Καθόμουν άπραγη...

...και σκεφτόμουν ότι ζω σε μια τραγική χώρα, που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, μέχρι που αποφάσισα να φτιάξω το Wi-Fi στον υπολογιστή, που με πετάει έξω τον τελευταίο καιρό και μετά με συνδέει και κατόπιν πάλι αποσύνδεση και ούτω καθ’ εξής, μέχρι που μου έκανε τα νεύρα κρόσσια. 

Αφού, λοιπόν, πρώτα μπήκα στις ρυθμίσεις κι έκανα ενημέρωση driver της κάρτας Wi-Fi, μετά έκανα κατάργηση δικτύου και επανασύνδεση, ύστερα επέλεξα τη συχνότητα 2.4 GHz, πήγα στους προσαρμογείς δικτύου, για προχωρημένους εννοείται, δεν είμαι καμιά τυχάρπαστη, πήγα στη Realtek, μετά πήγα preferred band γύρισα το value σε 2.4G, πάτησα ένα ok, λέγοντας ο Θεός βοηθός και τέλος πάντων τώρα φαίνεται ότι έχω δίκτυο. 

Αν μου κάνει ξανά τα ίδια, θα μπω πλέον στα άδυτα του υπολογιστή. 

Μέχρι και κατσαβίδι θα πιάσω, που λέει ο λόγος...

Οπότε τώρα που έχω σύνδεση, ας κάνω μια ψυχαναγκαστική ανάρτηση, έτσι για την αλητεία...  

Καλά, μη φανταστείς τίποτα το σοβαρό. 

Ένα τραγούδι μόνο...

   

Ο τόπος μου παλιό βυρσοδεψείο 

Και διανυκτερεύον φαρμακείο 

Αιώνες βασανίζει τα λουλούδια 

Και κλείνει τις πληγές μας με τραγούδια

Ο τόπος μου πολυέθνικό παζάρι 

Πουλάει λάσπη ήλιο και φεγγάρι 

Μας ρίχνει λίγο απ’ όλα στο ποτήρι 

Να πιούμε στην υγειά του ξεροσφύρι 

Κι εσύ αγάπη είσαι ένας πόνος 

Τρένο μαζί και μετανάστης 

Τρέχω στις ράγες σου ξαπλώνω 

Για να σ’ αγγίζω όταν περάσεις 

Ωχ, πάλι αποσυνδ 

έθηκα, τίπ 

οτα δεν έφτια 

ξε…

#existential chic 

#κάθαρση_συνειδήσεων 

#άσμα_για_αποτοξίνωση

Η Diane Arbus...

...είχε πει: 

"Φωτογράφισα πολύ τους freaks. Ήταν από τα πρώτα θέματά μου και μου προκαλούσαν μεγάλη έξαψη. Τα λάτρεψα αυτά τα άτομα. Λατρεύω και σήμερα μερικούς από αυτούς. Δεν θέλω να πω ότι είναι καλοί μου φίλοι, αλλά μου προκαλούν ένα μείγμα ντροπής και δέους. 

Υπάρχει κάτι το μυθικό στους freaks. Είναι σαν κάποιον σ' ένα παραμύθι, που σε σταματάει και απαιτεί να του πεις τη λύση ενός αινίγματος. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι πορεύονται στη ζωή φοβούμενοι ότι θα έχουν κάποια στιγμή μια τραυματική εμπειρία. Τα μειονεκτικά άτομα γεννιούνται με το τραύμα τους. 

Έχουν ήδη στη ζωή τους περάσει το τεστ. Είναι αριστοκράτες". 

A Young Man in Curlers Dressing for an Annual Drag Ball

N.Y.C., 1966 

Η Diane Arbus γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, στις 14 Μαρτίου 1923 και αυτοκτόνησε στις 26 Ιουλίου 1971 για ψυχολογικούς λόγους (όπως μαρτυρά η οικογένειά της). 

Φωτογράφος και δημοσιογράφος, φημισμένη για τα ρεπορτάζ της σε αμερικάνικα περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας με θέμα τον κόσμο του περιθωρίου και της νύχτας. 

Ήταν η πρώτη γυναίκα με έκθεση στην Μπιενάλε της Βενετίας. 

Έχει συγγράψει το Aperture Monograph, βιβλίο για την τέχνη της φωτογραφίας, το οποίο έχει κάνει ρεκόρ πωλήσεων στο είδος του. 

Τιμήθηκε μετά θάνατο με έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη.

ΥΓ. Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στην αγαπημένη μου φίλη Μαρίνα Ζέας.

#μαρίνα_ζέας

#γύρνα_πίσω_ή_έστω_τηλεφώνα

#diane_arbus

Σήμερα το πρωί...

...διημείφθη στο μέσσεντζερ η κάτωθι στιχομυθία: 

Και αυτό διότι η φίλη μου η Ζωή θυμήθηκε ότι η αείμνηστη μητέρα Θεοδοσία, την περίοδο της τετράχρονης άνοιάς της νόμιζε πως ήμουν η θεία της η Σταυρούλα.

Οπότε εφόσον σήμερα 14 Σεπτεμβρίου, που η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, η Ζωή σκέφτηκε να μου ευχηθεί τα δέοντα, όπως έκανε στο παρελθόν, κάθε τέτοια ημέρα, η μητέρα Θεοδοσία. 

Ως εκ τούτου - και λόγω της ημέρας - το σχετικό άσμα που ακολουθεί, είναι μονόδρομος.

 

#οικογενειακές_παραδόσεις 

#δεύτερη_ταυτότητα 

#ρίξε_τα_μαλλιά_σου_μωρ_σταυρούλα_μ_πίσω

Η ζωή...

...είναι ωραία.

Η ζωή είναι αλλού.

Η ζωή είναι αιτία. 

Η ζωή είναι αποτέλεσμα. 

Η ζωή εν τάφω. 

Η ζωή μετά θάνατον. 

Η ζωή είναι τρόμος. 

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα. 

Η ζωή κάνει φάρσες. 

Η ζωή γράφει ιστορία.

Η ζωή μου όλη. 

Η Ζωή Φυτούση.

   

Η ζωή συνεχίζεται...

#οξύ_παραλήρημα 

#υπαρξιακά_προβλήματα

#ζωή_και_κότα

Μιμιδίων...

 ...το ανάγνωσμα.

memes_vol_6

ό,τι_να_'ναι

para_pasar_el_tiempo

Δύο είναι...

...οι τρόποι ορισμού του τέλους του καλοκαιριού. 

α) Αστρονομικά: Το καλοκαίρι τελειώνει με τη φθινοπωρινή ισημερία. Το 2026 αυτή πέφτει στις 23 Σεπτεμβρίου. 

β) Μετεωρολογικά: Το καλοκαίρι τελειώνει στις 31 Αυγούστου, καθώς οι μετεωρολόγοι χωρίζουν τις εποχές σε πλήρη τρίμηνα, τουτέστιν Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος. 

Επειδή ο αείμνηστος πατέρας μου, εκτός από αεροναυτίλος στην Πολεμική Αεροπορία, ήταν και καθηγητής Μετεωρολογίας, έμαθα από μικρή να μετράω τις εποχές με τον δεύτερο τρόπο. 

Τι να κάνω; 

Έτσι τα βρήκα, έτσι τα συνεχίζω. 

Οπότε, σήμερα, το καλοκαίρι ξεκουμπίζεται. 

Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν το θερμόμετρο εξακολουθεί να διαφωνεί. 

Το ότι έξω εξακολουθεί να κάνει ζέστη είναι μια λεπτομέρεια. 

Η εποχή άλλαξε και κάποια στιγμή θα δροσίσει. 

Ως εκ τούτου, όπως κάθε 1η Σεπτεμβρίου, όλη την ημέρα στο σπίτι που κατοικώ θα ακούγεται σε λούπα το Summer Is Over από τη Dusty Springfield. 

Στη διαπασών, εννοείται.

   

#summer_is_over 

#μετεωρολογικό_φθινόπωρο 

#καλό_μήνα

Το tablet μου...

...τα 'φτυσε. Το tablet που μόνο σ' αυτό μπορώ να παίξω Candy Crush. Πουθενά αλλού. 

Και να πεις πως ήταν παλιό; Ούτε εικοσαετία δεν είχε κλείσει το χρυσό μου. 

Το tablet μου το λατρεμένο ξεψύχησε.

Και η δική μου διάθεση σε φάση: 

"Ω τάφε μου, κρεβάτι νυφικό, σπίτι μου στη βαθιά τη γη κι αιώνιο κελί μου, έρχομαι να βρω τους δικούς μου νεκρούς που μέγα πλήθος η Περσεφόνη φίλεψε"...

#rip_tablet

#ποστ_απωλέιας

#να_ζήσω_να_το_θυμάμαι

Χάζευα...

...την ανακοίνωση στο ασανσέρ και προσπαθούσα να φανταστώ πώς δημιουργήθηκε. 

Κάποιος είδε μια παπουτσοθήκη στον διάδρομο του δευτέρου ορόφου της πολυκατοικίας που βρίσκεται το πατρικό μου, όπου και διαμένω τα τελευταία χρόνια. 

Δεν του άρεσε. 

Ντύθηκε, βγήκε από το σπίτι του, πήγε σε κατάστημα "Φωτοαντίγραφα - Εκτυπώσεις", υπαγόρευσε το κείμενο, περίμενε να τυπωθεί, το πλήρωσε, το πήρε μαζί του, επέστρεψε, το έβαλε προσεκτικά σε διαφάνεια και το κόλλησε στο ασανσέρ. 

Σκέφτομαι όλη αυτή τη διαδικασία και πραγματικά ζηλεύω. 

Εγώ ούτε για τα σοβαρά προβλήματα της ζωής μου δεν διαθέτω τόση ενέργεια. 

Το αποτέλεσμα; 

Η παπουτσοθήκη εξακολουθεί να είναι στη θέση της. 

Και πολύ καλά κάνει...

#νόμος_είναι_το_δίκιο_του_εργάτη 

#η_επίμονη_παπουτσοθήκη 

#ιστορίες_της_πολυκατοικίας

Ευχούλες...

...για χρόνια πολλά!

Λόγω...

...της ημέρας.

Το πρωί...

...που έβγαλα τον σκύλο βόλτα, περπατούσαμε αμέριμνοι στο πεζοδρόμιο, όταν μια διερχόμενη κυρία παραλίγο να πατήσει το τετράποδο των χιλίων οκτακοσίων γραμμαρίων. 

"Αχ, συγγνώμη, δεν τον είδα, γιατί πρόσεχα να μην πατήσω τους σταυρούς!" 

Και συνέχισε: "Που σαν δεν ντρέπονται να έχουν βάλει έτσι τις πλάκες, ώστε να σχηματίζουν σταυρούς και να τους πατάμε! Εγώ περπατάω ανάμεσα και δεν τους πατάω. Θα έπρεπε να παραιτηθούν όλοι στον δήμο μετά από αυτή την αμαρτία!" 

Το μόνο που κατάφερα ήταν να ψελλίσω ένα: "Ναι, ό,τι πείτε..." 

Η κυρία συνέχισε τον δρόμο της, αποφεύγοντας προσεκτικά τους σταυρούς και αφήνοντας πίσω της ένα πεζοδρόμιο γεμάτο αμαρτία, έναν δήμο που θα έπρεπε να παραιτηθεί σύσσωμος και έναν σκύλο που είχε μόλις γλιτώσει από το να γίνει παράπλευρη απώλεια μιας θεολογικής κρίσης. 

Εγώ, από την άλλη, έχω μείνει αποσβολωμένη και σκέφτομαι ότι η κυρία είναι του γιατρού και μάλιστα πολύ συγκεκριμένης ειδικότητας. 

#θεολογία_του_πεζοδρομίου 

#αμαρτίες_στο_πλακόστρωτο 

#τι_ακούω_η_αρτίστα

"Κάθε ψέμα...

...που κυλά μέσα στο αίμα, το 'χω ζήσει κι έχω κάνει αντισώματα".  

Νικολάκης Ζεγκίνογλου: Το παιδί, Επεισόδιο 99, 00:13:51 

Ημερολόγιο: Γιατί; 

Αρτίστα: Γιατί τι; 

Ημερολόγιο: Γιατί αυτό το έβαλες τώρα εδώ πέρα μέσα; 

Αρτίστα: Γιατί μου άρεσε. 

Ημερολόγιο: Μα το επεισόδιο είναι παλιό. 

Αρτίστα: Εγώ είμαι πιο παλιά. 

Ημερολόγιο: Κάτι είχα υποψιαστεί... 

Αρτίστα: Και όπως ξέρεις, κρατάω πάντα καβάντζα μια καθημερινή σειρά για να βγάλω το καλοκαίρι. Θεώρησέ το ως μέσο επιβίωσης μέχρι να έρθει το φθινόπωρο. 

Ημερολόγιο: Δεν πας καλά... 

Αρτίστα: Και τέλος πάντων, ό,τι θέλω θα κάνω. 

#το_παιδί 

#καβάντζα_σειράς 

#αντισώματα

Πρώτη...

...Αυγούστου. 

Το ημερολόγιο λέει ότι είναι ακόμα καλοκαίρι. 

Το θερμόμετρο λέει ότι πλησιάζει το τέλος του κόσμου. 

Κι εγώ, επιτέλους, καταλαβαίνω τη Δέσποινα.

   

Κι υποφέρω, κι υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω, υποφέρω πολύ... 

Έχεις φύγει, έχεις φύγει, έχει μείνει η ζωή μου μισή... 

Μόνο που εκείνη τραγουδούσε για έναν χαμένο έρωτα. 

Εγώ ουρλιάζω για λίγη δροσιά. 

#υποφέρω 

#περιμένοντας_τον_οκτώβριο 

#καλό_μήνα

Τα νέα είναι...

...ευχάριστα. Εκεί που έκαιγε ο τόπος στα πέριξ του πατρικού μου, πριν λίγες ώρες ξέσπασε μια καταιγίδα, η οποία συνέβαλε στο να πέσει η θερμοκρασία από τους 180 βαθμούς Κελσίου στους 24. 

Πράγμα που, αν μη τι άλλο, το λες και θαύμα. 

Δοθείσης ευκαιρίας λοιπόν, κάθισα μπροστά στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα, ενώ και η άλλη ήταν επίσης ορθάνοιχτη, και απολάμβανα το ρεύμα που είχε δημιουργηθεί. 

Ο αέρας ήταν τόσο δυνατός, ώστε η βροχή με πιτσιλούσε. 

Λίγο. 

Κάπου-κάπου. 

Και ενώ έξω γινόταν της σεξεργάτριας το κάγκελο (ναι, δεν λέμε πλέον "της πουτάνας το κάγκελο", διότι δεν είναι πολιτικά ορθό να προσβάλλουμε τα εργασιακά κεκτημένα εν μέσω καταιγίδας, ούτε είναι συμπεριληπτικό να κάνουμε διακρίσεις την ώρα που αστράφτει), εγώ αποφάσισα να ντύσω μουσικά αυτή την ευτυχία που ζούσα. 

Μέσα στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, έβαλα στο πικάπ το "Ball and Chain" της τεράστιας Big Mama Thornton. 

Μπορεί οι περισσότεροι να το γνώρισαν αργότερα από τη σπαρακτική ερμηνεία της Janis Joplin (η οποία το δανείστηκε και το έκανε παγκόσμια επιτυχία) αλλά η αυθεντική, ζωντανή ενέργεια της Big Mama ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν τη συγκεκριμένη στιγμή. 

Ανέβασα την ένταση στο τέρμα και άφησα τα blues να μπερδευτούν με τους κεραυνούς. 

Και ναι μεν η Big Mama καθόταν δίπλα στο παράθυρό της κοιτάζοντας τη βροχή και τραγουδούσε για τα βάσανα της ζωής, αλλά εγώ, βλέποντας το θερμόμετρο να κατρακυλάει, άκουγα τα εγκεφαλικά μου κύτταρα να χειροκροτούν επειδή γλίτωσα τη θερμοπληξία.

Έστω και για λίγο...

   

#καταιγίδα 

#big_mama_thornton 

#πολιτική_ορθότης

Ενώ περιπλανιόμουν...

...στο διαδίκτυο χαζεύοντας συνταγές για σουπιές με μάραθα, δεν ξέρω πώς έγινε και έπεσα επάνω σε μια φωτογραφία του Rory του Gallagher από το 1963, όταν ήταν 15 χρονών, την εποχή που έπαιζε με τους Fontana Showband, σε μία από τις πρώτες επαγγελματικές μουσικές του συνεργασίες, πολύ πριν κατακτήσει τον κόσμο με μια κιθάρα κρεμασμένη στον ώμο και το βλέμμα του ανθρώπου που δεν ήρθε για να αστειευτεί. Δηλαδή πολύ πριν γίνει ο Rory Gallagher που όλοι ξέρουμε και αγαπήσαμε.

Πριν τις μεγάλες σκηνές, πριν τη φθορά, πριν να γίνει μύθος. Τότε που ήταν απλώς ένα αδύνατο παιδί από το Cork, που γύριζε την Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο παίζοντας μουσική σχεδόν μανιακά, λες και βιαζόταν να προλάβει κάτι. 

Λίγο μετά την ένταξή του στο συγκρότημα, αγόρασε με πίστωση έναντι 100 λιρών τη θρυλική Fender Stratocaster του, ένα μοντέλο του 1961 που αργότερα θα γινόταν σχεδόν ένα με το σώμα του. 

Οι Fontana Showband έγιναν αργότερα The Impact Showband και στη συνέχεια Impact. 

Ο Rory όμως έμοιαζε ήδη να κοιτά λίγο πιο μακριά από όλους τους υπόλοιπους. 

Το 1966 έφυγε για να κυνηγήσει το δικό του όνειρο. 

Πρώτα με τους Taste και τέλος ως ένας από τους μεγαλύτερους σόλο καλλιτέχνες και κιθαρίστες στο ροκ στερέωμα. 

Και έτσι ξεκίνησε η ιστορία ενός ανθρώπου που έπαιζε κιθάρα σαν να του χρωστούσε κάτι η ζωή.

 

Do you read me, well won't you tell me? 

If you read me, then please believe me, when I say, 

Yes I've been waiting, seems like forever. 

I've been waiting, my situation ain't got much better, 

Well I've been waiting, the situation don't get much better. 

#rory_gallagher_1963 

#before_the_legend 

#ιρλανδική_ψυχή

Όταν οι πεταλούδες...

...ετοιμάζονται για φωτογράφιση, συνήθως επιλέγουν να κάθονται και να ποζάρουν επάνω σε λουλούδια. 

Η δική μου διάλεξε το πεζοδρόμιο. 

Προφανώς είχε κουραστεί από τον ρομαντισμό και τις πόζες επάνω σε λεβάντες και τριαντάφυλλα. 

Κι εγώ εκτιμώ πολύ όλους αυτούς που δεν ακολουθούν τα στερεότυπα. 

Μια ωραία πεταλούδα λοιπόν... 

Και η σκιά της. 

Η δεύτερη έμεινε λίγο περισσότερο. 

#του_πεζοδρομίου 

#απείθαρχη_πεταλούδα 

#οι_φωτογραφίες_μου

Μια κυρία...

...από τη γειτονιά μου, μπήκε στη σελίδα του ERTFLIX για να παραπονεθεί ότι δεν βάζουν πια ταινίες σαν τις παλιές καλές, αλλά σκουπίδια και ότι η ίδια πρόκειται να το γυρίσει στις βιντεοκασέτες. 

Ανατρίχιασε το ERTFLIX μέχρι τα τρίσβαθα του είναι του. 

Με μιας έπεσαν οι servers και λύγισαν οι αλγόριθμοι. 

Την ίδια στιγμή, κάπου στα κεντρικά γραφεία του ERTFLIX, πάγωσαν όλοι. 

Ένας υπάλληλος άφησε κάτω τον καφέ του και έντρομος αναφώνησε "Όχι... Όχι στις κασέτες...". 

Μια ασκούμενη ψιθύρισε "Γιατί Θεέ μου αυτό τώρα...". 

Κάποιος διέκοψε το meeting που είχε και φώναξε: "Μας φεύγει η κυρία που έχει κασέτες"! 

Διασκεδάζω πάρα πολύ με αυτή την πεποίθηση ορισμένων ανθρώπων, που πιστεύουν ότι πλατφόρμες σαν το ERTFLIX θα καταρρεύσουν επειδή ξέθαψαν μια βιντεοκασέτα από το πατάρι. 

Από την άλλη, βέβαια, υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό σε αυτή την πίστη, ότι μια πλατφόρμα streaming θα καταρρεύσει ψυχολογικά επειδή η κυρία Τάδε αποφάσισε να επιστρέψει στο VHS. 

Αυτή την πίστη που έχουν κάποιο άνθρωποι τη θαυμάζω λίγο, αλλά περισσότερο με τρομάζει...

#η_κυρία_δεν_αστειεύεται 

#θα_το_γυρίσει 

#πανικός_στο_streaming

Ήλθε...

...ο Ιούλιος. 

 Δεν τον ζήτησα. 

 Και τώρα με κυνηγάει για να με εξοντώσει. 

Το χειρότερο είναι ότι κανείς από τους δυο μας δεν φεύγει.

Εγώ θα μείνω στην πόλη. 

Κι εκείνος το ίδιο.

Ναι, ήλθε ο Ιούλιος. 

Άρχισαν οι εχθροπραξίες.

   

#φτάνει_πια_με_το_καλοκαίρι 

#i_hate_summer 

#περιμένοντας_τον_οκτώβριο

Οι δύσκολες...

...και βαριές εξετάσεις του follow up, με τα σκιαγραφικά και τις ραδιενέργειες, ολοκληρώθηκαν. 

Μέχρι να έχω τα αποτελέσματα και να τελειώσω και με τις πιο εύκολες, λέω να κάτσω στ’ αυγά μου και να ακούω ολημερίς Delta Blues. 

Μετά, λογικά, θα περάσω στα Chicago electric και κάπου εκεί θα ανοίξω την πόρτα και στον Muddy Waters. 

Τα Delta Blues γεννήθηκαν στην περιοχή του Δέλτα του Μισισιπή. 

Όχι στις εκβολές του ποταμού, αλλά στην εύφορη και σκληρή γη ανάμεσα στους ποταμούς Μισισιπή και Yazoo. 

Μια γη γεμάτη βαμβακοχώραφα, φτώχεια, ιδρώτα και κοινωνική καταπίεση. 

Εκεί γεννήθηκε και ο πιο ωμός, λιτός και στοιχειωτικός ήχος των μπλουζ. 

Σκέψου μια ακουστική κιθάρα, ένα slide, έναν ρυθμό που μοιάζει να περπατάει πάνω στο χώμα και μια φωνή που κουβαλάει προσωπική ιστορία. 

Ο Robert Johnson, ο Son House και τόσοι άλλοι διαμόρφωσαν αυτόν τον ήχο. 

Είναι το μπλουζ πριν μπει το ρεύμα. Πριν γίνουν τα πράγματα κομψά. 

Είναι το μπλουζ που ακούγεται σαν να το έγραψε κάποιος μόνος του, βράδυ, με υγρασία στον αέρα και τα κουνούπια να του κάνουν δεύτερα φωνητικά. 

Και κάπου εκεί εμφανίζεται η Memphis Minnie. 

Γεννημένη ως Lizzie Douglas το 1897 στο Μισισίπι, μεγάλωσε σε έναν κόσμο που δεν είχε χώρο για γυναίκες με κιθάρα, πόσο μάλλον για γυναίκες που έπαιζαν καλύτερα από τους περισσότερους άντρες. 

Δεν μπήκε απλώς στο παιχνίδι των μπλουζ. Το ανακάτεψε. 

Με δεξιοτεχνία, αυτοπεποίθηση και μια φωνή που μπορούσε να γίνει ταυτόχρονα τρυφερή και προειδοποιητική, εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες μορφές του προπολεμικού μπλουζ. 

Η Memphis Minnie δεν τραγουδούσε για να είναι γλυκιά. Τραγουδούσε για επιβίωση, για επιθυμία και για δύναμη. Οι στίχοι της είχαν χιούμορ, ανεξαρτησία και θάρρος. 

Μιλούσε για σχέσεις χωρίς να ζητά συγγνώμη. Μιλούσε για τη σεξουαλικότητα χωρίς να κατεβάζει το βλέμμα. Και όλα αυτά τη δεκαετία του '20 και του '30. 

Το 1929 ηχογράφησε το εμβληματικό When the Levee Breaks (εδώ), εμπνευσμένο από τη Μεγάλη Πλημμύρα του Μισισιπή. 

Δεκαετίες αργότερα οι Led Zeppelin το έφεραν ξανά στο προσκήνιο (εδώ), αποδεικνύοντας ότι η Minnie είχε ήδη βάλει θεμέλια που άντεξαν πολύ πέρα από την εποχή της. 

Αργότερα, στο Σικάγο, αγκάλιασε τον ηλεκτρικό ήχο πριν γίνει μόδα. 

Η κιθάρα της ήταν κοφτερή, ρυθμική και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Δεν έπαιζε "σαν γυναίκα". Έπαιζε σαν τη Memphis Minnie. 

Ένιγουέι... Ώρα να αφήσω τα λόγια, να πάρω τη σπιτική λεμονάδα μου και να ακούσω τη Minnie στο Bumble Bee. 

Ένα τραγούδι που στάζει χώμα, ιδρώτα και ανεξαρτησία.

   

#memphis_minnie 

#women_in_blues 

#delta_blues

Ημερολόγιο: Αν θυμάμαι καλά...

...σήμερα 13 Ιουνίου ξεκινάς πάλι εξετάσεις. 

 Αρτίστα: Α ναι, το follow up του εξαμήνου... 

Ημερολόγιο: Είναι πολλές; 

Αρτίστα: Τόσες, που αν μαζέψω όλα τα παραπεμπτικά, μπορώ να τα δέσω και να εκδώσω μια μικρή ποιητική συλλογή. 

Σκύλος: Πάλι γιατροί; 

Αρτίστα: Πάλι. 

Σκύλος: Και θα σε τρυπάνε και θα σου ρίχνουν ζελέδες, σκιαγραφικά και ραδιενέργειες; 

Αρτίστα: Αυτό είναι το χόμπι τους. 

Αλλουέλα: Οι άνθρωποι έχουν μια αλλόκοτη ανάγκη να κοιτούν μέσα σε σώματα λες και ψάχνουν χαμένα κλειδιά. 

Ημερολόγιο: Και τώρα τι θα γίνει με μένα; 

Αρτίστα: Θα σε παρατήσω για λίγο. 

Ημερολόγιο: Υπέροχα. Θα κάθομαι μόνο μου σαν εγκαταλελειμμένη βεντάλια σε σπίτι γραίας. 

Σκύλος: Εγώ πάντως πιστεύω ότι θα γυρίσεις εδώ πέρα μέσα και θα συνομιλούμε και πάλι και θα τα καταγράφει το ημερολόγιο. 

Αρτίστα: Ε βέβαια θα γυρίσω εδώ πέρα μέσα. 

Αλλουέλα: Η αρτίστα έχει ενοχλητική αντοχή. 

Αρτίστα: Έχω να δω γυναικολόγο, χειρουργό, ογκολόγο, και τον επεμβατικό ακτινολόγο που τον Μάρτιο αποφάσισε να κάνει cryoablation σε μια Bosniak III στον νεφρό μου. 

Ημερολόγιο: Πολύ ιατρικό περιεχόμενο τελευταία. 

Αρτίστα: Ναι, αλλά με αισθητική. 

Σκύλος: Εγώ θα περιμένω εδώ. 

Αλλουέλα: Κι εγώ. Αγέρωχη. Με πουά. 

Ημερολόγιο: Και πότε θα επιστρέψεις; 

Αρτίστα: Μόλις τελειώσει αυτό το φεστιβάλ εξετάσεων, γνωματεύσεων και ανθρώπων που κοιτούν οθόνες μορφάζοντας επιστημονικά. 

Μέχρι τότε, να μην κάνετε βλακείες όσο λείπω. 

Σκύλος: Δεν υπόσχομαι τίποτα. 

Αλλουέλα: Ούτε κι εγώ. 

Ημερολόγιο: Εγώ τι να πω; Απλώς καταγράφω...

#follow_up_και_νεύρα 

#i_’ll_be_back

#οι_φωτογραφίες_μου