλογισμός. Δεν το συζητώ... 

Οπότε κρατάω το ηθικό δίδαγμα, πετάω την προσπάθεια και συνεχίζω τη ζωή μου όπως αρμόζει: με λίγη αμπελοφιλοσοφία, σκυλιά που κάνουν ανατροπές στα γεράματα και σχέδια που γεννιούνται μόνο για να πεθάνουν ησύχως στον καναπέ. 

Και μπράβο μου που δεν πάω Νομική. Θα είχα νεύρα! 

Κατά τα άλλα, όλα καλά. 

#υπαρξιακή_αγωνία_στον_καναπέ 

#υστεροφημία_σε_εξέλιξη 

#καθυστερημένες_αποκαλύψεις